Το μεγαλειο της ανθρωπινης αλληλεγγυης σε φιλμικα ζωτικο χρονο 2,38 λεπτων…!!

http://youtu.be/dfccrwUlROU

Advertisements

Κινδυνεύει ο Στρατούλης, ολιγωρεί η Δικαιοσύνη

Εφ. Συντακτών

Ο γιατρός του δηλώνει πολύ ανήσυχος μια και ο κρατούμενος έχει περάσει την κόκκινη γραμμή των 40 ημερών απεργίας πείνας, ενώ ούτε και σήμερα θέλησε να εκδώσει μια απόφαση στοιχειώδους ανθρωπιάς το αρμόδιο δικαστικό Συμβούλιο.

Μεταφέρθηκε για τρίτη φορά στο Νοσοκομείο Λάρισας με άμεσο πλέον κίνδυνο για τη ζωή του ο απεργός πείνας Σπύρος Στρατούλης. Ο γιατρός του δηλώνει πολύ ανήσυχος μια και ο κρατούμενος έχει περάσει την κόκκινη γραμμή των 40 ημερών απεργίας πείνας και έχει απώλειες 18% του σωματικού βάρους του.

Ούτε και σήμερα θέλησε να εκδώσει μια απόφαση στοιχειώδους ανθρωπιάς για τον Σπύρο Στρατούλη το αρμόδιο δικαστικό Συμβούλιο, αναβάλλοντας επ’ αόριστον την έκδοσή της. Η συνήγορος του, Κωνσταντίνα Κάτσια, δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ότι έχει ξεπεραστεί κάθε έννοια εύλογης διάρκειας προκειμένου να εκδοθεί η δικαστική απόφαση.

Με προκλητική καθυστέρηση ένας άνθρωπος αφήνεται να αργοπεθαίνει σε μια εξαντλητική απεργία πείνας την ίδια στιγμή που η δικαιοσύνη διεκδικεί σημαντικό ρόλο στο υποτιθέμενο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Τι θα πάθουν δηλαδή οι Ελληνες δικαστές και η κρατική μηχανή αν αποδοθεί δικαιοσύνη σε έναν κρατούμενο που διεκδικεί απλώς το νόμιμο δικαίωμά του για μια ολιγοήμερη άδεια;

Οσες φορές κι αν έγιναν στην Ελλάδα απεργίες πείνας -κι έχουν γίνει δυστυχώς πολλές- ποτέ δεν υπήρξε μια συνέπεια που να βλάψει το κοινό συμφέρον. Ποτέ επίσης δεν έχουν γίνει απεργίες πείνας που να διεκδικούν κάτι που δεν συμβαδίζει με τους υπάρχοντες νόμους. Ενας «άγραφος» νόμος αξιοπρέπειας εφαρμόζεται χρόνια τώρα από κάθε είδους κρατούμενο με πολιτικό υπόβαθρο.

Απεργίες πείνας στην Ελλάδα γίνονται μόνο όταν παραβιάζονται άρθρα του Συντάγματος, του Ποινικού Κώδικα και της ΕΣΔΑ. Πολύμηνες προφυλακίσεις εκτός ορίων, δικαίωμα σε προαυλισμό, δικαιώματα σε άδειες και επισκεπτήρια, βασανιστικές συνθήκες κράτησης και βίαιες συμπεριφορές ενστόλων είναι οι λόγοι που οδηγούν έναν άνθρωπο σε αυτή τη βία κατά του εαυτού του ως μοναδικό μέσο πίεσης.

Είναι ίσως έξω από την αντίληψη ενός δικαστή το τι ακριβώς σημαίνει για έναν κρατούμενο η μικρή ανάσα της ολιγοήμερης άδειας. Είναι ακόμα έξω από την αντίληψη ενός δικαστή το πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ανθρώπινες και φιλικές σχέσεις κρατουμένων με ομάδες που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Το να στερείται κατηγορούμενος το δικαίωμα σε άδεια με πρόσχημα μια πρόσθετη κατηγορία που φέρεται να τον επιβαρύνει και που δεν έκανε καν τον ανακριτή να διατάξει οποιονδήποτε περιοριστικό όρο σε βάρος του είναι ουσιαστικά κατάχρηση του νόμου. Ο Στρατούλης δεν ζητάει χάρη, ζητάει το νόμιμο μικρό του δικαίωμα.

Ολοι εμείς οι υπόλοιποι πολίτες ζητάμε να δείξουν και οι δικαστές ένα ελάχιστο ενδιαφέρον για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου που ήδη έχει τιμωρηθεί για τα ποινικά του αδικήματα και θα συνεχίσει να τιμωρείται μέσα στις φυλακές. Το να του κόβουν όμως με το έτσι θέλω τις άδειες που ήδη του είχαν παραχωρηθεί και ενώ ποτέ δεν είχε κάνει κατάχρηση αυτού του δικαιώματος είναι μια απάνθρωπη συμπεριφορά της δικαιοσύνης.

Α.Ψ.

Τ΄ ανείπωτα – Για την λειτουργία της ΕΡΤ στο www.ertopen.com

Η λησμονία είναι μεγάλη ασθένια της κοινωνίας μας, γι’ αυτό ξεχνάμε την ιστορία μας, τις καταβολές μας τους συναθρώπους μας ακόμα και τον λόγω ύπαρξή μας…. Η ΕΡΤ ακόμα λειτουργεί ας την κρατήσουμε ανοιχτή….. www.ertopen.com

http://youtu.be/u2L9tr1n8Rg

Τ΄ ανείπωτα

Στίχοι:

Δημήτρης Ζερβουδάκης

Μουσική:

Δημήτρης Ζερβουδάκης

1. Δημήτρης Ζερβουδάκης

Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε
Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε
Στη λησμονιά σε πάνε…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Και τα χαράματα σαν ’ρθει.. με μια λαχτάρα η προσμονή
Θα’ναι μι’ αλλόκοτη χαρά, θα γίνει δίψα και φωτιά..
Θα’ναι μι’αλλόκοτη χαρά…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Απόψε, μη χαθείς…

Τσάρλι Τσάπλιν: Ο θεμέλιος λίθος της 7ης τέχνης

14:26, 25 Δεκ 2013 | http://www.tvxsteam www.tvxs.gr/node/50754

Δώστε μου ένα πάρκο, έναν αστυνομικό και ένα όμορφο κορίτσι και σας φτιάχνω μια κωμωδία

Ο Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 16 Απριλίου του 1889. Ο κωμικοτραγικός χαρακτήρας Σαρλό με τα φαρδιά παντελόνια, το κοντό μουστάκι, τα τρύπια παπούτσια και το χαρακτηριστικό μπαστούνι, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες και πιο αναγνωρίσιμες μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Και οι δύο γονείς του Τσάρλι Τσάπλιν ήταν ηθοποιοί, ενώ από την τρυφερή ηλικία των 10 ετών, ο Τσάπλιν αναγκάζεται να επιβιώσει οικονομικά με δικά του μέσα εξαιτίας της απώλειας του πατέρα του και της σοβαρής ασθένειας της μητέρας του. Με όπλο το φυσικό τους ταλέντο, ο Τσάρλι και ο αδερφός του είδαν τη σκηνή ως την καλύτερη ευκαιρία. Το επαγγελματικό ντεμούτο του Τσάπλιν λαμβάνει χώρα ως μέλος μιας ομάδας νεαρών με το όνομα «Τα παλικάρια του Λάνκασάιρ». Η ομάδα γρήγορα κέρδισε το κοινό για τον εξαιρετικό χορό με κλακέτες.

Στην ηλικία των 14 ετών, αρχίζει την καριέρα του ως κωμικός σε βαριετέ, γεγονός που τον οδήγησε στις ΗΠΑ το 1910 ως μέλος του Fred Karno Repertoire Company. Η ανταπόκριση του αμερικανικού κοινού ήταν άμεση, και ειδικά ο ρόλος του σε ένα σκετς με τον τίτλο «Μια νύχτα σε μια αγγλική αίθουσα διασκέδασης» είχε τεράστια απήχηση. Όταν ο θίασος του Fred Karno επέστρεψε στις ΗΠΑ το φθινόπωρο του 1912, του προτείνουν να παίξει σε κινηματογραφικές ταινίες.

Αποδέχεται την πρόταση το Νοέμβριο του 1913, και υπογράφει συμβόλαιο με την Keystone Film Company. Ο αρχικός του μισθός είναι $150 την εβδομάδα, αλλά η άμεση επιτυχία του στην μεγάλη οθόνη πολλαπλασιάζει τις προτάσεις του δέχεται. Όταν εξέπνευσε το συμβόλαιό του με την εταιρεία, ο Τσάρλι εγκαινιάζει τη συνεργασία με την Essanay Company, λαμβάνοντας μεγαλύτερο μισθό. Την ίδια περίοδο, ο αδερφός του φτάνει από το Λονδίνο, καταλαμβάνοντας τη θέση του Τσάρλι στην Keystone ως ο κεντρικός κωμικός της.

Η επιτυχία του αυξάνει τις προτάσεις που δέχεται και το επόμενο έτος υπογράφει με τη Mutual Film Corporation για 12 κωμωδίες, τις «The Floorwalker», «The Fireman», «The Vagabond», «One A.M.» «The Count», «The Pawnshop», «Behind the Screen», «The Rink», «|Easy Street», «The Cure», «The Immigrant» και «The Adventurer».

Κερδίζοντας την ανεξαρτησία Όταν το συμβόλαιό του με τη Mutual λήγει το 1917, ο Τσάπλιν αποφασίζει να γίνει ανεξάρτητος παραγωγός και αρχίζει την κατασκευή των δικών του στούντιο, τα οποία εγκαθίστανται στη λεωφόρο La Brea tου Χόλιγουντ. Στις αρχές του 1818, συνάπτει συμφωνία με την First National Exhibitors’ Circuit, μια νέα οργάνωση που συγκροτήθηκε ειδικά για την αξιοποίηση των ταινιών του. Η πρώτη του ταινία υπό αυτές τις συνθήκες είναι η «Σκυλίσια ζωή».

Μετά την τελευταία αυτή παραγωγή, επικεντρώνεται σε μια εθνική περιοδεία που εντάχθηκε στο πλαίσιο της αντιπολεμικής εκστρατείας. Ο πόλεμος αποτελεί και το θέμα της επόμενης κωμωδίας του. Το «Shoulder Arms» κυκλοφόρησε το 1918, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Ακολούθησαν τα «Sunnyside» και «A Day’s Pleasure» το 1919. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ο Τσάπλιν μαζί με τους Mary Pickford, Douglas Fairbanks and D.W. Griffith συστήνει την Εταιρεία Ενωμένων Καλλιτεχνών.

Ο B.B. Hampton, στην «Ιστορία των Ταινιών» γράφει: «Η εταιρεία είχε οργανωθεί ως διανομέας, κάθε καλλιτέχνης διατηρούσε ολόκληρο τον έλεγχο των έργων του, παραχωρώντας στους Ενωμένους Καλλιτέχνες τις ολοκληρωμένες ταινίες προς διανομή, βάσει του ίδιου σχεδίου που θα είχε ακολουθηθεί από έναν οργανισμό διανομής. Τα κέρδη των Ενωμένων Καλλιτεχνών διαιρούνταν μεταξύ των ιδρυτών, εισάγοντας μια νέα μέθοδο στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Έκτοτε, παραγωγοί και διανομείς έχουν μετατραπεί σε εργοδότες, πληρώνοντας τους μισθούς και ορισμένες φορές ένα μερίδιο των κερδών στους καλλιτέχνες. Υπό την Εταιρεία Ενωμένων Καλλιτεχνών, οι τελευταίοι έγιναν οι ίδιοι οι εργοδότες τους». Ωστόσο, πριν αναλάβει τις νέες του υποχρεώσεις, ο Τσάπλιν έπρεπε στις αρχές του 1921 να ανταποκριθεί στο συμβόλαιό του με την First National και να ολοκληρώσει 6 ταινίες (Δείτε εδώ το αριστούργημα του Τσάπλιν «Μοντέρνοι Καιροί»):

  • The Kid (1921)
  • The Gold Rush (1925)
  • The Circus (1928)
  • City Lights (1931)
  • Modern Times (1936)
  • The Great Dictator (1940)

Τα ενδιαφέροντα του Τσάρλι Τσάπλιν επεκτείνονται και στη συγγραφή, τη μουσική και τον αθλητισμό. Έγραψε 4 βιβλία, καθώς και όλα τα σενάρια των ταινιών του. Παρότι αυτοδίδακτος, ήταν εξαιρετικός μουσικός και έπαιζε αρκετά μουσικά όργανα, όπως βιολί και τσέλο. Συνέθεσε, επίσης, αρκετά τραγούδια, τα οποία και δημοσίευσε.

Αναλάμβανε ο ίδιος την μουσική επένδυση των ταινιών του, αποτελώντας μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνη που όχι μόνο χρηματοδότησε και ανέλαβε την παραγωγή όλων των ταινιών του, αλλά ήταν ακόμη ο συγγραφέας, ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης και ο συνθέτης της μουσικής τους.

Παντρεύτηκε 4 φορές, τις δύο με ανήλικες νύφες: στα 28 του παντρεύτηκε τη 16χρονη ηθοποιό Μίλντρεντ Χάρις, στα 35 του την καλλονή Λολίτα Μακ Μάρεϊ (αργότερα Λίντα Γκρέι) και στα 44 τη 19χρονη Πολέτ Γκοντάρ. Τέταρτη και τελευταία σύζυγός του υπήρξε η κόρη του θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ο’ Νιλ, Ούνα, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της. Οταν παντρεύτηκαν, εκείνος ήταν 54 και εκείνη ήταν 18. Απέκτησαν οκτώ παιδιά. Έφυγε από τη ζωή ήσυχα στον ύπνο του ανήμερα τα Χριστούγεννα, το 1977.

Ο λύκος της Γουόλ Στριτ

ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ

Ο λύκος της Γουόλ Στριτ

�Ralph, PacificCoastNews.com

Ο Σκορτσέζε με την τρίωρη ταινία του, που βγαίνει αύριο στις αίθουσες, αποδεικνύει γι’ ακόμα μια φορά ότι είναι σπουδαίος σκηνοθέτης και δάσκαλος. Ο Ντι Κάπριο έχει ήδη υπάρξει εκπληκτικός αρκετές φορές στην εντυπωσιακή του καριέρα. Ποτέ όμως δεν ήταν τόσο αστείος όσο εδώ, που σε σειρά περιπτώσεων έδειξε αυθεντικό κωμικό ταλέντο κάνοντας την πλατεία να ξεσπά σε γέλια. Η εκρηκτικά ψυχαγωγική ταινία, αλλά και ιδιαίτερα επιμορφωτική «ακτινογραφία» για το ρόλο και τη λειτουργία του χρηματιστηρίου, μιλά για λεφτά, για απληστία και οκνηρία, για όλα τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα μαζί, δημιουργώντας μαγεία. Βέβαια, στο βάθος, διακρίνονται παρόντα θέματα προσφιλή, στο πνεύμα του σκηνοθέτη: Ονειρα, αδελφοσύνη, αφοσίωση, προδοσία. «Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΟΥΟΛ ΣΤΡΙΤ» αποτελεί μια απίστευτα έντονη αφήγηση για μια ακόμα εφιαλτική πτυχή του αμερικάνικου ονείρου…

Ο νεαρός Τζόρνταν Μπέλφορτ ανακάλυψε πολύ νωρίς το τεράστιο ταλέντο του να πουλά… να πουλά οτιδήποτε σε οποιονδήποτε, δημιουργώντας φυσικά την κατάλληλη ανάγκη στον αγοραστή. Ειδικότητά του τα χρηματιστηριακά προϊόντα, οι «ψιλές» μετοχές που αγοράζουν οι φτωχοί και όχι οι πλούσιοι, που είναι πολύ έξυπνοι για τέτοιες αγορές… Ο Τζόρνταν ανακάλυψε ακόμα ότι είχε το χάρισμα της ηγετικής φυσιογνωμίας. Ενέπνεε άλλους και τους δίδασκε τη μέθοδο πώλησης αυτών των προϊόντων, με δέλεαρ πάντα το κέρδος. Το αμύθητο κέρδος μέσα από την κοροϊδία, πράγμα απολύτως νόμιμο στον υπαρκτό καπιταλισμό. «Ο,τι κάνω είναι απολύτως νόμιμο», λέει.

Μετά από επιτυχή, καίτοι σύντομη καριέρα χρηματιστή στη Γουόλ Στριτ, ο Τζόρνταν βρίσκει τη θέση του λίγο παραέξω από το «νόμο και την ηθική». Συστήνει εταιρεία, γίνεται διευθυντής με δική του ομάδα που όλο και πολλαπλασιάζεται και η επιτυχία είναι μεγαλύτερη από καθετί που θα επέτρεπε η φαντασία.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο που έγραψε ο πραγματικός Μπέλφορτ. Είναι μια αληθινή ιστορία για την άνοδο και την πτώση του διεφθαρμένου χρηματιστή που απολάμβανε μια «ασύλληπτη», χωρίς όρια, ζωή κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80. Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται από την οπτική του πρωταγωνιστή με γοργό τέμπο, γρήγορο μοντάζ και εξαίρετη μουσική… Κάπου κάπου ο Τζόρνταν στρέφεται στην κάμερα, μιλά σε πρώτο πρόσωπο και απευθύνεται μετωπικά σε μας όλους. Κάπου κάπου ακούμε τη φωνή του voice over πάνω στις κομψές εικόνες.

Ο Ντι Κάπριο ερμηνεύει πειστικότατα το χαρακτήρα του άπληστα πεινασμένου Μπέλφορτ, που τίποτα δεν του είναι αρκετό. Η συμπεριφορά του τον κάνει αντιπαθή και ανυπόφορο, ταυτόχρονα όμως το εκτόπισμα και η γοητεία του χαρισματικού ηθοποιού μετατρέπουν τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα – παρά τα ελαττώματά του – σε ελκυστικό άτομο που μπορεί ακόμα να ξεγελά τα ανεπίδεκτα μάθησης πλήθη και ενώ το FBI τον κυνηγά. Ξεχωρίζει και ο Τζόνα Χιλ, είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικός και αξιοθρήνητος. Οι δυο τους επιδεικνύουν καταπληκτική χημεία και εναρμόνιση ως το κόκαλο, ιδίως στις σκηνές που σέρνονται μαστουρωμένοι, που αποδίδονται με ιδιαίτερα καλοσκηνοθετημένους αυτοσχεδιασμούς. Τα πάντα στην ταινία δίνονται σε τεράστιες «αμερικάνικες» ποσότητες. Ανθρωποι, λεφτά, ναρκωτικά, γυμνό… Οι γυναικείοι χαρακτήρες, στο σύνολό τους πόρνες, στριπτιζέζ ή απατημένες σύζυγοι, ξεγυμνώνονται με καταπληκτική «επαγγελματική» ευκολία. Στην ταινία ρίχνονται τόνοι γυμνού που όμως δεν ενοχλούν γιατί το γυμνό αποτελεί συστατικό στοιχείο της ιστορίας, δένεται οργανικά με τον Μπέλφορτ και την αφηγηματική του οπτική γωνία… Αξίζει όντως να τη δείτε!

Παίζουν: Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τζόνα Χιλ, Ζαν Ντιζαρντέν, Μάθιου Μακόναχι, κ.ά.

Παραγωγή: ΗΠΑ (2013)

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7761049&publDate=25/12/2013

Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος, όταν άλλοι κοιμούνται γύρω από ένα μαγκάλι.

Σήμερα, στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στερούνται το δικαίωμα να ζουν σ’ ένα ζεστό σπίτι. Οι τέσσερις στους δέκα επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι έξι στους δέκα είναι ενεργειακά φτωχοί. Και οι οκτώ στους δέκα χρησιμοποιούν λιγότερη θέρμανση απ’ όση έχουν ανάγκη.
Σήμερα, στην Ελλάδα, κεντρική θέρμανση χρησιμοποιούν οι μισοί απ’ όσους χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν. Όλο και περισσότεροι, προσπαθούν απελπισμένα να ζεσταθούν με ακατάλληλα και επικίνδυνα μέσα.
Σήμερα, στην Ελλάδα, η φτώχεια απειλεί τη ζωή. Και μερικές φορές, σκοτώνει. Μέσα στον ύπνο.
Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος, όταν άλλοι κοιμούνται γύρω από ένα μαγκάλι.

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου