Ένα αποτέλεσμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

Του Βασίλη Συμεωνίδη

07:51 | 29 Απρ. 2014

Με σκόρπιο τρόπο καταγράφω ορισμένα χαρακτηριστικά της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σήμερα. Πρόκειται για στοιχειώδη σκιαγράφηση της πραγματικότητας που πρέπει να διαρρήξει η παιδαγωγική ελευθερία του εκπαιδευτικού για να φτάσει, από κοινού με τους μαθητές, στη χαρά της μάθησης.

Μάθημα θεωρείται η εφτάωρη καθήλωση των μαθητών στα θρανία. Μάλιστα εξαγγέλλεται σαν μοντέρνα αλλαγή και η προμήθεια «κινητών» εργαστηρίων πληροφορικής για να καταστήσουν ακόμα πιο ακίνητους τους μαθητές. Μάθημα θεωρείται μόνο η μετωπική διδασκαλία που διεκπεραιώνει την εξεταστέα ύλη. Αποσύρονται σχολικά βιβλία που κρίθηκαν κατάλληλα και αντικαθίστανται από άλλα με ανάθεση και χωρίς κρίση.

Ανατυπώνονται τα ίδια λάθη στα σχολικά βιβλία, αν και έχουν επισημανθεί πολλές φορές από την εκπαιδευτική κοινότητα. Διδάσκονται αντικείμενα παρά την διαπιστωμένη αποτυχία και την αμφισβητούμενη σκοπιμότητα της διδασκαλίας τους. Επιβαρύνονται οι διδάσκοντες με ολοένα και περισσότερη εξωδιδακτική δουλειά που αποπροσανατολίζει το ενδιαφέρον τους για τους μαθητές και τη διδασκαλία. Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικές άδειες και οι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται τον ελεύθερο χρόνο τους με δική τους πρωτοβουλία και δικά τους έξοδα.

Η καινοτομία και η δημιουργικότητα γίνονται προβλεπόμενες δράσεις, δηλαδή κάτι που είναι αποτέλεσμα παιδαγωγικής ελευθερίας παρουσιάζεται σαν πρόβλεψη διδακτικής υποταγής. Οι εξετάσεις και τα τεστ καθορίζουν τη διδασκαλία καθ’ όλη τη σχολική χρονιά. Ο πανελλαδικός διαγωνισμός για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καθορίζει όλες της τάξεις της δευτεροβάθμιας.

Ορισμένα μαθήματα θεωρούνται «κατά παράδοση» δευτερεύοντα και εντάσσονται σταθερά στις τελευταίες ώρες του προγράμματος. Όσοι «μεταρρυθμίζουν» τη δημόσια εκπαίδευση φαίνεται ότι ποικιλοτρόπως προτιμούν την ιδιωτική, δίνοντας το αντιπαράδειγμα. Την ίδια στιγμή που συζητιούνται τα νοήματα του Θουκυδίδη, χτυπούν τα τύμπανα των μαθητικών παρελάσεων (και πως αξιολογούνται τέτοιες δραστηριότητες;).

Δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα τόσων χρημάτων που δίνονται σε δράσεις όπως η ένταξη των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση. Για παράδειγμα τι έγινε με τα λαπ-τοπ που μοιράστηκαν σε όλους τους μαθητές (οι οποίοι βρίσκονται τώρα στη β΄ λυκείου); Μόλις ολοκληρώθηκε η δημιουργία σχολικών βιβλιοθηκών (και η απορρόφηση των σχετικών κονδυλίων) έκλεισαν. Η λειτουργία τους γίνεται με τη λογική συμπλήρωσης ωραρίου εκπαιδευτικών που δεν έχουν άλλη επιλογή.

Τίποτα από τα προηγούμενα δεν πρόκειται να συζητηθεί, να αναδειχτεί ή να αλλάξει με την πολύφερνη αξιολόγηση, η οποία δεν είναι απλώς ένα γενναία χρηματοδοτούμενο ευρωβόρο πρόγραμμα, αλλά θα αποκρύψει τις αιτίες της εκπαιδευτικής κακοδαιμονίας και θα ρίξει τον ανακριτικό προβολέα στον εκπαιδευτικό για να τον κάνει καλύτερο διεκπεραιωτή μιας εκπαίδευσης γεμάτης αντιφάσεις και αδιέξοδα. Και αν το μυαλό μας πηγαίνει –εύκολα– σε παραδείγματα που φαίνεται να δικαιολογούν την αξιολόγηση, ας σκεφτούμε τις περιπτώσεις εκείνες που η παιδαγωγική ελευθερία και η δημιουργικότητα πρόσφεραν μαθησιακή χαρά. Ας σκεφτείτε πόσα πράγματα πλέον δεν θα γίνονται στα σχολεία, επειδή δεν θα χωράνε στα κουτάκια και δεν θα είναι αξιολογήσιμα…

Θα αφήσω τις μικρές απαντήσεις να βρεθούν στη μνήμη και στον αναστοχασμό του αναγνώστη και θα ρωτήσω για πιο μεγάλα και γνωστά, που θυμάμαι πρόχειρα, από το απώτερο παρελθόν της εκπαιδευτικής ιστορίας (αυτής που συστηματικά μένει έξω από τα αντικείμενα διδασκαλίας): μηχανισμοί αξιολόγησης δεν οδήγησαν τον Δελμούζο κατηγορούμενο για τις καινοτομίες του στο Παρθεναγωγείο του Βόλου; μηχανισμοί αξιολόγησης δεν κινήθηκαν εναντίον του Βάρναλη, επειδή δίδαξε τον ύμνο εις την ελευθερία (που ήταν στη δημοτική); Mηχανισμοί αξιολόγησης δεν κινήθηκαν εναντίον της Ρόζας Ιμβριώτη για τη διδασκαλία της ιστορίας; μηχανισμοί αξιολόγησης δεν απέλυσαν τον Δημήτρη Γληνό και τον Κώστα Βάρναλη, όταν το καθεστώς Πάγκαλού προχώρησε στην άρση της μονιμότητας; μηχανισμοί αξιολόγησης δεν στράφηκαν εναντίον του Μίλτου Κουντουρά; μηχανισμοί αξιολόγησης δεν κινητοποιήθηκαν εναντίον του Ιωάννη Κακριδή στη «δίκη των τόνων»;

Μα, θα μου πείτε δικαιολογημένα, έχουμε τέτοιους δασκάλους; Δεν ξέρω, πιθανώς όχι. Εκείνο όμως που θέλω να πω, εκείνο που είναι ολοφάνερο είναι ότι με την αξιολόγηση τέτοιοι δάσκαλοι δεν θα είναι πλέον παραδείγματα προς μίμηση.

http://tvxs.gr/news/paideia/ena-apotelesma-tis-aksiologisis-ton-ekpaideytikon-toy-basili-symeonidi

Advertisements

Αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά

Τα κείμενα μας έστειλε ο εκπαιδευτικός Κωνσταντίνος Παπλωματάς

Η καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: «Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν” απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.

Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους» (Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175).

Γιατί όμως η 1η Μάη; Ηταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Ετσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά.
———————————————————————————————————-
Το 1884, στο συνέδριό της η νεοσύστατη, τότε, Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μάη του 1886 θα είναι ημέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών, με σκοπό την καθιέρωση του Οχτάωρου. Την απόφαση αυτή, στη συνέχεια, την πήρε στα χέρια της η ίδια η εργατική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών και την έκανε πράξη. Οσο, δε, πλησίαζε η εν λόγω ημερομηνία, τόσο περισσότερο ζούσαν οι Αμερικανοί εργάτες τον πυρετό της μάχης. Είχαν δημιουργήσει, μάλιστα, κι ένα τραγούδι για το Οχτάωρο, το οποίο έλεγε:

«Σκοπεύουμε ν” αλλάξουμε τα πράγματα.
Οχι πια να μοχθούμε απ” τα χαράματα.
Ισα – ίσα μόνο για να ζούμε,
Να μην έχουμε ποτέ μια ώρα για να σκεφτούμε.
Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,
Θέλουμε να μυρίσουμε τ” άνθη
Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα θεού
Και τ” αποφασίσαμε να έχουμε οχτάωρο.
Καλούμε τις δυνάμεις από
Ναυπηγεία κι εργοστάσια:
Οχτώ ώρες για εργασία, οχτώ ώρες για
ανάπαυση
κι οχτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»

Στην πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886, στις ΗΠΑ, γύρω στο μισό εκατομμύριο εργάτες παράτησαν τη δουλιά τους και συνενώθηκαν στους δρόμους του αγώνα. Σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις έγιναν στις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις, αλλά και στις μικρές πόλεις και κωμοπόλεις. Επίκεντρο, όμως, του αγώνα αναδείχτηκε το Σικάγο, με 90.000 διαδηλωτές στους δρόμους. Ηταν τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική η κινητοποίηση της εργατικής τάξης του Σικάγου, που οι καπιταλιστές θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Ετσι,ραγματοποίησαν ένα από τα πιο επαίσχυντα εγκλήματά τους σε βάρος των εργατών.

Στις 3 Μάη, η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών που διαδήλωναν – κατά των απεργοσπαστών – έξω από το εργοστάσιο θεριστικών μηχανών «Μακ Κόρμικ». Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν εν ψυχρώ 4 διαδηλωτές και να τραυματιστούν αρκετοί. Την επομένη, 4 Μάη, η εργατική τάξη του Σικάγου πραγματοποίησε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Χέιμαρκετ, όπου κάποιος προβοκάτορας έριξε βόμβα, σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πάνω από 70 αστυνομικούς. Οι υπόλοιποι αστυνομικοί ανασυγκροτήθηκαν κι άρχισαν να πυροβολούν εναντίον του πλήθους, προκαλώντας πλήθος τραυματιών και τουλάχιστον ένα νεκρό.

Τις επόμενες μέρες, πέθαναν άλλοι έξι τραυματίες αστυνομικοί, αλλά ο θάνατός τους ήταν συνέπεια τραυματισμών που υπέστησαν από τους αδιάκριτους πυροβολισμούς των συναδέλφων τους.

Η, από κάθε άποψη, τραγωδία του Χέιμαρκετ έδωσε την ευκαιρία στο αστικό κράτος να προχωρήσει σε συλλήψεις εργατών ηγετών. Συγκεκριμένα, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε σκηνοθετημένη δίκη οχτώ άνθρωποι, που είτε δε βρίσκονταν στην πλατεία του Χέιμαρκετ, όταν ρίχτηκε η βόμβα, είτε δεν ήταν σε θέση, έμμεσα ή άμεσα, να έχουν την παραμικρή εμπλοκή σ”
αυτήν την υπόθεση. Τελικά, από τους 8, οι Πάρσανς, Σπάις, Φίσερ και Εγκελ απαγχονίστηκαν στις 11 Νοέμβρη 1887, ο Λιγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του και οι Νιμπ, Σουάμπ και Φίλντεν καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα. (Ουίλ Φόστερ: «Ιστορία του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος», τόμος Α` σελ. 144 – 145, Φ. Φόνερ, στο ίδιο σελ. 37 – 52 και Γ. Κορδάτου: «Η Κόκκινη Πρωτομαγιά», περιοδικό «ΝΕΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ» Απρίλης 1932).

Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές, επίσης, περιοχές, κερδήθηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Ηταν λογικό, επομένως, να υιοθετηθεί η Πρωτομαγιά ως η παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης. Αρχισε δε να γιορτάζεται ως τέτοια από το 1890.

Εκείνη ακριβώς τη μέρα, την 1η Μάη του 1890, ο Ενγκελς σημείωνε, ανάμεσα σε άλλα, στον πρόλογο της γερμανικής έκδοσης του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: «Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, το προλεταριάτο της Ευρώπης και της Αμερικής επιθεωρεί τις δυνάμεις του, που για πρώτη φορά κινητοποιούνται σε μια στρατιά, κάτω από μια σημαία και για έναν άμεσο σκοπό: Για το νομοθετικό καθορισμό της κανονικής οχτάωρης εργάσιμης ημέρας, που διακηρύχτηκε ακόμα από το 1866, από το Συνέδριο της Διεθνούς στη Γενεύη και ξανά ύστερα από το Εργατικό Συνέδριο του Παρισιού στα 1899. Και το θέαμα της σημερινής μέρας θα δείξει στους καπιταλιστές και στους γαιοχτήμονες όλων τω χωρών ότι οι προλετάριοι όλων των χωρών είναι σήμερα πραγματικά ενωμένοι.

Ας ήταν ο Μαρξ πλάι μου να το “βλεπε αυτό με τα ίδια του τα μάτια

Οι πρώτοι γιορτασμοί στην Ελλάδα

Ο πρώτος γιορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα – ως μέρας της εργατικής τάξης – έγινε στις 2 Μάη του 1893 στο ΠαναΘηναϊκό Στάδιο. Οργανωτής του γιορτασμού υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους των σοσιαλιστικών ιδεών στη χώρα μας, ο ιδρυτής του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» (1890) Σταύρος Καλέργης.

Η εφημερίδα του συλλόγου «Σοσιαλιστής» έγραφε σχετικά γι” αυτήν την πρώτη πρωτομαγιάτικη εκδήλωση:
«Εις τας 2 Μαϊου, ώραν 5μμ, παρά το αρχαίον Στάδιον, τα μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και μέγα πλήθος εκ των πασχουσών τάξεων, των ευρισκομένων υπό τον ζυγόν του μισθού, ακολουθούντες τον διεθνή των πασχουσών τάξεων αγώνα, συνηθροίσθησαν προς διαμαρτύρησιν εναντίον του σημερινού αθλίου συστήματος, όπου δυστυχούν οι πολλοί κοπιωδώς
εργαζόμενοι και ευτυχούν οι ολίγοι οκνηροί πλούσιοι μη εργαζόμενοι. Αφού συνήλθον πλέον των δύο χιλιάδων ατόμων μίλησε ο πολίτης Σταύρος Καλέργης. Μετά τον λόγον του Σταύρου Καλέργη, οι συγκεντρωμένοι υπόγραψαν ψήφισμα «διά να δοθεί εν καιρώ στη Βουλήν»".

Στο λόγο του Στ. Καλέργη, αλλά και στο ψήφισμα, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζονταν τα παρακάτω αιτήματα:
Κυριακάτικη αργία
Οχτάωρο
Ταμεία αλληλοβοήθειας.

Την επόμενη χρονιά, 1894, η Πρωτομαγιά γιορτάζεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο από όλους τους σοσιαλιστικούς ομίλους. Στο ψήφισμα εκείνης της συγκέντρωσης περιλαμβάνονται τρία αιτήματα, πρωτοποριακά για την εποχή τους, με τεράστια σημασία όμως για τους εργάτες που «διεξήγαγαν απεγνωσμένο με το θάνατο αγώνα» στους χώρους δουλιάς. Τρία αιτήματα που κατακτήθηκαν λίγες δεκαετίες μετά και αφού μεσολάβησαν σκληροί αγώνες και που σήμερα ως κεκτημένα δικαιώματα πια εκπέμπουν σήμα κινδύνου.

Διαβάζουμε στο ψήφισμα: «Συνελθόντες σήμερον την 1ην Μάη, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν:

α. Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα καθ” όλην την ημέραν και οι εργάται να αναπαύονται.

β. Οι εργάται να εργάζονται επί 8 ώρας την ημέραν και να απαγορευθεί η εργασία εις τους ανηλίκους.

γ. Να απονέμεται σύνταξις εις τους εργάτας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρηση εαυτών και της οικογενείας των».

Ενας δεύτερος σημαντικός σταθμός στην ιστορία του εργατικού κινήματος της χώρας μας είναι η Πρωτομαγιά του 1919 κι αυτό γιατί έχει προηγηθεί η ίδρυση της ΓΣΕΕ, αλλά και του ΣΕΚΕ, του μετέπειτα ΚΚΕ, ένα περίπου χρόνο πριν.
Αυτή την Πρωτομαγιά διοργανώνουν λοιπόν από κοινού η νεοσύστατη ΓΣΕΕ και το επίσης νεοσύστατο ΣΕΚΕ.

Η επίδραση του ΣΕΚΕ είναι εμφανής και στο διεκδικητικό πλαίσιο της Πρωτομαγιάς, που εν μέρει πολιτικοποιείται. Η ΓΣΕΕ κήρυξε γενική πανελλαδική απεργία, με αιτήματα αιχμής την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών και ημερομισθίων, την καθιέρωση του 8ωρου και της κοινωνικής ασφάλισης. Τα αιτήματα που ξέφευγαν από το πλαίσιο των διεκδικήσεων που είχαν να κάνουν άμεσα και αυστηρά με την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας, αφορούσαν στην ανάκληση των ελληνικών στρατευμάτων από τη νεαρή Σοβιετική Ρωσία, που δεχόταν λυσσαλέα επίθεση και στην αναγνώριση της σοβιετικής εξουσίας.

Παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης του Ελ. Βενιζέλου, οι συγκεντρώσεις σε Αθήνας και Πειραιά έγιναν. «Η Πρώτη Μαΐου – τόνιζε στην προκήρυξή του το ΣΕΚΕ – πρέπει να είναι και δι” ημάς, όπως είναι και διά τους εργάτας όλου του κόσμου, η ημέρα της κοινής εκδηλώσεως των πόθων μας, τους οποίους όλο το έτος ζητούμεν και διαλαλούμεν με τας οργανώσεις μας, τα βιβλία μας, τας εφημερίδας μας, τας διαλέξεις μας και με όλον εν γένει τον αγώνα που διεξάγομεν κατά των εκμεταλλευτών».

Η πρώτη ματωμένη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα ήταν αυτή του 1924. Η συγκέντρωση διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας στην πλατεία Κοτζιά και πραγματοποιήθηκε παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης Παπαναστασίου, που δεν έκατσε βέβαια με σταυρωμένα χέρια.
Διέλυσε βίαια τη συγκέντρωση, με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν.

Γυναίκες που «έπεσαν» την Πρωτομαγιά

Ματοβαμμένες οι πρώτες – κι όχι μόνον – Πρωτομαγιές του εργατικού κινήματος. Οι περισσότεροι γνωρίζουν για την πρώτη αιματηρή εργατικήΠρωτομαγιά στο Σικάγο, το 1886.
Πόσοι, όμως, γνωρίζουν τη δεύτερη Πρωτομαγιά, όταν αιματοκύλησαν τους απεργούς υφαντουργούς στο Φουρμί της Βόρειας Γαλλίας το 1891; Πόσοι – και πόσες – ξέρουν ότι ανάμεσα στους εννέα νεκρούς και τους εβδομήντα τραυματίες, πρωταγωνιστούσαν νέες κοπέλες και παιδιά;

Ακριβώς ένα χρόνο πριν από τους τουφεκισμούς στο Φουρμί, οι εργατικές κινητοποιήσεις για την Πρωτομαγιά του 1890 είχαν τρομάξει τόσο την αστική τάξη, ώστε είχαν θέσει κυριολεκτικά το Παρίσι σε κατάσταση πολιορκίας. Ολόκληρα συντάγματα είχαν συγκεντρωθεί στην πρωτεύουσα. Πραγματική επιστράτευση!

Στο Φουρμί, ένα χρόνο μετά, είχε οργανωθεί εκ των προτέρων μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των πιθανών απεργών. Ο δήμαρχος Ογκιστ Μπερνιέ και ο πρόεδρος της Ενωσης των Βιομηχάνων, Σαρλ Μπελέν, είχαν ανάμειξη στην παρουσία του στρατού. Από το πρωί, όταν οι εργάτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στο υφαντουργείο «Το Απαράμιλλο», για να παρακινήσουν
αυτούς που βρίσκονταν μέσα να ενωθούν μαζί τους στη διαδήλωση, μια ομάδα στρατιωτών υπό τις διαταγές ενός υπολοχαγού συνέλαβε πολλούς άντρες. Οταν οι γυναίκες τους και οι σύντροφοί τους διαμαρτυρήθηκαν, τους διαβεβαίωσαν ότι θα τους άφηναν ελεύθερους το μεσημέρι. Ψεύτικες υποσχέσεις! Η οργή των εργατών άρχισε να φουντώνει. Το απόγευμα, η οργή αυτή εκφράστηκε σε διαδήλωση…

Τα πυρρόξανθα μαλλιά πέταξαν…

«Ομως, γράφει ο Ροζέ Μπορντιέ σε άρθρο του με τίτλο «Πυροβολήστε, δεν είναι παρά εργάτες», η διαδήλωση αυτή δεν ήταν πυκνή και δεν έδειχνε ιδιαίτερα απειλητική – υπήρχαν μάλιστα και μερικές εκδηλώσεις χαράς. Και η χαρά όμως δεν είναι αποδεκτή. Πυρ!».

Να πώς περιγράφει ο ίδιος συγγραφέας τη συγκλονιστική σκηνή του φονικού στο βιβλίο «Η Μαύρη Βίβλος του Καπιταλισμού» (εκδόσεις «Λιβάνης»): «Μια εικοσάχρονη νεαρή κοπέλα, η Μαρί Μπολντό, βάδιζε επικεφαλής της πορείας, κρατώντας ένα κλαδί με λευκάνθεμα. Πυρ!
Καθώς οι σφαίρες τη βρήκαν στο πρόσωπο, τα μαλλιά της Μαρί κυριολεκτικά αποκολλήθηκαν από το κεφάλι της, τα μακριά πυρρόξανθα μαλλιά της πετούσαν στον αέρα μαζί με τα λευκάνθεμα κάτω από το όμορφο φως του ήλιου του Βορρά και – αντέχετε να ακούσετε αυτήν τη λεπτομέρεια; – τα μαλλιά της δε βρέθηκαν ποτέ. Το μόνο που βρέθηκε στη γωνιά του πεζοδρομίου ήταν κομμάτια από μυαλά και οστά…».

«Φτάνει! Φτάνει, θα πείτε εσείς με τις ευαίσθητες ψυχές, που γνωρίζετε τόσο καλά να προσεύχεστε για τη σωτηρία της ψυχής και για την άνοδο του Χρηματιστηρίου. Φτάνει! Μα τι νομίζετε! Αυτές οι λεπτομέρειες μάς προκαλούν την ίδια απέχθεια που προκαλούν και σ” εσάς. Ποιος, όμως, είναι υπεύθυνος γι” αυτές; Οι νεκροί ήταν εννιά»…

Ο ταγματάρχης Σαπίς, που έδωσε δυο φορές το παράγγελμα στους στρατιώτες να ανοίξουν πυρ, παρασημοφορήθηκε αργότερα από το στρατηγό Γκαλιφέ. Αυτός ήταν επικεφαλής των δυνάμεων που κατέστειλαν την Κομμούνα του Παρισιού.

Τα ονόματα των νεκρών της Πρωτομαγιάς είναι γραμμένα σε μια στήλη στο Φουρμί – και η Μαρί δεν ήταν η μόνη που δολοφονήθηκε: Ηταν οι: Λουίζ Ιμπλέ, είκοσι χρόνων, Σαρλ Λερουά, είκοσι ενός, Γκιστάβ Πέστιο, δεκάξι χρόνων, Εμίλ Σεγκό, τριάντα, Φελίσι Τονελιέ δεκαεφτά χρόνων, Μαρί Μπλοντό είκοσι, Εμιλ Κορνάιγ δέκα χρόνων, Ματί Ντιό δεκαεφτά και Κλεμπέρ Ζιλοτό δεκαεννέα χρόνων. Οταν τον χτύπησαν, κουνούσε πάνω από το κεφάλι του τη γαλλική σημαία…
Και ο δεκάχρονος Εμίλ Κορνάιγ; Ο μικρός με το αδύναμο κορμάκι του, διάτρητο από σφαίρες, άφησε την τελευταία του πνοή μπροστά στο καφενείο «Χρυσό δαχτυλίδι», όπου προσπάθησε να βρει καταφύγιο…

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944

«Θυσιαστήριο της Λευτεριάς»

Τέτοια μέρα δεν ξανάζησε η Καισαριανή…
Γεμάτη θάνατο…
Γεμάτη περηφάνια…

«…Οι άντρες βγάζανε στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε λουλούδια κι όλοι ήταν θαρρείς σαν υπνωτισμένοι απάνω από τις σταγόνες το αίμα τους, που “τρεχε κι έπηζε κι η γης δεν το έπινε και γινότανε αυλάκια… Μέσα στο χώρο της εκτέλεσης, οι εργάτες του δήμου κουβάλησαν από το δίπλα χωράφι με φτυάρια πολύ χώμα για να ρουφήξει το αίμα…».

Λέει ο Θανάσης, για την Πρωτομαγιά του 1944, στο βιβλίο της Μέλπως Αξιώτη, «Πρωτομαγιές».
Συγκλονιστική η θυσία των 200 κομμουνιστών, από την Ακροναυπλία και την Ανάφη, που πλήρωσαν με τη ζωή τους το θάνατο του Γερμανού στρατηγού…
Κανείς δεν ήξερε, κανείς δε φανταζόταν, κανείς δεν μπορούσε να βγάλει σωστά το «λογαριασμό», πόσο κοστίζει σε ελληνικό αίμα ένας στρατηγός του Χίτλερ… Μέχρι, που βγήκε η διαταγή…

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας
επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς
και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:
1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. ταγματασφαλίτες και
λοιποί «πατριώτες») εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».

Και ήτανε μουντή, λένε, εκείνη η Πρωτομαγιά… Σαν να θρηνούσε ο ουρανός το θάνατο των 200 παλικαριών…

Ο δρόμος από το Χαϊδάρι μέχρι την Καισαριανή γέμισε ρούχα, σημειώματα, περηφάνια και πατριωτισμό. Κανείς δε λύγισε. Κανείς δε ζήτησε να του χαριστεί η ζωή. Μόνο εκδίκηση ζητούσαν και αγώνα για τη λευτεριά. Αλλωστε, η ζωή κατακτάται, δε χαρίζεται…

Στην πρώτη γραμμή ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο κομμουνιστής, ο οποίος μπορούσε να ζήσει και να πάει άλλος στο εκτελεστικό απόσπασμα στη θέση του, απέδειξε το μεγαλείο του, λέγοντας ΟΧΙ…

Τα σημειώματα γράφτηκαν με αίμα, πάνω σε κομμάτια από ύφασμα και ρίχτηκαν στο δρόμο. Παράκληση στους περαστικούς, να γίνουν αγγελιοφόροι θανάτου, στις οικογένειες των ηρώων…
«Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος» (Νίκος ΜΑΡΙΑΚΑΚΗΣ).

«Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δε θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγετε. Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια απ” τη νέα δοκιμασία. Ετσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ. Με πολλή αγάπη. Σας φιλώ Μήτσος ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑΣ».
«Φώτην Σουκατζίδην, Αρκαλοχώρι, Ηρακλείου, Κρήτης,

Πατερούλη,
Πάω για εκτέλεση, να “σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου. Ν” αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου και την αδερφούλα μου, κι οι δυο μεγάλοι άνθρωποι.
Γεια, γεια πατερούλη. Ναπολέων ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗΣ».

Σημειώματα, ελπίδα για το μέλλον. Δεσμευτικά για τη συνέχιση του αγώνα μέχρι τη λευτεριά…
Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν, να μεταφέρουν τους διακόσιους, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η είδηση για την εκτέλεση διαδόθηκε σαν αστραπή. Πλήθος κόσμου μαζεύτηκε κι έψαχνε αν είναι κάποιος δικός του στα καμιόνια του θανάτου.
Και έφτασαν στον τόπο της θυσίας. Ανά εικοσάδες γίνονταν οι εκτελέσεις. Δέκα φορές. Κι ο τοίχος της Καισαριανής κόκκινος. Το αίμα ζεστό κι υπάλληλοι του δήμου, να προσπαθούν να το μαζέψουν. Οι μελλοθάνατοι “βαζαν τους νεκρούς στα φορτηγά. Πολλοί δεν πέθαναν αμέσως.
Ξεψύχησαν στο δρόμο. Ηρωικές και οι τελευταίες τους λέξεις, «Ζήτω η λευτεριά. Εκδίκηση.
Πεθαίνουμε για τη λευτεριά και τη λαοκρατία. Ζήτω το ΕΑΜ».

Κατάρες κι αναθέματα αντηχούσαν στην Καισαριανή. Θρήνος και οδυρμός ζωγράφιζαν εκείνη τη μέρα με τα πιο σκοτεινά χρώματα κι έγραφαν με το αίμα των 200 κομμουνιστών τις πιο περήφανες σελίδες της νεότερης ιστορίας.
Απομεσήμερο Δευτέρας, τέλειωσαν οι εκτελέσεις. Και οι 200. Μέχρι το βράδυ, λένε, τους είχαν θάψει όλους. Διακόσιοι τάφοι άνοιξαν, δεν μπόρεσαν όμως να θάψουν το κουράγιο, την ανδρεία και την αυταπάρνηση των αγωνιστών της Καισαριανής. Διακόσιοι θάνατοι, που ανάστησαν τη φλόγα για τη λευτεριά…

«…Μόνο θυμηθείτε το αν η ελευθερία δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας, εδώ θα μας
σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ…

http://vathikokkino.com/2014/04/αφιέρωμα-στην-εργατική-πρωτομαγιά/

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΨΩ και ΔΕΝ θα συμμετάσχω στην ομάδα «αυτοαξιολόγησης»

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΨΩ και ΔΕΝ θα συμμετάσχω στην ομάδα “αυτοαξιολόγησης” του σχολείου μου στην οποία με όρισαν παρά τη θέλησή μου και τη δηλωμένη άρνησή μου, Μάρω Δημάκου, Καθηγήτρια φιλόλογος στο 1ο Γενικό Λύκειο Καματερού

“ Ακόμα και τη συνηθισμένη σημασία των λέξεων
σε σχέση με τα πράγματα την άλλαξαν
για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους”

(Θουκυδίδης Γ 82)

“Αξιολόγηση”, “αυτοαξιολόγηση”! ΄Οσο πιο βαρύγδουπα ηχούν οι λέξεις, τόσο πιο ύποπτο, ίσως και επικίνδυνο, φαντάζει το περιεχόμενό τους.

Σε μια κοινωνία ρημαγμένη και φτωχοποιημένη, σ” ένα λαό στερημένο από τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα στην υγεία, στην παιδεία, στη δουλειά, σ” ένα δημόσιο σχολείο που, ταλαιπωρημένο ήδη από τις πολιτικές λιτότητας, καταρρέει καθώς καλείται περισσότερο από ποτέ να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αγοράς, σε μια εκπαιδευτική κοινότητα που δέχτηκε την αγριότερη επίθεση με συγχωνεύσεις σχολείων , κατάργηση ειδικοτήτων, τη διαθεσιμότητα χιλιάδων, τις απολύσεις εκατοντάδων συναδέλφων, την ακόμα μεγαλύτερη περιθωριοποίηση των μαθητών της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι φανερό ότι η “αξιολόγηση” και η εξωραισμένη έκδοσή της, η “αυτοαξιολόγηση”, δεν θα βελτιώσουν το εκπαιδευτικό έργο, αλλά θα δώσουν το τελικό χτύπημα καλώντας τους συναδέλφους να υποκύψουν σ΄ ένα γραφειοκρατικό τερατούργημα που μετατρέπει τον δάσκαλο σε υπολογιστή, τον συνάδελφο σε ανταγωνιστή, τον προιστάμενο σε φόβητρο, το σχολείο σε αρένα, για να νομιμοποιηθεί τελικά η κατάργηση και άλλων δημόσιων σχολείων, η απόλυση χιλιάδων αυτή τη φορά συναδέλφων, για να επικυρωθεί η παράδοση της Δημόσιας Παιδείας στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Εδώ και τριανταπέντε χρόνια, τα τριανταδύο στα Δυτικά, αφοσιώθηκα στο δημόσιο σχολείο.Και είναι αλήθεια ότι οι συνάδελφοί μου κι εγώ ζήσαμε τις καλύτερες στιγμές του, λίγα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, στον δημοκρατικό πυρετό της Μεταπολίτευσης, 1981,1988,1997,1998,1999,2006, 2008 διεκδικήσαμε και κερδίσαμε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του δάσκαλου. Δεν ήταν όλοι οι αγώνες νικηφόροι, όμως διδάξαμε στους μαθητές μας ότι το δημόσιο σχολείο είναι προνόμιο ανεκτίμητο, ότι ο αγώνας για ένα κόσμο καλύτερο είναι καθήκον, ότι είναι αυτονόητες η αλληλεγγύη και η συναδελφοσύνη κι ακόμα ότι η γνώση δεν είναι μέσο ατομικής αναρρίχησης, αλλά το αποτελεσματικότερο και ισχυρότερο όπλο στη διεκδίκηση μιας δικαιότερης κοινωνίας.

Επειδή, λοιπόν, δεν μπορώ να ξεχάσω και να προδώσω ότι μια ολόκληρη ζωή θεώρησα χρέος μου να διδάξω στα παιδιά, ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΨΩ και ΔΕΝ θα συμμετάσχω στην ομάδα “αυτοαξιολόγησης” του σχολείου μου στην οποία με όρισαν παρά τη θέλησή μου και τη δηλωμένη άρνησή μου. Το οφείλω στους μαθητές μου, στους συναδέλφους μου, σ” αυτούς που δοκιμάζονται από τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις, σε όλους που αγωνίζονται για δουλειά και αξιοπρέπεια.

Αθήνα, 21 Απρίλη 2014

Μάρω Δημάκου
Καθηγήτρια φιλόλογος στο 1ο Γενικό Λύκειο Καματερού
Δυτικής Αθήνας

http://vathikokkino.com/2014/04/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%85%CF%88%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%87%CF%89-%CF%83%CF%84/

Ως τώρα είμαστε το τίποτα, τώρα θα γίνουμε τα πάντα

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των κατά τόπους σωματείων βάσης για έναν δυνατό ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό όλων των εργαζομένων και όχι των εργατοπατέρων.

Ως τώρα είμαστε το τίποτα, τώρα θα γίνουμε τα πάντα

… εργάτες κόκκινοι, λευκοί, κίτρινοι, μαύροι, ελάτε,

ψηλά σηκώστε τα κεφάλια, πετάξτε κάτω τα εργαλεία σας,

Στο διάβολο τα αφεντικά.

Στο διάβολο η σειρήνα του εργοστασίου

Αυτή είναι ημέρα των εργαζομένων, η δική μας μέρα. Εμπρός

Το τραγούδι του οχτάωρου

Έχουν περάσει 128 χρόνια από την πρωτομαγιά στο Σικάγο και 109 χρόνια από την ίδρυση των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, απότοκου των γεγονότων αυτών κι η ιστορία επιστρέφει πάλι πίσω από εκεί που άρχισε: Στις ελαστικές συνθήκες εργασίας, στους επισφαλώς εργαζόμενους, στην απλήρωτη και μαύρη εργασία. Το κεκτημένο του οκταώρου καταργήθηκε στην πράξη με την συναίνεση της κρατικοδίαιτης ηγεσίας του θεσμοθετημένου και άκρως ευεργετημένου από το καθεστώς, «συνδικαλιστικού» κινήματος. Των “συνδικαλιστών” που, αφού ευνούχισαν τους αγώνες και τους μετέτρεψαν από ταξικούς σε κλαδικούς, αφού μετέτρεψαν την απεργία από όπλο ενάντια στον καπιταλισμό σε χαλαρή πανήγυρη, τώρα επιστρέφουν για να κλάψουν πάνω στο κουφάρι του πτώματος που εκείνοι δημιούργησαν.

Το ταξικό και εργατικό ζήτημα, όμως, είναι και παραμένει διαχρονικό:

“…Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εφόσον η πείνα και η ανάγκη μαστίζουν εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που απαρτίζουν την εργοδοτική τάξη έχουν όλα τα αγαθά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις πρέπει να λάβει χώρα μια πάλη, έως ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, καταλάβουν τη γη και τα εργαλεία παραγωγής και καταργήσουν το σύστημα των μισθών…

…Θεωρούμε ότι η συγκέντρωση της διαχείρισης των βιομηχανιών σε ολοένα και λιγότερα χέρια αφαιρεί τη δυνατότητα των συνδικάτων να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη δύναμη της τάξης των εργοδοτών. Τα σημερινά συνδικάτα υποθάλπουν μια κατάσταση στην οποία μια ομάδα εργατών έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη ομάδα στον ίδιο τομέα, ώστε εργάτης να κατατροπώνει εργάτη στη μάχη για το μισθό. Επιπλέον, τα σημερινά συνδικάτα βοηθούν την εργοδοτική τάξη να δώσει στους εργάτες την ψευδαίσθηση ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργοδότες τους…

…Οι συνθήκες αυτές μπορούν να αλλάξουν και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης να στηριχτούν μόνο από μια οργάνωση που έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε τα μέλη της σε μια βιομηχανία, ή σε κάθε βιομηχανία αν είναι δυνατόν, να σταματούν τη δουλειά όταν συμβαίνει μια απεργία ή μια στάση εργασίας σε οποιοδήποτε τμήμα τους, κάνοντας έτσι πραγματικότητα την αλληλεγγύη των εργατών και το σύνθημα “η αδικία σε έναν είναι αδικία για όλους”. Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “τίμιος μισθός για τίμιο μεροκάματο”, πρέπει να γράψουμε στη σημαία μας το επαναστατικό σύνθημα “κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας!”…

…Είναι ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό. Η στρατιά της παραγωγής πρέπει να οργανωθεί όχι μόνο για την καθημερινή πάλη με τους καπιταλιστές, αλλά για να συνεχίσει την παραγωγή όταν θα έχει ανατραπεί ο καπιταλισμός. Όταν οργανωνόμαστε στις βιομηχανίες, σχηματίζουμε τη δομή της νέας κοινωνίας μέσα στο κέλυφος της παλιάς…”

(Προοίμιο του καταστατικού των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου – IWW).

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των κατά τόπους σωματείων βάσης για έναν δυνατό ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό όλων των εργαζομένων και όχι των εργατοπατέρων.

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW)

Ελληνικό Τμήμα

http://iww.org.gr

contact@iww.org.gr

iww.org.gr/?p=719

Η καταστροφή του Τσερνόμπιλ σε εικόνες

Link

Την επομένη της έκρηξης της 26ης Απριλίου 1986 στο Τσερνόμπιλ, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που ήταν προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τόσο τεράστιες ποσότητες ακτινοβολίας και να καταγράψουν την καταστροφή. Ο Ρώσος φωτογράφος Ιγκόρ Κοστιν υπήρξε ένας από αυτούς.

Στα χρόνια που πέρασαν, συνέχισε να παρακολουθεί τα πολιτικά γεγονότα και τις προσωπικές ιστορίες που σχετίζονται με την καταστροφή και τελικά να εκδόσει ένα βιβλίο με το φωτογραφικό του αρχείο, με τίτλο “Τσερνόμπιλ: Ομολογίες ενός Ρεπόρτερ“. Οι φωτογραφίες του έγιναν διάσημες, όπως εκείνη με το παραμορφωμένο “παιδί του Τσερνόμπιλ” που χάρη σε αυτήν το αγόρι υιοθετήθηκε στη Μεγ. Βρετανία.

27 Απριλίου 1986: Η πρώτη φωτογραφία του αντιδραστήρα, στις 4 μ.μ., 14 ώρες μετά την έκρηξη. Η λήψη της έγινε από το πρώτο ελικόπτερο που πέταξε πάνω από την κατεστραμένη περιοχή για να μετρήσει τα επίπεδα ακτινοβολίας. Η εικόνα είναι θολή λόγω της ακτινοβολίας, πράγμα που εξηγεί και γιατί η λήψη δεν έγινε πολύ κοντά στο παράθυρο του ελικοπτέρου. Αργότερα, οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι στα 200 μέτρα πάνω από τον αντιδραστήρα τα επίπεδα ακτινοβολίας είχαν αγγίξει τα 1500 rems, παρόλο που η ανώτερη ένδειξη των μετρητών τους ήταν τα 500 rems.

Μάιος 1986: Ένα ελικόπτερο απολυμαίνει το σημείο της καταστροφής. Μετά την έκρηξη, το πυρηνικό εργοστάσιο καλύφθηκε από ραδιενεργό σκόνη. Αεροπλάνα και ελικόπτερα το “ράντισαν” με ένα κολλώδες απολυμαντικό υγρό προκειμένου να παραμείνει η ραδιενέργεια στο έδαφος. Εργάτες, γνωστοί ως “εκκαθαριστές”, αργότερα τύλιξαν τα στερεά κατάλοιπα, όπως ένα χαλί και τα έθαψαν.

Μάιος 1986: Στα χωράφια της ζώνης αποκλεισμού των 30 χιλιομέτρων γύρω από τον αντιδραστήρα, οι “εκκαθαριστές” μετρούν τα επίπεδα ακτινοβολίας. Φορούν στολές ΡΒΧΠ (Ραδιοβιοχημικού Πολέμου) που δεν προσφέρουν ιδιαίτερη προστασία από τη ραδιενέργεια και απλές αντιασφυξιογόνες μάσκες. Τα νεαρά φυτά θα μεταφερθούν στα εργαστήρια προκειμένου να καταμετρηθούν οι γενετικές επιπτώσεις της ραδιενέργειας πάνω τους.

Ιούνιος 1986: Περισυλλογή νεκρών ψαριών από την τεχνητή λίμνη δίπλα στον αντιδραστήρα που χρησιμοποιούνταν για την ψύξη του. Τα ψάρια, που πέθαναν από την έκθεση στη ραδιενέργεια είναι αφύσικα μεγάλα και πλαδαρά. Στην κυριολεξία πηδούσαν έξω από τη λίμνη.

Καλοκαίρι 1986: Η πλειονότητα των “εκκαθαριστών” ήταν άντρες που κλήθηκαν από τις στρατιωτικές εφεδρείες λόγω της ανάλογης εμπειρίας τους στις μονάδες χημικής προστασίας. Ο στρατός δεν διέθετε ικανοποιητικές στολές για χρήση σε συνθήκες ραδιενεργού μόλυνσης. Κατά συνέπεια οι στρατιώτες έπρεπε να ράψουν μόνοι τους ρούχα φτιαγμένα από μολύβδινα φύλλα πάχους 2-4 χιλιοστών. Τα φύλλα αυτά κόβονταν σε σχήμα ποδιάς που κάλυπτε το κορμί εμπρός και πίσω, ειδικά για την προστασία της σπονδυλικής στήλης.

Σεπτέμβριος 1986: “Εκκαθαριστές” καθαρίζουν την οροφή του αντιδραστήρα 3. Αρχικά, έγινε η προσπάθεια καθαρισμού της ραδιενεργού σκόνης από ρομπότ κατασκευασμένα στη Γερμανία, την Ιαπωνία και τη Ρωσία. Τα ρομπότ όμως δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σε τόσο μεγάλα επίπεδα ακτινοβολίας, με αποτέλεσμα οι αρχές να χρησιμοποιήσουν ανθρώπους για αυτή τη δουλειά. Οι υπάλληλοι που βρέθηκαν εκεί μέσα στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα ήδη δέχονταν το ανώτατο επίπεδο ακτινοβολίας που μπορεί να δεχτεί ο άνθρωπος για όλη του τη ζωή. Πολλοί “εκκαθαριστές” πέθαναν τα επόμενα χρόνια ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας.

Καλοκαίρι 1987: Γενετιστές και βοτανολόγοι παρατήρησαν ότι πάρα πολλά φυτά έπεσαν θύματα γιγαντισμού τα επόμενα χρόνια. Αυτά τα φυτά-τέρατα πολύ σύντομα εξαφανίστηκαν μέσω της φυσικής επιλογής.

1988: Συγγενείς του ειδικού ραδιενέργειας Αλεξάντερ Γκουρέγιεφ θρηνούν το νεκρό άνθρωπό τους και “εκκαθαριστή” της στέγης του αντιδραστήρα 3. Αυτοί οι ειδικοί, συχνά αποκαλούνταν ως “κεραμιδόγατες”.

1988: Ο Ιγκορ Κόστιν ανακάλυψε αυτό το παραμορφωμένο παιδί σε ένα ειδικό σχολείο για εγκαταλελειμένα παιδιά στη Λευκορωσία. Η φωτογραφία του τυπώθηκε στον τοπικό Τύπο και το αγόρι απέκτησε το παρατσούκλι “το παιδί του Τσερνόμπιλ“. Η φωτογραφία ταξίδεψε μέσω του γερμανικού Stern σε όλο τον κόσμο και έγινε διάσημη. Το αγόρι υιοθετήθηκε από μία οικογένεια Βρετανών και μετά από μία σειρά εγχειρήσεων ζει μία σχετικά φυσιολογική ζωή.

Δεκέμβριος 1989: Μολυσμένα από ραδιενέργεια μήλα παραμένουν στα δέντρα μέσα στην ακτίνα αποκλεισμού των 30 χλμ. γύρω από τον αντιδραστήρια, τρία χρόνια μετά την έκρηξη.

1992: Μία χωριάτισσα που αρνείται να εγκαταλείψει το σπίτι της που βρίσκεται στη ζώνη αποκλεισμού και συνεχίζει να ζει από τη γη της, παρόλη τη συγκέντρωση ραδιενεργού καισίου-137 στο χώμα.

1992: Το εγκαταλειμμένο Πριπιάτ. Πριν την καταστροφή, φιλοξενούσε 47.000 κατοίκους, μεταξύ των οποίων τα 17.000 ήταν παιδιά. Λόγω της μόλυνσης με ισότοπα πλουτωνίου, το Πριπιάτ δεν μπορεί να ξαναγίνει κατοικήσιμο για τα επόμενα 24.000 χρόνια. Χτίστηκε για να στεγάσει τους εργάτες του Τσερνόμπιλ τη δεκαετία του ’70 και ήταν μία από τις “νεότερες” πόλεις της Σοβ. Ένωσης με μέσο όρο ηλικίας των κατοίκων τα 26 χρόνια.

12 Οκτωβρίου 1991: Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι υπήρξε και δεύτερη έκρηξη στην τουρμπίνα του αντιδραστήρα 2, στις 11 Οκτ 1991. Φίλοι των “εκκαθαριστών” επικοινώνησαν με τον Ιγκόρ Κόστιν, ο οποίος επισκεύθηκε άμεσα το σημείο, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, Άλλα. Η Άλλα, που ήταν πολύ ανήσυχη για να μείνει σπίτι, πέρασε όλη της τη νύχτα σε ένα σημείο ελέγχου, καθώς της απαγορεύτηκε να μπει στο χώρο. Η οροφή τινάχτηκε από τη θέση της, αλλά ευτυχώς δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας.

1997: Ο πρώην διοικητής του Τσερνόμπιλ, Βίκτορ Μρυκάνοφ, με τη σύζυγό του στο διαμέρισμά του, αφού έχει εκτίσει ποινή δεκαετούς κάθειρξης για την εμπλοκή του στο δυστύχημα.

Πηγή: Guardian

Μετάφραση-Απόδοση: Ζαphod


Πηγη: http://wp.me/p1pa1c-9EZ

Δεν θα σε σώσει κανείς ηλίθιε…

Αν και δεν συμφωνώ σε πολλά με τον συντάκτη του κάτωθι άρθρου, θεωρώ ότι είναι αρκετά εύστοχο, όχι τώρα που είναι προεκλογικά, αλλά και μετά….

του Θωμά Γιούργα,

http://eagainst.com/articles/noone-will-saveyou_commentsarefree/ μέσω: Νόστιμον Ήμαρ

Το 9ο τεύχος του UNFOLLOW, κάτω από τη σκιά του Τσίπρα, προειδοποιεί: ‘Δεν θα σε σώσει αυτός’. Το σαφές υπονοούμενο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, αφού καμία αυθεντική σωτηρία δεν μπορεί να έχει παθητικό πρόσημο. Η ενημέρωση, η συμμετοχή, η διεκδίκηση, το ρίσκο των κεκτημένων, η αμφιβολία, η αναζήτηση είναι πολιτικές ενέργειες-προαπαιτούμενα για την ατομική και την συλλογική σωτηρία. Η παθητικότητα της μεσσιανικής προσδοκίας για σωτηρία-delivery από τον πεφωτισμένο ηγέτη οδηγεί αναπόδραστα σε διαρκή ματαίωση και αλλοτρίωση της ταυτότητας του πολίτη και της κοινωνίας.

Δυστυχώς, το άρωμα της παθητικότητας και της προσήλωσης στην ιδιωτεία είναι διάχυτο στην ελληνική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Αν το δούμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η κυρίαρχη στάση ζωής δεν απέχει ιδιαίτερα από το σχήμα: ‘εκπαίδευση αποκλειστικά και μόνο για να βρω δουλειά – κατανάλωση για να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου’.

Αυτή η πρωτοφανής αφοσίωση στην ιδιωτική σφαίρα και η αποχή από τα ‘’πολιτικά’’ θεωρείτο σχεδόν αρετή και ένδειξη σωφροσύνης, νοημοσύνης. Η ταύτιση της πολιτικής ενέργειας με τον επαγγελματία πολιτικό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και περιόρισε ασφυκτικά την έννοια της πολιτικής ευθύνης την οποία μεταβιβάσαμε άνευ όρων (εξαιρουμένων των πελατειακών) στους full-time επαγγελματίες της πολιτικής.

Η πολιτική έκφραση, ακόμα και στις παρέες, καταδικαζόταν ως ανυπόφορα μπανάλ, παρωχημένη, περιττή. Όμως, το μοντέλο του περιχαρακωμένου ιδιώτη δεν έμεινε πουθενά και ποτέ ατιμώρητο. Φυσικό επόμενο, η ενασχόληση με τα κοινά να αφεθεί στα πιο λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας. Μιλάμε για πρωτοφανή και διαρκή παράδοση της δημόσιας σφαίρας στους κουτοπόνηρους μακιαβελιστές που διοίκησαν και διοικούν τη χώρα. Ακόμα χειρότερα, η αρρώστια του απαθούς ιδιώτη επιφέρει συνειδησιακή αποχαύνωση σε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Η μετάσταση της νόσου της πολιτικής και συνειδησιακής αποχαύνωσης ονομάζεται φασισμός.

Πλέον, αυτός ο απολιτίκ καρκίνος βρίσκεται σε στάδιο νεοναζιστικής μετάστασης. Η άνοδος των ελλήνων ναζί δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τελικό σύμπτωμα του απολιτίκ καρκίνου, το οποίο μάλιστα αποπροσανατολίζει από τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής νοσηρότητας.

Η πανταχού παρούσα α-συνειδησιακή ύβρις ‘’εγώ δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά’’ θεμελιώνει την άτη του κοινωνικού δαρβινισμού. Πολύ απλά και αναπόφευκτα, η κοινωνία που απέχει από τα δημόσια θα λαμβάνει ως αντίδωρο γεωργιάδηδες να δηλώνουν: ‘’όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει’’. Η απειλή είναι απολύτως σοβαρή και καθόλου μεταφορική. Η οικονομική αποτυχία, η αδυναμία κάποιου να προσαρμοστεί στην προκλητικά στοχευόμενη αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω θα μεταφράζεται σε θάνατο της αξιοπρέπειας ή ακόμα και σε βιολογικό θάνατο.

Με αυτά τα δεδομένα, η μόνη αναίμακτη επαναστατική πράξη ενάντια στον κοινωνικό δαρβινισμό και τον ναζισμό είναι η συνειδησιακή αφύπνιση και η προσπάθεια αυτονόμησης της σκέψης. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετοί συνειδησιακοί κήρυκες στην ελλάδα του σήμερα. Έτσι καλούμαστε ως μονάδες να πετύχουμε την προσωπική μας συνειδησιακή αφύπνιση. Φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο εγχείρημα για μια κοινωνία ναρκωμένη, τρομοκρατημένη και βαθιά χτυπημένη από τον καρκίνο του απαίδευτου απολιτίκ ιδιώτη.

Μονάχα μια συνειδησιακή επανάσταση θα προσφέρει στην κοινωνία την απαραίτητη μαγιά πολιτών ώστε να επανακαταλάβουμε τη δημόσια σφαίρα και να επιβάλλουμε την πολιτική ατζέντα από τα κάτω προς τα πάνω.

Φαντάζει ουτοπικό αλλά είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος.

Γιατί, κανένας δεν πρόκειται να σε σώσει, idiot!

Σε σύνδεση με τα παραπάνω, η διαχρονική σκέψη του Μπερτολτ Μπρεχτ:

“Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.”