Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά (+ μερικά Links)

http://ciaoant1.blogspot.gr/2013/05/links.html

Η «ριζοσπαστική» αριστερά συνεχίζει να κρέμεται από τα χείλη μιας κεντροαριστερής δημοσιογράφου Ναόμι Κλάιν…αλλά τελικά τι ακριβώς είπε;

Ήρθε, παρουσίασε το θέμα του δικού της βιβλίου για την οικολογική καταστροφή, και μόνο όταν πιέστηκε απάντησε και σε κάτι πιο ωφέλιμο για εμάς (δείτε και το λινκ παραπάνω)

Αλλά και οι απαντήσεις της αυτές ήταν του στιλ «αντισταθείτε», λες και δεν το ξέραμε ότι αυτό πρέπει να κάνουμε, έπρεπε να το πει η Ναόμι Κλάιν για να το πάρουμε χαμπάρι.

ΟΛΑ αυτά που λέει η Ναόμι Κλάιν μπορούν να τα πουν ένα σωρό ντόπιοι σύντροφοι. Δεν είναι βέβαια «σταρ», αλλά όλα αυτά είναι τόσο προφανή και απλά, που τα λέει σχεδόν ο καθένας. Αλλά αφού τα λέει η Ναόμι Κλάιν, αποτελούν «είδηση», και «θέσφατο».

Μόνο που για να κερδίσεις τον εργάτη με το μέρος σου, θα πρέπει όντως να έχεις κάτι να πεις που να αξίζει τον κόπο, όχι κάτι που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι αξίζει τον κόπο (αλλά δεν…).

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά – όταν το καταλάβει αυτό η αριστερά, τότε μπορεί και να μετανοιώσει πολύ για την προώθηση Ζίζεκ, Ταρίκ Αλί (που τον είχαν φέρει στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τους είπε…να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ για να «σωθούμε») και άλλων τέτοιων διεθνών «αστέρων» της αριστεράς.

Η αριστερά είναι σάπια σε τεράστιο βαθμό σήμερα, σε διεθνές επίπεδο – και δεν είναι τυχαίο ότι πάει κατά διαόλου παγκοσμίως.

Δεν είναι ανάγκη να θεοποιούμε λοιπόν τους «αστέρες» της (κάθε άλλο). Θα μου πεις, ο κόσμος ψάχνει κάποιου για να πιαστεί, διότι ούτε εδώ υπάρχει και τίποτα σοβαρό, οπότε πιάνεται στους «αστέρες» που είναι «γνωστοί». Αλλά το ότι είναι «γνωστοί», δε σημαίνει ότι αξίζουν κιόλας.

Ειλικρινά περιμένετε ότι επειδή είπε δυο κουβέντες η Κλάιν (που θα μπορούσαν να τις πουν ένα σωρό άνθρωποι στο δρόμο) θα πείσει τον εργάτη, ή ότι θα «ανέβει επίπεδο» η αριστερά;

Λένιν για διανοούμενους: 

«…να μας δίνουν περισσότερα από κείνα που ακόμα δεν ξέρουμε, από κείνα που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τα μάθουμε μόνοι μας με την εργοστασιακή και την “οικονομική” μας πείρα, δηλαδή: πολιτικές γνώσεις. Αυτές τις γνώσεις μπορείτε να τις αποχτήσετε εσείς οι διανοούμενοι και έχετε υποχρέωση να μας τις μεταδίδετε εκατό και χίλιες φορές περισσότερο, απ’ όσο το κάνατε ως τα τώρα και μάλιστα να μας τις μεταδίδετε όχι μονάχα με συλλογισμούς, βιβλιαράκια και άρθρα (που πολλές φορές είναι –με συγχωρείτε για την ειλικρίνεια!– βαρετά), αλλά οπωσδήποτε με ζωντανές αποκαλύψεις για κείνα ακριβώς που κάνουν στη δοσμένη στιγμή η κυβέρνησή μας και οι διευθύνουσες τάξεις μας σε όλους τους τομείς της ζωής» 

Τέλος πάντων, μερικά αρθράκια που μου έκαναν εντύπωση από τα διεθνή (δεν υπάρχει χρόνος για κάτι παραπάνω):

– Θα μπορούσα να ξεκινήσω με ειδήσεις όπως πχ κάτι εργάτες στην Καμπότζη, σε εργοστάσιο της Nike, που διαδήλωναν -γιατί άραγε;- και έφαγαν ξύλο από την αστυνομία. Μάλιστα, μία γυναίκα που διαδήλωνε ήταν έγκυος και από το ξύλο έχασε το παιδί της.

Αλλά αυτά τα ξέρετε, οι καπιταλιστές θέλουν φτηνή εργατική δύναμη για να αυξήσουν τα κέρδη τους, και δε σταματάνε πουθενά προκειμένου να τη βρουν και να την εκμεταλλευτούν.

Πάμε όμως τώρα σε αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει τους περισσότερους στη Δύση, δηλαδή το πως οι καπιταλιστές προσπαθούν να χτυπήσουν την πειρατεία στο ίντερνετ, ώστε να μη μπορεί ο καθένας να κλέβει μουσική, ταινίες, κτλ από τον υπολογιστή του χωρίς να πληρώνει τίποτα: Εξάλλου, όπως ωραία το έλεγαν και στην αρχαία Ρώμη, οι πληβείοι μπορούν να κρατηθούν υπό έλεγχο ακόμα και  μέχρι την πλήρη κατάρρευση της Ρώμης, αρκεί να τους δώσεις «άρτο και θεάματα». Αυτό το ξέρουν βέβαια και οι καπιταλιστές σήμερα…αλλά όχι και να τους δώσεις τα θεάματα δωρεάν, αυτό πάει πολύ, και οι καπιταλιστές τώρα έχουν σχέδιο μέχρι και να προσβάλλουν με ιούς τον υπολογιστή ενός χρήστη που κατεβάζει παράνομο-πειρατικό υλικό…

– Στην Ιαπωνία, το εμπορικό έλλειμμα (που ήδη είχε ανέβει πολύ όπως είχαμε αναφέρει και παλιότερα) αυξήθηκε κατά…70% τον Απρίλιο, διότι απλούστατα όσο πέφτει το γιεν, τόσο περισσότερα γιεν πρέπει να πληρώνει για να εισάγει ενέργεια (και όχι μόνο). Κανέναν πρόβλημα βέβαια, απλά θα τυπώσουν κι άλλα γιεν, δεν υπάρχει περιορισμός, και θα καλύψουν όλα τους τα ελλείμματα και τα χρέη. Στο τέλος βέβαια θα δούμε πόσο θα αξίζει το γιεν (διότι «στο τέλος κουρεύουν το γαμπρό», ως τότε…μέχρι και τη Ναόμι Κλάιν μπορούμε να έχουμε ως παγκόσμιο είδωλο της αριστεράς και να μην ασχολούμαστε καθόλου με την παγκόσμια οικονομία).

– Στην Αμερική, οι δάσκαλοι στα σχολεία έχουν αρχίσει να κάνουν εράνους, φιλανθρωπίες, κτλ για να βοηθήσουν τους πιο φτωχούς μαθητές. Σιγά το νέο θα μου πείτε, διότι στην Ελλάδα αυτά τα βλέπουμε καθημερινά πλέον, αλλά που να δείτε τι έχει να γίνει στα σχολεία μόλις κοπεί ακόμα περισσότερο η χρηματοδότηση τους. Τότε, δε θα φτάνει ούτε η φιλανθρωπία, διότι…πόσα να δώσουν οι φτωχοί; Οπότε, αναγκαστικά πλέον, είτε θα βυθιστούν στη φτώχεια, είτε θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη στάση τους: Η φιλανθρωπία ΔΕΝ αρκεί, χρειάζεται ανατροπή. Ναι, να σωθούν μέσω φιλανθρωπίας κάποιοι, ειδικά τα μικρά παιδιά που δε φταίνε σε τίποτα, αλλά να μπούμε σιγά-σιγά στη διαδικασία του να μάθουμε στα παιδιά όχι να ζητιανεύουν, αλλά να παλέψουν για κάτι καλύτερο.

– Στα ενεργειακά, υπάρχει η σύνοδος του ΟΠΕΚ, με κάποιες από τις χώρες που συμμετέχουν στο καρτέλ αυτό του πετρελαίου να έχουν σημαντικό πρόβλημα, διότι οι ΗΠΑ πλέον δεν εισάγουν πλέον τόσο πετρέλαιο όσο πριν από αυτές (λόγω του fracking που τους επιτρέπει να εξορύσσουν πετρέλαιο από το έδαφος τους). Η Σαουδική Αραβία, που αυτή κάνει κουμάντο βέβαια, έχει ήδη αναλύσει τη θέση της (ίσως να τη θυμάστε, την είχαμε δει πριν κάποιο διάστημα σε σχετικό μας άρθρο για το κράτος αυτό). H Σ. Αραβία λοιπόν δεν ανησυχεί, διότι ξέρει ότι σε λίγα χρόνια το fracking δε θα λειτουργεί τόσο καλά όσο σήμερα, και η ίδια έχει την δυνατότητα να κάνει υπομονή (σε αντίθεση με μικρότερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του ΟΠΕΚ, πχ Νιγηρία). Επίσης, Σαουδική Αραβία παράγει ανώτερης ποιότητας πετρέλαιο, και γι’ αυτό οι εξαγωγές της όχι απλά δεν έχουν πέσει προς τις; ΗΠΑ, αλλά έχουν ανέβει, ενώ οι υπόλοιπες χώρες χάνουν την Αμερική από πελάτη σε μεγάλο βαθμό, και βλέπουν την τιμή του πετρελαίου να μην ανεβαίνει πλέον, οπότε…από που θα βρουν έσοδα; Αυτές οι χώρες έχουν πλέον έναν παραπάνω λόγο για να ζητούν να γίνει «μια ώρα αρχύτερα» μια νέα πετρελαική κρίση α λα 1973, ώστε να ζητήσουν μια νέα, πολύ αυξημένη, ισοτιμία για το πετρέλαιο τους σε δολάρια.

– Φοβερό άρθρο για το «φαινόμενο του θερμοκηπίου», καθώς πλέον ακόμα και υποστηρικτές της θεωρίας παραδέχονται ότι «έκαναν λάθος».

– Ο Ομπάμα έλεγε κάποτε ότι τάχα θα αφόπλιζε μερικές πυρηνικές κεφαλές, στα πλαίσια ενός «παγκόσμιου πυρηνικού αφοπλισμού» που θα τον έκανε και η Ρωσία, αλλά…πάει αυτό, πέρασε, και οι ΗΠΑ συνεχίζουν κανονικά να ξοδεύουν λεφτά (που δεν έχουν) για να συντηρούν τις πυρηνικές τους κεφαλές στην Ευρώπη. Εννοείται ότι αντίστοιχη στάση θα κρατήσει και η Ρωσία, η οποία βέβαια, μαζί με Κίνα, Γερμανία, κτλ ξέρουν ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ τους, και δε νομίζω ότι θέλουν πόλεμο (άσχετα αν ως ιμπεριαλιστές που είναι πάντα τον έχουν στο μυαλό τους και προετοιμάζονται για αυτόν). Αυτό που θέλουν οι Ρώσοι είναι να συνεχίζουν να προετοιμάζονται αγοράζοντας χρυσό για να εκθρονίσουν -τελικά- το δολάριο, και αυτό ακριβώς κάνουν κάθε μήνα, άσχετα με τα σκαμπανεβάσματα της ισοτιμίας πάνω ή κάτω.

Advertisements

Προς ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής

http://www.enikos.gr/stathis/145040,Pros_yhfoforo_ths_Xryshs_Ayghs.html

Τελευταία δημοσίευση: 17/05/2013 22:51

Ο Στάθης στον eniko

Προς ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής

 

 

Αγαπητέ μου, εφόσον έχεις ψηφίσει Χρυσή Αυγή, δεν ξέρω πώς ακριβώς να σε προσαγορεύσω. Ας μείνουμε στο «κύριε» που, υποθέτω, μας καλύπτει και τους δύο.

Η επιστολή αυτή δεν απευθύνεται στα μέλη της Χρυσής Αυγής, διότι κάθε διάλογος με τους φασίστες είναι αγώνας άγονος, απευθύνεται όμως σε πολίτες που, στο πλαίσιο της δημοκρατίας, επέλεξαν να ψηφίσουν αυτό το κόμμα.

Κι ακριβώς αυτό, η δημοκρατία είναι το πρώτο ζητούμενο. Για την ίδρυσή της, την καθιέρωσή της και την υπεράσπισή της στην Ελλάδα, όπως και παντού αλλού, πλήθος πολιτών, μέγεθος λαού, έχουν χύσει το αίμα τους, αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, σοσιαλιστές, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοί, αναρχικοί, εβραίοι, αλλοεθνείς, έχουν χύσει το αίμα τους κι έχουν δώσει τη ζωή τους. Μόνον οι φασίστες

το μόνον που έχουν δώσει για τη δημοκρατία είναι οι σφαίρες τους εναντίον της.

Ξέρω τις ενστάσεις σου: η δημοκρατία, ιδίως σήμερα, είναι εκφυλισμένη, διεφθαρμένη, ακόμα και πρόσχημα ολιγαρχίας. Αυτό εξαρτάται από το ειδικό βάρος του λαού και την πολιτική του ισχύ μέσα στη δημοκρατία. Συνεπώς χρειαζόμαστε μια καλύτερη δημοκρατία σήμερα και μια ανώτερη αύριο, όχι τον θάνατό της. Ο θάνατός της θέτει οριστικώς τον λαό στο περιθώριο. Αντιθέτως, ο αγώνας για τη βελτίωσή της φέρνει τον λαό πιο κοντά στην εξουσία, είτε για να την επηρεάζει προς όφελός του, είτε για να την πάρει κάποια στιγμή στα χέρια του και να της δώσει νέο νόημα, ανθρωπιστικό.

Και τέλος, στη δημοκρατία ψηφίζεις. Εστω Χρυσή Αυγή. Σε καθεστώς Χρυσής Αυγής, όμως, θα ψήφιζες μόνον ό,τι θα σε διέτασσαν.

Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Ψέμα! Είναι κόμμα της εξουσίας. Οχι εξουσίας. Της εξουσίας. Σε ποιον αγώνα για τα δικαιώματά σου είδες τη Χρυσή Αυγή να συμμετέχει και να αγωνίζεται; Σου λένε τα μέλη της ότι δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις διότι θα γίνει χαμός με τους αριστερούς. Τότε γιατί δεν διοργανώνουν άλλες, δικές τους διαδηλώσεις αλλού; Πότε είδες

τη Χρυσή Αυγή να διαδηλώνει για το μεροκάματό σου, για την ασφάλισή σου, τη σύνταξή σου; Ποτέ! (Η αλήθεια όμως είναι ότι η Χρυσή Αυγή εν τέλει «κατεβαίνει» στις διαδηλώσεις. Για να τις διαλύσει. Μαζί με τους μπάτσους και τους μπάχαλους…)

Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή ακούει τον πόνο σου, τον καημό σου, τα βάσανά σου. Τίποτα δεν ακούει. Απλώς θέλει εκείνη να ακούς τι σου λέει αυτή για τον πόνο σου και τα βάσανά σου. Για δοκίμασε να της αντιμιλήσεις σε όσα σου κανοναρχεί. Ουδείς διάλογος

μπορεί να συμβεί μέσα στα φασιστικά κόμματα, παρά μόνον η έκδοση εντολών και η υπακοή σε αυτές. Είναι κόμματα υποταγής. Ο αρχηγός, ο φύρερ, έχει το αλάθητο του Πάπα. Η δομή τους είναι μιλιταριστική. Ο ένας διατάζει, ο άλλος υπακούει. Δεν είναι μεταξύ τους ίσοι, ούτε ισότιμοι. Τα κόμματα αυτά δεν απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους, σε ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, αλλά σε οπαδούς, σε υπηκόους, που πρέπει να λαμβάνουν και να εκτελούν εντολές. Η διαφωνία είναι αμφισβήτηση του αρχηγού, είναι αίρεση, είναι ανταρσία, είναι έγκλημα καθοσιώσεως. Η Χρυσή Αυγή δεν είναι η φωνή του λαού, είναι φερέφωνο της εξουσίας.

Η Χρυσή Αυγή δεν σε θέλει στον δρόμο να αγωνίζεσαι, σε θέλει στον καναπέ να βρίζεις με ανήμπορη λύσσα θεούς και δαίμονες, ώσπου να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τους θεούς απ’ τους δαίμονες.

Σου λένε ότι είναι πατριώτες. Ουδέποτε η ακροδεξιά έκανε καλό στην πατρίδα. Την έβλαψε όσον και οι ξένοι κατακτητές με τους οποίους συνεργάστηκε. Ιδιαιτέρως η Χρυσή Αυγή, επειδή ντρέπεται να παραδεχθεί ότι ήταν (και είναι) εθνικοσοσιαλιστική, δηλώνει εθνικιστική. Εν πρώτοις, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν διαφέρει ιδιαιτέρως απ’ τον εθνικισμό και πάντως διαφέρει όσον ο Χίτλερ απ’ τον Φράνκο ή ο Μουσολίνι απ’ τον Κεμάλ Ατατούρκ, όταν οι μεν εξόντωναν Εβραίους και κομμουνιστές και οι δε Ποντίους και Αρμενίους.

Δεν είναι πατριωτική η Χρυσή Αυγή, διότι ο «πατριώτης» που μισεί τις πατρίδες των άλλων είναι εθνικιστής. Μισάνθρωπος, ξενόφοβος. Και δειλός. Διότι δεν έχει το γνώθι σαυτόν και δεν ομολογεί ούτε στον εαυτόν του ότι κάτι σκοτεινό έρπει μέσα του. Που εκφράζεται εύκολα με κουβέντες του καφενέ για τους «κωλοξένους», αλλά μάλλον (ακόμα κι αυτό το σκοτεινό μέσα του) θα πάθαινε φρίκη στη θέα ενός σφαγμένου ανθρώπου που πριν να δολοφονηθεί ήταν κάτι, Πακιστανός, Ελληνας, Τούρκος, Γερμανός, ενώ τώρα είναι μόνον νεκρός.

Ή με χαρακωμένο πρόσωπο ή σπασμένος στο ξύλο. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα ελληνικά γράμματα; Με τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την ποίηση, την ιατρική; τα τραγούδια μας;

Γιατί άραγε οι Χρυσαυγίτες είναι ανορθόγραφοι (έως αηδίας); γιατί δεν ξέρουν γρυ απ’ την ελληνική ιστορία; Διότι αν ήξεραν, δεν θα ήταν Χρυσαυγίτες.

Πες μου έναν άνθρωπο των γραμμάτων, έναν ποιητή, έναν καλλιτέχνη, έναν επιστήμονα που να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή. Ούτε ένας! Γιατί; Ξέρω τις ενστάσεις σου για τους διανοούμενους, δεν είναι όμως όλοι εξωμότες, ούτε αργυρώνητοι. Γιατί, απ’ όσους είναι καθαροί, δεν υποστηρίζει ούτε ένας τη Χρυσή Αυγή; Απ’ τους ηθοποιούς που αγαπάς, γιατί δεν υποστηρίζει αυτό το μόρφωμα ούτε ένας;

Ξέρω ότι ιδιαιτέρως απ’ τους αριστερούς διανοούμενους ορισμένοι (μην πεις όλοι, η γενίκευση οδηγεί στον φασισμό) σε εκνευρίζουν. Και μένα. Οι προσκυνημένοι. Στους απροσκύνητους όμως ανάβω κερί. Εσύ σε ποιους ανάβεις κερί; Τι σχέση έχει ο Τσιτσάνης μέσα σου με τον Καιάδα;

Σου λένε οι Χρυσαυγίτες ότι είναι ιδεολόγοι. Ποιας ιδεολογίας όμως; Χριστιανοί δεν είναι. Για τους χριστιανούς ο εθνισμός, πόσω μάλλον ο εθνικισμός, είναι αίρεση. Τι σχέση είχαν οι φασίστες και οι δωσίλογοι με τους λαϊκούς παπάδες που βγήκαν αντάρτες, εκτός από το να τους εκτελούν; Θα μου πεις, είχαν σχέση με το μέρος του κλήρου που συνεργάστηκε με τους ναζί. Ναι! πόσο χριστιανικό ήταν αυτό, πόσο πατριωτικό;

Αλλά, αν δεν είναι χριστιανοί, είναι, σου λένε, λάτρεις των αρχαίων Ελλήνων. Μη σου πω και των Βυζαντινών. Εν πρώτοις, καλύτερος απ’ τον λάτρη είναι ο γνώστης. Και οι φασίστες από την Ιστορία «γνωρίζουν» μόνον τους μύθους της. Για αυτό και την εξιδανικεύουν. Την αντιλαμβάνονται ως μια διαμάχη καλών και κακών. Ψώνια είναι. Οπως όλοι οι ανιστόρητοι. Δημιουργούν μια δική τους ψευδή ιστορική ταυτότητα κι αρχίζουν τα καραγκιοζιλίκια όπως με την «αιμοδοσία μόνον για Ελληνες», στέλνοντας στον διάολο τον Ιπποκράτη, την αρχαία ελληνική γραμματεία καθώς και την ελληνική κληρονομιά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αλλά μη μακρηγορώ για όλα αυτά, κατά βάθος τα ξέρεις. Αλλο γινάτι βγάζεις και η οργή σου δίνει τόπο στη Χρυσή Αυγή να υπάρχει. Αυτό που σε καίει είναι το μεταναστευτικό πρόβλημα.

 

Ζόρικο πρόβλημα. Πρόβλημα που παράγει προβλήματα. Το κράτος δεν θέλει να το λύσει, μάλιστα ορισμένες εκδοχές του χρειάζονται στην εξουσία, όπως χρειάζονται και φθηνά εργατικά χέρια στα πάσης (κακής) φύσεως αφεντικά.

Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα; Δύσκολα. Αλλά για να το προσεγγίσουμε πρέπει να κάνουμε ορισμένες βασικές παραδοχές. Δεν λύνεται με την ξενηλασία, το άνοιγμα κεφαλιών, το ξύλο και το πογκρόμ. Ούτε είναι όλοι οι μετανάστες, νόμιμοι ή παράνομοι, κακοποιοί κι εγκληματίες. Αντιθέτως, τους περισσότερους τους εκμεταλλεύονται επιτήδειοι σε δουλειές που εμείς δεν κάναμε επί πολλά χρόνια.

Το πρόβλημα με τους μετανάστες είναι πρωτίστως ταξικό, όπως και το δικό σου. Καθόλου εξαθλιωμένος Πακιστανός δεν ήταν ο «καθώς πρέπει» Ολλανδός που κατέσφαξε το Ρωσάκι στην Κρήτη. Το πρόβλημα είναι

ότι ο Ολλανδός ήταν πιο φθηνός εργάτης από σένα, παρ’ ότι σε έχουν κάνει και σένα τόσον φθηνό εργάτη όσον έναν Βούλγαρο. Ομως ούτε ο Ολλανδός ούτε ο Βούλγαρος ούτε ο Πακιστανός σού «παίρνουν τη δουλειά», που δεν σου δίνει το αφεντικό, αλλά το αφεντικό που δεν σου τη δίνει.

 

Θα μου πεις, μεγάλο θέμα άνοιξες τώρα –οι υποβαθμισμένες γειτονιές, η τρομοκρατία των συμμοριών, η βία κατά των γηγενών, μάλιστα των πιο αδύναμων– δεν αντέχει η Ελλάδα τέτοιο βάρος. Ωραία! να βρούμε λύσεις! Ομως

τι λύσεις σού προτείνει η Χρυσή Αυγή; ότι θα διώξει τους παράνομους; πώς; με πογκρόμ; Δεν σε ενδιαφέρει, αρκεί να τους διώξει; Mα, αν δεν μπορεί να τους διώξει, πώς θα τους διώξει; Παραμυθιάζεσαι ή σου αρέσει να σε δουλεύουν;

 

Ας σοβαρευτούμε. Δεν σου κρύβω ότι αυτό το πρόβλημα προκαλεί αμηχανία σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Για αυτό και η δυσκολία όλων μας να προτείνουμε λύσεις. Στο μεταξύ όμως

η κατάσταση έχει ξεφύγει. Κάθε μέρα έχουμε όλο και πιο πολλά κρούσματα ρατσιστικής βίας. Είναι αυτό λύση; Οι εμπρησμοί μικρομάγαζων, οι ξυλοδαρμοί, οι φόνοι;

Για το μέγα αυτό πρόβλημα, το μεταναστευτικό, έχει αρχίσει συζήτηση στη χώρα από καιρό. Διεξάγεται δύσκολα. Δεν έχει οδηγήσει ακόμα σε χρήσιμα αποτελέσματα. Πρέπει να διευρυνθεί. Για να διευρυνθεί και να τελεσφορήσει χρειάζεται σκέψη, νηφαλιότητα, ανθρωπιστική προσέγγιση, φως, όχι νύχτα, μπράβους, βία, μισανθρωπία και τρέλα. Ή μήπως διαφωνείς;

Η Χρυσή Αυγή είναι δηλητήριο. Δηλητηριάζει νέα παιδιά και τους εμφανίζει τους διωγμούς (που και οι πατεράδες μας υπέστησαν) ως περιπέτεια. Οι διωγμοί, ο μιλιταρισμός, η νομιμοποίηση των υπερανθρώπων, αυτών που έχουν δικαίωμα ζωής ή θανάτου επί των… υπανθρώπων, είναι μόνον η αρχή – το δικό μας 1933. Στο τέλος, το 1945 τα παιδιά κατέδιδαν τους γονείς τους και τους εκτελούσαν οι ναζιστικές ομάδες θανάτου σαν σκυλιά. Με ποια φωτιά απ’ την κόλαση παίζεις;

Δεν μας ταιριάζει τέτοιο έγκλημα, τέτοια ταπείνωση – δεν έχουν σχέση με την παράδοση και τον πολιτισμό μας. Δεν μπορεί νέα παιδιά να χαιρετούν ναζιστικά και να αυτοπαραμυθιάζονται ότι χαιρετούν… αρχαιοελληνικά. Δεν μπορούν να μιλούν για «αίμα και τιμή» χωρίς να ξέρουν ότι μιλούν για αίμα φόνων και τιμή τριάκοντα αργυρίων.

Καιρός να τελειώνει αυτό το μακάβριο αστείο. Το 1933 οι Γερμανοί δεν ήξεραν. Ούτε οι Ιταλοί το 1923. Τώρα όλοι γνωρίζουμε. Ξέρουμε τι είναι ο φασισμός και σε ποια αποκτήνωση οδηγεί τον άνθρωπο. Κάθε ψήφος στους

φασίστες βγάζει έναν δαίμονα απ’ την κόλαση για να ξαναπαίξει παιχνίδι. Δεν μπορεί το μεταναστευτικό, ένα δύσκολο πρόβλημα, να γίνεται αιτία για εύκολες επιλογές που δυναμώνουν το πιο άγριο θηρίο που αντιμετώπισε ποτέ ο άνθρωπος: τον ναζισμό.

Σας παρακαλώ! θυμηθείτε τι ήταν ο φασισμός. Πάρτε βιβλία οι νεότεροι να μάθετε. Χαϊδεύουμε με την ανοχή μας και θρέφουμε με την ψήφο μας ένα τέρας. Τον πιο σκοτεινό και μοχθηρό μηχανισμό του συστήματος.

Ο φασισμός δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Το χρησιμοποιεί. Το ίδιο και το μεταναστευτικό. Δεν ξέρει να το λύσει, δεν θέλει να το λύσει, θέλει να το χρησιμοποιήσει. Εναντίον σας. Μη χρησιμοποιείτε την ψήφο σας εναντίον σας, εναντίον των παιδιών σας, εναντίον των συναδέλφων σας, εναντίον του πλησίον σας.

 

Ξέρω, με κοιτάζεις με μισό μάτι, δεν με πιστεύεις. Κάνε λοιπόν ένα πείραμα – που όμως δεν σου το συνιστώ, ολόθερμα δεν σου το συνιστώ. Πήγαινε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και πες τους πράγματα που δεν θέλουν να ακούσουν. Θα σε προπηλακίσουν. Αν επιμείνεις, θα σου σπάσουν το κεφάλι. Ή μήπως δεν το ξέρεις;

Αυτό το πολίτευμα θέλεις;

Μπορεί επίσης να λες ότι ξέρεις τι είναι οι ναζί, αλλά εσύ απλώς τους ψηφίζεις για «να κάνουν τη βρώμικη δουλειά» κι ύστερα πάπαλα! Αν έτσι νομίζεις, δεν χρειάζεται να πας εσύ στα γραφεία τους, θα έρθουν εκείνοι στο σπίτι σου. Με την ψήφο σου.

 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή. Δεν έχει την αντοχή για αφροσύνες, πόσω μάλλον για πεμπτοφαλλαγγίτες μέσα της. Σκέψου.

Κι αφού σκεφθείς, ξανασκέψου.

Με σκέψη και διάλογο λύνονται τα προβλήματα, όχι με ύβρεις, ψευτιές, τρέλες και φόνους…

 

 

 

email: stathis@enikos.gr

Αγκαλιασμένοι μέχρι τον θάνατο

 www.tvxs.gr/node/128103

Πόλη Ντάκα του Μπαγκλαντές μετά την κατάρρευση 8όροφου κτιρίου  που στοίχισε την ζωή σε περισσότερους από χίλιους ανθρώπους. Η φωτογραφία απεικονίζει ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο μέχρι την τελευταία του πνοή μέσα στα ερείπια. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα γι’ αυτούς παρά τις έρευνες. Μια φωτογραφία γεμάτη πόνο από την Τασλίμα Ακτερ, φωτογράφο και ακτιβίστρια. Κάποιοι έγραψαν ότι η η φωτογραφία προκαλεί μεγάλο πόνο αλλά και ταυτόχρονα είναι και νοσηρά όμορφη. Η ίδια η φωτογράφος μιλάει για την φωτογραφία της στο περιοδικό TIME.

Με ρώτησαν πολλοί για την φωτογραφία αυτή. Προσπάθησα να μάθω γι’ αυτούς αλλά δεν έβγαλα άκρη. Δεν ξέρω ούτε ποιοί είναι, ούτε τι σχέση είχαν.

Τους «ανακάλυψα» στο τέλος της ημέρας. Ήμουν όλη μέρα στα ερείπια και έβλεπα τους διασώστες αλλά και πολίτες να βγάζουν τραυματισμένους εργάτες από τα συντρίμμια. Θυμάμαι ακόμα τα τρομαγμένα μάτια των συγγενών. Ήμουν εξαντλημένη, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά.

Ξαφνικά, ανακάλυψα το ζευγάρι αυτό, αγκαλιασμένο στα ερείπια. Το αίμα από τα μάτια του άνδρα έτρεχε σαν δάκρυ. Όταν τους είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους αισθάνθηκα σαν δικούς μου ανθρώπους. Τους έβλεπα τις τελευταίες τους στιγμές να κάθονται έτσι αγκαλιασμένοι, προσπαθώντας ο ένας να σώσει τον άλλο.

Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την φωτογραφία, αισθάνομαι άβολα. Με έχει στοιχειώσει. Είναι σα να μου λένε. Δεν είμαστε ακόμα δυο πτώματα. Δεν είμαστε φτηνά εργατικά χέρια και φτηνές ζωές. Είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς. Η ζωή μας είναι πολύτιμη και τα όνειρά μας το ίδιο.

Και καταλήγει: Η αγριότητα και η εκμετάλλευση θα συνεχιστεί. Γι’ αυτό και θέλω η φωτογραφία αυτή να κάνει τον γύρο του κόσμου.

http://www.tvxs.gr/node/128103

 

 

«Ποίημα στους φίλους», Χόρχε Λουίς Μπόρχες

«Ποίημα στους φίλους», Χόρχε Λουίς Μπόρχες

«Ποίημα στους φίλους», Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

[πηγή: Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995 ]
 
 
Στο ποίημα αυτό, ο Μπόρχες εξυμνεί τη γνήσια φιλία και αλληλεγγύη. Ύμνος στην κοινωνική-αλληλέγγυα φύση του ανθρώπου που καταλύει και υπερβαίνει τον ατομισμό-εγωισμό. Στην πρώτη στροφή, μας λέει ότι ένας φίλος, σύντροφος κλπ, δεν μπορεί να μας δώσει λύσεις και απαντήσεις για ουσιαστικά και σημαντικά για εμάς ζητήματα που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Και ίσως δεν είναι αυτό και θεμιτό. Αλλά μπορεί να γίνεται κοινωνός των προβλημάτων και ερωτημάτων μας. Αυτό αυτομάτως μας ξαλαφρώνει, απαλύνει τον πόνο και το άγχος μας. Όλα όσα δυσάρεστα μας συμβαίνουν, ατυχίες, απογοητεύσεις, αρνητικά συναισθήματα, είναι ένα βάρος, γιατί ο άνθρωπος επιδιώκει την ευημερία, την ευτυχία και ηδονή.  Το να έχουμε πραγματικούς φίλους, αλληλέγγυους, να μπορούμε να πούμε αυτά που μας προβληματίζουν, μας βασανίζουν και μας φοβίζουν σε κάποιο άλλο, κοντινό και οικείο μας πρόσωπο, είναι σαν να μοιραζόμαστε αυτό το βάρος, και έτσι ξαλαφρώνουμε. Έτσι, ο αφηγητής-ποιητής (;) θα είναι πάντα δίπλα στο φιλικό πρόσωπο σε όλη την πορεία της ζωής του, όποτε τον χρειάζεται. Μια πορεία την οποία δεν μπορούμε να αλλάξουμε αλλά χρειαζόμαστε ένα δικό μας πρόσωπο να είναι δίπλα μας, όπως και στα λάθη και τα παραστρατήματά μας, για να μας απλώσει το χέρι, να μας παρηγορήσει και να μας στηρίξει όταν η ατυχία, η κακή στιγμή, η επιπολαιότητα ή το λάθος θα μας κλονίσει, ώστε να μην πέσουμε ακόμη πιο κάτω, αλλά να πάρουμε δύναμη για να συνεχίσουμε.
Στις επιτυχίες, στις νίκες και στους θριάμβους, ο φίλος δεν ταυτίζεται με αυτές, όπως συχνά συμβαίνει με τους ανθρώπους οι οποίοι ταυτίζονται με τα πρόσωπα που είναι επιτυχημένα, με κύρος και φήμη, δημιουργώντας μια σχέση εξάρτησης και ετεροκαθορισμού από άτομα-πρότυπα. Λειτουργώντας έτσι σαν υποκατάστατο και αποφυγή για προβλήματα όπως η έλλειψη αυτοπεποίθησης. Για τον Μπόρχες ο φίλος πρέπει να χαίρεται πραγματικά για τις επιτυχίες του φίλου του, μια ειλικρινής στάση αλληλεγγύης, σεβασμού και αναγνώρισης του άλλου. Επίσης ο φίλος δεν μπορεί να βάλει όρια στη ζωή και στα σχέδια-στόχους του συντρόφου του, αλλά του παρέχει-προσφέρει «ελεύθερο χώρο» για να «μεγαλουργήσει». Πόσο σπουδαίο θα ήταν αν λειτουργούσαν έτσι οι κοινωνίες; Να προσφέρουν δηλαδή τον αναγκαίο και απαραίτητο ελεύθερο χώρο για να αναπτύσσουν τις ικανότητες και τις κλίσεις τους οι άνθρωποι; Να ενθαρρύνονται να εξερευνούν, να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και τον κόσμο; Αντί να προετοιμάζονται από τα πρώτα βήματα της ζωής τους να ενταχθούν στην παραγωγική μηχανή, με στόχους αμφιβόλου αξίας και αποτελέσματος για την ανθρώπινη ύπαρξη και ευτυχία;
Αυτή όμως η «ανώτερη» νοοτροπία και συμπεριφορά μεταξύ φίλων, ο απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία της ύπαρξης και του προσώπου, η ανοχή και κατανόηση, η στήριξη στις επιλογές του άλλου, ακόμη και αν διαφωνούμε, η υποστήριξη και η ενθάρρυνση για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και για την αναζήτηση ενός αυθεντικού προσωπικού και υπαρξιακού νοήματος ζωής, συνάδει με υψηλές αξίες και ιδέες για τη ζωή, αλλά και για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Άρα, γιατί να μην αφορά και ισχύει για ολόκληρη την κοινωνία; Εξάλλου, το δίκτυο των φίλων δεν αποτελεί μια μικρο-κοινωνία; Δεν θα μπορούσε αυτή η συνθήκη γνήσιας αλληλεγγύης και ελευθερίας-αλληλοκατανόησης να γενικευτεί στο σύνολο μιας κοινωνίας; Έτσι αίρεται ή γίνεται μια ποιοτική-αλματική-επαναστατικό άλμα στην αντίφαση-διχοτομία υποκείμενο/αντικείμενο και άτομο/κοινωνία. Έτσι η κοινωνία (ή κοινότητα ή ομάδα) γίνεται το ποιοτικό άλμα-αναβάθμιση αλλά και εμβάπτισμα του ατόμου στο κοινωνικό και του κοινωνικό στο άτομο. Μια υπαρξιακή μετάβαση-μετουσίωση που συνιστά τη σύζευξη ατόμου-κοινωνίας και εγώ-άλλου. Η κοινωνία, και συνακόλουθα η «οικογένεια» και η εκπαίδευση (οποιασδήποτε μελλοντικής μορφής), , ο δημόσιος χώρος (σχέσεις, αλληλεπιδράσεις, ανταλλαγές μεταξύ των ανθρώπων) δεν θα πρέπει να έχει έναν διδακτικό, πατερναλιστικό, φρονηματικό και εξουσιαστικό-αυταρχικό χαρακτήρα.
Βέβαια, σε μια οργανωμένη κοινωνία και, έστω μη ιεραρχική, σχέση μεταξύ ανθρώπων χρειάζεται ένα κριτήριο υπευθυνότητας, φερεγγυότητας και δέσμευσης. Αλλά σε έναν ανώτερο-αναβαθμισμένο-εκλεπτυσμένο, μη-εξουσιαστικό και αταξικό πολιτισμό, οι από κοινού εργασίες, σχέδια και δεσμεύσεις σε στόχους δεν θα είναι πια υποχρέωση και καταναγκασμός – δηλαδή αλλοτρίωση. Γιατί ό,τι είναι για μένα καλό και ίδιον της ελευθερίας μου είναι ταυτόχρονα καλό και ελευθερία για όλους τους άλλους συνανθρώπους μου. Η ζωή θα είναι ένα παιχνίδι, όπου ο αυθορμητισμός, ο αυτοσχεδιασμός και η φαντασία θα κυριαρχούν. Αυτό δεν θα δημιουργεί πρόβλημα, αφού όλοι θα συντονίζονται αυτόματα μεταξύ τους, ως αλληλο-συνδεόμενα πνευματικά εγώ-υποκείμενα σε ένα συλλογικό «εαυτό-άλλον» – σαφώς μια ανώτερη ποιοτικά ενότητα ή συλλογική συνείδηση. Είναι μια νέα «φυσική» τάξη πραγμάτων, όπου όλα αυτά προκύπτουν αβίαστα και φυσικά. Όπως παλιότερα φιλόσοφοι, όπως ο Μιλ, υποστήριζαν πως η ελευθερία του ατόμου και η ασφάλεια και αξιοπρέπειά του ανήκουν στη σφαίρα του φυσικού δικαίου, γιατί προκύπτουν από τις διαδικασίες της φύσης, και τότε αυτό ήταν μια αληθινή ερμηνεία της φύσης, έτσι αναλόγως προκύπτει η νέα τάξη πραγμάτων (αναρχία, μη ιεραρχία, εξουσία, εκμετάλλευση και μη αλλοτρίωση-αυτοπραγμάτωση)  Έτσι,  οι ανάγκες θα αλληλοσυμπληρώνονται και θα αλληλο-επικαλύπτονται. Ζω γιατί ζει ο άλλος, υπάρχω γιατί υπάρχει ο άλλος, είμαι εδώ γιατί είναι και ο άλλος, είμαι ευτυχισμένος και ελεύθερος, γιατί είμαι ο άλλος. Σε μια αρμονική, συμμετρική κατάσταση. Εργάζομαι για τη χαρά της δημιουργίας και του παιχνιδιού με τον άλλο άνθρωπο, το σύντροφο-φίλο-εραστή, δημιουργώ για να εκφράζω ελεύθερα την ύπαρξή μου, τον εαυτό μου, το είναι μου. Έτσι, η αρμονία και η ισορροπία, η συμμετρία που διέπει το ίδιο το σύμπαν, εκδηλώνονται στην κοινωνία μέσα από την ισότητα και την ελευθερία, την σύζευξη ατόμου-όλου (κοινωνίας). 
21/5/2013
Δημήτρης Φασόλης

Δημόσιο και «υπαλληλοκρατία»: Τι λέει η αριστερά σήμερα και τι έλεγε ο Μαρξ;

Δημόσιο και «υπαλληλοκρατία»: Τι λέει η αριστερά σήμερα και τι έλεγε ο Μαρξ;


…………..

