Βραζιλία, μια κρίση αντιπροσώπευσης

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013
Ένα κύμα διαμαρτυρίας στη Βραζιλία ενσωματώνει νέες ιδέες της πολιτικής κοινότητας που αμφισβητούν τις παλιές κοινωνικές πρακτικές και συγκεντρωτικές δομές της χώρας, λέει ο Arthur Ituassu.

Ήταν, είναι, ένας πολιτικός σεισμός. Ξαφνικά, στις 17 Ιουνίου 2013, περισσότεροι από 150.000 άνθρωποι εμφανίστηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν σε έντεκα μεγάλες πόλεις της Βραζιλίας. Η ημέρα θα μείνει στην ιστορία ως η μεγαλύτερη πολιτική διαδήλωση στη χώρα από το 1992, όταν οι νεαροί cara pintadas («ζωγραφισμένα πρόσωπα»), άσκησαν πίεση για την καταγγελία του προέδρου, Fernando Collor de Mello. Στο Ρίο και μόνο, εκτιμάται ότι περίπου 100.000 άνθρωποι πήγαν στο κέντρο της πόλης για να βαδίσουν ο ένας πλάι στον άλλο και να φωνάξουν πολιτικά συνθήματα, ενώ μερικοί αποφάσισαν να πιέσουν περισσότερο και εκτόξευσαν αυτοσχέδιες βόμβες μολότωφ στην πρεσβεία. Η συγκέντρωση θυμίζει επίσης την τελευταία λαϊκή συνέλευση αυτού του μεγέθους στην πόλη, το 1968, εναντίον της τότε στρατιωτικής δικτατορίας.

Στο Σάο Πάολο, περίπου 65.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Datafolha Research διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν περίπου 26-35 ετών και δεν είχαν προτίμηση σε κανένα πολιτικό κόμμα, πάνω από το 80% δήλωσαν ότι ακολουθούσαν το κίνημα μέσω του Facebook.

Ακόμη και λεπτομερείς έρευνες αυτού του είδους δεν μπορούν να προσδιορίσουν τι ακριβώς κρύβεται πίσω από μια τέτοια τεράστια δημόσια σύναξη, ειδικά τη στιγμή που η Βραζιλία γνώρισε σχεδόν δύο δεκαετίες βελτίωσης της ευημερίας, πολιτικής σταθερότητας και κοινωνικής ένταξης. Με αυτή την έννοια, κανένα σύντομο άρθρο, μεταφυσικό όπως θα ήταν, δε μπορεί να εξηγήσει «τι πραγματικά συμβαίνει στη Βραζιλία». Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί κανείς να προσφέρει κάποια κομμάτια που, όλα μαζί, δίνουν κάποια αίσθηση της πραγματικότητας.

Μια νέα φωνή

Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι οι ιδέες και τα επιχειρήματα που έχουν εκφραστεί στους δρόμους και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης . Αυτά αντιπροσωπεύουν μια νέα φωνή στη Βραζιλία, μια φωνή που δεν αντιπροσωπεύεται στα μίντια ή τα πολιτικά κόμματα της χώρας και που είναι σε αντιδιαστολή με τις παλιές, συγκεντρωτικές κοινωνικοπολιτικές δομές. Αυτή η φωνή προσπαθεί να συνιστά νέες έννοιες πολιτικής κοινότητας σε ένα πλαίσιο, όπου προς το παρόν δεν υπάρχει καμία θεσμική διαδρομή διαθέσιμη. Πρόκειται για μια σύγκρουση της νέας Βραζιλίας με την παλιά.

Η ιστορία ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου στην πόλη του Σάο Πάολο. Μερικές χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, δήθεν για να διαμαρτυρηθούν έναντια στην κατά είκοσι σεντ αύξηση στην τιμή του εισητηρίου του λεωφορείου. Η αστυνομία του Σάο Πάολο και τα καθεστωτικά μίντια της Βραζιλίας, που βρέθηκαν προ εκπλήξεως, έσπευσαν να ορίσουν (και να πασαλείψουν) αυτό που συνέβαινε σαν “συμμορίτικη εξέγερση”. Και οι δύο αντέδρασαν βίαια, συμβολικά ή κυριολεκτικά, με βίαια μέσα (κυρίως TV) καταδίκης και τραυματισμούς σε οκτώ διαδηλωτές και δύο αστυνομικούς.

