Ομορφιά μου εσύ!

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Oμορφιά μου εσύ!
με την πέτρα για προσκεφάλι…
όχι για τη μεσημεριανή σιέστα, αλλά γιατί απόκαμε,
αλλά και για να ονειρευτεί έναν άλλον, έναν δικό του κόσμο

Link

Advertisements

Σιωνισμός και Εβραϊκός φασισμός

Του Γιώργου Αλεξάτου

(Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" στις 20 Μαρτίου 1928)

Στην πόλη μας κατοικούν αρκετοί εβραίοι αστοί και εργάτες.Μεταξύ των πρώτων έχει αναπτυχθεί η ιδεολογία του σιωνισμού. Η ιδεολογία αυτή είναι πατριωτική, σωβινιστική. Σκοπός της είναι η αναζωντάνεψη των "παληών" δοξών των εβραίων βασιλιάδων με τη δημιουργία σε μια αραβική χώρα, την Παλαιστίνη, της Εβραϊκής πατρίδας. Η τάση αυτή είναι ολότελα μικροαστική και ουτοπιστική της χειρότερης πάστας, κι αυτό γιατί στην ουσία στις πράξεις τους οι διάφοροι τιτλοφορούμενοι σιωνιστές δε διαφέρουν στο ελάχιστο από τους Πρωτογέρωφ, τους δήμιους των εργαζόμενων λαών. Μιλούν δημαγωγικά για την προστασία και υπεράσπιση του "έθνους", ενώ συμμαχούν με τους ιμπεριαλιστές, γίνονται τυφλά και υπάκουα όργανά τους για το χτύπημα της πλειοψηφίας αυτού του "έθνους" των εργαζόμενων τάξεων.

Όταν οι εργάτες και αγρότες διεξάγουν τον πιο αδυσώπητο αγώνα κατά της εκμετάλλευσης που τους γίνεται, όταν κάνουν τις απελευθερωτικές τους εξεγέρσεις, αυτοί οι πατριώτες σιωνιστές με κάθε μέσο ζητούν να πνίξουν στο αίμα τις κινήσεις αυτές.
Ειδικά οι σιωνιστές είναι οργανέττα του αγγλικού ιμπεριαλισμού και κάθε αστικής τάξης στους διάφορους τόπους που βρίσκονται.

Φυσικό επακόλουθο του γεγονότος αυτού είναι το ότι στις διοικήσεις των σιωνιστικών οργανώσεων σε διεθνή κλίμακα βρίσκονται όλοι οι χρηματιστές και λοιποί κεφαλαιούχοι. Να γιατί συμμαχούν με τους φασίστες επίσης σε διεθνή κλίμακα.

Αυτό το πράγμα δεν είναι καθώς λέμε πιο πάνω μοναδικό σε μια χώρα, είναι παγκόσμιο γεγονός. Αυτό λοιπόν, συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη. Οι σιωνιστές της Μακεδονίας αποτελούν το δεξί χέρι των τμημάτων ασφαλείας και των κρατικών αρχών.

Αποτελούν το χαφιέδικο σώμα στην εβραϊκή μειονότητα. Χάρη στη παγκαλική δικτατορία εγκαθιδρύθηκαν στη διοίκηση της ισραηλιτικής κοινότητας και δεν δέχονται με κανένα τρόπο να κατεβούν. Χτυπούν δεξιά-αριστερά τις οργανώσεις των πλατιών μαζών των μειονοτήτων, φανταζόμενοι πως μ’ αυτό τον τρόπο θα πετύχουν τα εκμεταλλευτικά τους σχέδια.
Οι πλατιές μάζες όμως των εβραίων εργαζομένων, κατάλαβαν καλά το ρόλο που παίζουν οι κ.κ. αυτοί και είδαν πως ο μοναδικός τρόπος διεξόδου από την εθνική πολιτική των καταπιέσεων και τη σημερινή εκμετάλλευση είναι ο επαναστατικός αγώνας μαζύ με το αγωνιζόμενο ελληνικό προλεταριάτο.

