Ο εθνικισμός ως εργαλείο

Πάλι εχθές μας έδειξαν το δρόμο που μας πάνε, εθνοφύλακες συμμετέχουν στην παρέλαση (πολίτες με όπλα και στολή που τους παρέχει το κράτος) με περίσσια εθνική ανάταση, F16 κάνουν σχηματισμούς κ. ο. κ. Ο εθνικισμός και ο φασισμός είναι τα κλασσικά εργαλεία της άρχουσα τάξης. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να απαντήσουν σε αυτά….. Α ναι έχουμε απεργία 27 Νοεμβρίου

Νικόλας Άσιμος – Venceremos

Στιχοι-Μουσικη-Πρωτη ερμηνεια Νικολας Ασιμος
Απο την παρανομη κασετα 000006 "η ζαβολια"

Στιχοι
Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ’ ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ’αγαπήσω να μ’αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα

Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ’ έξω απ’ τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ’ αγαπήσω να μ’ αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ’ αφήνει

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ’ αυταπάτες πια δεν έχω

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos

http://youtu.be/XzZj_I2b4Sk

mp3

Και οι αντίστοιχες γελοιογραφίες…. που τις βρήκα στο link

Advertisements

«Υπαλληλίσκοι, δούλοι φαιδροί… τους έχω σιχαθεί»

Πηγή: Ματίνα Παπαχριστούδη – "Δρόμος της Αριστεράς"

Σε αυτή την χώρα που στα δύο έχει σχιστεί… Παραφράζοντας το στίχο του διάσημου τραγουδιού Αυτούς τους έχω βαρεθεί που λες και γράφτηκε για την Ελλάδα του σήμερα, καταστήσεις, πρόσωπα, ενέργειες και στάσεις είναι ξαφνικά απόλυτα κατανοητά.

Ουδεμία έκπληξη προκαλεί η στάση, για παράδειγμα, του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και προέδρου του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ Θ. Φορτσάκη o οποίος καταπατά ανοιχτά τους ελληνικούς νόμους. Τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και στη ΝΕΡΙΤ .

Θα ήταν αστείο να υποστηρίξουμε πως ο Θ. Φορτσάκης δεν γνωρίζει τι προβλέπει ο νόμος δημιουργίας της ΝΕΡΙΤ, ότι δηλαδή η σύνθεση του οργάνου στο οποίο προΐσταται είναι πλέον έκπτωτη. Κι όμως, με νύχια και δόντια, έχοντας πλήρη επίγνωση των πράξεων και δηλώσεών του, τραβάει την κατάσταση στα άκρα. Ο λόγος Φανερός. Διατηρεί δύο θέσεις, ίσως δύο μισθούς, είναι ένας από αυτούς που σε καιρό κρίσης, φτώχειας και θανάτου, κρατιέται στην αφρόκρεμα της κοινωνίας. Για τις θέσεις του και την όποια εξουσία επί πραγμάτων και προσώπων, η καταπάτηση των νόμων είναι μια επιλογή.

Ή του υφυπουργού Εσωτερικών, Αργύρη Ντινόπουλου, πρώην δημοσιογράφου ο οποίος αιδώ δηλώνει πως επιλέγει το ταμείο ασφάλισης των δημοσιογράφων και όχι των βουλευτών (Δημοσίου) επειδή κι αυτός ψήφισε την κατάργηση του ταμείου του Δημοσίου. Η υπόθεση αυτή αποκαλύφθηκε την περασμένη εβδομάδα προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις. Είναι δυνατόν βουλευτής, νομικός και πρώην δημοσιογράφος να αιτείται να ασφαλιστεί στο ταμείο των δημοσιογράφων με το χαμηλότερο ασφάλιστρο, αυτό των ανέργων; Είναι δυνατόν να μην έχει πληρώσει μέχρι σήμερα ούτε ευρώ σε αυτό το ταμείο, τον ΕΔΟΕΑΠ αν και έχει χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης αποκαλυπτόταν μια τέτοια υπόθεση, ο υπουργός θα είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση, αν δεν παραιτούνταν μόνος του. Στην κυβέρνηση Σαμαρά ουδείς αντέδρασε. Λογικό, αν σκεφθεί κανείς υπάρχουν υπουργοί για τους οποίους αποκαλύφθηκαν στοιχεία και κατηγορίες ότι τα «έπαιρναν» αλλά και πάλι το σαμαρικό κυβερνητικό μπλοκ δεν αντέδρασε.

Δεν πρόκειται για κάποια ντροπή για την οποία πρέπει να τους εγκαλέσουμε, ούτε για κάποια παραβίαση ηθικών αρχών. Οι άνθρωποι αυτοί, «υπαλληλίσκοι», όπως λέει και ο στίχος, έχουν επιλέξει. θα κάνουν τα πάντα και ακόμη περισσότερα αν χρειαστεί, αρκεί να διατηρήσουν τους μισθούς τους, τα προνόμιά τους, την εξουσία τους. Θα ψηφίζουν οτιδήποτε καταστροφικό για τους πολλούς για την κοινωνία, για τους ανθρώπους, δεν θα κουνήσουν ούτε βλέφαρο από τις χιλιάδες των αυτοκτονιών, δεν θα λυπηθούν τους ανέργους τους συνταξιούχους.’Ισα-ίσα, όσοι περισσότεροι υποφέρουν τόσο αυτοί και όμοιοι τους έχουν πιθανότητα να διατηρηθούν στην ξεχωριστή κάστα.

Δεν πρόκειται για τους γνωστούς ενσωματωμένους την κυρίαρχη ελίτ των προηγούμενων χρόνων, της κάστας εκείνης που πάντα βρισκόταν απέναντι στην κοινωνία, εκπαιδευόταν γι’ αυτό σε ειδικά σεμινάρια. Δημοσιολόγοι και συνεργάτες στα ΜΜΕ, Πρετεντέρηδες, Μπάμπηδες και Πάσχοι δεν χρειάστηκε να επιλέξουν.Ήταν εξαρχής υπόδουλοι στην κυρίαρχη πολιτική προκειμένου να προωθήσουν την ενσωμάτωση άλλων.

Σε αυτή τη χώρα που στα δύο έχει σχιστεί, υπάρχουν πλέον αυτοί που τρέχουν να ενσωματωθούν, θεωρώντας πως θα γλιτώσουν. Σαν εκείνο τον συνδικαλιστικό εκπρόσωπο εφημερίδας που προσκαλεί τον εκδότη σε γενική συνέλευση για να συναποφασίσει ανακοίνωση υποστήριξης της εταιρείας του, ή εκείνους τους υπαλληλίσκους που θα γλείψουν, θα συρθούν, θα ρουφιανέψουν προκειμένου να αποκτήσουν μια θέση αορίστου χρόνου στη ΝΕΡΙΤ.

Link

Αυτούς τους έχω βαρεθεί (Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Στίχοι: Wolf Biermann
Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

http://youtu.be/PU-z6uGm1MI

mp3

Ένα μεγάλο υστερόγραφο….

Είναι ένα καταληπτικό τραγούδι σε στίχους, μουσική και ερμηνεία, το οποίο δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω ακούσει στο βινίλιο, κυρίως την περίοδο που ήμουν φοιτητής.

Ο συνδυασμός:

· του άρθρου, με τους στίχους του τραγουδιού,

· η επικείμενη έλευση των νέων διοικούντων ή του νέου (με εντολή Σαμαρά),

· η άποψη ενός ΟΝΝΕΔίτη – ΔΑΠίτη, που είχαμε απέναντι(δεξιά πτέρυγα και εκεί) στα αμφιθέατρα των Γ.Σ. της σχολής μου, ότι το «στέλεχος που έρχεται είναι αυταρχικός»

με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ήρθε η ώρα ο καθένας μας να διαλέξει με ποιους θέλει να είναι. Αρχίζουν και τελειώνουν οι αυταπάτες , τα προβλήματα δεν λύνονται στα στρογγυλά γραφεία, στους διαδρόμους και στις καρέκλες των επιτροπών. Η νέα διοίκηση θα έρθει να εφαρμόσει την μνημονιακή πολιτική της . Σήμερα γινόμαστε εταιρεία της Γενικής «κυβέρνησης», αύριο εφαρμόζονται οι αντιδραστικοί νόμοι της μνημονιακής «αξιολόγησης», μεθαύριο βαπτίζονται συνάδελφοι ανεπαρκείς. Παρά μεθαύριο ανακοινώνει ο Κυριάκος περιχαρής τους 6.500 ανεπαρκείς Δημοσίου υπαλλήλους, για να καλύψει, άλλη μία μνημονιακή υποχρέωση και μάλιστα θα είναι Κυριακή για να δείξει ότι και το Κράτος δουλεύει Κυριακή. Όπως και ο ιδιωτικός τομέας για να μπορέσουμε να οδηγηθούμε στην ανάπτυξή τους στην οποία ο εργασιακός μεσαίωνας είναι καθεστώς, για αυτούς που παράγουν το πλούτο τους.