Αυτή η υπερβολική αντίδραση ήταν αντιπαραγωγική. Οι διαδηλωτές αντιστάθηκαν σε αυτήν την προσπάθεια να τους στριμώξουν στη γωνία, συνεχίζοντας τις διαδηλώσεις τους. Όπως συνέχισαν αυτοί, το ίδιο έκαναν και οι κατασταλτικές αστυνομικές συμπεριφορές και ο αριθμός των απωλειών. Στις 11 Ιουνίου, τριάντα οκτώ άνθρωποι τραυματίστηκαν, μεταξύ των οποίων οκτώ αστυνομικοί, και δεκαεννέα άτομα συνελήφθησαν. Δύο ημέρες αργότερα οι διαμαρτυρίες έφθασαν σε ένα σημείο καμπής, όταν 105 διαδηλωτές, δεκαοκτώ αστυνομικοί και δεκαπέντε δημοσιογράφοι τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις.

Όπως οι άνθρωποι ξεχύνονταν στους δρόμους κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε πρώτων ημερών, υπήρξε εξίσου δημιουργική κινητοποίηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με χιλιάδες ποστς να κοινοποιούνται ενάντια στην καταστολή και την κάλυψη των γεγονότων από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Τα social media χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να προγραμματίσουν σημαντικές συγκεντρώσεις για τις 17 Ιουνίου στις μεγαλύτερες πόλεις της Βραζιλίας.

Αυτή τη φορά, θα ήταν για πολλά περισσότερα από τα «είκοσι σεντς». Στην πραγματικότητα, τα ζητήματα που ανακύπτουν σε όλες τις διαδηλώσεις – ειδικά στις 17 Ιουνίου – είναι ταυτόχρονα πολλαπλά και πολύπλοκα, ασαφή και διάσπαρτα. Ωστόσο, αν εξεταστούν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο – αυτό της ιστορικής αδυναμίας του κράτους της Βραζιλίας για παροχή δημόσιων υπηρεσιών και της υπερβολικής συγκέντρωσης των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και του κόστους που συνεπάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 – τότε όλα μαζί εγείρουν εύλογα ερωτήματα τόσο σχετικά με την πολιτική επικοινωνία στη Βραζιλία όσο και με την αντιπροσώπευση στο δημοκρατικό καθεστώς της χώρας.

Μπορούν να αποτελέσουν ακόμη ένα συνεκτικό σύνολο πολιτικών ιδεών. Ένα ευρέως διαδεδομένο θέμα των διαδηλώσεων, για παράδειγμα, συνδέει το θέμα των δημόσιων μεταφορών, που τέθηκε στο Σάο Πάολο, με τα χρόνια προβλήματα στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης και της δημόσιας ασφάλειας. Αυτή είναι μια νέα έκδοση μιας παλιάς συζήτησης σχετικά με την πλευρά των δαπανών στα δημόσια ζητήματα στη Βραζιλία. Το κράτος της Βραζιλίας, βαθιά ριζωμένο στις λογικές του καπιταλισμού, έχει ιστορικά αποτύχει στην ευθύνη του να προσφέρει δημόσια οφέλη σε μια πολύ άνιση κοινωνία.

Ο πλέον υψηλού προφίλ τομέας των δημόσιων μεταφορών είναι ένα παράδειγμα αυτής της κατάστασης. Το κράτος της Βραζιλίας, στενά συνδεδεμένο με την αυτοκινητοβιομηχανία – ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι – γέμισε τις πόλεις με καινούρια αυτοκίνητα και ρύπανση (αλλά όχι υποδομές), και έδωσε επανειλημμένως κίνητρα σ’ αυτόν τον τομέα, ως μέρος των προσπαθειών για την καταπολέμηση της παγκόσμιας ύφεσης. Από το 2002, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Folha του São Paulo, 1,6 εκατομμύρια καινούρια αυτοκίνητα (13.000 το μήνα) έχουν βγει στο δρόμο της πρωτεύουσας του Σάο Πάολο και μόνο. Αν προστεθούν και τα φορτηγά και οι μοτοσικλέτες στο λογαριασμό, ο αριθμός των νέων οχημάτων είναι 2,6 εκατομμύρια (πάνω από 20.000 το μήνα). Στο Ρίο και το Σαλβαδόρ, όπως στο Σάο Πάολο, για να αναφέρουμε μόνο τις πόλεις αυτές, η κίνηση των αυτοκινήτων έχει μεταμορφωθεί σε ένα καθημερινό δημόσιο δράμα.

