Πότε είπαμε έγραψε ο Χίτλερ το «Αγών μου»;

Posted on: Saturday, September 28, 2013 11:33 PM
Author: ciaoant1

Πριν λίγες μέρες είχα γράψει ένα άρθρο για το Δελαστίκ και τη Χρυσή Αυγή, και είχα υποσχεθεί ότι θα επανερχόμουν. Βέβαια, ο χρόνος μου είναι εντελώς περιορισμένος, και οι εξελίξεις τρέχουν, αλλά θα προσπαθήσω να συνδέσω τις σημερινές συλλήψεις των χρυσαυγιτών με όλα τα προηγούμενα, για να έχουμε μια πλήρη εικόνα της κατάστασης:

Πολλοί λοιπόν βγαίνουν σήμερα και "πανηγυρίζουν" για μια "νίκη της δημοκρατίας" (sic) έναντι του φασισμού. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και μια μερίδα αριστερών (κυρίως της ροζ αριστεράς), αλλά και κάμποσοι πολιτικάντηδες της κυβέρνησης, δημοσιογράφοι-φερώφωνα της άρχουσας τάξης που ως χθες έκαναν τα στραβά μάτια, ή και προωθούσαν τους ναζί. Για την ιστορία, ρίξτε και μια ματιά στο αυριανό πρωτοσέλιδο του "Βήματος":

Εμείς βέβαια σε αυτό το blog δεν ταυτιζόμαστε καθόλου με αυτές τις απόψεις – ίσα ίσα που τις απορρίπτουμε πλήρως:

Στην πραγματικότητα, ο φασισμός ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με τον Μιχαλολιάκο, ή τον Κασιδιάρη, κτλ. Ούτε καν αρχίζει και τελειώνει στη Χρυσή Αυγή. Και όσοι πολιτικά αφελείς και ανιστόρητοι "πανηγυρίζουν" σήμερα για την μεγάλη "νίκη της δημοκρατίας", το πιθανότερο είναι να σαρωθούν τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα.

Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τι γίνεται, είναι να δούμε το ιστορικό παράδειγμα της Γερμανίας επί Χίτλερ:

Η Γερμανία λοιπόν είχε χάσει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και η παραγωγική της βάσης είχε υποστεί μεγάλη ζημιά, με αποτέλεσμα να υπάρχει ανεργία, φτώχεια, πείνα, κτλ. Η κατάσταση μάλιστα επιδεινωνόταν από τις πολύ μεγάλες πολεμικές αποζημιώσεις που έπρεπε να καταβάλλει το γερμανικό κράτος στους νικητές του πολέμου.

Ειδικά μετά το ξέσπασμα του Κραχ του 1929, η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση δίνει το "χαριστικό χτύπημα" – η Γερμανία περνά έναν υπερπληθωρισμό του νομίσματος της (γιατί δεν είχε άλλο τρόπο να καλύψει τα έξοδα της από το να τυπώνει μάρκα με τη σέσουλα).

Οι πεινασμένοι εργάτες διαμαρτύρονταν, κινητοποιούνταν, και ας μην ξεχνάμε ότι τότε υπήρχε και η πρόσφατη -και επιτυχημένη- επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία, που ενέπνεε τους εργάτες όλου του κόσμου. Μάλιστα, η αριστερά κυβέρνησε για λίγο στη Γερμανία – αλλά μετά την εξουσία την πήρε τελικά ο Χίτλερ και οι ναζί, που είχαν τη χρηματοδότηση και τη στήριξη μεγάλων μερίδων του γερμανικού κεφαλαίου, που έβλεπαν ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να ελέγξουν το εξαγριωμένο και εξαθλιωμένο προλεταριάτο, να το αναγκάσουν να δεχτεί τη φτώχεια του και την εξουσία τους, και να τσακίσουν παράλληλα και τον "μπολσεβικισμό".

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο όμως που θα πρέπει να δούμε, είναι η πορεία των ναζί προς την εξουσία: Δεν έχω τις γνώσεις, ούτε και τον χρόνο να κάνω αναλυτική παρουσίαση, αλλά πάντως είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ είχε και αυτός φυλακιστεί από τους "δημοκράτες", που βάζω στοίχημα ότι θα πανηγύριζαν και αυτοί όπως πανηγυρίζει σήμερα το "Βήμα", ή και κάμποσοι ροζ αριστεροί, κτλ.

Όμως, όπως η ιστορία απέδειξε, η φυλάκιση του Χίτλερ ΔΕΝ ανέκοψε την άνοδο του φασισμού. Ίσα ίσα που ο Χίτλερέκατσε και έγραψε το γνωστό του βιβλίο "Ο Αγών μου" όσο διάστημα ήταν στη φυλακή, αναπροσαρμόζοντας την τακτική του: Μέχρι τότε σκόπευε να πάρει την εξουσία πραξικοπηματικά (γι’ αυτό άλλωστε και τον είχαν φυλακίσει, λόγω ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος που είχε δοκιμάσει να κάνει). Μετά τη φυλάκιση του, αποφάσισε να δοκιμάσει να την πάρει με "δημοκρατικά μέσα", δηλαδή μέσω εκλογών. Και τελικά τα κατάφερε).

Διαβάζουμε πχ από το sansimera.gr:

Ο Αδόλφος Χίτλερ έγραψε το «Μάιν Καμπφ» στη φυλακή Λάντσμπεργκ της Βαυαρίας το 1924, όταν είχε καταδικαστεί σε πέντε χρόνια φυλάκιση με την κατηγορία της σύστασης συμμορίας και απόπειρας ανατροπής του δημοκρατικού καθεστώτος, μετά το «Πραξικόπημα της Μπυραρίας», όπως έμεινε στην ιστορία η πρώτη προσπάθεια των ναζί να καταλάβουν την εξουσία. Πρώτα το υπαγόρευσε στον συγκρατούμενό του Εμίλ Μόρις και στη συνέχεια στον Ρούντολφ Ες.

Η φυλάκιση του Χίτλερ ούτε μόνιμη ήταν, ούτε τον ανέκοψε. Αντιθέτως, λειτούργησε ως "καταλύτης" για να "στρογγυλέψει" λιγάκι τις θέσεις και την τακτική του.

Οι καπιταλιστές στήριζαν το Χίτλερ, γουστάροντας το τσάκισμα του εργατικού κινήματος, που θα προστάτευε την εξουσία τους από τον κίνδυνο μιας νέας "Οκτωβριανής Επανάστασης". Αλλά δεν ήθελαν και να κυβερνηθεί η Γερμανία από μπράβους και τραμπούκους "του δρόμου".

Γι’ αυτό και ο φασισμός πέρασε από διάφορα στάδια "ξεσκαρταρίσματος" πριν εδραιωθεί και επικρατήσει. Για παράδειγμα, στο κόμμα του Χίτλερ υπήρχαν αλήτες και τραμπούκοι του δρόμου, που είχαν σχηματίσει τα λεγόμενα "Τάγματα Εφόδου". Αυτοί αποτελούσαν ουσιαστικά την πιο "ακραία" και "ωμή" μορφή φασισμού μέσα στο κόμμα των ναζί. Αν θέλετε να τους συγκρίνετε με τους χρυσαυγίτες στην Ελλάδα (αν και οι συγκρίσεις είναι μάλλον αδόκιμες), θα λέγαμε ότι τα Τάγματα Εφόδου σήμερα στην Ελλάδα είναι οι μπράβοι και οι "άνθρωποι της νύχτας" που στελεχώνουν τη Χρυσή Αυγή, και είναι κατάλληλοι για τις βρώμικες δουλειές, αλλά όχι για να κυβερνήσουν και να μιλάνε δημόσια, κτλ.