Για αυτούς που θα διαλέξουν το δρόμο της συμπόρευσης σε αυτή την κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική, τους αφιερώνω το κάτωθι πανό (και τους bold στίχους) , ακόμα και αν καλύψουν τις κενές θέσεις διοίκησης ή καταφέρουν να είναι επαρκείς στην μνημονιακή «αξιολόγηση» τους:

Πάντως να ξέρουν κάτι:

  • ότι υπάρχουν πολλοί γύρω μας που θα κρατήσουν το πανό όταν «σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί»
  • ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι αξιολογούνται καθημερινά από τους ίδιους του συναδέλφους τους και μάλιστα ιδιαίτερα αυστηρά. Το λέω εκ πείρας μιας που προχθές στα κεντρικά ένοιωσα έντονα αυτή την αξιολόγηση στα μάτια των αξιόλογων συναδέλφων μου (που φυσικά υπάρχουν και παράγουν έργο), με τους οποίους δουλεύουμε χρόνια μαζί και μάλιστα η βαθμολογία μου ήταν ιδιαίτερα χαμηλή και με προβλημάτισε πιο πολύ από οποιασδήποτε θεσμική ή κυβερνητική αξιολόγηση.
  • Και φυσικά ισχύει το σύνθημα που ακούγετε στην γαλαρία όλων των κινητοποιήσεων στους δρόμους « ο λαός δεν ξεχνά……..»

#GenerationE: η νέα γενιά της Εξόδου

της Κατερίνας Σταυρούλα

(Δημοσιογραφική Έρευνα Δεδομένων Νεανικής Ευρωπαϊκής Μετανάστευσης – αναδημοσίευση από το rbdata)

Τους συναντάς σε διαδικτυακές ομάδες και φόρουμ να ανταλλάσσουν πληροφορίες και συμβουλές. Τους συναντάς στις πύλες επιβίβασης των αεροδρομίων με το πιο οικονομικό εισιτήριο στο χέρι. Μοιράζονται φωτογραφίες από νέες πόλεις στα κοινωνικά δίκτυα. Κατά εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστεύουν κάθε χρόνο με στόχο μια άλλη ζωή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για νέους, πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που με μια βαλίτσα στο χέρι αφήνουν τη χώρα τους προς αναζήτηση εργασιακού μέλλοντος εντός της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά και εκτός. Κάποιοι από αυτούς θα αποτελέσουν σε μελέτες την «διαρροή εγκεφάλων», την «εξαγωγή ευφυΐας» ή τη «διαρροή ταλέντων» ενώ άλλοι θα είναι απλά αυτοί που σύμφωνα με την υπουργό Εργασίας της Ισπανίας δημιουργούν τη «διεθνή κινητικότητα».

Πολλοί από αυτούς ξεκίνησαν από την Ισπανία, όπου η ανεργία των νέων αγγίζει το 53,8%, την Πορτογαλία όπου αντίστοιχα το 36% των νέων δεν βρίσκει εργασία, την Ιταλία του 43,7% των νέων ανέργων και φυσικά την Ελλάδα, όπου σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το πρώτο τρίμηνο του 2014 το ποσοστό ανεργίας στους νέους ηλικίας 15-24 ετών προσεγγίζει το 56,7% και είναι το μεγαλύτερο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι λοιπόν η Generation E, η νέα γενιά των ευρωπαίων «expats», των απόδημων από τις χώρες της κρίσης όπου το μέλλον τους διαγραφόταν τα τελευταία χρόνια αβέβαιο.

«Ε» όπως Έξοδος

Στην Πορτογαλία, οι νέοι μεταξύ 20 και 40 ετών που εγκατέλειψαν τη χώρα από το 2010, μόνιμα ή προσωρινά, είναι τόσοι όσος ο πληθυσμός της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της, του Πόρτο. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Πορτογαλίας , το 2012 και το 2013 περισσότεροι από 105.000 Πορτογάλοι κάθε ηλικίας έγιναν μετανάστες. Από το 2010 ο αριθμός αυτός αγγίζει τους 175.000. Στα chek-in του αεροδρομίου του Πόρτο περισσότεροι από 200.000 νέοι πήραν κάρτες επιβίβασης προς αναχώρηση.

Προσωρινά στοιχεία από την Ισπανία αναφέρουν ότι περίπου 35.000 άνθρωποι μεταξύ 20 και 40 ετών έχουν μεταναστεύσει το 2013, όμως, όπως και σε άλλες χώρες, πιστεύεται ότι οι εθνικές πηγές «υποτιμούν σημαντικά την μετανάστευση». Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2013 από το Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών (CSIC) αναφέρει πως «είναι πιο πιθανό ότι (συνολικά ο αριθμός των ισπανών μεταναστών) αγγίζει τους 700.000 μεταξύ 2008 και 2012 από τους 225.000 που εκτιμάται από επίσημες πηγές.»

Στην περίπτωση της Ιταλίας, σύμφωνα με στοιχεία του Aire, του μητρώου Ιταλών πολιτών που ζουν στο εξωτερικό, καταγράφηκαν 94.000 Ιταλοί μετανάστες το 2013 – μια αύξηση της τάξης του 19,2% σε σύγκριση με το 2012. Οι μισοί από αυτούς είναι νέοι, με ηλικία κάτω των 40 ετών.

Η ελληνική γενιά της εξόδου

Στην Ελλάδα, όπου περισσότεροι από ένας στους δύο νέους είναι άνεργοι, οι εκτιμήσεις για τη μετανάστευση βασίζονται σε στοιχεία που παραμένουν αποσπασματικά. Άλλωστε η απάντηση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής σε ερώτηση του Generation E ήταν πως δεν διαθέτει στοιχεία για τις ροές μετανάστευσης των ελλήνων πολιτών στο εξωτερικό. Η καταγραφή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται μερικώς με στοιχεία όπως αυτά της Στατιστικής Υπηρεσίας της Γερμανίας που αναφέρουν πως το 2013 29.130 Έλληνες εγγράφηκαν στο μητρώο αλλοδαπών της χώρας. Από αυτούς οι 16.252 ήταν μεταξύ 20 και 45 ετών. Την ίδια στιγμή τα στοιχεία της Eurostat αναφέρουν τον πληθυσμό που εγκατέλειψε την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνουν σε αυτόν τους Έλληνες πολίτες.

Πρόσφατη έρευνα της Κάπα Research έδειξε ότι επτά στους δέκα έλληνες αποφοίτους επιθυμούν να φύγουν στο εξωτερικό για να εργαστούν, ενώ ένας στους δέκα ήδη ψάχνει για δουλειά σε άλλη χώρα ή προσπαθεί να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό για να αποκτήσει πρόσβαση σε άλλες αγορές εργασίας. Την ίδια περίοδο, σε δημοσίευμα στην περιοδική Ενημέρωση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ με τίτλο «Νέοι και Πολιτικές Απασχόλησης» η ερευνήτρια του Ινστιτούτου κα. Πέννυ Γεωργιάδου αναφέρεται στην έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας από τον οικονομικό γεωγράφο και καθηγητή κ. Λόη Λαμπριανίδη μεταξύ του 2009 και 2011 και σύμφωνα με την οποία περίπου 114.000 – 139.000 Έλληνες επιστήμονες εργάζονται στο εξωτερικό. Στοιχεία για τη φυγή των ελλήνων επιστημόνων συγκεντρώνουν και επαγγελματικοί σύλλογοι, όπως ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών σύμφωνα με τον οποίο σχεδόν 6.000 γιατροί μετανάστευσαν από το 2009 έως και το 2013. H ίδια ανοδική πορεία καταγράφεται και το α΄ εξάμηνο του 2014, καθώς ήδη έχουν εκδοθεί μόνο από τον Iατρικό Σύλλογο Aθηνών 830 πιστοποιητικά για το εξωτερικό (πηγή:Ημερησία). Όμως δεν είναι μόνο οι πτυχιούχοι που αναζητούν εργασία και μέλλον έξω από τα ελληνικά σύνορα.

#GenerationE

Πόσοι νέοι Ευρωπαίοι προσπαθούν να ξεφύγουν από την ανεργία μεταναστεύοντας; Ποιοι και πόσοι είναι οι νέοι Έλληνες μετανάστες; Ποια ήταν η θρυαλλίδα που τους οδήγησε στο να εγκαταλείψουν τη χώρα που γεννήθηκαν; Η γενιά που ενηλικιώθηκε με τις εικόνες των τελετών Ολυμπιακών αγώνων ψάχνει τώρα μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης. Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει και τι ελπίζει για το μέλλον; Εκπληρώνει τα όνειρά της; Θέλει να επιστρέψει;

Με το #GenerationE αυτή η γενιά που ζει σε μια Ευρώπη που μοιάζει χωρίς σύνορα, αλλά που διαχωρίζεται από την οικονομία, μπορεί να μοιραστεί τις ιστορίες της σε πρώτο πρόσωπο. Αυτές οι ιστορίες μετανάστευσης ή φυγής θα συλλέγονται στα πορτογαλικά, ιταλικά, ελληνικά, ισπανικά και αγγλικά μέσα από την ιστοσελίδα GenerationE.eu.

Αν είστε κάτω των 40 και φύγατε από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, πείτε μας την ιστορία σας. Αν έχετε φίλους που έφυγαν από τη χώρα τους και ζουν πια σε κάποια από τις χώρες της Ευρώπης προσκαλέστε τους να μοιραστούν την ιστορία τους στο GenerationE.eu.

Το Κομπάνι, η Γκουέρνικα των Κούρδων

link

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μια μικρή πόλη περίπου 50.000 κατοίκων στα σύνορα Συρίας και Τουρκίας έγινε παγκοσμίως διάσημη, τον τελευταίο μήνα, χάρη στην πεισματική αντίσταση των Κούρδων υπερασπιστών της απέναντι στις κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις των φανατικών ισλαμιστών. Στη συλλογική συνείδηση των Κούρδων έχει ήδη πολιτογραφηθεί ως η δική τους «Γκουέρνικα», κατ’ αναλογία προς τη μαρτυρική πόλη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, που ενέπνευσε τον Πικάσο: σύμβολο ηρωισμού, αλλά και προδοσίας από την πλευρά των γειτόνων και συμμάχων που θα έπρεπε, θεωρητικά, να την προστατεύσουν. Εκείνο που δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό είναι ότι η μικρή αυτή πόλη αποτελεί λίκνο μιας σιωπηλής, αλλά πολύ ελπιδοφόρας επανάστασης, που κινδυνεύει να συντριβεί από τη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών.

Η πόλη Κομπάνι λέγεται στα αραβικά Αΐν αλ Αράμπ, που σημαίνει, για ειρωνεία της ιστορίας, Αραβική Ανοιξη. Κατοικείται κυρίως από Κούρδους, αλλά και από Αραβες, Τουρκμένιους και Αρμενίους. Οταν ξέσπασε η αρχικά ειρηνική εξέγερση εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος Ασαντ, τον Μάρτιο του 2011, η πλειονότητα των κατοίκων της τάχθηκε υπέρ του δημοκρατικού κινήματος. Αυτή ήταν η θέση και του ισχυρότερου (και φυσικά παράνομου) κουρδικού κόμματος της βόρειας Συρίας, του PYD – μιας αριστερής δύναμης, που διατηρεί στενές σχέσεις με το ΡΚΚ του Αμπντουλάχ Οτσαλάν στη γειτονική Τουρκία, αν και ιδεολογικά βρίσκεται πιο κοντά στους Ζαπατίστας του Μεξικού, παρά στον Λένιν και τον Μάο. Στόχος του είναι όχι η απόσχιση από τη Συρία, αλλά η δημιουργία μιας ζώνης άμεσης δημοκρατίας, εθνικού και πολιτικού πλουραλισμού, στο πλαίσιο μιας ενισχυμένης περιφερειακής αυτονομίας, στην ευρύτερη περιοχή της «Ροτζάβα», δηλαδή το Συριακό Κουρδιστάν.

Οταν η εξέγερση κατά του Ασαντ εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο, το κοσμικό PYD βρέθηκε ανάμεσα σε δύο πυρά – από τη μια οι δυνάμεις του καθεστώτος, από την άλλη οι τζιχαντιστές. Για να προστατεύσει τον εαυτό του και τον τοπικό πληθυσμό, δημιούργησε ομάδες λαϊκής αυτοάμυνας (YPG). Τον Ιούλιο του 2012, ο κυβερνητικός στρατός αποσύρθηκε από την περιοχή για να ενισχύσει την άμυνα των μεγάλων πόλεων, κυρίως της Δαμασκού. Καλύπτοντας το κενό, το PYD κατέλαβε την εξουσία στο Κομπάνι και άλλες πόλεις της Ροτζάβα. Ειδικά η κατάληψη της πόλης Κομπάνι είχε ξεχωριστή στρατηγική σημασία, καθώς διέκοπτε την επικοινωνία ανάμεσα στην άτυπη «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού Κράτους, Ράκα, και τις δυνάμεις του που μάχονται τον Ασαντ στη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, το Χαλέπι.

Σύντομα το Κομπάνι και η γύρω περιοχή σχημάτισαν ένα από τα τρία καντόνια της ντε φάκτο αυτονομημένης Ροτζάβα. Τη διοίκηση της περιοχής ανέλαβε συνασπισμός κομμάτων με κυριότερους πόλους το PYD και το επίσης κουρδικό KNC, το οποίο πρόσκειται στην τοπική κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν, υπό τον Μασούντ Μπαρζανί. Στο πρόσφατο παρελθόν, οι δύο οργανώσεις είχαν συγκρουσθεί, ακόμη και ένοπλα, με το PYD να κατηγορεί το KNC ως ενεργούμενο της Αγκυρας και να κατηγορείται από αυτό ως μαριονέτα του Ασαντ – κατηγορίες εξόφθαλμα υπερβολικές.