Μια ανερχόμενη γενιά νέων και κατοίκων των πόλεων έχει κάνει μια σύνδεση μεταξύ αυτών των ανησυχιών και άλλων: μεταξύ των οποίων τα διαδοχικά σκάνδαλα διαφθοράς που συμμετέχουν υψηλά ιστάμενοι πολιτικοί, καθώς και τα αυξανόμενα κόστη του παγκόσμιου τουρνουά ποδοσφαίρου το 2014. Στην τελευταία περίπτωση, 33 δισεκατομμύρια ρεαλ ($ 16bn) πρόκειται να επενδυθούν, λιγότερα από 4bn από ιδιωτική πρωτοβουλία. Το 2010, η κυβέρνηση εκτίμησε ότι 5,4 bn rs (περίπου $ 2,7 bn ) επρόκειτο να δαπανηθούν στην ανακαίνιση ή την κατασκευή των γηπέδων. Τρία χρόνια αργότερα, οι δαπάνες στον τομέα αυτό και μόνο έχουν φτάσει σε ένα ποσό πάνω από 7 bn rs ($ 3,5 bn). Το BBC αναφέρει ότι τα γήπεδα της Νότιας Αφρικής κόστισαν μόλις $ 1.12bn το 2010.

Επιπλέον, οι νέοι διαδηλωτές έχουν εστιάσει την κριτική τους στα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης, δύο πολύ σημαντικούς παράγοντες της πολιτικής εκπροσώπησης όσον αφορά τη σύνδεση της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτική σφαίρα. Όσον αφορά τους πολιτικούς, οι στόχοι τους έχουν καλύψει όλα τα επίπεδα: τον πρόεδρο, τους διοικητές και τους δημάρχους, δεν έχει σημασία σε ποιο κόμμα ή σε ποια πλευρά ανήκουν. Αυτό αντικατοπτρίζεται σε συνθήματα όπως “κανένα κόμμα δεν με αντιπροσωπεύει» και «οι άνθρωποι ενωμένοι δεν χρειάζονται τα κόμματα», που φωνάζονταν μαζί με το «δεν χρειαζόμαστε το Παγκόσμιο Κύπελλο, χρειαζόμαστε χρήματα για την υγεία και την εκπαίδευση», «πόσα σχολεία χωράνε στο Μαρακανά(στάδιο); » και «Λιγότερη διαφθορά, περισσότερη εκπαίδευση».

Όσον αφορά τα μίντια το επίκεντρο των διαδηλώσεων ήταν (φυσικά) το Rede Globo , ο μεγαλύτερος ιδιωτικός όμιλος που κυριαρχεί στο συγκεντρωτικό σύστημα των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Βραζιλίας για δεκαετίες. Εκτός από τη συμβολική κριτική στα social media, ένας δημοσιογράφος του Globo παρενοχλήθηκε φυσικά από διαδηλωτές και το κεντρικό γραφείο του δικτύου απειλήθηκε από μια μικρή ομάδα στο Σάο Πάολο. Επίσης, στις 17 Ιουνίου, η ισχυρή Globo TV – που έγινε στόχος των διαδηλώσεων, και δέχθηκε έντονη κριτική στα social media – μεταδίδει μια δήλωση στη μέση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων Jornal Nacional . Η δήλωση είχε σκοπό να υπερασπιστεί την κάλυψη των γεγονότων, λέγοντας ότι είχαν αναφέρει τα γεγονότα από την αρχή και δεν είχαν «τίποτα να κρύψουν”, και ότι ο πολίτης έχει “το δικαίωμα να διαμαρτύρεται”. Το ίδιο το γεγονός ότι η Globo αισθάνθηκε την υποχρέωση να το κάνει αυτό – να «ανταποκριθεί», με την έννοια που χρησιμοποιείται από την θεωρητική Hanna Fenichel Pitkin – ήταν ένα πολύ ισχυρό σημάδι των επιπτώσεων των διαδηλώσεων.

Στην πραγματικότητα, η ανταπόκριση έγινε κοινό μοτίβο στα μίντια μετά την καταιγίδα. Αρθρογράφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί έλεγαν όλοι «Λυπάμαι», με τον πρόεδρο της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, να το κάνει με τον πιο διορατικό τρόπο. Σε ομιλία του στις 18 Ιουνίου, είπε ότι “οι φωνές στους δρόμους πρέπει να ακουστούν. Ξεπερνούν τους παραδοσιακούς μηχανισμούς της [αντιπροσώπευσης μέσα από] τα θεσμικά όργανα, τα πολιτικά κόμματα, τις ενώσεις και τα μέσα ενημέρωσης «.

Μετά το κόμμα

Είναι πολύ νωρίς για να αξιολογήσουμε τις συνέπειες της 17ης Ιουνίου, ιδίως καθώς οι διαδηλωτές έχουν υποσχεθεί να συνεχίσουν τις ενέργειές τους, ακόμη και μετά την ακύρωση της απόφασης για αύξηση της τιμής των εισητηρίων στις 19 Ιουνίου. Όμως, τρία πράγματα είναι ήδη ξεκάθαρα.

Πρώτον, η φαντασίωση ότι η Βραζιλία έχει μεταμορφωθεί σε παράδεισο έληξε. Δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί πια ότι οι πόλεις της Βραζιλίας είναι πλέον αστικές καταστροφές, που χαρακτηρίζονται από τεράστια μποτιλιαρίσματα, κερδοσκοπία στον χώρο της στέγασης και έλλειψη υποδομών και δημοσίων υπηρεσιών. Δεύτερον, το από πάνω προς τα κάτω πλαίσιο εκσυγχρονισμού που βασίζεται στην κατανάλωση και την αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας πλέον αμφισβητείται. Οι άνθρωποι της Βραζιλίας έχουν δείξει τα όρια της ανοχής τους απέναντι στους πολιτικούς θεσμούς που έχουν αποτύχει αποτελεσματικά στην επίλυση των προβλημάτων στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την ασφάλεια .. (Μια επιγραφή στο Ρίο δίνει το νόημα: “Δεν είναι για τα σεντς, αλλά για τα δικαιώματα»). Τρίτον, οι διαδηλώσεις θέτουν σε αμφισβήτηση την ικανότητα των πολιτικών θεσμών της Βραζιλίας να στεγάσουν και να διαδόσουν τις νέες αντιλήψεις της ζωής που προβάλλουν οι διαμαρτυρίες εντός της πολιτικής κοινότητας της Βραζιλίας.

Οι διαδηλώσεις, όποιο και να είναι το τέλος τους, είναι μια πρόκληση για τη Βραζιλία να ξεκόψει με αντίκες, συγκεντρωτικές κοινωνικές πρακτικές και δομές, οι οποίες περιλαμβάνουν τη διαφθορά, την έλλειψη μιας πραγματικής δημόσιας συνείδησης, μυστικοπαθείς πολιτικούς θεσμούς και ένα πολύ συγκεντρωτικό σύστημα μέσων ενημέρωσης. Στο πλαίσιο αυτό, τα γεγονότα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως ένα καθαρό προϊόν των αλλαγών που γνώρισε η χώρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, όπως η σχετική οικονομική ευημερία, η πολιτική σταθερότητα και η κοινωνική ένταξη . Θα είχε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα να βασιστούν σε αυτή την κληρονομιά και να συμβάλουν στην ανανέωση της Βραζιλίας και όχι να συρθούν σε βίαιες αντιπαραθέσεις που καταστρέφουν τις δυνατότητές τους.

Πηγή: http://www.opendemocracy.net/arthur-ituassu/brazil-crisis-of-representation

http://www.indymedia.org.uk/en/2013/06/510703.html

https://athens.indymedia.org

Ν. Μπογιόπουλος: Οι Κυβερνήτες μας…

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ορκωμοσία της κυβέρνησης των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη.

Πριν από τη συγκρότηση της τρικομματικής τους κυβέρνησης, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οι τρεις συνιστώσες αυτής της «συνισταμένης εθνικής σωτηρίας» – όπως αποκαλεί ο Βενιζέλος τη συγκυβέρνηση – στο ενδεχόμενο να συμπράξουν μεταξύ τους και στις ερωτήσεις αν θα συγκυβερνήσουν, απαντούσαν ως εξής:

*

1) «Τη συγκυβέρνηση (σ.σ.: της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ) τη θέλουν τριών ειδών συμφέροντα: Πρώτον, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Δεύτερον, τη στηρίζουν όλα εκείνα τα συμφέροντα και οι συντεχνίες που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στην Ελλάδα και, τρίτον, την προτιμούν όσοι εντός και εκτός χώρας θέλουν την αυριανή κυβέρνηση αδύναμη και ελεγχόμενη».

(Αντώνης Σαμαράς, 7/4/2012)

«Δεν θέλω να συγκυβερνήσω με το ΠΑΣΟΚ και δεν συμφέρει τον ελληνικό λαό να γίνει τέτοια συγκυβέρνηση, συμφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ για να πέσει στα μαλακά, συμφέρει τη διαπλοκή και τα εξωθεσμικά κέντρα».

(Αντώνης Σαμαράς, 3/5/2012)

Αυτά τα έλεγε ο πρωθυπουργός. Δηλαδή, ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης που – αν πιστέψουμε τα (προεκλογικά) λεγόμενά του – τι συγκρότησε και σε τι προΐσταται; Σε τίποτα λιγότερο από μια συγκυβέρνηση που «συμφέρει τη διαπλοκή», τα «εξωθεσμικά» και τα «εκτός χώρας κέντρα»…

*

2) «Απέναντί μας λοιπόν έχουμε όχι ένα κεντροδεξιό μέτωπο, αλλά το μέτωπο της καθαρής και σκληρής δεξιάς, της "καραδεξιάς" (…) Μια συσπείρωση ακραίων στην πλειοψηφία τους στοιχείων, που επανέρχονται στην κοίτη τους στο όνομα μιας μικροπαραταξιακής επιδίωξης. Εχουμε απέναντί μας τον κ. Σαμαρά και το κόμμα του (…)».

(Ευάγγελος Βενιζέλος, 25/5/2012)

Αυτά τα έλεγε ο ένας εκ των δύο στενότερων συνεργατών του κ. Σαμαρά. Ο συγκυβερνήτης του κ. Σαμαρά, ο κ. Βενιζέλος. Αυτός είναι που σήμερα αποκαλεί τη συγκυβέρνηση «συνισταμένη εθνικής σωτηρίας». Αλλά αν πιστέψουμε τα (προεκλογικά) λεγόμενά του, δεν πρόκειται για «κυβέρνηση σωτηρίας». Πρόκειται για μια σύμπραξη με την «καθαρή», τη «σκληρή δεξιά», την «καραδεξιά», των «ακραίων στην πλειοψηφία τους στοιχείων»…

*

3) «Δεν θα γίνουμε το αριστερό άλλοθι της προωθούμενης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

(Φώτης Κουβέλης, 3/5/2012)

Εδώ τα σχόλια, μάλλον, είναι περιττά…

***

Κατόπιν αυτών, άμα τη συμπληρώσει του ενός έτους διακυβέρνησης του τόπου από τους παραπάνω, από τους φορείς, δηλαδή,

των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, των Προεδρικών Διαταγμάτων, των επιστρατεύσεων, του «μαύρου» στην ΕΡΤ και σε όλες τις κρατικές επιχειρήσεις που ακολουθούν, των «λουκέτων» σε σχολεία και νοσοκομεία, του καταλόγου του ξεπουλήματος που έφτασαν να περιλαμβάνει ακόμα και τον τοίχο της Καισαριανής,

δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε, τρεις φορές

(μία για τον καθέναν από τους τρεις συνεπείς, αξιόπιστους, σταράτους «σωτήρες» μας):

«Ζήτω»! «Ζήτω»! «Ζήτω»!

ΟΙ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ!

Η εγχώρια τρόικα κουβεντιάζει με την άλλη τρόικα και προσανατολίζονται – σύμφωνα με τις διαρροές – για επέκταση του χαρατσιού της ΔΕΗ και το 2014. Το τι τελικά θα αποφασιστεί δεν θα αργήσει να φανεί. Αν δηλαδή το χαράτσι θα συνεχιστεί με τη σημερινή του μορφή ή αν θα το βαφτίσουν κάπως αλλιώς.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αξίζει να συγκρίνουμε τη στάση των ντόπιων και ξένων τροϊκανών απέναντι στο λαό, με τη στάση τους απέναντι σε μια ειδική κατηγορία… φορολογουμένων. Τους ιδιώτες καναλάρχες.