Ίσως λοιπόν πολλοί να μην το γνωρίζουν, ή να μην το θυμούνται, αλλά ο Χίτλερ είχε εξοντώσει τα Τάγματα Εφόδου πριν πάρει την εξουσία. Η εξόντωση αυτή όχι απλά δεν αποδυνάμωσε τους ναζί, αλλά τελικά ήταν μάλλον απαραίτητη για αυτούς, προκειμένου να πάρουν την εξουσία. Αυτό ας το έχουν υπόψη τους όσοι νομίζουν ότι τάχα η επίθεση εναντίον των "ακραίων στοιχείων" της Χρυσής Αυγής "αποτελούν "νίκη της δημοκρατίας" (πχ Βήμα, ροζ αριστερά), ή "εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ", όπως αφελώς υποστήριζε ο Δελαστίκ στο άρθρο του που είχα κατακρίνει.

Εντάξει, από τους αστούς δεν περιμένω πολλά, ούτε από τους ροζ αριστερούς. Αλλά να βλέπεις και "στελέχη πρώτης γραμμής" της αυτοαποκαλούμενης "επαναστατικής αριστεράς" να μην μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται, είναι εντελώς τραγικό.

Η νυχτα των μεγαλων μαχαιριων

Ως Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών (γερμ. Nacht der langen Messer) νοείται το τριήμερο μαζικών δολοφονιών από τις 30 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου 1934 στη Γερμανία, όταν εκκαθαρίστηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ ολόκληρη η ηγεσία της παραστρατιωτικής οργάνωσης Sturmabteilung. Με την ευκαιρία θανατώθηκαν επίσης άλλοι δεξιοί πολιτικοί που δεν είχαν σχέση με τα SA, αλλά και διάφοροι αντίπαλοι του Χίτλερ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα διέθετε δύο ένοπλα σώματα που λειτουργούσαν ως παραστρατιωτικές οργανώσεις: τα SA (SturmΑbteilung, τμήμα εφόδου) και τα SS (SchutzStaffel, τάγμα προστασίας). Μαζικότερα ήταν τα SA που εκείνη την περίοδο ξεπερνούσαν σε μέλη τα τρία εκατομμύρια και ήταν επιφορτισμένα να συγκρούονται στους ταραγμένους δρόμους των γερμανικών πόλεων με κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, συνδικαλιστές κλπ. Τα SS, των οποίων ρόλος ήταν η προστασία των υψηλόβαθμων κομματικών στελεχών, τυπικά θεωρούνταν επίλεκτη μονάδα των SA και δεν ξεπερνούσαν τους 30.000 άνδρες στην περίοδο που αναφερόμαστε.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο σώματα δεν ήταν μόνο ποσοτική αλλά και κοινωνική-πολιτική. Τα SA στελεχώνονταν κυρίως από τις μάζες και προσδοκούσαν ότι μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, θα ετίθεντο σε εφαρμογή οι αντικαπιταλιστικές εξαγγελίες του εθνικοσοσιαλιστικού προγράμματος. Αντίθετα τα SS αποτελούνταν κυρίως από την ελίτ των κομματικών μελών και ελέγχονταν πλήρως από την ηγεσία.

Με την συμμετοχή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στην κυβέρνηση δεξιού συνασπισμού το 1933, τα SA έγιναν πρακτικά ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να μπουν στο στόχαστρο των συντηρητικών κομμάτων που στήριζαν τον καγκελάριο Χίτλερ και των κοινωνικών τάξεων που αυτά εκπροσωπούσαν. Οι στρατιωτικοί ήξεραν πως ο Ρεμ πίεζε το φίλο και ομοϊδεάτη του να καταργηθεί ο στρατός και να αντικατασταθεί από την SA, οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες ενοχλούνταν από την αντικαπιταλιστική (εκ δεξιών) ρητορική τους, οι αριστοκράτες φοβούνταν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέσον για να απαλλοτριωθεί η γη τους, η μεσαία τάξη τρόμαζε από τις τραμπούκικες μεθόδους τους.

Ο Χίτλερ έβλεπε μεν την SA ως εμπόδιο για την ομαλή συνεργασία του με τους παραπάνω, καθώς και ως εν δυνάμει πηγή αμφισβήτησης της μονοκρατορίας του εκ των έσω, δίσταζε όμως να λάβει μέτρα αφού οι άνδρες της SA έκαναν όλη τη βρώμικη δουλειά για το κόμμα του. Αποφάσισε να δράσει μόνο την άνοιξη του 1934, όταν σύσσωμος ο παλαιός συντηρητικός πολιτικός κόσμος τον απείλησε ότι θα άρει την κοινοβουλευτική υποστήριξή του στην κυβέρνηση, εάν δεν περιορίσει τις αυθαιρεσίες των ανδρών του Ρεμ.

Αυτό που γίνεται λοιπόν είναι ότι ο φασισμός κάνει ένα "ξεσκαρτάρισμα", ώστε να μείνουν "λιγότεροι, αλλά καλύτεροι" (καλό θα ήταν και στην αριστερά να γινόταν ένα ξεσκαρτάρισμα, μιας και εμφανώς πολλοί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις, αλλά η αριστερά είναι ανίκανη ακόμα και αυτό να κάνει. Πολλοί κατηγορούν το ΚΚΕ για τις διαγραφές που κατά καιρούς κάνει, αλλά εγώ έχω να πω ότι το να μην κάνεις καθόλου διαγραφές, παρότι εμφανώς πολλοί άνθρωποι και πολλές απόψεις δεν αξίζουν, είναι 100 φορές χειρότερες από το να έχεις τουλάχιστον την πολιτική ωριμότητα να κάνεις διαγραφές. Το πόσο σωστές είναι αυτές οι διαγραφές, και τα κριτήρια που γίνονται, είναι μια άλλη συζήτηση).

Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στα του φασισμού:

Σήμερα η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα "πρέπει" να πάρει πολύ σκληρά μέτρα εναντίον των εργατών, αλλά και πολλών μικροαστών που μέχρι τώρα τη στήριζαν. Η ανεργία και η φτώχεια θεριεύουν, και θα φουντώσουν ακόμα περισσότερο στο άμεσο μέλλον. Υπάρχει μάλιστα και το ζήτημα-σταθμός με τους πλειστηριασμούς των σπιτιών, που θα προκαλέσει τεράστιες κοινωνικές εκρήξεις στην Ελλάδα, διότι η άρχουσα τάξη είχε στηρίξει μεγάλο μέρος της κυριαρχίας της στην υπόσχεση ότι τάχα όλοι θα έχουν ένα σπίτι, ενώ αν επικρατήσουν οι κομμουνιστές "θα έρθουν να σας πάρουν τα σπίτια".