Οι μάζες των εργαζομένων λαϊκών στρωμάτων των Εβραίων ξέρουν πως πρέπει να έχουν σύνδεση μοναχά μ’ αυτό τον αγώνα, ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουν από τις οργανώσεις των μειονοτήτων τους εβραίους φασίστες, γιατί η κατάστασή των δε θα διορθωθή με την εγκαθίδρυση καμμιάς σιωνιστικής πολιτείας στην Παλαιστίνη, την οποία ασφαλώς θα διοικούν πάλι τα πιστά σκυλλάκια του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού, οι εκμεταλλευτές τους.

Η κατάσταση των εβραϊκών λαϊκών μαζών θα λυθή μόνο με την εγκαθίδρυση της σοβιετικής δημοκρατίας σ’ όλες τις χώρες, όσον οι μειονότητες θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τις πλειονότητες των λαών.

Θεσσαλονίκη Μάρτης
ΕΒΡΑΙΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ

Link

Άλλος ένας «προνομιούχος» εργαζόμενος νεκρός στην «πρώτη γραμμή» των εργασιακών χώρων στη ΔΕΗ

Την ώρα που η δικομματική συγκυβέρνηση μαζί με τη Διοίκηση της ΔΕΗ προχωρούν τις διαδικασίες για το ξεπούλημα της Επιχείρησης, προετοιμάζουν την λήψη νέων περικοπών και έχουν θέσει σε επίταξη τους εργαζόμενους, την ίδια ώρα «οι προνομιούχοι» στα Ορυχεία έχουν άλλη μια κηδεία.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά μέσα στον Αύγουστοέχουμε ένα νέο θανατηφόρο ατύχημα στο ορυχείο Ψαθιού στο Λιγνιτικό Κέντρο της ΔΕΗ στην Μεγαλόπολη με θύμα τον συνάδελφο μας Θανάση Αναστόπουλο. Ο άτυχος εργαζόμενος στην προσπάθεια του να αποκαταστήσει βλάβη στον Εκσκαφέα Ε 15 κεραυνοβολήθηκε από ηλεκτρικό ρεύμα 6KV.

Ένας ακόμα άνθρωπος, θύματης εντατικοποίησης της εργασίας και της πίεσης που υπάρχει στους χώρους δουλειάς σ’ ολόκληρη τη ΔΕΗ και ιδιαίτερα στα μέτωπα των Ορυχείων και των Μονάδων παραγωγής, της μη τήρησης μέτρων ασφάλειας λόγω εργοδοτικής πίεσης για αύξηση της παραγωγής, της έλλειψης προσωπικού, της ελλιπούς συντήρησης και έγκαιρης παροχής ανταλλακτικών και της έλλειψης προληπτικής πολιτικής για την προστασία της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων.

Το χθεσινό θανατηφόρο ατύχημα στην απογευματινή φυλακή έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά θανατηφόρων ατυχημάτων που έχουν συμβεί συνεχόμενα τα τελευταία 3 χρόνια στο χώρο του ΛΚΜ και συχνά το τελευταίο χρονικό διάστημα στη ΔΕΗ.

Ο Θανάσης Αναστόπουλος ήταν Εργοδηγός Ηλεκτρολόγος, από τους πιο έμπειρους συναδέλφους, πατέρας 2 παιδιών και Πρόεδρος του Σωματείου Ορυχείων – Σταθμών (Σ.Ο.Σ.) ΔΕΗ Μεγαλόπολης.

Είναι άδικο για τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους να εξακολουθούν να υφίστανται συνθήκες που θέτουν καθημερινά, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια τους, να ξεκινάν υγιέστατοι από το σπίτι τους για ένα μεροκάματο και να μην επιστρέφουν ποτέ στις οικογένειές τους.

Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων θα παρακολουθούν από κοντά τις αστυνομικές και διοικητικές έρευνες για το τραγικό δυστύχημα και την απόδοση ευθυνών γιατί τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.

Το Δ.Σ. του Σ.Ο.Σ. ΔΕΗ Μεγαλόπολης εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του αδικοχαμένου συναδέλφου και γνωρίζοντας τη θλίψη και την οδύνη θα στέκεται πάντα δίπλα της.

Το Δ.Σ του Σ.Ο.Σ ΔΕΗ Μεγ/λης

http://sos-deimegalopolis.blogspot.gr/2014/08/blog-post_18.html

Στο ίδιο έργο θεατές

Το αφιερώνουμε στους «συναδέλφους» που συνωστίζονται το τελευταίο διάστημα στα γραφεία των διοικούντων μας (θεσμικών και μη, εντός και εκτός «εταιρείας»), ως επαίτες της ματαιοδοξίας τους, για μια καλύτερη θέση στο πλοίο που βουλιάζει (για όσους δεν θέλουν να καταλάβουν εννοούμε το νέο «οργανόγραμμα». Παρεμπιπτόντως, μπορείτε άραγε να σκεφτείτε τι «οργανόγραμμα – διαλυτήριο» θα είναι αυτό που το εγκρίνει αυτός που θέλει να ξεπουλήσει το μαγαζί, δηλαδή το ΤΑΥΠΕΔ ; ). Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ ξέρουν τι και γιατί το κάνουν , άλλωστε για αυτό είναι σε αυτές τις θέσεις ορισμένοι, εμείς τι κάνουμε ακόμα και σήμερα συλλογικά κυρίως ,αλλά και ατομικά ;

Γιατί αναρωτιόμαστε;

«στο ίδιο έργο θεατές……..» για να καλύψουμε την υστεροβουλία μας και να ξαναμπούμε στο καβούκι μας, αδιαφορώντας για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας , για μας, χωρίς εμάς ή μερικές φορές και με την ευγενική χορηγία μας…..

Ζωντανή ηχογράφηση στο Αττικόν (Minos 1991)
Μουσική : Γ.Νταλάρας – Στίχοι: Αντ.Ανδρικάκης
Νταλάρας Γιώργος & Παπακωνσταντίνου Βασίλης

Στο ίδιο έργο θεατές, χαμένης νύχτας εραστές
Με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη
Από το σήμερα στο χτες, της απουσίας φοιτητές
Με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη

Ότι ακούω να ακούς, μέσα σε κόσμους μυστικούς
Θ’ ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη
Παραδομένη στους καιρούς και σε πελάτες πονηρούς
Σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη

Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές
Φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
Οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές
Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Σενάριο χωρίς πλοκή, της ιστορίας εμπλοκή
Αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις
Με ποια τραγούδια να σωθείς, με ποιους δικούς σου να βρεθείς
Και ποιάν αλήθεια, τώρα πια, να μαρτυρήσεις

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς
Θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
Μέσα από λόγια και λυγμούς, της εποχής μας τους χρησμούς
Θα ξεχωρίσουμε απ’ τις οφθαλμαπάτες

Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές…

Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό
Απόψε πνίγομαι, χρειάζομαι αέρα
Θέλω ν’ αρχίσω από δω, αλλιώς τα πράγματα να δω
Να πω στον κόσμο μια δική μου, μια δική μου, καλησπέρα

Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό
Απόψε πνίγομαι, με τρώει τούτ’ η νύχτα
Θέλω ν’ αρχίσω από δω, αλλιώς τα πράγματα να δω
Να πω στον κόσμο μια δική μου, μια δική μου, καληνύχτα

https://www.dropbox.com/s/y9rg1v7uis692u5/%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%20%CE%92.%20%CE%9D%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B1%CF%82%20%CE%93.%20-%20%CE%A3%CF%84%CE%BF%20%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%BF%20%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%20%CE%B8%CE%B5%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%82.mp3

https://www.youtube.com/watch?v=fBHNeet5Sl4

Υ.Γ. Η διαγραφή στο όνομα του ακατανόμαστου (Γ. Νταλάρα) έγινε ως ένδειξη συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο καλλιτέχνη Τζίμη Πανούση (Προφανώς κάνω πλάκα. Το λέω γιατί έχουμε χάσει και το χιούμορ μας πλέον)