Ας γίνουμε συγκεκριμένοι:

Το 2010 θεσπίστηκε φόρος 20% επί των διαφημίσεων σε όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Παρ’ όλα αυτά, τόσο η σκληρή και αδίστακτη (απέναντι στους εργαζόμενους) τρόικα, όσο και οι κυβερνήσεις των εγχώριων «σωτήρων» όχι μόνο δεν έχουν εισπράξει ούτε φράγκο από τον εν λόγω φόρο, αλλά δεν τον έχουν εφαρμόσει καν!

Αντίθετα, με αλλεπάλληλες τροπολογίες σε άσχετους νόμους και τελικά με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (της 31/12/2012), αναβάλλουν από χρόνο σε χρόνο την εφαρμογή του νόμου, με συνέπεια η καταβολή του φόρου να έχει μετατεθεί πλέον για μετά το 2014!

Είπαμε: Ο φόρος αυτός αφορά τους ιδιώτες καναλάρχες. Οπότε μπορεί να μετατίθεται η είσπραξή του για του Αγίου… ποτέ. Οταν πρόκειται, όμως, για τους αλλεπάλληλους φόρους και για τα χαράτσια που «αποφασίζονται και διατάσσονται» εναντίον του λαού, τότε οι τρόικες δεν παίζουν: Αυτά τα εισπράττουν πάραυτα, ειδάλλως απειλούν με κατασχέσεις και με κατέβασμα του διακόπτη…

ΒΟΥΡΔΟΥΛΑΣ ΜΕΤΑ ΨΕΥΔΟΥΣ

Τις τελευταίες μέρες, και ειδικά μετά το «βούρδουλα» και το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η τόση κουβέντα για τους συγκυβερνήτες αρχηγούς που «αναζητούν συμφέρουσες λύσεις για όλους», η τόση ανάλυση για τα Συμβούλια της Επικρατείας και για τη Δικαιοσύνη, η τόση προπαγάνδα για την προστασία των αδύναμων από τα «κάστρα των βολεμένων» – κατά την ορολογία του Σαμαρά ενάντια στους εργαζόμενους,

μας θύμισε τα παρακάτω λόγια:

*

«Σε μια κοινωνία που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία, στην υποδούλωση των εκατομμυρίων φτωχών και εργαζομένων από μια χούφτα πλουσίων,

η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να είναι ο πιο πιστός φίλος και σύμμαχος των εκμεταλλευτών, ο πιο πιστός φρουρός της εξουσίας τους.

Και για να είναι σίγουρος φρουρός, δεν αρκούν στον καιρό μας τα κανόνια, οι ξιφολόγχες και ο βούρδουλας:

Πρέπει να φροντίσεις να υποβάλλεις στα θύματα της εκμετάλλευσης την ιδέα ότι η κυβέρνηση στέκεται πάνω από τις τάξεις, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ευγενών και της αστικής τάξης,

αλλά τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, ότι φροντίζει να προστατεύει τους αδύναμους και τους φτωχούς από τους πλούσιους και τους ισχυρούς».

*

(Λένιν, «Απαντα», τόμος 5, σελ. 75,εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)

Για να ξέρετε, το «μαύρο» στην ΕΡΤ δεν ήταν ένα μέτρο αντιδημοκρατικό. Οχι. Αλλά τότε τι ήταν; Οπως ισχυρίστηκε ο υπουργός Δένδιας, το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» στην ΕΡΤ ίσως να ήταν ένα μέτρο λίγο… «αντιαισθητικό». Αλλά αντιδημοκρατικό, ποτέ!

Οπως βλέπετε, οι δηλώσεις, οι ανάξιες (και για λόγους αισθητικής) κάθε σχολιασμού, εκ μέρους αυτού του κυρίου, συνεχίζονται.

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…). Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

(Γιώργος Σεφέρης, «Ημερολόγιο», 1945)

*Δημοσιεύθηκε στον "Ριζοσπάστη" την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013

Δεν θέλουμε Μουντιάλ. Μόνο παιδεία και υγεία

Ριβάλντο: «Δεν θέλουμε Μουντιάλ. Μόνο παιδεία και υγεία»

Posted date: Ιουνίου 21, 2013 6:40 ΜΜ

 

«Μια χώρα που σιωπά δεν μπορεί να αλλάξει. Συγχαρητήρια στο λαό της Βραζιλίας που διαδηλώνει και δείχνει δυνατός και ενωμένος. Ίσως με τον τρόπο αυτό να αλλάξουν πολλά». Η παραπάνω δήλωση ανήκει στο βραζιλιάνο σούπερ σταρ Ριβάλντο, ο οποίος στέκεται με τον δικό του τρόπο στο πλευρό των εξεγερμένων Βραζιλιάνων. Ο Ριβάλντο, συμπλήρωσε ότι η χώρα του δεν είναι σε θέση να φιλοξενήσει το Μουντιάλ που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι του 2014, και τόνισε την ανάγκη αναβάθμισης της υγείας και της παιδείας.

«Δεν είμαστε σε θέση να φιλοξενήσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτή τη στιγμή. Δεν το χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε υγεία και παιδεία. Είναι ντροπή να σπαταλάμε τόσα πολλά χρήματα για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ τα νοσοκομεία και τα σχολεία παραμένουν σε άθλιες συνθήκες. Τόση βία και τέτοιο χάλι… Σαν να είμαστε πρωτόγονοι. Ηθελα να το βγάλω από μέσα μου γιατί ήμουν και εγώ φτωχός και βίωσα τα προβλήματα που έχουν τα δημόσια σχολεία και την έλλειψη καλού συστήματος υγείας. Ακόμα με πονάει όταν το σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου χτυπήθηκε και πέθανε, γιατί ένα νοσοκομείο στο Ρεσίφε δεν τον περιέθαλψε», σημείωσε ο άλλωτε ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα και της Μίλαν.

Πηγή: Το κουτί της Πανδώρας

Και συ Νόμε, των άνομων ασπίδα,….

 

Γράφε, Ιστορία, τα ψέματά σου αράδα,
και βλόγα το Φονιά, βρίζε το Θύμα!
Κι Αρετή, των δρομάκων σουσουράδα,
τον κάθε σωματέμπορά σου τίμα.

Και συ Νόμε, των άνομων ασπίδα,
σαν τη μαϊμού από κλώνο σ’ άλλον πήδα
κι απ’ την κορφή με την ουρά κρεμάσου,
να μη γλέπει ο Λαός τα πισινά σου.

Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου,
σφιχτόδενε τ’ αξύπνητο χαϊβάνι.
Και συ, ρηγάτο του Κενού, τ’ αψήλου
κάμνε το σκλάβο ρήγα, άμα πεθάνει!

Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,
της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,
και συ, πρόστυχη Πένα και φοφίμι,
του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!

Κώστας Βάρναλης – «Ελεύθερος Κόσμος»

Αναρτήθηκε από ΒΑΘΥ Κόκκινο

Ο παλιάτσος

Σας στέλνω το κάτωθι τραγούδι που μας μοίρασαν στο DVD της χρονιάς του δημόσιου (ακόμα) νηπιαγωγείο  του παιδιού  μου, ως ελάχιστο αποτροπιασμό μου :

  1. Για την ισχνή (αισχρή) συμμετοχή μας στην απεργιακή κινητοποίηση ,
  2.  για την επιεικώς απαράδεκτη και αντικαταστατική στάση του συλλόγου μας(ΣΕΤΕΟ) στην πολιτική συγκυρία που διανύουμε (καταστατικό άρθρο 2 «γ. Η καλλιέργεια, ανάπτυξη και περιφρούρηση των ιδεών της ελευθερίας, της ειρήνης, της Δημοκρατίας, με σκοπό την κατάκτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης,») με την απλή προτροπή για συμμετοχή στην απεργία,
  3.  και για τον ‘πρωθυπουργό’ της χώρας  που θα τον γράψει η πολιτική ιστορία ότι ανάγκασε μεγάλο τμήμα του λαό, με μία απόφασή του, να παρακολουθεί το κανάλι του Κομουνιστικού Κόμματος (902) το οποίο αναμεταδίδει το πρώην δημόσιο (κρατικό)  τηλεοπτικό σταθμό.
 

 

 

Ο παλιάτσος – 1992    

 

 

 

Στίχοι:  

 

Μέλπω Ζαροκώστα

 

Μουσική:  

 

Νότης Μαυρουδής

 

1.

Παιδική Χορωδία Ωδείου Kodaly

   
 

2.

Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου

 

 

 

 

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα
Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ
ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα
γι’ αυτό κι εγώ θα σας το πω…

Τραγούδι λέω δυνατά
ν’ ακούσουν όλα τα παιδιά
ν’ ακούσει η πολιτεία
κι απ’ το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής
να τραγουδάς κι εσύ απ’ την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις

Τραγούδι λέω δυνατά
ν’ ακούσουν όλα τα παιδιά
ν’ ακούσει η πολιτεία
κι απ’ το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα…

Ο αγώνας της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής έρχεται από το μέλλον

 

 

IMG_7147Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της ΒιοΜε.

Σύντομος χαιρετισμός  στην εκδήλωση με τη Ναόμι Κλάιν στο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ.

Σε ένα μήνα από σήμερα η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, θα κλείσει ένα χρόνο ζωής. Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο είδαμε πολλά: Είδαμε πως η ιδέα της επαναλειτουργίας του εργοστασίου στα χέρια των εργατών, από ιδέα έγινε πράξη, είδαμε πως αγκαλιάστηκε από χιλιάδες ανθρώπους, εργαζόμενους και ανέργους με εκδηλώσεις και πράξεις αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα.

Από την Ορεστιάδα μέχρι και τη Κρήτη ένα μικρό εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη αγκαλιάστηκε με θέρμη από ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν είχαν κάν ακουστά το όνομα ΒΙΟ.ΜΕ. Αλλά η φήμη του εργοστασίου αυτού που βρισκόμαστε σήμερα ξεπερνάει τα στενά όρια της Ελλάδας. Από τη μακρινή Αργεντινή μέχρι τη κοντινή Ιταλία, δεκάδες άνθρωποι ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να μάθουν, να γνωρίσουν και να στηρίξουν από κοντά αυτόν το εργατικό αγώνα. Δεκάδες ανώνυμοι αλλά και πολύ γνωστοί μας όπως και η συγγραφέας και δημοσιογράφος Ναόμι Κλαιν που έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε σήμερα. Αλλά κι άλλοι πολλοί εκατοντάδες συναγωνιστές μας από τα κοινωνικά κέντρα της Ιταλίας και της Γερμανίας, μέχρι και τις μακρινές καταλήψεις του Τόκιο αλλά και τα κινήματα των ΗΠΑ, μιλούν και διαδηλώνουν για τον αγώνα της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής.

Γιατί όμως τόσο μεγάλο ενδιαφέρον; Γιατί χιλιάδες άνθρωποι ρωτούν, αγωνιούν και συζητούν το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ;

Ισχυριζόμαστε πως ο αγώνας της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής έχει μακρύ παρελθόν αλλά έρχεται από το μέλλον.Είναι αγώνας για επιβίωση μέσα στη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Είναι αγώνας που το πρόταγμα του ακουμπά και απασχολεί εκατομμύρια ανέργους. Είναι αγώνας για να πάρουμε στα χέρια μας τη παραγωγή, να ζήσουμε χωρίς αφεντικά. Είναι ένας ταξικός εργατικός αγώνας που δεν εκπορεύεται από τις σκονισμένες θεωρίες που κάθονται στα ντουλάπια της βιβλιοθήκης μας αλλά κάνει αυτές τις θεωρίες και τα λόγια πράξη: την αυτοδιαχείριση και τον πλήρη εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής. Είναι ενας αγώνας βγαλμένος όχι απο τις ντιρεκτίβες των γραφειοκρατών, αλλά απο τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης των ίδιων των εργατών. Είναι ένας αγώνας που συγκρούεται με τους περπατημένους και ηττημένους δρόμους της διαμεσολάβησης και της αντιπροσώπευσης. Είναι αγώνας που αμφισβητεί την καπιταλιστική νομιμότητα και την ιδιοκτησία. Είναι αγώνας «των απο κάτω» για τις ανάγκες «των απο κάτω». Γι αυτό είναι ένας αγώνας που μετράει ήδη βήματα μπροστά! Από τις 12/2 το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ λειτουργεί με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο! Αυτος ο αγώνας μας καλέι όλους να στηρίξουμε την επαναλειτουργία του εργοστασίου με κάθε τρόπο. Μας καλεί όλους να μπούμε μπροστά στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση για μια κοινωνία χωρίς αφεντικα.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