Προκειμένου λοιπόν να περάσουν αυτά τα μέτρα, οι καπιταλιστές χρειάζονται τους φασίστες. Είναι εντελώς αφελές (και άρα πολιτικά επικίνδυνο) να νομίζει κανείς ότι τάχα η άρχουσα τάξη θέλει να χτυπήσει τους φασίστες. Η άρχουσα τάξη τους χρειάζεται, και γι’ αυτό και τους εξέθρεψε κιόλας, με μεγάλη προώθηση στα ΜΜΕ, με το να κάνει τα "στραβά μάτια" τόσα χρόνια, με το να τους χρηματοδοτεί, να τους εκπαιδεύει, κτλ. Το ότι σήμερα συνέλαβε μερικούς από αυτούς, ή άρχισε εδώ και λίγες μέρες να παίρνει "εχθρική" στάση απέναντι τους μετά τη δολοφονία, οφείλεται σε δύο λόγους:

1) Κάποιοι καπιταλιστές δε θέλουν το φασισμό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά κυρίως γιατί ξέρουν ότι κινδυνεύει και η ίδια τους η θέση. Όπως και ο Χίτλερ, έτσι και οι χρυσαυγίτες θα χτυπήσουν μερικούς παλιούς εκπρόσωπους του παλιού και χρεοκοπημένου πολιτικού προσωπικού της χώρας. Έτσι, θα εδραιώσουν την εξουσία τους, δίνοντας στο λαό μερικά εξιλαστήρια θύματα, τους "ψεύτες και προδότες πολιτικούς" (την ίδια ώρα βέβαια, αυτοί που όντως κάνουν κουμάντο, δηλαδή οι τραπεζίτες οι εφοπλιστές, οι παπάδες, οι βιομήχανοι, κτλ, θα συνεχίζουν να ρημάζουν το λαό, μιας και οι φασίστες όχι απλά δεν έχουν σκοπό να τους χτυπήσουν, αλλά αντίθετα από αυτούς παίρνουν εντολές)

2) Η άρχουσα τάξη το βλέπει ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν επαρκούν, δεν έχουν την απαραίτητη "πυγμή’ για να περάσουν τόσο σκληρά μέτρα (για τον Κουβέλη δεν το συζητάμε καν, αυτόν τον παραμέρισαν εδώ και καιρό). Θέλουν λοιπόν τους φασίστες, αλλά θέλουν πρώτα να κάνουν ένα "ξεσκαρτάρισμα", ώστε να "στρογγυλέψουν" λίγο το προφίλ τους. Όλες αυτές οι εξελίξεις λοιπόν θα οδηγήσουν σε έναν πιο "εκλεπτυσμένο φασισμό" (ξέρω ότι η έκφραση είναι λίγο αδόκιμη, αλλά νομίζω καταλαβαίνετε τι εννοώ: Η άρχουσα τάξη θέλει να ξεφορτωθεί τα κομμάτια εκείνα των νεοναζί που δολοφονούν ωμά στους δρόμους, και που είναι καλοί για να κάνουν τη "βρώμικη δουλειά", αλλά όχι για να κυβερνήσουν μια χώρα).

Ο Δελαστίκ στο άρθρο του ισχυριζόταν ότι τάχα η Χρυσή Αυγή θα αποδυναμωθεί από αυτές τις εξελίξεις, και θα ευνοηθούν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Υπάρχουν δύο μεγάλα λάθη σε αυτή τη σκέψη:

– Ο Δελαστίκ, όπως και πολλοί άλλοι, σκέφτεται ακόμα με στενά κομματικούς όρους, αντί να σκέφτεται ταξικά: Σε περιόδους κρίσης, τα στενά κομματικά συμφέροντα τείνουν να μειώνονται, και πρέπει να σκεφτόμαστε με βάση τα ευρύτερα συμφέροντα της κάθε τάξης. Για παράδειγμα, η άρχουσα τάξη είδε ότι δεν μπορούσε κανένα κόμμα να κυβερνήσει μόνο του, και γι’ αυτό δοκίμασε πρώτα τη λύση της "κυβέρνησης τεχνοκρατών", και μετά τη λύση της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που κάποτε υποτίθεται ότι ήταν "εχθροί". Επίσης, η άρχουσα τάξη δε δίστασε να "κάψει" το χαρτί του ΠΑΣΟΚ, που πέρασε όσα περισσότερα μέτρα μπορούσε όταν ακόμα ήταν στην εξουσία, και τώρα δεν πρόκειται να ξαναπαίξει μεγάλο ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Είναι λάθος να βλέπουμε το "ποιος ωφελείται" με στενά κομματικούς όρους, όπως έκανε ο Δελαστίκ. Πρέπει να βλέπουμε πια τάξη ωφελείται, αλλά τελικά η άρχουσα τάξη το ξέρει αυτό καλύτερα από την αριστερά, γι’ αυτό και στην αριστερά ακόμα ο καθένας κοιτάει το στενό κομματικό του μαγαζάκι, ενώ οι αστοί κινούνται εξυπνότερα, και τώρα που τα πράγματα ζορίζουν προετοιμάζουν πυρετωδώς και τη λύση του φασισμού.

– Το δεύτερο λάθος που κάνουν πολλοί είναι ότι σκέφτονται εφήμερα, και όχι μακροπρόθεσμα. Για παράδειγμα, πολλοί λένε ότι "μετά τα τελευταία γεγονότα, η εκλογική απήχηση της Χρυσής Αυγής στα γκάλοπ έπεσε". Ή λένε ότι "η δημοκρατία έβαλε στη φυλακή το φασισμό". Αυτά είναι εντελώς εφήμερα. Ο Χίτλερ είχε και αυτός πάει φυλακή, και είχε και αυτός εξοστρακίσει από το κόμμα του τους "ακραίους" των Ταγμάτων Εφόδου. Όλα αυτά όμως τα γεγονότα μακροπρόθεσμα τον έκαναν πιο δυνατό, και τελικά τον οδήγησαν στην εξουσία.

Γι’ αυτό και γελάω πικρά βλέποντας αυτές τις ανιστόρητες και επιφανειακές αναλύσεις, ειδικά όταν τις κάνουν οι "ψαγμένοι" και "πρωτοκλασάτοι" αναλυτές της "επαναστατικής αριστεράς".