 

 

Χαμός [και] στο δημόσιο, με απολύσεις, συγχωνεύσεις, μειώσεις μισθών, «εργασιακή εφεδρεία», κτλ, που έρχονται βέβαια να προστεθούν στους συμβασιούχους, στους ωρομίσθιους και διάφορες άλλες τέτοιες  «δημοκρατικές» μορφές εργασίας. Γιατί όμως υπάρχουν τόσοι πολλοί που συμφωνούν με τέτοια μέτρα; Είναι απλά «η ψεύτικη προπαγάνδα του κράτους», που έχει δηλητηριάσει τα μυαλά της κοινωνίας, ή υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος;

Καταρχήν, μια γενική διαπίστωση:

Το κράτος προβάλει την άποψη ότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για όλα». Αντίθετα, δε φταίνε οι καναλάρχες που μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, οι 3-4 εργολάβοι που έχουν αναλάβει μέσω ΣΔΙΤ όλα τα έργα και έχουν χεστεί στο τάλιρο, οι εφοπλιστές που είναι αφορολόγητοι και εκβιάζουν ότι αν φορολογηθούν απλά θα σηκωθούν και θα φύγουν, οι δεσποτάδες που επίσης είναι αφορολόγητοι και καλούν τους «πιστούς» να «γυρίσουν και το άλλο μάγουλο», οι βιομήχανοι που  μεταναστεύουν σε Βουλγαρίες, κτλ διότι εκεί βρίσκουν πιο φτηνά εργατικά  χέρια/μικρότερη φορολογία, ή ζουν μέσω κρατικών επιχορηγήσεων, οι τραπεζίτες που πρωτοστατούν διεθνώς σε ένα σωρό νόμιμα και παράνομα deals. Και ούτε βέβαια φταίει και το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, που  εδώ και δεκαετίες μας οδήγησε ως εδώ με σκάνδαλα, ρουσφέτια, φάγωμα των  αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, κτλ, κτλ, κτλ. (άντε να πιάσουν έναν-δυο «τελειωμένους», όπως πχ το γερο-Τσοχατζόπουλο ώστε να δώσουν ένα εξιλαστήριο θύμα στη πλήθη και οι υπόλοιποι να τη βγάλουν καθαρή). Όλοι αυτοί «πρέπει» να συνεχίσουν να ζουν μέσα στα πλούτη, και να τους δοθούν μάλιστα και «πακέτα σωτηρίας», φοροαπαλλαγές, κτλ –  πιθανότατα ως μια «δίκαιη ανταμοιβή» για όλα αυτά που «μας» έχουν προσφέρει – και συνεχίζουν να μας προσφέρουν ακάθεκτοι.

Σε μια κρίση τόσο μεγάλη όσο αυτή, ΔΕ θα επιβιώσουν όλοι.
Αυτό είναι ξεκάθαρο, η άρχουσα τάξη το ξέρει και προφανώς προσπαθεί να στρέψει την οργή του κόσμου αλλού, ώστε να γλιτώσει η ίδια.

Όμως, πέρα από τη σαπίλα της άρχουσας τάξης, υπάρχει και η σαπίλα του εργατικού κινήματος,  και εκεί είναι που πατάνε και οι κυβερνώντες και επιτίθενται εναντίον  [και] των δημοσίων υπαλλήλων, με την αριστερά ως συνήθως απλά να  αμύνεται και να «καταγγέλλει». Δηλαδή η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα βασίστηκε στα ρουσφέτια και στις δωροδοκίες για να πάρει/κρατήσει την εξουσία, και τώρα που τα πράγματα άλλαξαν, δείχνει τους αποδέκτες αυτών των ρουσφετιών και λέει ότι «φταίνε». Και όντως έτσι είναι, έχουν όντως ευθύνες, και με το το αρνείται αυτό η αριστερά να το αναγνωρίσει, βγάζει μόνη της τα μάτια της. Η κύρια ευθύνη βέβαια βαραίνει την άρχουσα τάξη, που τώρα πουλά και «μούρη» ότι τάχα θέλει «κάθαρση»: Εδώ γελάνε βέβαια, μιας και μετά πώς θα εκλεγούν όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες; Σε «καθυστερημένα» κράτη όπως η Ελλάδα, η «διαφθορά» τύπου ρουσφετιών είναι πάντα υψηλή. 

 

Ο ένας λόγος είναι η νοοτροπία του «σουλτάνου» που κυβερνά με τη μέθοδο «ρουσφέτι και χαράτσι» τους «υποτακτικούς» τους (οι οποίοι επειδή αισθάνονται όντως ότι είναι υποτακτικοί του σουλτάνου, τον φοβούνται, και αποδέχονται να κυβερνιόνται έτσι).

Ο άλλος λόγος είναι ότι όσο πιο «καθυστερημένη» είναι μια χώρα, τόσο χειρότερο είναι το εκπαιδευτικό της σύστημα και η βιομηχανία της, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο για έναν εργάτη να αποκτήσει δεξιότητες και γνώσεις που θέλει «η αγορά», αλλά και να βρει μετά μια αντίστοιχη δουλειά. Οπότε, αν δε θέλει να καταλήξει άνεργος ή χαμηλά αμειβόμενος σε μια άσχημη θέση εργασίας, έχει αυξημένο κίνητρο να πάει και να «φιλήσει κατουρημένες ποδιές» για να πάρει ως αντάλλαγμα ένα ρουσφέτι και να πληρώνεται μετά καλά χωρίς καν να χρειάζονται γνώσεις και μόχθος, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη του στον εκάστοτε πολιτικάντη. Γι’ αυτό και όσο πιο καθυστερημένη και φτωχή η χώρα, τόσο πιο μεγάλη είναι αυτού του τύπου η «διαφθορά» (αντίθετα, σε πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, οι εργάτες έχουν γενικά λάβει καλύτερη αστική εκπαίδευση, βρίσκουν πιο εύκολα καλές δουλειές, κτλ, οπότε εκεί δεν έχουν μεγάλη επιρροή οι πολιτικάντηδες που τάζουν ρουσφέτια, γιατί ο κόσμος δεν τους χρειάζεται και τόοοσο πολύ. Όχι ότι εκεί δεν υπάρχει «διαφθορά», άλλωστε είναι γνωστά πχ τα λόμπι και άλλες μορφές νόμιμης ή παράνομης διαφθοράς. Απλά τα ρουσφέτια για εύρεση εργασίας είναι πιο δημοφιλή σε πιο «καθυστερημένες» χώρες).   

Ο καπιταλισμός δημιούργησε από τα πρώτα του κιόλας χρόνια ένα στρώμα γραφειοκρατών,  που υπάρχει έως και σήμερα στα «σπλάχνα» του κάθε κράτους. Πολλοί εξ  αυτών είναι κηφήνες, απλά βάζουν χαρτόσημα και σφραγίδες. Είναι όμως  χρήσιμοι στο κράτος, διότι με τις σφραγίδες τους αυτές ουσιαστικά  σφραγίζουν την εξουσία της άρχουσας τάξης έναντι των υπόλοιπων τάξεων,  οι οποίες πληρώνουν έτσι «φόρο υποτέλειας» στους κυρίαρχους. Και εννοείται ότι αυτοί οι κηφήνες είναι, σε γενικές γραμμές, υπέρ της διατήρησης του στάτους κβο, διότι η ίδια τους η θέση, και άρα η ίδια  τους η επιβίωση περνά μέσα από τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης,  και όχι μέσα από την ανατροπή της.

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, και μάλιστα η «υπαλληλοκρατία» είναι  αρκετά διογκωμένη για πολλούς λόγους. Όχι βέβαια πως «όλοι οι δημόσιοι  υπάλληλοι είναι κακοί», ίσα-ίσα που μερικοί είναι χρήσιμοι, απαραίτητοι  και «ενσυνείδητοι». Μάλιστα, υπάρχουν και κλάδοι που όχι απλά δεν πρέπει να γίνουν απολύσεις, αλλά πρέπει να γίνουν και προσλήψεις, όπως πχ ο κλάδος της υγείας, κτλ (εκτός και αν νομίζετε ότι οι γιατροί/νοσηλευτές που υπάρχουν σήμερα επαρκούν: Κι όμως, αντί να αυξάνονται…μειώνονται, διότι ούτε η κυβέρνηση ούτε -πολύ περισσότερο- η τρόικα των ξένων πιστωτών ενδιαφέρονται για την υγεία σας. Αυτοί ενδιαφέρονται για τη δική τους τσέπη και μόνο).

Όμως, δεν είναι ψέμα ότι υπάρχουν πολλά «λαμόγια» στο δημόσιο (από εφοριακούς και  τελωνειακούς μέχρι μεγαλογιατρούς και στρατιωτικούς), πολλοί που έχουν διοριστεί επειδή είναι «πράσινα/γαλάζια παιδιά», πολλοί που «τα ξύνουν» λαμβάνοντας μάλιστα μεγάλους μισθούς, πολλοί που διεκπεραιώνουν εντελώς γραφειοκρατικές εργασίες (οι οποίες περισσότερο εμποδίζουν παρά  βοηθούν την κοινωνία, κτλ).

Η μέγιστη ειρωνεία είναι πως στη σημερινή περίοδο, η μοναδική δύναμη που  εμφανίζεται να μιλά για χτύπημα αυτής της κατάστασης είναι…το κράτος,  δηλαδή η μοναδική δύναμη που ΔΕΝ πρόκειται να χτυπήσει αυτή την  κατάσταση.
Και αυτό διότι το κράτος θα φροντίσει να διατηρήσει τα  «δικά του παιδιά» απολύοντας τους «ενοχλητικούς» που κινητοποιούνται  εναντίον του, ενώ παράλληλα θα φροντίζει πάντα για νέους διορισμούς  δικών του παιδιών, ώστε να εξασφαλίζει ψήφους μέσω ρουσφετιών, αλλά και  να κρατάει υπό τον δικό του έλεγχο τους βασικούς τουλάχιστον τομείς της «κρατικής μηχανής», ακόμα και σε περίπτωση εξέγερσης. Μπορεί να λένε μεγάλα λόγια για «διαφάνεια», κτλ, αλλά είναι τυχαίο άραγε ότι οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι που απολύθηκαν ήταν…διορισμένοι του ΑΣΕΠ, που δηλαδή προφανώς διορίστηκαν χωρίς βύσμα;

 

Ήδη άλλωστε η  κυβέρνηση ναι μεν ανακοίνωσε ότι απολύει κάποιους, αλλά παράλληλα προσλαμβάνει ένα σωρό νέους «συμβούλους», οι οποίοι προφανώς αποτελούν έναν νέο κομματικό στρατό κηφήνων, που μάλιστα ως  «σύμβουλοι» θα αμείβονται ίσως ακόμα πιο πλουσιοπάροχα από τους παλιότερους, που πλέον εξάντλησαν τη χρησιμότητα τους, και, ως γνωστόν, «σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν». Άντε να προσλάβει και μερικούς (λίγους) νέους υπαλλήλους σε κάποιες θέσεις, με μισθούς της πλάκας, ώστε να κλείσει κάποια απαραίτητα κενά, και παράλληλα να δώσει και μια ελπίδα σε όσους είναι σήμερα άνεργοι ότι θα βρουν δουλειά (είναι τόσο μεγάλη η απελπισία, που θα βρεθούν αμέτρητοι υποψήφιοι, παρά τους χαμηλούς μισθούς που προφανώς θα ισχύουν).

 

Πλέον, το κράτος δεν τα βάζει μόνο με αυτούς που όντως εργάζονται και είναι χρήσιμοι στην κοινωνία, τα  βάζει ακόμα και με ένα τμήμα των μέχρι τώρα «χαϊδεμένων του παιδιών», που τα χρειαζόταν, και γι’ αυτό τους είχε παραχωρήσει σημαντικά  προνόμια. Άλλωστε, από τη στιγμή που τόσο η βιομηχανική όσο και η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα διαρκώς μειώνεται (λόγω κυρίως της  «παγκοσμιοποίησης», που επηρεάζει ολόκληρη τη Δύση, με την παραγωγή να μεταναστεύει κυρίως προς Κίνα, κτλ, αλλά και λόγω της αεριτζίδικης, λαμογίστικης και κρατικοδίαιτης ντόπιας άρχουσας τάξης που έκανε αντίστοιχου τύπου επενδύσεις και προφανώς οι επενδύσεις αυτές δεν πήγαν και τόσο καλά), λογικό είναι να είναι πλέον «περιττοί» κάποιοι από αυτούς που έως τώρα στήριζαν το κράτος.

Επιστρέφοντας όμως στα «χαϊδεμένα παιδιά» του κράτους, αυτοί οι  άνθρωποι είχαν σχηματίσει μια εργατική αριστοκρατία κηφήνων, που  ουδέποτε είδαν τον εαυτό τους ως τμήμα του εργατικού κινήματος και  τάξης. Γι’ αυτό άλλωστε και οι περισσότεροι τουλάχιστον δεν  κατέβαιναν ποτέ πχ σε πορείες (αντίθετα δυσανασχετούσαν με όσους  κατέβαιναν, στηρίζοντας πλήρως το κράτος). Αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα, χειρότερο ακόμα και από τις λαμογιές, τα ρουσφέτια και το «κωλοβάρεμα» μερικών:  Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν γυρίσει επί χρόνια την πλάτη τους στο  λαϊκό κίνημα, είχαν κλείσει τα μάτια και τα αυτιά τους στα όργια που διέπρατταν οι κυβερνώντες σε άλλους εργάτες, και απλά ήταν ευχαριστημένοι να ζουν τη ζωούλα τους αν μιλάμε για μικρούς μισθούς ενός υπαλληλίσκου (ή και τη ζωάρα τους, αν μιλάμε για μεγάλους μισθούς σε  διάφορες διευθυντικές θέσεις).

Τώρα πλήττονται [και] αυτοί, και βέβαια δεν είναι καθόλου παράξενο που οι υπόλοιποι εργάτες δεν «συμπάσχουν» ιδιαίτερα για αυτούς (έστω και αν έτσι υπογράφουν τη θανατική τους  καταδίκη, διότι η αύξηση της ανεργίας και η περαιτέρω μείωση της  «αγοραστικής δύναμης» θα οδηγήσουν σε νέα λουκέτα, βάθεμα της ύφεσης,  και άρα μακροπρόθεσμα σε ακόμα πιο χαμηλούς μισθούς μέσω της  «δημιουργικής καταστροφής» που έχουμε ξαναπεί).

Ο λαός δε θα σταθεί έτσι απλά δίπλα-δίπλα με αυτούς που έως τώρα τον είχαν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια.

Για να μπορέσει να σφυρηλατηθεί μια «συμμαχία ανατροπής» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει ένα πράγμα: Ότι από εδώ και πέρα, δεν έχει άλλες λαμογιές, ούτε αδιαφορία για τον άλλον,  ούτε καταστάσεις του στιλ «εγώ είμαι κηφήνας και αράζω, ενώ εσύ  εργάζεσαι σα σκλάβος στις φυτείες». Με απλά λόγια, η μοναδική συμμαχία  που μπορεί όντως να γίνει, και να αντέξει, είναι αυτή που θα μιλά για  κατάργηση των γραφειοκρατών (θα αναφερθώ αργότερα σε αυτό, παραθέτοντας  μάλιστα και μερικά αποσπάσματα από τον «ξεπερασμένο» Μαρξ,  που γράφοντας για την «ξεπερασμένη» Παρισινή Κομμούνα αναφέρθηκε στο  ζήτημα αυτό, και αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, πείτε μου εσείς αν αυτό  το πρόγραμμα ανταποκρίνεται στο σήμερα ή όχι, και αν είναι κλάσεις ανώτερο από αυτά που ψελλίζει η σημερινή αριστερά για το θέμα).

Η σημερινή αριστερά, που ΟΝΤΩΣ θα μπορούσε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή  αυτής της προσπάθειας, ΔΕΝ το κάνει. Έτσι, καταντά να εμφανίζεται στα  μάτια της κοινωνίας ακόμα και ως υπερασπιστής της υπαλληλοκρατίας, καθώς  μάλλον είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που δε μπορεί να κατανοήσει  ότι το σημερινό στάτους κβο ΔΕΝ μπορεί να διατηρεί, και η κοινωνία  αναζητά συνολικές πολιτικές λύσεις, και όχι απλά καταγγελίες για το «σοκ  και δέος» που πράγματι εφαρμόζουν οι κυβερνώντες. Δεν είμαι υπέρ του «να τσακιστούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι», δεν είμαι υπέρ όμως και να αφεθούν απείραχτοι όλοι τους.

Εγώ τουλάχιστον ούτε μπορώ, αλλά ούτε και θέλω, να δώσω  υποσχέσεις σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους ότι την «επόμενη μέρα» θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν, χωρίς να αλλάξει τίποτα. Αντίθετα, προτείνω μια συμμαχία όπου θα δεχτούν μέτρα τύπου Παρισινής Κομμούνας  (δες παρακάτω), με κατάργηση γραφειοκρατίας, επιβολή ανώτατου ορίου για τους μισθούς (ειδικά τους μισθούς των «ανώτερων» στελεχών που τότε, όπως  και σήμερα, ήταν συχνά τεράστιοι), κατάργηση διορισμών και εκλογή  απευθείας από τους εργάτες αυτών που θα είχαν πιο διοικητικό ρόλο, κτλ.

Θέλετε ένα «μικρότερο κράτος»; Θέλετε κατάργηση της γραφειοκρατίας;

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την περιγραφή του Μαρξ για την Παρισινή  Κομμούνα και τις αλλαγές που αυτή έφερε πριν το κράτος την καταστείλει βίαια:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spoiler:

Τα ξημερώματα της 18 του Μάρτη 1871, το Παρίσι ξύπνησε με τη βροντερή ιαχή: «Ζήτω η Κομμούνα!». Τι είναι η Κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;

«Οι προλετάριοι του Παρισιού, έλεγε η κεντρική επιτροπή (σ.σ. της Διεθνούς), στη διακήρυξή της της 18 του Μάρτη,  μέσα από τις αποτυχίες και τις προδοσίες των κυρίαρχων τάξεων κατάλαβαν  ότι έφτασε η ώρα να σώσουν την κατάσταση, παίρνοντας στα χέρια τους τη  διεύθυνση των δημόσιων υποθέσεων… Κατάλαβαν ότι είναι επιταχτικό  τους καθήκον και απόλυτο δικαίωμά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους  και να πάρουν στα χέρια τους την κυβερνητική εξουσία». Μα η εργατική  τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή  και να την βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς.

Η συγκεντρωτική κρατική εξουσία με τα πανταχού παρόντα όργανά της – τον ταχτικό στρατό, την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, τον κλήρο και τη δικαστική εξουσία,  όργανα που φτιάχτηκαν σύμφωνα με το σχέδιο ενός συστηματικού και  ιεραρχικού καταμερισμού της εργασίας – κατάγεται από τον καιρό της  απόλυτης μοναρχίας, όπου χρησίμευε στην αστική κοινωνία που γεννιόταν,  σαν ισχυρό όπλο στους αγώνες της ενάντια στη φεουδαρχία.

Στις μεταγενέστερες μορφές κυριαρχίας η κυβέρνηση μπήκε κάτω από  κοινοβουλευτικό έλεγχο – δηλαδή κάτω από τον άμεσο έλεγχο των  ιδιοχτητριών τάξεων. Από τη μια, η κυβέρνηση εξελίχθηκε σε θερμοκήπιο  κολοσσιαίων εθνικών χρεών και καταθλιπτικών φόρων και έγινε, χάρη στα  ακαταμάχητα θέλγητρα της εξουσίας της, των εσόδων της και των αξιωμάτων,  που διέθετε, το μήλο της έριδος ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες και τους  τυχοδιώχτες των κυρίαρχων τάξεων. Από την άλλη, άλλαζε ο πολιτικός της χαρακτήρας μαζί με τις οικονομικές αλλαγές της κοινωνίας. Στο  μέτρο που η πρόοδος της νεότερης βιομηχανίας ανάπτυσσε, πλάταινε και  βάθαινε την ταξική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία, στο  ίδιο μέτρο η κρατική εξουσία έπαιρνε όλο και περισσότερο το χαρακτήρα  μιας εθνικής εξουσίας του κεφαλαίου για την καταπίεση της εργατικής  τάξης, μιας κοινωνικής δύναμης οργανωμένης για την κοινωνική υποδούλωση,  το χαρακτήρα μιας μηχανής ταξικής κυριαρχίας.

Το Παρίσι, το κέντρο και η έδρα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας και  ταυτόχρονα το κοινωνικό κέντρο βάρους της γαλλικής εργατικής τάξης, είχε  πάρει τα όπλα ενάντια στην απόπειρα του Θιέρσου και των γαιοχτημόνων  του να παλινορθώσουν και να διαιωνίσουν αυτή την παλιά κυβερνητική  εξουσία που τους είχε κληροδοτήσει η αυτοκρατορία. Το Παρίσι μπόρεσε ν’  αντισταθεί μόνο και μόνο γιατί, εξαιτίας της πολιορκίας, είχε απαλλαχθεί  από το στρατό, που τον είχε αντικαταστήσει με μια εθνοφυλακή που  αποτελούνταν κυρίως από εργάτες. Το γεγονός αυτό έπρεπε τώρα να  μετατραπεί σε μόνιμο θεσμό. Γι’ αυτό, το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας  ήταν το διάταγμα για την κατάργηση του μόνιμου στρατού και για την  αντικατάστασή του με τον οπλισμένο λαό.

Η Κομμούνα σχηματιζόταν από τους δημοτικούς συμβούλους που είχαν εκλεγεί  με βάση το γενικό εκλογικό δικαίωμα στα διάφορα διαμερίσματα του  Παρισιού. Ηταν υπεύθυνοι και μπορούσαν να ανακληθούν σ’ οποιαδήποτε  στιγμή. Η πλειοψηφία τους αποτελούνταν φυσικά από εργάτες ή από  αναγνωρισμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης. Η Κομμούνα δεν επρόκειτο να είναι ένα κοινοβουλευτικό αλλά ένα εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα. Η  αστυνομία, που ως τότε ήταν το όργανο της κεντρικής κυβέρνησης,  απογυμνώθηκε αμέσως από όλες τις πολιτικές της ιδιότητες και μετατράπηκε  σε υπεύθυνο όργανο της Κομμούνας, που μπορούσε να ανακληθεί σ’  οποιαδήποτε στιγμή. Το ίδιο έγινε και με τους δημόσιους υπαλλήλους σ’  όλους τους κλάδους της διοίκησης. Από τα μέλη της Κομμούνας ως τους  κατώτερους υπαλλήλους η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να αμείβεται με  εργατικούς μισθούς. Ολα τα αποχτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις  για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους  καταργήθηκαν μαζί με τους ίδιους τους αξιωματούχους. Οι δημόσιες θέσεις  έπαψαν να είναι ατομική ιδιοχτησία των βοηθών της κεντρικής κυβέρνησης. Οχι μόνο η διοίκηση του δήμου, μα και όλα τα καθήκοντα που ως τότε εξασκούσε το κράτος, πέρασαν στα χέρια της Κομμούνας.

Οταν παραμερίστηκαν πια ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία, τα όργανα  αυτά της υλικής βίας της παλιάς κυβέρνησης, η Κομμούνα καταπιάστηκε  αμέσως να τσακίσει το πνευματικό όργανο καταπίεσης, την εξουσία των  παπάδων.Χώρισε την εκκλησία από το κράτος και απαλλοτρίωσε όλες τις  εκκλησιές, που αποτελούσαν οργανισμούς με ιδιόχτητη περιουσία.  Οι  παπάδες στάλθηκαν στην ησυχία της ατομικής ζωής, για να ζήσουν εκεί από  τις ελεημοσύνες των πιστών, όπως οι πρόδρομοί τους, οι απόστολοι. Ολα  τα εκπαιδευτικά ιδρύματα άνοιξαν δωρεάν για το λαό και ταυτόχρονα  ξεκαθαρίστηκαν από κάθε επέμβαση της εκκλησίας και του κράτους. Ετσι,  όχι μόνο η εκπαίδευση έγινε προσιτή σε όλους, μα και η ίδια η επιστήμη  λευτερώθηκε από τα δεσμά που της είχαν επιβάλει η ταξική πρόληψη και η  κυβερνητική εξουσία.

Οι δικαστικοί λειτουργοί χάσανε εκείνη τη φαινομενική  ανεξαρτησία τους, που χρησίμευε μόνο και μόνο για να σκεπάζει τη χαμερπή  τους υποταγή σε όλες τις αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις, στις οποίες έδιναν  με τη σειρά όρκο πίστης και τον αθετούσαν κάθε φορά. Οπως όλοι οι άλλοι  δημόσιοι υπάλληλοι, έπρεπε στο εξής κι αυτοί να εκλέγονται, να είναι  υπεύθυνοι και να μπορούν να ανακληθούν.

Φυσικά η Κομμούνα του Παρισιού θα χρησίμευε σαν πρότυπο για όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας. Μόλις θα εγκαθιδρυόταν το καθεστώς της Κομμούνας στο Παρίσι και στα δευτερεύοντα κέντρα, η παλιά συγκεντρωτική κυβέρνηση θα έπρεπε και στις επαρχίες επίσης να παραχωρήσει τη θέση της στην αυτοκυβέρνηση των παραγωγών.  Σε ένα σύντομο πρόχειρο σχέδιο για την εθνική οργάνωση, που η Κομμούνα  δεν πρόλαβε να το επεξεργαστεί παραπέρα, καθορίζεται ρητά ότι η Κομμούνα  θα αποτελούσε την πολιτική μορφή ακόμα και του πιο μικρού χωριού και  ότι στην ύπαιθρο ο ταχτικός στρατός θα αντικατασταινόταν από μια λαϊκή  πολιτοφυλακή με εξαιρετικά σύντομο χρόνο θητείας. Οι αγροτικές  κοινότητες κάθε νομού θα διαχειρίζονταν τις κοινές τους υποθέσεις με μια  συνέλευση από αντιπροσώπους τους στην πρωτεύουσα του νομού, και οι  νομαρχιακές αυτές συνελεύσεις, με τη σειρά τους, θα στέλνανε βουλευτές  στην εθνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι. Οι βουλευτές θα μπορούσαν κάθε  στιγμή να ανακληθούν και θα έπρεπε να δεσμεύονται από τις καθορισμένες  εντολές των εκλογέων τους. Οι λίγες μα σπουδαίες λειτουργίες που θα  απόμεναν για την κεντρική κυβέρνηση δε θα καταργούνταν, όπως σκόπιμα το  παραποίησαν, αλλά θα μεταβιβάζονταν σε υπαλλήλους της Κομμούνας, δηλαδή  σε αυστηρά υπεύθυνους υπαλλήλους. Η ενότητα του έθνους δε θα έσπαζε, μα,  αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν  πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας που  παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να  είναι ανεξάρτητη και ανώτερη από το ίδιο το έθνος. Στην πραγματικότητα, η  κρατική εξουσία δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του  έθνους.

Ενώ το ζήτημα ήταν να περικόψουν απλώς τα καταπιεστικά όργανα της παλιάς  κυβερνητικής εξουσίας, να αποσπάσουν τις δικαιολογημένες λειτουργίες  της από μιαν εξουσία που είχε την αξίωση να στέκεται πάνω από την  κοινωνία και να τις ξαναδώσουν στους υπεύθυνους υπηρέτες της κοινωνίας. Αντί  να αποφασίζεται μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της  άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή, το  γενικό εκλογικό δικαίωμα θα εξυπηρετούσε τον οργανωμένο σε κομμούνες  λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη για να  αναζητεί εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρησή του. Και  είναι αρκετά γνωστό ότι τόσο οι εταιρείες όσο και τα άτομα, όταν  πρόκειται για τις πραγματικές υποθέσεις τους, ξέρουν συνήθως να βρίσκουν  και να τοποθετούν τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση και, αν  καμιά φορά γελαστούν, τότε ξέρουν πώς θα επανορθώσουν γρήγορα το λάθος  τους. Απ’ την άλλη μεριά, τίποτε δεν μπορούσε να είναι πιο ξένο  με το πνεύμα της Κομμούνας όσο η αντικατάσταση του γενικού εκλογικού  δικαιώματος με τον ιεραρχικό διορισμό των υπαλλήλων.

Tο καθεστώς της Κομμούνας, αντίθετα, θα απέδιδε στο κοινωνικό σώμα  όλες εκείνες τις δυνάμεις που τις κατανάλωσε ως τώρα η παρασιτική  απόφυση, το «κράτος», που τρέφεται σε βάρος της κοινωνίας και την  εμποδίζει να κινείται ελεύθερα. Και μόνο μ’ αυτή την πράξη θα έβαζε μπρος την αναγέννηση της Γαλλίας.

H Κομμούνα έκανε πραγματικότητα το σύνθημα όλων των αστικών  επαναστάσεων, το σύνθημα για φτηνή κυβέρνηση, καταργώντας τις δυο  μεγαλύτερες πηγές εξόδων – τον ταχτικό στρατό και την υπαλληλοκρατία.  Και μόνο η ύπαρξή της προϋπόθετε την ανυπαρξία της μοναρχίας που,  τουλάχιστον στην Ευρώπη, αποτελεί την κανονική σαβούρα και το απαραίτητο  κάλυμμα της ταξικής κυριαρχίας. Η Κομμούνα έδωσε στη δημοκρατία τη βάση  πραγματικά δημοκρατικών θεσμών. Ομως, ο τελικός της σκοπός δεν ήταν  ούτε η «φτηνή κυβέρνηση», ούτε η «αληθινή δημοκρατία». Και τα δυο  υπήρξαν απλά συνακόλουθά της.

Η ποικιλία των ερμηνειών που δόθηκαν στην Κομμούνα και η ποικιλία των  συμφερόντων που εκφράζονταν μ’ αυτήν αποδείχνουν ότι ήταν μια πέρα για  πέρα ευλύγιστη πολιτική μορφή, ενώ όλες οι προηγούμενες μορφές  κυβέρνησης ήταν στην ουσία καταπιεστικές. Το πραγματικό της μυστικό  ήταν ότι ήταν ουσιαστικά μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το  αποτέλεσμα της πάλης της παραγωγικής τάξης ενάντια στην τάξη των  σφετεριστών, η ανοιχτή τελικά πολιτική μορφή με την οποία μπορούσε να  συντελεστεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας.

Χωρίς τον τελευταίο αυτό όρο το καθεστώς της Κομμούνας θα ήταν κάτι το ακατόρθωτο και μια απάτη. Η πολιτική κυριαρχία του παραγωγού δεν μπορεί να υπάρχει παράλληλα με τη διαιώνιση της κοινωνικής του υποδούλωσης.  Γι’ αυτό η Κομμούνα θα έπρεπε να χρησιμεύσει σαν μοχλός, για να  ανατραπούν οι οικονομικές βάσεις, που πάνω τους στηρίζεται η ύπαρξη των  τάξεων και επομένως και η ταξική κυριαρχία. Οταν θα έχει πια  χειραφετηθεί η εργασία, κάθε άνθρωπος γίνεται εργάτης και η παραγωγική  δουλειά παύει να αποτελεί ταξική ιδιότητα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι: Παρ’ όλα τα μεγάλα λόγια και την  τεράστια φιλολογία των τελευταίων εξήντα χρόνων σχετικά με τη  χειραφέτηση των εργατών, μόλις οι εργάτες πάρουν κάπου αποφασιστικά την  υπόθεση στα χέρια τους, αντηχεί αμέσως ξανά η απολογητική φρασεολογία των συνηγόρων της σημερινής κοινωνίας με τους δύο πόλους της: Το  κεφάλαιο και τη μισθωτή εργασία (ο γαιοχτήμονας σήμερα είναι απλά ο  σιωπηλός συνέταιρος του κεφαλαιοκράτη), σαν να βρισκόταν ακόμα η  κεφαλαιοκρατική κοινωνία στην κατάσταση της πιο αγνής παρθενικής  αθωότητας, χωρίς να έχουν ακόμα αναπτυχθεί όλες οι αντιθέσεις της, χωρίς  να έχουν ακόμα αποκαλυφθεί οι αυταπάτες της, χωρίς να έχει ακόμα  ξεμασκαρευτεί η εκπορνεμένη της πραγματικότητα! Η Κομμούνα, ξεφωνίζουν,  θέλει να καταργήσει την ιδιοχτησία, τη βάση κάθε πολιτισμού! Μάλιστα,  κύριοι, η Κομμούνα ήθελε να καταργήσει εκείνη την ταξική ιδιοχτησία που  την εργασία των πολλών τη μετατρέπει σε πλούτο των λίγων. Η Κομμούνα  σκόπευε να απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές.

Ηθελε να κάνει πραγματικότητα την ατομική ιδιοχτησία, μετατρέποντας σε  απλά όργανα της ελεύθερης και οργανωμένης εργασίας τα μέσα παραγωγής, τη  γη και το κεφάλαιο, που σήμερα είναι πριν απ’ όλα μέσα για την  υποδούλωση και την εκμετάλλευση της εργασίας. Μα αυτό είναι  κομμουνισμός, ο «ακατόρθωτος» κομμουνισμός! Ωστόσο, οι εκπρόσωποι  εκείνοι των κυρίαρχων τάξεων – κι αυτοί είναι πολλοί – που είναι αρκετά  έξυπνοι για να καταλάβουν ότι είναι αδύνατο να διαιωνίζεται το σημερινό  σύστημα, εμφανίστηκαν σαν οχληροί και μεγαλόστομοι απόστολοι της  συνεταιριστικής παραγωγής. Αλλά αν η συνεταιριστική παραγωγή δεν  πρόκειται να παραμείνει άδειος τύπος και ξεγέλασμα, αν πρόκειται να  παραμερίσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, αν το σύνολο των συνεταιρισμένων  πρόκειται να ρυθμίζει την εθνική παραγωγή σύμφωνα με ένα κοινό σχέδιο,  παίρνοντάς την έτσι κάτω από την καθοδήγησή του και βάζοντας τέλος στη  διαρκή αναρχία και στις περιοδικά επαναλαμβανόμενες αναταραχές, που  αποτελούν την αναπόφευκτη μοίρα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής – τι άλλο  θα ήταν αυτό, κύριοί μου, εκτός από κομμουνισμός, από «κατορθωτός»  κομμουνισμός;
Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την Κομμούνα. Δεν πρόκειται να εφαρμόσει με απόφαση του λαού έτοιμες, επεξεργασμένες ουτοπίες.  Ξέρει ότι για να πετύχει την απελευθέρωσή της και μαζί μ’ αυτήν να  πραγματοποιήσει την ανώτερη εκείνη μορφή της ζωής, προς την οποία τείνει  ακατάσχετα η σημερινή κοινωνία με την οικονομική της ανάπτυξη, η  εργατική τάξη πρέπει να περάσει από μακρόχρονους αγώνες και μια σειρά  από ιστορικές πορείες, που θα αλλάξουν ολότελα και τις συνθήκες και τους  ανθρώπους. Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει ιδανικά μα να  ελευθερώσει μονάχα τα στοιχεία της νέας κοινωνίας που αναπτύχθηκαν πια  στους κόλπους της αστικής κοινωνίας που καταρρέει. Εχοντας πλήρη  συνείδηση της ιστορικής της αποστολής και με την ηρωική απόφαση να  σταθεί στο ύψος της, η εργατική τάξη μπορεί ν’ απαντήσει με  περιφρονητικό χαμόγελο στις χοντροκομμένες βρισιές των λακέδων της  δημοσιογραφίας και στη δασκαλίστικη κηδεμονία καλοθελητών αστών  θεωρητικών, που κηρύσσουν σε ύφος αλάθητου επιστημονικού χρησμού τις  ανίδεες κοινοτοπίες τους και τις αιρετικές παραξενιές τους.

Οταν η Κομμούνα του Παρισιού πήρε στα χέρια της την καθοδήγηση της  επανάστασης, όταν απλοί εργάτες αποτόλμησαν για πρώτη φορά να θίξουν το  κυβερνητικό προνόμιο των «φυσικών ανωτέρων» τους, των ιδιοχτητριών  τάξεων και μέσα σε πρωτοφανείς δύσκολες συνθήκες εκπλήρωσαν το έργο τους  σεμνά, ευσυνείδητα και αποτελεσματικά – και το έκαναν αυτό με μισθούς,  που ο μεγαλύτερός τους μόλις έφθανε, σύμφωνα με τα λεγόμενα μιας  επιστημονικής αυθεντίας (του καθηγητή Χάξλεϊ), το ένα πέμπτο του  κατώτερου μισθού του γραμματέα ενός σχολικού συμβουλίου του Λονδίνου – ο  παλιός κόσμος έβγαζε αφρούς λύσσας μπροστά στην Κόκκινη Σημαία, το  σύμβολο της δημοκρατίας της εργασίας, που ανέμιζε στο δημαρχείο.

Κι όμως, ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη  αναγνωρίστηκε ανοιχτά, σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμα ικανή για  κοινωνική πρωτοβουλία. Αναγνωρίστηκε ακόμα και από τη μεγάλη μάζα της  μεσαίας τάξης του Παρισιού – από τους μαγαζάτορες, τους βιοτέχνες, τους  εμπόρους – εκτός μόνο απ’ τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες. Η Κομμούνα  τους είχε σώσει με μια σοφή ρύθμιση της αδιάκοπα επαναλαμβανόμενης  αιτίας διαφωνιών μέσα στην ίδια τη μεσαία τάξη – τη ρύθμιση των σχέσεων  ανάμεσα στους οφειλέτες και τους πιστωτές. Η ίδια αυτή μερίδα της  μεσαίας τάξης είχε πάρει μέρος στη συντριβή της εργατικής εξέγερσης τον  Ιούνη του 1848, και αμέσως μετά, χωρίς πολλές διαδικασίες, είχε  παραδοθεί από τη συνταχτική συνέλευση στα νύχια των πιστωτών της. Μα  δεν ήταν αυτή η μοναδική αιτία που την έκανε να πάει τώρα με την  εργατική τάξη. Ενιωθε ότι είχε να εκλέξει μόνο ανάμεσα στην Κομμούνα και  στην αυτοκρατορία, αδιάφορο με ποιο όνομα θα εμφανιζόταν. Η  αυτοκρατορία είχε καταστρέψει οικονομικά τη μεσαία αυτή τάξη με την  κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, με τις οικονομικές απάτες που  υπόθαλψε, με τη βοήθεια που πρόσφερε για να επιταχυνθεί τεχνητά η  συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και με την απαλλοτρίωση μεγάλου τμήματος  της μεσαίας τάξης που ήταν συνέπεια αυτής της συγκεντροποίησης.

Η Κομμούνα είχε απόλυτα δίκιο όταν έλεγε στους αγρότες ότι: «Η νίκη μας  είναι η ελπίδα σας!». Από όλα τα ψέματα που ξεφουρνίστηκαν στις  Βερσαλίες και διασαλπίστηκαν παραπέρα από τους φημισμένους Ευρωπαίους  βασιβουζούκους της δημοσιογραφίας, ένα από τα πιο τερατώδικα ήταν ότι οι  γαιοχτήμονες της εθνοσυνέλευσης ήταν οι εκπρόσωποι των Γάλλων αγροτών.  Φανταστείτε τι αγάπη μπορούσε να έχει ο Γάλλος αγρότης στους ανθρώπους  στους οποίους ύστερα από τα 1815 υποχρεώθηκε να πληρώσει ένα  δισεκατομμύριο αποζημίωση! Στα μάτια του Γάλλου χωρικού ακόμα και η  ύπαρξη μόνο του μεγαλοτσιφλικά αποτελεί μια παρέμβαση στις καταχτήσεις  του του 1789. Ο αστός είχε επιβαρύνει το 1848 το μικρό κλήρο του χωρικού  με τον πρόσθετο φόρο των 45 εκατοστών του φράγκου για κάθε φράγκο φόρο  που πλήρωνε, μα το είχε κάνει αυτό στο όνομα της επανάστασης. Τώρα είχε  ανάψει έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην επανάσταση για να φορτώσει στους  αγρότες το κύριο βάρος των πέντε δισεκατομμυρίων της αποζημίωσης που  συγκατατέθηκε να πληρώσει στους Πρώσους. Αντίθετα, η Κομμούνα σε μια απ’  τις πρώτες της διακηρύξεις δήλωσε, ότι τα έξοδα του πολέμου θα έπρεπε  να τα πληρώσουν οι πραγματικοί του αίτιοι. Η Κομμούνα θα απάλλασσε το  χωρικό από το φόρο του αίματος – θα του έδινε μια φτηνή κυβέρνηση και  θα μετάτρεπε τις τωρινές του βδέλλες, το συμβολαιογράφο, το δικηγόρο, το  δικαστικό κλητήρα και τους άλλους δικαστικούς βρικόλακές του σε  μισθωτούς κοινοτικούς υπαλλήλους που θα τους εξέλεγε ο ίδιος και που θα  ήταν υπεύθυνοι απέναντί του. Θα τον απελευθέρωνε από την αυθαιρεσία  του αγροφύλακα, του χωροφύλακα και του νομάρχη. Θα είχε αντικαταστήσει  την αποβλάκωσή του από τον παπά με το διαφωτισμό του από το δάσκαλο. Και  ο Γάλλος χωρικός είναι πριν απ’ όλα ένας άνθρωπος που λογαριάζει. Θα το  έβρισκε εξαιρετικά λογικό, η πληρωμή του παπά, αντί να εισπράττεται από  το φορατζή, να εξαρτάται μόνο από την εθελοντική άσκηση των  θρησκευτικών λειτουργιών της ενορίας του. Αυτές ήταν οι μεγάλες άμεσες  ευεργεσίες που η εξουσία της Κομμούνας – και μόνο της Κομμούνας – είχε  βάλει σαν προοπτική μπρος στους Γάλλους αγρότες. Είναι επομένως ολότελα  περιττό να επεκταθούμε εδώ στα πιο πολύπλοκα, πραγματικά ζωτικά  προβλήματα, που μόνο η Κομμούνα ήταν ικανή και συνάμα αναγκασμένη να  λύσει προς όφελος του χωρικού – όπως, λ.χ., το ενυπόθηκο χρέος που  βάραινε σαν βραχνάς πάνω στον κλήρο του, το ζήτημα του αγροτικού  προλεταριάτου που καθημερινά μεγαλώνει σε βάρος του και την απαλλοτρίωση  του κλήρου του που επιβαλλόταν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα από την  ίδια την ανάπτυξη της σύγχρονης γεωργίας και από το συναγωνισμό της  κεφαλαιοκρατικής καλλιέργειας της γης.

Οι γαιοχτήμονες βουλευτές ξέραν – κι αυτός ήταν ο κύριος φόβος τους –  ότι τρεις μήνες ελεύθερης επικοινωνίας της Παρισινής Κομμούνας με τις  επαρχίες θα οδηγούσαν σε μια γενική αγροτική εξέγερση. Και γι’ αυτό  βιάστηκαν να περιβάλουν το Παρίσι με έναν αστυνομικό αποκλεισμό και να  παρεμποδίσουν το ξάπλωμα της πανούκλας.

Ομως, στην πραγματικότητα η Κομμούνα δεν υποστήριζε πως ήταν αλάθητη,  όπως το υποστήριζαν όλες, χωρίς εξαίρεση, οι παλιές κυβερνήσεις.  Δημοσίευε όλα τα πραχτικά των συνεδριάσεών της, ανακοίνωνε όλες τις  πράξεις της, μυούσε το κοινό σ’ όλες της τις ατέλειες.

Σε κάθε Επανάσταση δίπλα στους αληθινούς εκπροσώπους της προωθούνται και  άνθρωποι διαφορετικής κοψιάς. Μερικοί απ’ αυτούς είναι οι επιζώντες  προηγούμενων επαναστάσεων που έμειναν πιστοί σ’ αυτές, χωρίς κατανόηση  του τωρινού κινήματος, μα διατηρώντας ακόμα μεγάλη επιρροή στο λαό χάρη  στη γνωστή τους τιμιότητα και το γνωστό τους θάρρος ή απλώς και μόνο  χάρη στη δύναμη της παράδοσης. Αλλοι πάλι είναι απλοί φωνακλάδες που  επαναλαβαίνοντας χρόνια συνέχεια τις ίδιες στερεότυπες απαγγελίες  ενάντια στην κυβέρνηση της ημέρας, απόχτησαν τη φήμη καθαρόαιμων  επαναστατών. Υστερα απ’ τις 18 του Μάρτη εμφανίστηκαν επίσης τέτοιου  είδους άνθρωποι και σ’ ορισμένες περιπτώσεις έπαιξαν μάλιστα σημαντικό  ρόλο. Οσο περνούσε από το χέρι τους εμπόδιζαν την πραγματική δράση της  εργατικής τάξης, ακριβώς όπως άνθρωποι αυτού του είδους εμπόδισαν την  πλήρη ανάπτυξη κάθε προηγούμενης επανάστασης. Οι άνθρωποι αυτοί  αποτελούν ένα αναπόφευκτο κακό. Με τον καιρό τους ξεφορτώνεται κανείς,  μα ίσα ίσα καιρός δε δόθηκε στην Κομμούνα.

Ηταν, αλήθεια, θαυμάσια η αλλαγή που είχε φέρει στο Παρίσι η  Κομμούνα! Ούτε ίχνος πια από το ακόλαστο Παρίσι της δεύτερης  αυτοκρατορίας. Δεν ήταν πια το Παρίσι τόπος συνάντησης για τους  Βρετανούς τσιφλικάδες, τους Ιρλανδούς άμπσεντιρς, τους Αμερικάνους πρώην  δουλοχτήτες και νεόπλουτους, τους Ρώσους πρώην φεουδάρχες και τους  μπογιάρους της Βλαχίας. Δεν εκθέτανε πια πτώματα στα νεκροτομεία για  αναγνώριση, δε γίνονταν πια νυχτερινές διαρρήξεις και σταμάτησαν σχεδόν  ολότελα οι κλοπές. Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848  οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς, κι αυτό χωρίς  κανενός είδους αστυνομία. «Δεν ακούμε πια να γίνεται λόγος – είπε ένα  μέλος της Κομμούνας – για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα.  Φαίνεται πραγματικά σαν να τράβηξε μαζί της η αστυνομία στις Βερσαλίες  όλους τους συντηρητικούς φίλους της». Οι κοκότες ξαναβρήκαν τα ίχνη  των προστατών τους που το είχαν σκάσει, τους ανθρώπους της οικογένειας,  της θρησκείας και πάνω απ’ όλα της ιδιοχτησίας. Στη θέση τους ξαναβγήκαν  στην επιφάνεια οι πραγματικές γυναίκες του Παρισιού – ηρωικές,  ανοιχτόκαρδες και αφοσιωμένες σαν τις γυναίκες της αρχαιότητας. Ηταν το  Παρίσι που εργαζόταν, που σκεφτόταν, που μαχόταν, που μάτωνε, που  αφοσιωμένο όπως ήταν στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, ξεχνούσε σχεδόν  τους κανίβαλους που βρίσκονταν έξω από τις πύλες του, που αχτινοβολούσε  μέσα στον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας». 

 

 

http://ciaoant1.blogspot.gr/2013/04/blog-post_14.html

 

Απελευθερώστε την αγορά, ώστε όχι απλά να σας ρημάζ ει ο καπιταλιστής, αλλά να σας ρημάζει ελεύθερα, χω ρίς περιορισμούς

Optimized-li-yuan-weibo-thumb-1144x1434-790338.png

24 year old Ogilvy China employee dies from ‘overwork’

A 24 year old employee at Ogilvy & Mather China’s offices in Beijing suffered a sudden heart attack on May 14. Prior to his death he had being working overtime for a month, not leaving the offices until 11pm every day, according to Yangzi Evening News.

According to a coworker of Li’s, doctors’ diagnosis was death by sudden cardiac arrest. Li’s final Weibo message was a hearbreakingly appropriate photo of him saluting the camera as he (presumably) left work for the day, the tweet has been commented on over 15,000 times.

Overwork is a serious problem in China. Nearly 600,000 people die a year of "work exhaustion" according to the China Youth Daily. In 2011 we reported on the sad case of a 25 year old PriceWaterhouseCoopers employee in Shanghai who was allegedly "worked to death".

crawling-employees.jpg

Chinese Company Boss Has Employees Crawling on Their Knees in Public

it was all just a drill ordered by the company boss, who wanted to test his workers’ resistance to pressure. And what better way to do that than have them crawl like dogs in front of strangers taking photos and laughing at them, right? Most likely, he wanted to see how much humiliation his employees were able to bear, so he could exploit them to the maximum without them quitting. If something like this happened in a Western country, the boss would probably be taken to jail or at least sued for damages, but according to Chinese media reports, all the police did in this case was “criticize” and “educate” the cosmetic company’s leadership.(σ.σ. γι’ αυτό και οι δυτικοί καπιταλιστές πάνε στην Ασία, όπου είναι ελεύθεροι να κάνουν τέτοιου είδους "τεστ" στους εργάτες, ώστε να τους εκμεταλλευτούν στο maximum. Ζήτω η ελευθερία!!!)

“This is one of the steps towards making employees into slaves–—in the eyes of the boss, employees are simply slaves” are just some of the comments that describe Chinese internet users’ reactions to the event. (σ.σ. πάλι καλά που το καταλάβατε)

81ddd482d2073559006e83ceb769d64f465a792d_m.jpg

Μπαγκλαντές: Κλείνουν εργοστάσια ρούχων μετά τα 800 θύματα
Η κυβέρνηση σπεύδει να πάρει μέτρα ασφαλείας για τους εργαζομένους

Την Τετάρτη ανακοινώθηκε ότι οι νεκροί από την κατάρρευση του εννεαόροφου κτιρίου είναι πλέον 803, από τους οποίους οι 790 ανασύρθηκαν νεκροί από τα ερείπια, ενώ άλλοι 13 υπέκυψαν στα τραύματά τους.

Ωστόσο οι έρευνες δεν έχουν τελειώσει και ο τελικός αριθμός μάλλον θα αυξηθεί αφού δεν είναι σαφές πόσοι ήταν στο κτίριο την στιγμή της κατάρρευσης.

Μετά τις διαμαρτυρίες των επιζώντων και των συγγενών των νεκρών, οι Αρχές άρχισαν να δίνουν αποζημιώσεις στα θύματα της τραγωδίας. Οι εργαζόμενοι απαιτούν τουλάχιστον τέσσερις μισθούς, ή περίπου 120 ευρώ: πολλοί πληρώνονταν μόλις με το βασικό μισθό των περίπου 30 ευρώ τον μήνα. (πω πω, τους έκαναν τη μούρη κρέας, θα πληρώσουν 120 ολόκληρα ευρώ για κάθε εργάτη που έως τώρα ξεζούμιζαν για 30 ευρώ/μήνα. Θα καταστραφεί ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία με τέτοια εξοντωτικά πρόστιμα ρε παιδιά, ας μην είμαστε και τόσο αυστηροί. Τέλος πάντων, για να σοβαρευτούμε και λίγο, επιτέλους πήραμε και μια συγκεκριμένη απάντηση με νούμερα για το πόσο αξίζει η ζωή ενός ανειδίκευτου εργάτη, για να μας λυθεί και αυτή η απορία. Αν και -δυστυχώς- θα συνεχίσουν να υπάρχουν αρκετοί που ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι η ζωή του εργάτη αξίζει περισσότερο στα μάτια του καπιταλιστή. Αυτό είναι ψέμα, ο εργάτης είναι εντελώς αναλώσιμος, και όσο νομίζει ότι τάχα οι καπιταλιστές τον υπολογίζουν, τόσο θα "πέφτει από τα σύννεφα" όταν τον ρημάζουν χωρίς έλεος)

polyp_cartoon_rich_poor_neoliberal.jpg

Και τώρα που έγινε όλη αυτή η φασαρία με το Μπαγκλαντές τι θα κάνουμε; Πού θα βρούμε φτηνή εργατική δύναμη για να βγάλουμε το μέγιστο δυνατό κέρδος; Α ναι, για κάθε ένα Μπαγκλαντές, υπάρχουν άλλα 10 που δεν φαίνονται…

Νέο αντεργατικό έγκλημα σε εργοστάσιο φασόν

Τα εγκλήματα των καπιταλιστών του φασόν συνεχίζονται στα κάτεργα της Ασίας, με την Καμπότζη να παίρνει τη σκυτάλη από το Μπαγκλαντές.

Χτες ακόμα ένα εργοστάσιο – υποδηματοποιίας αυτή τη φορά – κατέρρευσε στην Καμπότζη, με αποτέλεσμα τουλάχιστον έξι εργαζόμενοι να χάσουν τη ζωή τους, στην επαρχία Καμπόνγκ Σπέου. Ακόμα 50 άνθρωποι παγιδεύτηκαν στα συντρίμμια που δημιούργησε η πτώση της σκεπής του κτιρίου, σε μία χώρα η οποία επίσης προσφέρει φτηνό εργατικό δυναμικό στις πολυεθνικές εταιρείες και αποτελεί έναν από τους «παραδείσους του φασόν», που ευνοεί τέτοιου είδους εργοδοτικά εγκλήματα σε ακατάλληλες εγκαταστάσεις.

Στην Καμπότζη περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι δουλεύουν στα συγκεκριμένα εργοστάσια, με μισθό 75 δολαρίων το μήνα, με τις περισσότερες εξαγωγές να έχουν προορισμό τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B7_%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82_281211-e1325108256240.jpg

Να γίνετε και σεις λίγο σαν την Καμπότζη, ώστε και εμείς ως εργοδότες να σας προτιμήσουμε!

Many Americans say they can’t retire until their 70s or 80s

It’s the new retirement: More than four in 10 Americans think they’ll have to work into their 70s or 80s because they can’t afford to retire, according to a new survey.

One in 10 people expects to toil into their 80s, while 32% expect to be on the job into their 70s, according to the report by insurer Northwestern Mutual.

“The incredible contrast between how long people expect to work, and how financially prepared they feel to live long lives, dramatically underscores how far behind people feel in their financial planning,” Greg Oberland, Northwestern Mutual executive vice president, said in a statement.

lfpr65_large.png

"Επιστροφή στις ρίζες" ρε παιδιά – για παράδειγμα, ας επιστρέψουμε στις "υπέροχες" εκείνες μέρες του προηγούμενου αιώνα, που οι άνθρωποι άρχιζαν να δουλεύουν από μικρά παιδιά…και δε σταματούσαν παρά μόνο όταν πέθαιναν (!), δεν έπαιρναν δηλαδή ποτέ τους σύνταξη. Πχ βλέπουμε στο διάγραμμα ότι το 1880 το 78% των ανθρώπων δούλευαν και μετά τα 65 χρόνια τους. Έτσι μπράβο, όχι σαν τους σημερινούς που θέλουν να κάθονται και να παίζουν με τα εγγονάκια τους!

Η άνοδος της παραγωγικότητας στη Δύση, λόγω της τεχνολογικής προόδου, έδωσε τη δυνατότητα να παραχθεί πολύς πλούτος, και να μπορέσει ακόμα και ο εργάτης να ζήσει "σχετικά άνετα", να πάρει σύνταξη μετά από κάποια χρόνια παραγωγικής εργασίας, κτλ. Η δυνατότητα αυτή έγινε πραγματικότητα χάρη στους μεγάλους εργατικούς αγώνες του προηγούμενου αιώνα.

Σήμερα, η παραγωγικότητα έχει ξεπεράσει κάθε ρεκόρ, ωστόσο οι εργατικοί αγώνες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Ποιες συντάξεις λοιπόν, πάνε αυτές. Άσε που ο καπιταλισμός έχει αναπτυχθεί σε σημείο σαπίσματος, δε μπορεί να αξιοποιήσει πλέον τις δυνατότητες που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, παρά μόνο με παρασιτικό τρόπο. Πού είναι οι νέες αγορές και τα νέα πεδία ανάπτυξης; Ακόμα τα ψάχνουμε, και ώσπου να τα βρούμε, ας τσακίσουμε μερικούς εργάτες που "περισσεύουν" διότι δε ξέρουμε πως να τους αξιοποιήσουμε προκειμένου να βγάλουμε αρκετό κέρδος.

migrantmother.jpg

"Οι παλιές καλές μέρες", όταν ο εργάτης ήξερε τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο, και δεν ήθελε συντάξεις και τατιάυτα

Retirement is a Myth. Before World War II, Most Americans Worked Until they Died.

Have we been sold a dream that will never be attainable? It turns out retirement has always been nothing more than a dream for most.

Nevin Adams of the Employee Benefit Research Institute tells the story: "Only a quarter of those age 65 or older had pension income in 1975 …

polyp_cartoon_corporate_social_responsibility.jpg

Από ψυχική διαταραχή πάσχει έως και 20% των ανηλίκων στις ΗΠΑ

Οι ανήλικοι στις ΗΠΑ, σε ποσοστό έως 20%, πάσχουν από μια ψυχική διαταραχή όπως άγχος, κατάθλιψη ή ελλειμματική προσοχή, σύμφωνα με εκτενή έρευνα των ομοσπονδιακών αρχών υγείας που δόθηκε σήμερα.

«Το 13 έως 20% των παιδιών ηλικίας 3 έως 17 ετών που ζουν στις ΗΠΑ πάσχουν από ψυχική διαταραχή» και η τάση αυτή επιδεινώνεται, γράφουν οι συντάκτες της μελέτης αυτής που διεξήχθη από το 2005 έως το 2011.

free-trade-cartoon1.jpg

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ «AMAZON» ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Σε απεργία για πρώτη φορά στην ιστορία της εταιρείας προχωρούν οι 5.500 εργαζόμενοι στην «Amazon» Γερμανίας (στις πόλεις Μπαντ Χέρσφελντ και Λειψία) με βασικό αίτημα τη σύναψη συλλογικής σύμβασης. Στην προβλεπόμενη ψηφοφορία ψήφισε το 97% των εργατών υπέρ των απεργιακών κινητοποιήσεων. Η στάση της εργοδοσίας είναι αμετακίνητη. Και πώς να μην είναι άλλωστε, αφού το νομικό πλαίσιο της δίνει το δικαίωμα να ξεζουμίζει τους εργαζόμενους σε συνθήκες γαλέρας: Προωθεί ατομικές συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας, οι εργαζόμενοι μπορούν να απολύονται χωρίς προειδοποίηση, οι μισθοί είναι τουλάχιστον κατά 20% χαμηλότεροι από αυτούς παρόμοιων κλάδων, απασχολεί μαζικά ενοικιαζόμενους εργάτες χωρίς δικαιώματα.

Ο καπιταλιστικός αυτός κολοσσός και κολαστήριο μαζί είναι η μεγαλύτερη εμπορική εταιρεία μέσω διαδικτύου στον κόσμο, σημειώνοντας το 2011 τζίρο ύψους 42 δισεκατομμυρίων ευρώ. (σ.σ. η Amazon πάντως πουλάει ακόμα και κάτω του κόστους καμιά φορά, διότι έχει τόσα λεφτά, που προτιμά να καταγράψει και μερικές ζημιές, ώστε να μαζέψει όμως όλη την πελατεία λόγω των χαμηλότερων τιμών της, και να εξοντώσει έτσι μακροπρόθεσμα τους ανταγωνιστές της και να γίνει εντελώς μονοπώλιο)

Πριν μερικούς μήνες έγινε γνωστό ότι για την τήρηση του «νόμου και της τάξης» στις αποθήκες και τα συσκευαστήρια, αλλά και στα καταλύματα των ενοικιαζόμενων εργατών, η «Amazon» χρησιμοποιούσε εταιρεία security, που έλεγχε συνεχώς το προσωπικό και είχε διασυνδέσεις με φασιστικές οργανώσεις. (σ.σ. ποιος καλύτερος να ελέγξει την "εύρυθμη λειτουργία του εργοστασίου και την υπάκουη συπεριφορά των εργατών από τους φασίστες;)Μετά το σάλο που δημιουργήθηκε, η «Amazon» κατήγγειλε τη σύμβαση με τη συγκεκριμένη εταιρεία.

941137_384417568333277_2136971803_n.jpg

Ε όχι και να πληρώσουμε εμείς φόρους – ας πληρώσουν οι εργάτες μας! Σε εμάς δώστε και καμιά επιδότηση από πάνω! Α, και αν τυχόν μας βάλετε φόρους, α σηκωθούμε και θα φύγουμε για αλλού, άντε γεια!

Amazon received more money from UK grants than it paid in corporation tax

Amazon is on a fresh collision course over its contribution to the UK exchequer, after the American internet giant revealed it received more money in government grants last year than it paid in corporation tax in Britain.

company-logo-tattoos2-550x366.jpg

Έτσι μπράβο – αυτοί είναι αφοσιωμένοι υπάλληλοι: Δέχτηκαν να γίνουν κινητή διαφήμιση ("walking billboards") της εταιρίας στην οποία εργάζονται, κάνοντας τατουάζ με το λογότυπο της εταιρίας. Ως αντάλλαγμα, πήραν και μια αύξηση. Βλέπετε τι "δίκαιος" που είναι ο καπιταλισμός; Δέξου να σε εκμεταλλευτούμε, και εμείς θα σου δώσουμε και μερικά ψίχουλα, δεν είμαστε αχάριστοι!

Employees Get Company Logo Tattoo in Exchange for Raise

A New York City real estate company has offered employees a 15% pay raise if they get a tattoo of its logo on their bodies. So far, 40 of the 800 employees took the deal and got a permanent Rapid Realty tattoo.

He recently posted a photo of his loyal employees in front of a tattoo shop, and wrote: “Talk about marketing – they’re walking billboards!”

renting-a-room.jpg

Λοιπόν, έχω βαρεθεί να ακούω όλη αυτή τη γκρίνια ότι τάχα οι εργάτες δε μπορούν καν να πληρώσουν το νοίκι του σπιτιού που μένουν και κάτι τέτοια. Λύσεις υπάρχουν, πχ αν δε μπορείτε να πληρώσετε το νοίκι στο σπίτι που μένετε τώρα, μείνετε σε ένα "ελαφρώς χειρότερο" σπίτι όπως πχ αυτό της φωτογραφίας, που είναι μάλιστα και παραθαλάσσιο απ’ ότι βλέπω. Τι άλλο θέλετε ρε κουφάλες, μιας χαρά περνάτε και όλο γκρινιάζετε!

Rent becoming ‘unaffordable’

Work by the Resolution Foundation shows 1.3m households on low to middle incomes are spending more than a third of their net income on mortgage payments, rent and maintenance costs – forgoing other essentials such as food to pay their bills.

newego_LARGE_t_1101_24565538_type12128.jpg

Και μη μου πείτε ότι πεινάτε τώρα – εδώ πχ βλέπουμε ένα παιδάκι που τη βγάζει μια χαρά τρώγοντας ένα λουκούλλειο γεύμα με μια ποικιλία εντόμων. Όπως δηλαδή βλέπουμε, αν όντως πεινάγατε, θα τρώγατε και εσείς έντομα. Αφού δεν τα τρώτε, και απλά γκρινιάζετε, πάει να πει ότι δεν πεινάτε στ’ αλήθεια. Εμείς λοιπόν θα συνεχίσουμε να σας ρημάζουμε, μέχρι να πεινάσετε, και τότε θα σας δούμε

FAO: Εκτρέφετε και τρώτε… έντομα!

"Τρώτε έντομα": με στόχο να ενισχύσει την επισιτιστική ασφάλεια, ο παγκόσμιος Οργανισμός για τα Τρόφιμα και την Γεωργία (FAO) παρουσίασε σήμερα ένα πρόγραμμα για να ενθαρρύνει την εκτροφή σε μεγάλη κλίμακα εντόμων, ενός όχι ακριβού και οικολογικού διατροφικού στοιχείου που είναι επιπλέον… "νοστιμότατο".

Στους παραδοσιακούς πολιτισμούς, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι καταναλώνουν ήδη έντομα, όμως μπορεί να γίνουν πολύ περισσότεροι, εκτιμά ο οργανισμός αυτός του ΟΗΕ για τα τρόφιμα και τη γεωργία.

"Το μήνυμά μας είναι: τρώτε έντομα, τα έντομα υπάρχουν σε αφθονία, είναι μια πλούσια πηγή πρωτεϊνών και ιχνοστοιχείων", δήλωσε η Εύα Ούρσουλα Μίλερ, διευθύντρια του τμήματος πολιτικής οικονομίας των δασών, παρουσιάζοντας αυτή την έκθεση στη Ρώμη.

"Ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού τρώει έντομα και αυτό συμβαίνει διότι είναι νοστιμότατα και θρεπτικά", λέει η Εύα Ούρσουλα Μίλερ.

ts.jpg

Δεν μπορώ να βρω έναν τρόπο για να τον αξιοποιήσω ώστε να βγάλω εγώ ικανοποιητικό κέρδος ==> μένει άνεργος. Εντάξει, κρίμα, αλλά και τι να κάνουμε, εγώ ως καπιταλιστής πρέπει να ζήσω + να βγάλω και κέρδη. Μπροστά σε αυτό το ιερό και απαραβίαστο κανόνα, και τι έγινε αν ψοφήσουν και μερικοί, ή μείνουν άστεγοι, αυτοκτονήσουν και κάτι τέτοια τέλος πάντων;

Κατάσχεσαν 40.000 σπίτια στην Ισπανία

Οι εξώσεις χρεωμένων ιδιοκτητών ακινήτων έχουν καταστεί σύμβολο της οικονομικής κρίσης στην Ισπανία μετά την έκρηξη της φούσκας του 2008 στην Ισπανία, όπως και η εκθετική ανάπτυξη της ανεργίας. Οι εξώσεις προκάλεσαν ένα κύμα αγανάκτησης στη χώρα, που έγινε πιο έντονο μετά από ένα κύμα αυτοκτονιών ανθρώπων που κινδύνευαν να μείνουν άστεγοι. Οργανώσεις πολιτών κινητοποιούνται για να εμποδίζουν τις εξώσεις.

germanymetalworkers350.gif

Εκεί που υπάρχουν αυξημένα κέρδη, υπάρχουν και αυξημένες δυνατότητες για τον εργάτη να ζητήσει καλύτερους μισθούς, συνθήκες εργασίας, κτλ. Δε θα πρέπει ποτέ όμως να ξεχνά ότι αυτά είναι προσωρινά, συνεχώς αλλάζουν. Οι κατακτήσεις αυτές μπορεί και να χαθούν αν πχ η επιχείρηση πέσει έξω. Πάντα λοιπόν ο εργάτης πρέπει να ζητά μέτρα ανακούφισης από την εκμετάλλευση του, αλλά πάντα θα πρέπει να βλέπει τα μέτρα αυτά ως ένα σκαλοπάτι για να κάνει την πλήρη ανατροπή, και να τσακίσει τους καπιταλιστές που τον εκμεταλλεύονται και το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας που τους γεννά και τους εξωθεί να τον ρημάζουν. Μόνο όταν ο εργάτης πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της παραγωγής, και αρχίσει να την ορίζει με βάση τις δικές του ανάγκες θα μπορέσει να βρει λύση στα προβλήματα του

Μεγάλη απεργία στην Γερμανία από τους εργάτες μετάλλου που ζητούν αυξήσεις 5,5%

Σχεδόν 100.000 εργαζόμενοι στους τομείς της βιομηχανίας μετάλλου και της ηλεκτροδότησης συμμετείχαν σε απεργία σήμερα για να πιέσουν τους εργοδότες να βελτιώσουν την προσφορά τους για τις αυξήσεις των μισθών τους, ανακοίνωσε το συνδικάτο IG Metall.

Γερμανία:Αύξηση μισθού στον τομέα του μετάλλου

Οι εργοδότες και η μεγαλύτερη ένωση μεταλλουργών στη Γερμανία, συμφώνησαν την Τετάρτη στο Μόναχο, σε μια αύξηση μισθών, μετά από σκληρές και επίπονες διαπραγματεύσεις.

Κατά τους όρους της συμφωνίας, η οποία θα «τρέξει» για τους επόμενους είκοσι μήνες οι μισθοί θα αυξηθούν σε δύο στάδια. Η πρώτη αύξηση θα είναι 3,4% και θα δοθεί από την 1η Ιουλίου του 2013 και η δεύτερη 2,2% θα δοθεί από την 1η Μαΐου του 2014

Η γερμανική ένωση μεταλλουργών IG Metall, μια ιδιαίτερα μαχητική συνδικαλιστική ένωση, ζητούσε αύξηση μισθών κατά 5,5% για το τρέχον έτος αλλά κατόπιν διαπραγματεύσεων επήλθε συμβιβασμός με την ομοσπονδία των εργοδοτών ώστε η αύξηση να είναι συνολικά στο επίπεδο που ζητούσε το συνδικάτο των μεταλλουργών, αλλά να δοθεί σε δύο στάδια και όχι ολοκληρωτικά κατά το τρέχον έτος

kong-thumb-medium.jpg

Έληξε η απεργία που γελοιοποίησε το μεγιστάνα του Χονγκ Κονγκ

Αύξηση μισθού κατά 9,8%, από 20% που ζητούσαν, και βελτίωση των συνθηκών υγιεινής πέτυχαν οι περίπου 500 λιμενεργάτες που απεργούσαν πάνω από ένα μήνα στο Χονγκ Κονγκ, σε μία από τις πιο σημαντικές εργατικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει στην περιοχή. Ηθική πρωτίστως η νίκη έναντι του μεγιστάνα ιδιοκτήτη, λένε οι αναλυτές, που ανέδειξε την ολοένα διευρυνόμενη ψαλίδα εχόντων και μη εχόντων.

Οι λιμενεργάτες μετέφεραν τις διαμαρτυρίες τους από το λιμάνι στην έδρα των επιχειρήσεων του Λι, στην καρδιά του ασιατικού οικονομικού κέντρου, πριν από τρεις βδομάδες, στήνοντας σκηνές και αναρτώντας φωτομοντάζ του μεγιστάνα με κέρατα. Τα πλακάτ που απεικόνιζαν το μεγιστάνα ως σατανά έξω από την ίδια του την πόρτα γελοιοποίησαν τον πλουσιότερο άνθρωπο της πόλης και έδωσαν σάρκα και οστά στην ολοένα αυξανόμενη δυσαρέσκεια για το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών.

«Η δημόσια εικόνα του Λι Κα-σινγκ ζημιώθηκε πολύ, τόσο του ίδιου όσο και των επιχειρήσεών του» δήλωσε ο πολιτικός επιστήμονας Μα Νγκοκ. Σημείωσε ότι ο μεγιστάνας χρησιμοποίησε “βρώμικες” τακτικές για να επιτεθεί στους απεργούς, συμπεριλαμβανομένων των ακριβοπληρωμένων πληρωμένων καταχωρίσεων στον Τύπο και την αναζήτηση νομικής μεθόδου για να απαγορευτούν οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών. «Ήταν εκτός πραγματικότητας αναφορικά με το δημόσιο αίσθημα, το κοινό επέδειξε πρωτοφανή υποστήριξη στους εργάτες, οι οποίοι συγκέντρωσαν 8 εκατ. δολάρια του Χονγκ Κονγκ από δωρεές», πρόσθεσε.

http://ciaoant1.blogspot.com/2013/05/24-year-old-ogilvy-china-employee-dies.html

View article…