Ασύμμετρη Απειλή / Πέρα από τον αγελαίο υπερατομικισμό της αστικής κοινωνίας

Την αλλοτρίωση, όμως, στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία μπορούμε να την ορίσουμε όχι μονάχα με αυστηρά υλικούς όρους, αλλά και ως ένα υπαρξιακό κενό που γεννά η διαμόρφωση ενός σύγχρονου ανθρωπολογικού τύπου, που κωδικοποιείται με την ονομασία Homo Economicus. Ορθά ο Καστοριάδης μίλησε για “ανθρωπολογική καταστροφή” και μετατροπή των ανθρώπων σε παραγωγικά και καταναλωτικά κτήνη και εξαχρειωμένους ζάπερς. Και ο Γκύντερ Άντερς στο κείμενό του “είναι χωρίς χρόνο”, γράφει για την ετερονομία και τον ανθρωπολογικό εκφυλισμό που γεννά η σύγχρονη αστική κοινωνία: «εκατομμύρια άνθρωποι, που καθημερινά ενεργούν, νιώθουν όλο και περισσότερο ότι είναι τα αντικείμενα της πράξης κάποιων άλλων: πως ενεργούν χωρίς οι ίδιοι να αποφασίζουν το στόχο των ενεργειών τους, χωρίς να μπορούν ούτε καν να διακρίνουν ποιος είναι αυτός ο στόχος […] Με δυο λόγια: η πράξη έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό την ανεξαρτησία της, ώστε έχει μετατραπεί σε ένα είδος παθητικότητας και ακόμα κι εκεί που η πράξη παρουσιάζει μια ένταση μέχρι θανάτου ή φτάνει κι ως το θάνατο, έχει λάβει τη μορφή της μάταιης πράξης ή της απραξίας».

Το υπαρξιακό κενό, η αντίφαση δηλαδή ανάμεσα σε αυτό που επιδιώκουμε ως ανθρώπινα όντα και σε αυτό που στην πραγματικότητα βιώνουμε μέσα στο πλέγμα των υπαρχουσών κοινωνικών σχέσεων, ο παθητικός μηδενισμός και το κενό νοήματος στη ζωή του Οικονομικού Ανθρώπου, γίνεται φανερό και από τη θεαματική εκτίναξη των ψυχικών νόσων στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, εκεί δηλαδή που διαμορφώνεται και η συγκεκριμένη χαρακτηροδομή: το 38,2% των ευρωπαίων αντιμετωπίζει κάποιου είδους ψυχολογική διαταραχή, όπως κατάθλιψη, διαταραχή γενικευμένου άγχους ή πανικού, αγχώδης καταθλιπτική διαταραχή κλπ. Εντυπωσιακή είναι και η εκτόξευση των πωλήσεων ψυχοφαρμάκων, ενώ οι ΗΠΑ με το 4% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού καταναλώνουν τα μισά σχεδόν φαρμακευτικά σκευάσματα στον πλανήτη!

Αυτά, όμως, σίγουρα είναι περιττές πολυτέλειες για το ένα και πλέον δις των ανθρώπων που λιμοκτονούν, σε έναν κόσμο που λυγίζει υπό το βάρος του πλούτου και των ψυχοφαρμάκων. Ο Ζαν Ζίγκλερ, ειδικός εισηγητής στην επιτροπή ανθρώπινων δικαιωμάτων και του δικαιώματος στη διατροφή στον ΟΗΕ, στο κείμενο του “τρομοκρατία και λιμοκτονία”, γράφει: «Η πείνα και ο επικίνδυνος και χρόνιος υποσιτισμός δεν οφείλονται καθόλου στη μοίρα, ούτε σε κάποια κατάρα της φύσης- δημιουργήθηκαν από ανθρώπινα χέρια. Αυτή η σιωπηλή γενοκτονία διαπράττεται καθημερινά, σε έναν κόσμο που λυγίζει κάτω από το βάρος του πλούτου. Έναν κόσμο που παράγει αρκετά τρόφιμα για να θρέψει τα έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους που αποτελούν το σημερινό πληθυσμό. Έναν κόσμο στον οποίο, σύμφωνα με τον οργανισμό τροφίμων και γεωργίας του ΟΗΕ, παράγονται αρκετά τρόφιμα για να σιτιστούν 12 δισεκατομμύρια άνθρωποι, παρέχοντας στον καθένα τροφή που αντιστοιχεί σε 2700 θερμίδες την ημέρα. Είναι περίεργο που η κατάσταση αυτή γεννά μίσος;».

Αυτή είναι, όμως, η πραγματικότητα του καπιταλισμού, όχι μονάχα απόλυτη φτώχεια, αλλά και σχετική. Όχι μονάχα υλική φτώχεια, αλλά και υπαρξιακή. Όχι μονάχα υπερσυσσώρευση πλούτου και εμπορευμάτων, αλλά και υπερσυσσώρευση φτώχειας, εξαθλίωσης και σκουπιδιών (υλικών και πνευματικών).

Ανακεφαλαιώνοντας: ήδη από το ξεκίνημα της παραγωγικής διαδικασίας οι προλετάριοι αλλοτριώνονται, δε χρησιμοποιούν αυτοί τα μέσα παραγωγής, αλλά χρησιμοποιούνται από αυτά, καταναλώνονται από αυτά σα φύραμα, δίνουν ζωή στις μηχανές και στα εμπορεύματα για να κολοβώσουν τη δική τους ζωή, για να γίνουν μερικοί άνθρωποι. Όχι μόνο η παραγωγή, αλλά η ολόκληρη η κοινωνική ζωή του προλετάριου ανήκει στο κεφάλαιο. Ακόμα κι η ατομική του κατανάλωση, η αναπαραγωγή της βιολογικής του ύπαρξης, γίνεται για να ξαναμπεί στο παραγωγικό προτσές ως επανακμεταλλεύσιμη από το Κεφάλαιο εργασιακή δύναμη. Η αλλοτρίωση όμως, δεν είναι μια απλή οικονομική κατηγορία που αφορά μονάχα την παραγωγή και το τμήμα εκείνο του προλεταριάτου που ενεργοποιεί την εργασιακή του δύναμη (δηλαδή την εργατική τάξη). Εξίσου αλλοτριωμένοι με το εργατικό προλεταριάτο είναι και οι προλετάριοι που -μόνιμα ή προσωρινά- έχουν ανενεργή την εργασιακή τους δύναμη, μετέχουν όμως σ’ άλλους τομείς αναπαραγωγής του καπιταλισμού (εργαζόμενες στο σπίτι, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, μαθητές, παραβατικοί υποπρολετάριοι, ληστές κλπ.). Ο καπιταλισμός θέτοντας ως ύψιστο στόχο την παραγωγή υπεραξίας και τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού πλούτου, σχεδιάζει και προσαρμόζει ολόκληρη την κοινωνική ζωή προς αυτή την κατεύθυνση. Το Κεφάλαιο αποικιοποίει και την παραμικρή γωνιά της κοινωνικής ζωής, χτίζοντας καθημερινά νέες περιφράξεις. Ο φετιχισμός του εμπορεύματος και η λατρεία του χρήματος γεννούν τον γενικευμένο κρετινισμό. Στο τέλος ο καπιταλισμός αλλοτριώνει τους ίδιους του καπιταλιστές!

Πως μπορεί λοιπόν να εξασφαλιστεί η ανεμπόδιστη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας, ο γνήσιος και ο ανώτερος ατομικισμός, εντός του καπιταλισμού, όταν αυτός αλλοτριώνει ακόμη και τα ίδια τ’ αφεντικά;

(απόσπασμα από τη μπροσούρα)

http://eagainst.com/articles/%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%BF/