Αυτά που βλέπουμε σήμερα είναι το απαραίτητο "ξεσκαρτάρισμα" των ναζί, προκειμένου σύντομα να αναλάβουν θέση στην συγκυβέρνηση της Ελλάδας. Αυτό άλλωστε το ζητάνε πλέον καθαρά και ευθέως οι καπιταλιστές. Δείτε για παράδειγμα ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο στο bankingnews.gr, γνωστό όργανο του τραπεζικού κεφαλαίου στην Ελλάδα:

Τι χρειάζεται για να αλλάξει η Χρυσή Αυγή ώστε να μετεξελιχθεί σε κόμμα που θα μπορούσε να συγκυβερνήσει στην Ελλάδα

Το πρόσφατο γεγονός της δολοφονίας, της απόλυτα καταδικαστέας δολοφονίας πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο αλλαγής της φιλοσοφίας της Χρυσής Αυγής.
Δυστυχώς σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας η Χρυσή Αυγή θεωρείται δολοφονική συμμορία.
Η έννοια δολοφονική συμμορία είναι προσβλητική και ατιμωτική για την Χρυσή Αυγή και η ηγεσία της πρέπει να δράσει τώρα.
Σε πρόσφατο άρθρο του πρώην υφυπουργός και συνεργάτης του bankingnews.gr ως αρθογράφος παρουσίασε μια άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το πώς μπορεί να εκδημοκρατιστεί στα μάτια της κοινωνίας η Χρυσή Αυγή.
Πέραν της κριτικής που ασκήθηκε αποκαλύφθηκαν και οι δήθεν τιμητές της δημοκρατίας.
Ορισμένα κατάπτυστα σχόλια του τύπου αποκαλύφθηκαν οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής και άλλα τέτοια έδειξαν ότι κυριαρχεί η μισαλλοδοξία σε ορισμένους.
Η μικρότητα τους, η ανεπάρκεια τους, τους περιχαρακώνει γύρω από το μηδέν καθώς ορισμένοι δήθεν δημοκράτες είναι μηδενικά.
Η άποψη για το πώς θα εκδημοκρατιστεί η Χρυσή Αυγή μπορεί να εκλαμβάνεται ως ένα ακόμη οπαδός της Χρυσής Αυγής.
Αυτά είναι αστεία πράγματα.
Δεν είναι όμως αστεία η στάση μέρους της κοινωνίας που θεωρεί ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση.
Θεωρούμε και θα συμφωνήσουμε με το πρόσφατο άρθρο του πρώην υφυπουργού και αρθρογράφου ότι η Χρυσή Αυγή πρέπει να αδράξει την ευκαιρία και να αποτινάξει την ρετσινιά.
Η Χρυσή Αυγή όντως στηρίζεται σε ορισμένους τραγικούς τύπους αλλά στηρίζεται και σε μια πλατιά βάση ψηφοφόρων ή οπαδών που έχουν σιχαθεί την υποκρισία, την παρακμή.
Η Χρυσή Αυγή αν καταφέρει να περιθωριοποιήσει τους τραγικούς τύπους και να αναδείξει ένα πολιτικό λόγο όσο οξύς και αν είναι θα καταφέρει να επικρατήσει σε μερίδα των ελλήνων ψηφοφόρων.
Αν η Χρυσή Αυγή καταφέρει να εκδημοκρατιστεί στην λογική της έξωθεν και έσωθεν καλής μαρτυρίας τότε είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει τον επόμενο πόλο συγκυβέρνησης.
Μια κυβερνητική συνεργασία μεταξύ της ΝΔ και της Χρυσής Αυγής δεν θα πρέπει να θεωρείται ούτε ουτοπική ούτε ακραία.

Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε και τον Μπάμπη Παπαδημητρίου στον ΣΚΑΙ του εφοπλιστή Αλαφούζου, που ζητάει μια "σοβαρότερη" Χρυσή Αυγή για να συγκυβερνήσει:

Ο Δελαστίκ στο άρθρο του διερωτόταν "ποιος ωφελείται", και κατέληγε στο "μεγαλειώδες" συμπέρασμα ότι ωφελείται..η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Εμείς λέμε ότι αυτός που ωφελείται είναι η άρχουσα τάξη, και ειδικά το τμήμα της αυτό που θέλει μεν τους φασίστες στη συγκυβέρνηση, αλλά θέλει πρώτα να τους "σουλουπώσει", και γι’ αυτό προωθεί ένα "ξεσκαρτάρισμα" πρώτα, όπως ακριβώς είχε γίνει και στη Γερμανία την εποχή του Χίτλερ.

Υπάρχει ένα γνωστό ρητό που λέει "γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος". Απευθυνόμενος λοιπόν στους αριστερούς, θα ήθελα να τους θέσω τον εξής προβληματισμό μου: Αν οι καπιταλιστές έβαλαν χειροπέδες στο Μιχαλολιάκο, που ήταν δεκανίκι τους και έως τώρα τον προωθούσαν, τον χρηματοδούσαν, κτλ, τί ακριβώς θα κάνουν εναντίον της αριστεράς (που ήδη δειλά-δειλά την αποκαλούν πλέον "αντισυνταγματική"); Γι’ αυτό σας λέω ότι καλό θα ήταν να μην πανηγυρίζουμε και τόσο για το "θρίαμβο της δημοκρατίας" (που λέει και το "Βήμα"), και να δούμε ότι σύντομα θα έρθουν για εμάς, ειδικά αν εμείς δεν είμαστε έτοιμοι και οργανωμένοι. Και εμάς δεν πρόκειται να μας βγάλουν έξω από τη φυλακή (σε αντίθεση με τους φασίστες).

View article…

Πρόσεξε εργάτη – 1975

http://youtu.be/EeAIAnIW6lc

Όπως το είχαμε ξαναστείλει μαζί με τα υπόλοιπα του δίσκου, αλλά νομίζουμε ότι τώρα αποκτά μεγαλύτερη αξία και αποδεικνύει την διαχρονικότητα του στιχουργού…..

σε mp3 για αυτούς που δεν βλέπουν youtube….

https://www.dropbox.com/s/o2kiingbc7oarmu/08%20-%20Prosekse%20Ergath.mp3

Στίχοι:

Γιάννης Νεγρεπόντης

Μουσική:

Λουκιανός Κηλαηδόνης

1. Κώστας Θωμαΐδης

Θολοί καιροί πρόσεξε εργάτη
άγρυπνο πάντα έχε το μάτι
άγρυπνο πάντα έχε το μάτι
εχθρούς και φίλους, πρόσεξε εργάτη.

Πίσω απ`τον Φράνκο, τον Μουσολίνι, τον Χίτλερ
κι άλλους που ίδιοι πάντα
ίδιοι πάντα καπιταλίστες
στόχο τους έχουν εσένα εργάτη.

Όσα και να`ναι αυτοί πληρώνουν
σε χρήμα κι άλλα, στα ίδια πάντα
στα ίδια πάντα μαύρα σκοτάδια
να σε κρατάνε εσένα εργάτη.

Λίγοι δεν είναι απ`τους φίλους
που σε πρόδωσαν οπορτουνίστες
που σε πρόδωσαν οπορτουνίστες
στόχο τους έχουν εσένα εργάτη.

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=38290

Τον «μέσο Έλληνα» βαθιά κατάλαβέ τον…

1%CE%B5%CF%81%CF%81.jpg

Πηγή: "Οικοδόμος"

Οι ικανότητές του άρχισαν να φαίνονται από τότε που έγραφε στη «μαύρη τρύπα» του. Και όταν άρπαξε την «ευκαιρία του» (αυτή που, όπως σου μάθανε, «προσφέρει» το σύστημα και την εκμεταλλεύεσαι αν είσαι «ικανός» και «ξύπνιος») και έγινε εκδότης «τρανός» και δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τους ανταγωνιστές του, δεν ξέχασε την «καταγωγή» του. Εγκατέλειψε την «τρύπα» του βέβαια, δεν συνέβηκε όμως το ίδιο και με το «μαύρο» που τον είχε βάψει, από τότε, ανεξίτηλα.