Οπως και να ’χουν τα πράγματα, το PYD ήταν εκείνο που έδωσε τον τόνο, χάρη στην πολύ ισχυρότερη κοινωνική επιρροή και στρατιωτική του δύναμη. Σε σύντομο διάστημα, η απελευθερωμένη Ροτζάβα έγινε πεδίο μιας πραγματικής κοινωνικής επανάστασης. Η διοίκηση των πόλεων και των περιοχών ανατέθηκε σε λαϊκές συνελεύσεις και ανακλητά συμβούλια, όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων. Η ισοτιμία της γυναίκας κατοχυρώθηκε πλήρως, ακόμη και στο πεδίο της μάχης, με τον σχηματισμό αυτόνομων γυναικείων πολιτοφυλακών. Εκτάσεις απαλλοτριώθηκαν και σχηματίσθηκαν αγροτικοί συνεταιρισμοί. Το Συριακό Κουρδιστάν εμφανιζόταν ως ο υπαρκτός τρίτος δρόμος, ανάμεσα στον κοσμικό απολυταρχισμό του Ασαντ και τη θρησκευτική τύφλωση των τζιχαντιστών.

Αυτό το σπάνιο για τα δεδομένα της Μέσης Ανατολής κοινωνικό και πολιτικό πείραμα κινδυνεύει να συντριβεί από τους τζιχαντιστές ή και από ενδεχόμενη τουρκική κατοχή υπό τον μανδύα της «ουδέτερης ζώνης». Ηδη, η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Κομπάνι έχει ερημωθεί, καθώς περίπου 200.000 άνθρωποι, η τεράστια πλειονότητα των αμάχων, έχουν γίνει πρόσφυγες για να αποφύγουν τη σφαγή.

Ενδεχόμενο, το οποίο ελάχιστα φαίνεται ότι ανησύχησε την τουρκική ηγεσία – και, πάντως, πολύ λιγότερο από την προοπτική σταθεροποίησης μιας ντε φάκτο κρατικής, κουρδικής οντότητας, φιλικής προς το ΡΚΚ του Οτσαλάν, μπροστά ακριβώς από τα σύνορά της. Την περασμένη εβδομάδα, όταν οι τζιχαντιστές του ISIS βρίσκονταν στις πύλες του Κομπάνι, ο συναρχηγός του PYD Σαλέχ Μουσλίμ επισκέφθηκε την Αγκυρα, ζητώντας το ελάχιστο: να ανοίξει η Τουρκία διάδρομο στα σύνορά της, ώστε οι Κούρδοι υπερασπιστές της πόλης να έχουν ασφαλείς δρόμους ανεφοδιασμού. Η απάντηση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών ήταν μια ξεκάθαρη υπεκφυγή, που ισοδυναμούσε με πισώπλατο μαχαίρωμα την πιο κρίσιμη στιγμή: έθεσαν ως όρο για την παραμικρότερη υποστήριξη, να ενταχθούν οι δυνάμεις των Κούρδων στον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» των αντικαθεστωτικών που μάχονται εναντίον του Ασαντ – με άλλα λόγια, να διαλυθούν, να εγκαταλείψουν την εθνική τους υπόθεση και να δώσουν το αίμα τους για χάρη της έμμονης ιδέας του Ερντογάν να ανατρέψει τον Ασαντ. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι…

Έντυπη

Αστοχία υλικού

link

Όταν ένας Έλληνας αποκαλείται «λεβέντης» και «παλικάρι» από πολιτικούς, δημοσιογράφους και πολίτες, ξέρεις πως είναι νεκρός. Οι τρεις οπλίτες είναι νεκροί -από έκρηξη σε σωλήνα όλμου στη διάρκεια ασκήσεων στον Βόλο- και οι ζωές των οικογενειών τους, των φίλων τους και των αγαπημένων τους δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιες.

Δεν θα αναζητήσω τις ευθύνες για την έκρηξη -αστοχία υλικού λένε-, ούτε θα γράψω ύμνους και τσιτάτα για τους τρεις νεκρούς.

Αυτά, ας τα κάνουν άλλοι. Ήδη, τα κάνουν όλοι.

Ο στρατός δικαιολογεί και απώλειες. Το ξέρεις, όταν παρουσιάζεσαι στο στρατό. Το ξέρουν και οι επαγγελματίες στρατιωτικοί και οι οπλίτες θητείας.

Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι -ή δεν μοιάζει να τους απασχολεί ιδιαίτερα- είναι πως ο στρατός είναι ο καλύτερος και πιο ασφαλής τρόπος πλουτισμού.

Όχι για όλους. Για αυτούς που έχουν τον έλεγχο των στρατιωτικών δαπανών.

Γι” αυτό υπάρχουν οι στρατοί: για να γίνονται κάποιοι κροίσοι.

Περιζήτητη η θέση του υπουργού Άμυνας. Αν και στην Ελλάδα μοιάζει απαραίτητος όρος για να γίνεις υπουργός, να μην έχεις κάνει κανονικά την στρατιωτική σου θητεία.

Τα μυστικά κονδύλια και ο μη έλεγχος των κονδυλίων για τον στρατιωτικό εξοπλισμό έκαναν ζάπλουτους πάρα πολλούς ανθρώπους στην Ιστορία του Ελληνικού Κράτους.

Κανείς από αυτούς δεν είχε κάποιο ατύχημα.

Για κανέναν από αυτούς δεν υπήρξε αστοχία υλικού.

Η «αστοχία υλικού» είναι μόνο για τα «παλικάρια» και τους «λεβέντες» που μαθαίνεις τα ονόματά τους, μόνο όταν σκάσει ο όλμος και σκοτωθούν.

Αλλά αυτή είναι μια πολύ παλιά ιστορία στη χώρα μας.

«Όσοι αξίζαν για κρεμάλα στα ψηλά και στα μεγάλα κι οι λεβέντες και οι άντρες μ” αίμα βάψανε τις μάντρες»

Προσοχή! Εν όψει εξουσία

Γιάννης Μάρκοβιτς

Κάθε μέρα που περνάει, φέρνει την εξουσία όλο και πιο κοντά. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση του εκλογικού σώματος. Ο πολιτικός χρόνος συρρικνώνεται και στο βάθος του ορίζοντα διαφαίνεται ο επιδιωκόμενος προορισμός.

Πριν όμως φτάσουν στην εξουσία, πριν το εκλογικό καράβι τούς φέρει στην Ιθάκη της εξουσίας, θα πρέπει να σκεφτούν ότι κυβερνάνε ανθρώπους, ότι πρέπει να διαχειριστούν την εξουσία σύμφωνα με το νόμο και ότι δεν θα κυβερνάνε αιώνια (1). Θα πείτε για ποιό λόγο να τα σκεφτούν όλα αυτά; Γιατί οι προηγούμενοι, όσοι πέρασαν ή βρίσκονται ακόμα στην εξουσία, τα έχουν αγνοήσει. Ο τρόπος που διαχειρίζονται την εξουσία είναι ωσάν να μην περιμένουν ποτέ ότι θα τη χάσουν. Η εξουσία όμως δεν φεύγει, ο προορισμός είναι πάντοτε εκεί και περιμένει. Είναι πρώτη φορά που προσεγγίζεται τόσο κοντά η εξουσία μετά από πολλών ετών περιπλανήσεις. Αλλά προς θεού, δεν πρέπει να ηδονίζονται από αυτήν.

Γιατί η ηδονή της εξουσίας είναι απόρροια της απόρριψης των ηδονών των αισθήσεων (2). Χωρίς τις αισθήσεις, η εξουσία γίνεται απόλυτη. Και η απολυτότητά της, η μοναδικότητα του πρόσκαιρου κατόχου της εξουσίας είναι η απαγόρευση της κριτικής (3). Όταν υπάρχει αυτή η απαγόρευση, άμεσα ή έμμεσα, οι πολίτες, δηλαδή αυτοί που υφίστανται την εξουσία, διαπιστώνουν ότι ανεξάρτητα από το ποιος κατέχει την εξουσία, τελικά ην ασκεί απολυταρχικά και αυταρχικά. Κι αν θέλουν οι εν αναμονή και εν δυνάμει κάτοχοι της εξουσίας να αφήσουν διαφορετικό στίγμα και να αναπτύξουν ένα νέο αφήγημα, τότε αυτά πρέπει να τα λάβουν υπόψη τους.

Η εξουσία στηρίζεται στο νόμο και στην τάξη. Η ύπαρξη της δικαιοσύνης είναι σημαντική για να μπορέσει να νομιμοποιηθεί, έτσι ώστε να αποκτήσει υπόσταση και βάσεις η εξουσία. Όταν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τότε η πολιτική εξουσία δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια οργανωμένη ληστεία (4). Όμως στο όνομα της δικαιοσύνης και με τη χρησιμοποίησή της ως δούρειος ίππος, η εξουσία καταφέρνει και εισχωρεί ύπουλα στην κοινωνία (5). Της επιβάλλεται και την καταπιέζει. Από την άλλη πλευρά, η τάξη βοηθάει στη διατήρηση της εξουσίας και στην ομοιόμορφη υπακοή των υπηκόων της. Αλλά ποιός είναι αυτός που νομιμοποιείται να απαιτεί τάξη από τους άλλους; Είναι ο κάτοχος της εξουσίας; Ποιός όμως του έδωσε την απόλυτη ελευθερία να το αποφασίζει στο όνομα του νόμου και της τάξης; Μπορεί και εξουσιάζει ως ένας σύγχρονος Λουδοβίκος; Αν αυτό συμβαίνει, κάτι που πολλοί πολίτες το εισπράττουν ως κάτι τέτοιο, τότε το να βάζεις πράγματα σε τάξη σημαίνει να θέτεις τους ανθρώπους υπό τον έλεγχό σου (6).

Πολλοί λένε ότι η εξουσία διαφθείρει. Εφόσον ισχύει κι αυτό, τότε όσοι την κατέχουν πρέπει να είναι διεφθαρμένοι. Αυτό όμως ακούγεται ως αφορισμός. Δεν τεκμηριώνεται με αποδεικτικά στοιχεία, ότι όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι. Εκείνοι που η εξουσία τους διαφθείρει (7) είναι όσοι φοβούνται για την απώλειά της. Αυτός ο φόβος είναι που διαφθείρει. Ο φοβισμένοι κάτοχοι της εξουσίας γίνονται άγρια θηρία. Λυμαίνονται την εξουσία και με την εμπάθεια που επιδεικνύουν, φέρνουν την καταστροφή (8). Αυτό είναι ένα άλλο καίριο ζήτημα που δεν πρέπει να διαφεύγει από τη σκέψη εκείνων που επιδιώκουν την εξουσία και των πολιτών που τους την προσφέρουν. Όποιος φοβάται να χάσει την εξουσία, αμφιβάλει για τις ικανότητές του και τρέμει μήπως και ξεμασκαρευτεί. Αυτός είναι ένας ασεβής της εξουσίας.

Αλλά και ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας (9). Και η άρνηση της αλήθειας είναι εν τέλει, η απόρριψη της μνήμης. Ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι ο αγώνας των ανθρώπων ενάντια στην εξουσία. Ένας αγώνας ενάντια στη δεσποτική, στην αυταρχική εξουσία (10). Σε εκείνη την εξουσία που στηρίζεται στην αδικία, στην επιορκία και την προδοσία (11). Αυτή όμως η εξουσία δε στέκεται όρθια. Αυτή η εξουσία έχει πήλινα πόδια. Είναι παροδική και άνωθεν επιβαλλόμενη.

Είναι μια εξουσία στα λόγια. Και για να μπορεί να επιβληθεί χρησιμοποιεί την ιδεολογία. Η ιδεολογία είναι η ομπρέλα που καλύπτει τις πολιτικές επιλογές και αποφάσεις των κατόχων της εξουσίας. Έτσι θεωρούν ότι η ιδεολογία τους εφαρμόζεται, στο όνομα της οποίας πετυχαίνουν την κυριαρχία τους και με αυτήν, ασκούν την εξουσία. Όμως όντας στην εξουσία, η ιδεολογία σπάνια επιβιώνει (12). Γίνεται αδειανό πουκάμισο· κενό γράμμα και λέξεις χωρίς νόημα. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που δεν πρέπει να διαφεύγει της αντίληψης εκείνων που πλέουν προς το λιμάνι της εξουσίας.

Εν όψει εξουσία! Προ των πυλών· κι έτοιμοι να την αναλάβουν. Γιατί κανείς δεν λέει ότι οι αριστεροί δε λατρεύουν την εξουσία· την αγαπάνε, χωρίς να την έχουν (13). Προσοχή! Όποιος αγαπά το λαό δε γίνεται ποτέ ο αρχηγός του, γίνεται ο υπηρέτης του (14). Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να το αμελούν όσοι αντικρίζουν τον τελικό προορισμό και έχουν πάρει ρότα προς αυτόν.

  1. Αγάθων
  2. Μπέρναρντ Ράσελ
  3. Βολταίρος
  4. Άγιος Αυγουστίνος
  5. Μισέλ Φουκώ
  6. Ντενί Ντιντερό
  7. Τζον Στάινμπεκ
  8. Αριστοτέλης
  9. Αλβέρτος Αϊνστάιν
  10. Μίλαν Κούντερα
  11. Δημοσθένης
  12. Φιντέλ Κάστρο
  13. Τζορτζ Όργουελ
  14. Μενέλαος Λουντέμης

* Λεπτομέρεια από τον πίνακα «Οι αρχαιολόγοι», του Τζόρτζιο ντε Κιρικο, 1968

Link