Εισάγοντας την απαραίτητη «τεχνογνωσία» ο πανέξυπνος «κομιστής» έστησε την φυλλάδα του με τρόπο αριστοτεχνικό και άκρως ελκυστικό. Και οι αναγνώστες συνέρευσαν κατά χιλιάδες (κρεμάμενοι από τα γυαλιστερά χαρτόνια των σιντί και τα «εκπτωτικά κουπόνια»), όπως οι μέλισσες ελκύονται από τα φανταχτερά χρώματα των λουλουδιών, αγνοώντας ή αδιαφορώντας στην αρχή αν, «ωφελούμενοι» από την έκπτωση στην αγορά ενός χρωμοσαμπουάν και δυο κιλών πατάτες Αιγύπτου, έκαναν έκπτωση στις όποιες αρχές και στην όποια συνείδησή τους.

Δεν ήταν μόνο οι «προσφορές» ελκυστικές. «Προσφορές» έκαναν και οι ανταγωνιστές. Ήταν και η «ύλη» της φυλλάδας τέτοια, και σερβιρισμένη με τον κατάλληλο, «επαγγελματικό» τρόπο, που συμβάδιζε με την εποχή του, που έφερε τον «κομιστή» στην «κορυφή της επιτυχίας». Ρομάντζα, πορτραίτα «διασήμων» και «επιτυχημένων» επιχειρηματιών, «γκόσιπ» και βαρύγδουποι τίτλοι και πολλές «έγχρωμες» εικόνες και «παπαράτσι», και «ροζ», και «τσοντούλα» (όταν δεν έφτανε το «ροζ») και ανάμεσα σε όλα αυτά οι «σοβαρές» πολιτικές αναλύσεις των εκδοτών και τα άρθρα των «ανεξάρτητων» δημοσιογράφων γραμμένα σε γλώσσα «απλή» και «οικεία», «κατανοητή» από τον «μέσο αναγνώστη». Όλα αυτά έφτιαξαν μια φυλλάδα «ελκυστική» για τον «μέσο Έλληνα», αυτόν που δεν είναι «για πολλά», που ρέπει προς την αυτοϊκανοποίηση και που θέλει να διαβάσει κάτι για «να χαλαρώσει» ή να «ξεχαστεί», όταν «μια Κυριακή του μένει, διάολε, για να ξεκουραστεί» από την ένταση της υπόλοιπης βδομάδας.

Ο «κομιστής» στήριξε με όλες του τις «δυνάμεις» αυτό το εγχείρημα (και όχι μόνο για «βιοποριστικούς» λόγους…), αν και σήμερα πια μπορεί κανείς να πει με σιγουριά πως (η φυλλάδα του) φώλιασε για τα καλά στον σάπιο εγκέφαλο του «μέσου Έλληνα» και «γεννάει» χωρίς σταματημό. Εκτός από τις «οικονομίες μιας ζωής» (όπως ο ίδιος είπε κάποτε) που έριξε εκεί, «αναγκάστηκε» να πιάσει και δεύτερη δουλειά, στην τηλεόραση. Έτσι, ακολουθώντας την τακτική άλλων ομοίων του «στον χώρο των μίντια», η εκπομπή του έστελνε πελάτες στη φυλλάδα και η φυλλάδα τηλεθεατές -άρα ευρώ- στον τηλεοπτικό σταθμό. Εκπομπή στο ίδιο μοτίβο, βασισμένη στις ίδιες «αρχές». «Χαβαλές», γρήγορη εναλλαγή εικόνων, βίντεο, «ξέκωλλα», συζήτηση «φιλική» και «χαλαρωτική», κάτι δηλαδή σαν την πραγματική παρέα του «μέσου Έλληνα».

Όμως ο «κομιστής» έβλεπε πιο μπροστά. Και δεν άργησε η ώρα του πόρταλ. Μη ρωτάτε για τη συνταγή…η ίδια. Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει – απαράβατος όρος. Οι «πρωτιές» τον δικαίωσαν. «Πρώτος» σε κυριακάτικα φύλλα, «πρώτος» σε τηλεθέαση, «πρώτος» σε «κλικ».

Και ο «μέσος Έλληνας» αναγνώστης-τηλεθεατής να «χορταίνει» με τον αμύθητο πλούτο των «επιτυχημένων» που σέρβιρε ο «κομιστής». Να ονειρεύεται πως μια μέρα ίσως ανέβει κι αυτός ένα σκαλοπάτι στην «κοινωνική καταξίωση» και να σιχτιρίζει το ριζικό του που δεν γεννήθηκε τόσο «έξυπνος» για να βρίσκεται αυτός στα «ιλουστρασιόν σαλόνια» της. Να του φυτεύουν την άποψη πως για την «άσχημη κατάσταση» φταίνε οι «ανίκανοι» και «πουλημένοι» και «διεφθαρμένοι» πολιτικοί. Να αναθεματίζει λοιπόν τους «300», να βρίζει το «ΠΑΜΕ» που «κάνει απεργίες» και «κλείνει τα εργοστάσια» και «διώχνει τα καράβια». Να κυνηγάει τους «λαθρομετανάστες» που του «κλέβουν τη δουλειά». Να βγάζει φλύκταινες στη θέα κομμουνιστών που ξέμειναν στη γη «από την εποχή των σπηλαίων». Να τρέμει μην τυχόν και «διαταραχτεί» η «πολιτική σταθερότητα», αλλά και να ονειρεύεται «αυτούς» που θα «μπορέσουν να βάλουν τάξη» και να «καθαρίσουν τη σαπίλα» χωρίς «κοινοβουλευτικές ευγένειες», με «τσαμπουκά» και «πυγμή»…

Και σιγά σιγά τους βρήκε. Ήταν κρυμμένοι πίσω από τις έγχρωμες φωτογραφίες με τα κότερα και τις σαμπάνιες της φυλλάδας. Πίσω από τα «ρεπορτάζ» και τις «αναλύσεις». Ξεπρόβαλλαν σαν μυρμήγκια στα σχόλια του πόρταλ. Μπερδεύονταν ανάμεσα στις τυπωμένες και τις ψηφιακές λέξεις και τρύπωναν (στα κλεφτά στην αρχή) στον κενό εγκέφαλό του. Και θρόνιασαν εκεί μέσα με τον καιρό και πολλαπλασιάστηκαν όπως οι μύκητες στον σάπιο καρπό. Και όταν ο φασισμός κυριάρχησε στη σαπίλα του εγκεφάλου του, ο «μέσος Έλληνας» πήρε τους φασίστες από το χέρι, τους άνοιξε την πόρτα και τους καλωσόρισε στο «ναό της δημοκρατίας» του.

Όταν οι «Ελληναράδες» βουλευτές με τα μαύρα έκαναν ντου και ποδοπατούσαν τους «λάθρους» ανάμεσα στους χαρτονένιους πάγκους τους, οι «μέσοι Έλληνες» επιδοκίμαζαν πως «αν δεν μπορεί το κράτος να βάλει τάξη, επιτέλους, κάποιοι άλλοι μπορούν!». Όταν βγήκαν τα χρυσαυγήτικα μαχαίρια και έστειλαν στον άλλο κόσμο τους πρώτους «λάθρους» οι «μέσοι Έλληνες» επιδοκίμαζαν, αλλά συνιστούσαν και «λίγη αυτοσυγκράτηση», γιατί «ρε παιδιά μας βλέπουν». Όταν ο ψευτοπαλικαράς βουλευτής με το τρεμάμενο βλέμμα πλάκωσε στις μπουνιές την Κανέλλη, Ω ΘΕΕ ΤΗΣ «ΜΕΣΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»! πόσοι «μέσοι Έλληνες» πλημμύρισαν τις τηλεοπτικές κερκίδες της αρένας ζητωκραυγάζοντας αυτοϊκανοποιούμενοι για το «παλικάρι», και ας την «έκανε» με ελαφρά πηδηματάκια για να κρυφτεί στο λαγούμι του. Άλλωστε λεβέντης είναι, «όχι μαλάκας». Οι ίδιες επιδοκιμασίες όταν οι φουσκωτοί σαν μπαλόνια βουλευτές με τα μαύρα έκλειναν θέατρα, βρίζοντας χυδαία «ον κάμερα». Οι ίδιες επιδοκιμασίες όταν ναζιστικές θρασύδειλες χρυσαυγήτικες αγέλες έκαιγαν μαγαζιά ή υπόγεια οικονομικών μεταναστών. Όταν τρομοκρατούσαν συνοικίες, όταν συγκέντρωναν αίμα μόνο για -«μέσους»- Έλληνες, ή μοίραζαν σακούλες με ρύζι και μακαρόνια –μόνο σε «μέσους Έλληνες».

Τέτοια «δραστηριότητα» -εντός και εκτός κοινοβουλίου- δεν μπορούσε να μείνει χωρίς «προβολή». Τα κανάλια της «ενημέρωσης» έσπευσαν να καλέσουν στα στούντιο τους φασίστες. Η εκπομπή του «κομιστή» τους έβγαλε πρώτο τραπέζι. Χαλαρά και «ανθρώπινα». Και πάντα στο όνομα της «δημοκρατίας»: «τι έχεις να πεις που σε κατηγορούν…». Λόγος και αντίλογος. Και ο «μέσος Έλληνας» αναγνώστης-τηλεθεατής, που κάποια στιγμή άρχισε να «μουδιάζει» με αυτά που έβλεπε να κάνουν τα «παιδιά», και να «μπερδεύεται» λίγο με τη βία, τους καπνούς και το αίμα, με τη βοήθεια της τηλεόρασης (που δεν ξέρει πώς κλείνει αφού ο πωλητής από τον οποίο την αγόρασε δεν του έδειξε), ξεδιάλυνε μέσα τους τις όποιες «αμφιβολίες». Είδε πως τα «παιδιά» τα χουν παρεξηγήσει, δεν είναι τελικά τόσο κακοί όσο λένε, απλά έχουν το «δικό» τους στυλ. Εξάλλου, για να τους «βγάζουν» και τα κανάλια, που κάθε μέρα προειδοποιούν για την «πολιτική σταθερότητα» -άρα τη «δημοκρατία»- δεν είναι κακοί.

Οι χρυσαυγήτικες ύαινες με τον καιρό πολλαπλασιάστηκαν. Οι αγέλες τους πλήθυναν. Όταν χτύπησαν τους κομμουνιστές στο Πέραμα ο «μέσος Έλληνας» κλονίστηκε ξανά. Γιατί ως γνωστόν ο «μέσος Έλληνας» είναι σταθερός στην ιδεολογία του (η οποία του δίνει τη δυνατότητα να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις). Στο Πέραμα από τύχη (ατυχία για τις πληρωμένες από τους εργολάβους και τους εφοπλιστές χρυσαυγήτικες ύαινες) δεν υπήρξαν νεκροί. «Συμπλοκές ακροδεξιών με αριστερούς» είδαν τα κανάλια της «ενημέρωσης», και φυσικά και η φυλλάδα του «κομιστή». Έτσι ο «μέσος Έλληνας» ησύχασε και πάλι, αφού έστειλε κάμποσα «γαλλικά» για χαιρετίσματα στους κομμουνιστές καταχτητές του Περάματος, που ζήτημα χρόνου είναι να απελευθερωθεί από τη χρυσή αυγή και να επιστρέψουν τα καράβια των εφοπλιστών «μας» στη Ζώνη…

Όμως οι ύαινες δεν χορταίνουν αν δεν σκοτώσουν. Και σκότωσαν ύπουλα (ως ύαινες) και άνανδρα (ως αγέλη) τον αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλο Φύσσα. Ο «μέσος Έλληνας» πάγωσε. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Άναψαν τα πληκτρολόγια. «Για ποδοσφαιρικές διαφορές» ο φόνος, έγραφε η (ηλεκτρονική) φυλλάδα του «κομιστή». Το ίδιο έλεγαν και τα κανάλια της «ενημέρωσης». Ουφ! πήρε ανάσα ο «μέσος Έλληνας». Για λίγο όμως. Γιατί αυτό που είδε την επόμενη μέρα δεν το χώραγαν ούτε τα μάτια του, ούτε ο σάπιος εγκέφαλός του. Η φυλλάδα του αδίστακτου φασίστα «κομιστή», να έχει στην πρώτη σελίδα της τη φωτογραφία του ετοιμοθάνατου Παύλου και πιο κάτω να καταφέρεται εναντίον του δολοφόνου, που μέχρι πριν λίγο «δεν ήταν χρυσαυγίτης», αλλά «καλός γείτονας» και «επιφανής οικογενειάρχης». Ακριβώς με αυτές τις λέξεις: «Ο φωτογραφικός φακός απαθανατίζει τον 34χρονο καλλιτέχνη λίγο μετά αφότου δέχεται τη μαχαιριά από το δολοφονικό χέρι του μέλους των «Ταγμάτων Ασφαλείας» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής».

Ναι, η φασιστική φυλλάδα του «κομιστή» «έβγαλε» τη ματωμένη φωτογραφία, δολοφονώντας για δεύτερη φορά τον Παύλο. Η φασιστική φυλλάδα του «μέσου Έλληνα» αναγνώστη έγραψε για «Τάγματα Ασφαλείας της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής». Η φασιστική κωλοφυλλάδα που επώασε τα αυγά του νεοναζισμού, που διαπαιδαγώγησε νεοναζιστικές συνειδήσεις, στο «πρώτο αίμα»… «κάρφωσε» τα «πουλέν» της.

Πότε; Όταν πλημμύρισαν οι δρόμοι από αντιφασίστες διαδηλωτές. Όταν εκατοντάδες σωματεία και φορείς καταδίκασαν το έγκλημα και τη ναζιστική χρυσαυγήτικη συμμορία που το οργάνωσε και το εκτέλεσε. Όταν η κατακραυγή άρχισε να αποχτά διαστάσεις που δεν μπορούσαν να «ελέγξουν» ο «κομιστής» και η υπόλοιπη φάρα των «μιντιαρχών». Τώρα «θυμήθηκαν» όλοι αυτοί τον φασισμό! Τώρα καταδικάζουν αυτούς που μέχρι χτες πούδραραν στα στούντιό τους και μόστραραν στις κάμερές τους. Φοβούνται μήπως το αίμα του Παύλου στάξει στα παχιά χαλιά των γραφείων τους, μη λερώσει τα «καθαρά» στούντιό τους.Τρέμουν μη λεκιαστούν.

Όχι, δεν ανακάλυψαν αυτοί τώρα το φασισμό που δήθεν καταδικάζουν. Δεν μιλούν και δεν γράφουν για τις αιτίες (τα αφεντικά τους) που τον γεννούν, για τα μέσα (τη «δουλειά» τους) που τον αναπαράγουν, για τους τρόπους που πραγματικά θα εξαφανιστεί (όταν οι ίδιοι χάσουν τα αφεντικά και τη «δουλειά» τους). Γιατί ο φασισμός τους γοητεύει. Τους δίνει δύναμη και κύρος απέναντι στον «μέσο Έλληνα» αναγνώστη-τηλεθεατή τους. Τους κάνει να φαίνονται «μεγαλύτεροι» στο γυαλί ή στο εξάστηλο. Γιατί σήμερα που «έσφιξαν τα γάλατα» τον χρειάζονται τον φασισμό. Για να συνεχίσουν τα αφεντικά τους να είναι αφεντικά και οι ίδιοι να χρυσοπληρώνονται.

Για να συνεχίσουν να βγάζουν φουρνιές «μέσων Ελλήνων» εξοικειωμένων με τον φασισμό, που θα ανεβάζουν και θα κατεβάζουν κυβερνήσεις, ή θα ανεχτούν (γιατί όχι, όταν θα το επιβάλλει το «καλό της πατρίδας»;) στο μέλλον καθαρά φασιστικές «κυβερνήσεις». Και να διαιωνίζεται το σύστημα της εκμετάλλευσης. Έτσι νομίζουν…

Σκέψεις περί αισθητικής…

Η πιο όμορφη ώρα μιας φθινοπωρινής ημέρας είναι το απόγευμα, όταν ο ήλιος αρχίζει να πλαγιάζει προς τη δύση του. Αν προσέξετε, αν ποτέ βρείτε το χρόνο να προσέξετε κάτι τόσο ασήμαντο, θα δείτε πως την ώρα εκείνη ο τρόπος που το φως θωπεύει την ύλη, της προσδίδει μια παράξενη διαφάνεια. Μια στιγμή ομορφιάς που αναδεικνύει την κομψότητα της φευγαλέας εντύπωσης.

Της τελευταίας φωτεινής εντύπωσης πριν τη βαθιά, ατελείωτη νύχτα του χειμώνα. Μια νύχτα τόσο καθολικά κι απόλυτα σκοτεινή που μοιάζει με θάνατο και δεν αφήνει καμία υπόσχεση καινούριας αυγής.

Πολύ μακριά απ’ όποια όμορφη στιγμή και κάτω απ’ την πραγματικότητα πλέον, της απειλής του σκότους, μια ολόκληρη κοινωνία ζει και ανασαίνει αποστρέφοντας, στη πλειονότητά της, τα μάτια απ’ οτιδήποτε θα τη φέρει αντιμέτωπη με τη φοβερή προσωπική ευθύνη.

Μια κοινωνία βαθιά θεμελιωμένη στην ενοχή, στη χαμηλή έως ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση, στη διαιώνιση της ανημπόριας, της εξάρτησης και της κατάτμησης των όντων που την απαρτίζουν. Όντα που καταχρηστικά ονομάζονται άτομα, καθώς απέχουν έτη φωτός από την κατάσταση της ενιαίας, άτμητης οντότητας.

Όντα που ταλανίζονται από το φόβο και την ελπίδα κι αναδεικνύουν ως υπέρτατα αγαθά την ασφάλεια και τη συντήρηση!

Ανήμποροι να ξεφύγουμε απ’ αυτά τα πλαίσια, σφιγγόμαστε περισσότερο στο μικροαστικό μας πανωφόρι κι αναζητούμε την ασφάλεια της μετριότητας που αποκαλούμε δημοκρατία. Η μετριότητα του μέσου όρου…

Κρυβόμαστε πίσω από αποκυήματα στρεβλής φαντασίας, έθνος, θρησκεία, οικογένεια, »αξιοπρεπής» βίος, σύνορα, χρώματα, επιστημονική ορθότητα, κάθε είδους ειδήμονα ή αρχηγό. Σύγχρονοι μύθοι, τα δεκανίκια και οι πυλώνες ενός απάνθρωπου οικονομικού συστήματος, που φτάσαμε στο σημείο να το θεωρούμε κομμάτι της ανθρώπινης φύσης!

Και που θα κρυφτούμε εμείς τα ανήμπορα, μικροπρεπή όντα, όταν η μετριότητα αποδειχθεί ανεπαρκής, και τα θεμέλια των μυθευμάτων πάνω στα οποία έχουμε στηρίξει την ύπαρξή μας, τρίζουν; Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχούμε, το σύστημα το έχει προβλέψει και αυτό. Μα φυσικά μέσα στη μπότα της αποκτήνωσης του φασισμού!

Ναι, γιατί όχι;

Και συνεχίζουμε την καθημερινότητά μας, μορφώνοντας με τη φτωχή μας συνείδηση το σχήμα του Κόσμου, ακόμη κι αν η γειτονιά μας έχει αιματοκυλιστεί, ακόμη κι αν οι γραμμές του αίματος κυλούν έξω από την πόρτα μας. Απλώς θα προσέξουμε να μην τις πατήσουμε και λερωθούμε. Ο εχθρός είναι πάντα κάποιος άλλος, κάπου εκεί έξω και κάποιοι άλλοι θα κάνουν κάτι γι αυτό. Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;

Ντρέπομαι για το είδος μου.

Για το μικρό ανήμπορο ανθρωπάκι, το δειλό, το απαίδευτο, το ημιμαθές, το εξειδικευμένο, με τα τρεμάμενα πήλινα ποδαράκια, που η μεγαλύτερη πνευματική του φιλοδοξία φτάνει ως τη διεκδίκηση του ψωμιού, του άρτου του επιούσιου! Έρμαιο στις αρπάγες της αναγκαιότητας. Που κάθε φορά που κατόρθωσε να κατακτήσει την ελευθερία, ήταν ανίκανο να την κρατήσει, κι αμέσως παρέδωσε τη ευθύνη σε κάποιο γνώριμο από το παρελθόν σχήμα.

Ντρέπομαι γιατί γεννιόμαστε άνθρωποι με τη δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα στον υπεράνθρωπο και στον υπάνθρωπο και σχεδόν πάντα επιλέγουμε σαφώς και ομοφώνως το δεύτερο.

Ντρέπομαι και φρίττω όταν κοιτώ όλες αυτές τις κόκκινες γραμμές του αίματος να κυλούν μέσα μου, πάνω μου, να λερώνουν τα χέρια μου. Εγώ η πληγή, εγώ και το μαχαίρι. Καθρέπτης μου το κοινωνικό γίγνεσθαι και αντανάκλαση του, εγώ.

Ό,τι αναλογεί στην κοινωνία μου αναλογεί, σε μια απόλυτα ισορροπημένα ανεπτυγμένη συμμετρία.

Ναι, να συντρίψουμε το φασισμό! Αλλά να μην ξεχάσουμε το αυγό του φιδιού που εκκολάπτεται μέσα μας, μέσα στον κάθε ένα από εμάς.

Η ώρα περνάει γρηγορότερα απ’ όσο θα θέλαμε. Ο κόσμος βιάζεται, τρέχει προς τη δύση του.

Ένα σαρδόνιο χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη μου, καθώς μια χαιρέκακη σκέψη αναδύεται στο νου.

Τι ειρωνεία! Ίσως τελικά τα κόκκινα ρυάκια του αίματος να είναι απλώς θέμα αισθητικής…

Ποτέ μου δεν θέλησα να γίνω καλός άνθρωπος. Πάντα ονειρευόμουν να γίνω ολόκληρος και αδιαίρετος άνθρωπος.

Ικανή να φανταστώ και να χαράξω τη δική μου πορεία, παρακάμπτοντας το θόρυβο της μάζας, αδιαφορώντας για τις επιταγές της όποιας αρχής.

Πώς θα ήταν άραγε να μην υπήρχε καμία αρχή, να ήμασταν δυνατοί ν’ αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας, ν’ ανασκουμπωνόμασταν να δουλέψει ο καθένας το μερτικό του; Και να ήταν, λέει, αυτό το μερτικό του καθενός, ο Κόσμος ολόκληρος! Ν’ άνοιγε ο καθένας την παλάμη του, το στήθος του, το νου του, κι εκεί να στροβιλίζονταν ένα ολόκληρο Σύμπαν!

23/9/2013

Μαρία Πάνου

View article…

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες

Το παραμύθι έχει τελειώσει. Δεν υπάρχουν, πια, αθώοι. Η χθεσινή δολοφονία έσβησε τα τελευταία άλλοθι. Όσοι δεν είχαν πειστεί από τα ανοιγμένα κεφάλια μεταναστών και Αριστερών, τα παραστρατιωτικά τάγματα εφόδου και τους ναζιστικούς τραμπουκισμούς στο Κοινοβούλιο, χτες κέρδισαν μια τελευταία, ποτισμένη με το αίμα ενός αθώου, ευκαιρία.

Μαζί με τον Παύλο Φύσσα πέθαναν και οι παραπλανημένες γιαγιάδες που ζητούσαν λίγη προστασία, οι φοβισμένοι οικογενειάρχες που ένιωσαν ξαφνικά ασφάλεια, οι αποκλεισμένοι νέοι που έψαχναν ομάδα, οι απληροφόρητοι φτωχοί άνθρωποι που κοιτάγανε τη δουλειά τους, οι αγανακτισμένοι με τους κλέφτες πολιτικούς που ήθελαν εκδίκηση, οι άνεργοι που συντάχθηκαν με τον τιμωρό της κακής τους μοίρα. Αυτοί που έμειναν μετά τη χτεσινή μέρα είναι οι δυνάμει και οι ενσυνείδητοι φασίστες.

Οι καημένες καλοσυνάτες γιαγιούλες που δεν ανατριχιάζουν με το άγριο κυνηγητό των μεταναστών ίσως να μην είναι τόσο ενάρετες χριστιανές όσο πιστεύουμε. ΄Ισως να υπήρξαν και οι ίδιες θύτες των παιδιών τους, καταπιεστικές, στενόμυαλες και θρησκόληπτες, ίσως μεγάλωσαν κι αυτές ενοχικά κορίτσια και ευνουχισμένα αγόρια. Οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες που δεν φοβούνται τα περιφερόμενα μπράτσα μπορεί και οι ίδιοι να κανοναρχούν την ενδοοικογενειακή βία και αγριότητα και να παραδίδουν στην κοινωνία παιδιά γεμάτα θυμό, περιφερόμενες βόμβες γηπέδων και δρόμου. Ο νέοι που σιχαίνονται τους πολιτικούς, το κράτος και τους ισχυρούς πιθανόν να σιχαίνονται πρώτα την αδυναμία τους, την καταγωγή τους, τα παιδικά τους χρόνια, τους γονείς τους. Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία την κουβαλά μέσα του.

Ας σταματήσουμε να εξωραΐζουμε την κοινωνία μας. Ας πούμε ωμά ότι έχει ένα σκοτεινό κομμάτι. Το είχε πάντα και δεν είναι μικρό. Έναν άσβεστο πυρήνα φασισμού που φούντωνε όταν το ευνοούσαν οι εποχές και λούφαζε σε έναν καθωσπρεπικό συντηρητικό μικροαστισμό όταν απειλείτο. Είναι αυτό που πύκνωσε τα τάγματα εφόδου του Μεταξά, τους Ταγματασφαλίτες, τους Χίτες και τους δοσίλογους της κατοχής, τους παρακρατικούς της μετεμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, τους έφεδρους ΕΣΑτζήδες βασανιστές της Χούντας. Στα μεσοδιαστήματα γινόταν αυστηρών ηθικών αρχών, πήγαινε στην εκκλησία τακτικά, έβγαζε λόγους υπέρ πατρίδος και κοίταζε τη δουλειά του. Ας το ξαναγνωρίσουμε λοιπόν αυτό το κομμάτι της κοινωνίας μας που θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή μετά τη χθεσινή δολοφονία.

Μαζί με αυτό ας ξαναγνωρίσουμε και τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους καλλιτέχνες που θα συνεχίζουν και αύριο να αμβλύνουν και να ασαφοποιούν τα όρια της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, είτε γιατί γλυκοκοιτάζουν τους ψηφοφόρους της, είτε γιατί έχουν μάθει να κολακεύουν πάντα τον σοφό λαό, είτε γιατί ψάχνουν πελατεία στο 13%, είτε επειδή οι ίδιοι είναι δυνάμει φασίστες. Οι υπόλοιποι πρέπει να ξεμάθουμε τον τρόπο που μιλάμε. Όσοι έχουν δημόσιο λόγο πρέπει να βρίσκουν τη δύναμη να καταγγέλλουν το κομμάτι του λαού που παράγει, υποθάλπει και ενθαρρύνει τη ναζιστική βία. Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε από παρθενογένεση ούτε έπεσε από τον Άρη.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=27728

Οι Έλληνες σκιτσογράφοι για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα…

http://www.aksioprepeiakantoxh.com/politiki/ellada/1011-oi-ellines-skitsografoi-gia-ti-dolofonia-tou-paylou-fyssa

Η Χρυσή Αυγή και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα σε 21 σκίτσα και φωτομοντάζ.
Το τελευταίο σκίτσο είναι του παγκοσμίως γνωστού Βραζιλιάνου, Carlos Latuff.

Τάσος Αναστασίου

Τάσος Αναστασίου ΙΙ

Ιάκωβος Βάης

Δημήτρης Γεωργοπάλης

Κώστας Γρηγοριάδης

Πάνος Ζαχάρης

Γιάννης Ιωάννου

Γιάννης Καλαϊτζής

Μιχάλης Κουντούρης

Μιχάλης Κουντούρης ΙΙ

Πάνος Μαραγκός

Βαγγέλης Παπαβασιλείου

Βασίλης Παπαγεωργίου

Στάθης

Soloup

Soloup ΙΙ

Skitsοblog

Soter

Wonder JLaw Wall

Carlos Latuff

Διαβάστε επίσης: