«Υπαλληλίσκοι, δούλοι φαιδροί… τους έχω σιχαθεί»

Πηγή: Ματίνα Παπαχριστούδη – "Δρόμος της Αριστεράς"

Σε αυτή την χώρα που στα δύο έχει σχιστεί… Παραφράζοντας το στίχο του διάσημου τραγουδιού Αυτούς τους έχω βαρεθεί που λες και γράφτηκε για την Ελλάδα του σήμερα, καταστήσεις, πρόσωπα, ενέργειες και στάσεις είναι ξαφνικά απόλυτα κατανοητά.

Ουδεμία έκπληξη προκαλεί η στάση, για παράδειγμα, του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και προέδρου του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ Θ. Φορτσάκη o οποίος καταπατά ανοιχτά τους ελληνικούς νόμους. Τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και στη ΝΕΡΙΤ .

Θα ήταν αστείο να υποστηρίξουμε πως ο Θ. Φορτσάκης δεν γνωρίζει τι προβλέπει ο νόμος δημιουργίας της ΝΕΡΙΤ, ότι δηλαδή η σύνθεση του οργάνου στο οποίο προΐσταται είναι πλέον έκπτωτη. Κι όμως, με νύχια και δόντια, έχοντας πλήρη επίγνωση των πράξεων και δηλώσεών του, τραβάει την κατάσταση στα άκρα. Ο λόγος Φανερός. Διατηρεί δύο θέσεις, ίσως δύο μισθούς, είναι ένας από αυτούς που σε καιρό κρίσης, φτώχειας και θανάτου, κρατιέται στην αφρόκρεμα της κοινωνίας. Για τις θέσεις του και την όποια εξουσία επί πραγμάτων και προσώπων, η καταπάτηση των νόμων είναι μια επιλογή.

Ή του υφυπουργού Εσωτερικών, Αργύρη Ντινόπουλου, πρώην δημοσιογράφου ο οποίος αιδώ δηλώνει πως επιλέγει το ταμείο ασφάλισης των δημοσιογράφων και όχι των βουλευτών (Δημοσίου) επειδή κι αυτός ψήφισε την κατάργηση του ταμείου του Δημοσίου. Η υπόθεση αυτή αποκαλύφθηκε την περασμένη εβδομάδα προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις. Είναι δυνατόν βουλευτής, νομικός και πρώην δημοσιογράφος να αιτείται να ασφαλιστεί στο ταμείο των δημοσιογράφων με το χαμηλότερο ασφάλιστρο, αυτό των ανέργων; Είναι δυνατόν να μην έχει πληρώσει μέχρι σήμερα ούτε ευρώ σε αυτό το ταμείο, τον ΕΔΟΕΑΠ αν και έχει χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης αποκαλυπτόταν μια τέτοια υπόθεση, ο υπουργός θα είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση, αν δεν παραιτούνταν μόνος του. Στην κυβέρνηση Σαμαρά ουδείς αντέδρασε. Λογικό, αν σκεφθεί κανείς υπάρχουν υπουργοί για τους οποίους αποκαλύφθηκαν στοιχεία και κατηγορίες ότι τα «έπαιρναν» αλλά και πάλι το σαμαρικό κυβερνητικό μπλοκ δεν αντέδρασε.

Δεν πρόκειται για κάποια ντροπή για την οποία πρέπει να τους εγκαλέσουμε, ούτε για κάποια παραβίαση ηθικών αρχών. Οι άνθρωποι αυτοί, «υπαλληλίσκοι», όπως λέει και ο στίχος, έχουν επιλέξει. θα κάνουν τα πάντα και ακόμη περισσότερα αν χρειαστεί, αρκεί να διατηρήσουν τους μισθούς τους, τα προνόμιά τους, την εξουσία τους. Θα ψηφίζουν οτιδήποτε καταστροφικό για τους πολλούς για την κοινωνία, για τους ανθρώπους, δεν θα κουνήσουν ούτε βλέφαρο από τις χιλιάδες των αυτοκτονιών, δεν θα λυπηθούν τους ανέργους τους συνταξιούχους.’Ισα-ίσα, όσοι περισσότεροι υποφέρουν τόσο αυτοί και όμοιοι τους έχουν πιθανότητα να διατηρηθούν στην ξεχωριστή κάστα.

Δεν πρόκειται για τους γνωστούς ενσωματωμένους την κυρίαρχη ελίτ των προηγούμενων χρόνων, της κάστας εκείνης που πάντα βρισκόταν απέναντι στην κοινωνία, εκπαιδευόταν γι’ αυτό σε ειδικά σεμινάρια. Δημοσιολόγοι και συνεργάτες στα ΜΜΕ, Πρετεντέρηδες, Μπάμπηδες και Πάσχοι δεν χρειάστηκε να επιλέξουν.Ήταν εξαρχής υπόδουλοι στην κυρίαρχη πολιτική προκειμένου να προωθήσουν την ενσωμάτωση άλλων.

Σε αυτή τη χώρα που στα δύο έχει σχιστεί, υπάρχουν πλέον αυτοί που τρέχουν να ενσωματωθούν, θεωρώντας πως θα γλιτώσουν. Σαν εκείνο τον συνδικαλιστικό εκπρόσωπο εφημερίδας που προσκαλεί τον εκδότη σε γενική συνέλευση για να συναποφασίσει ανακοίνωση υποστήριξης της εταιρείας του, ή εκείνους τους υπαλληλίσκους που θα γλείψουν, θα συρθούν, θα ρουφιανέψουν προκειμένου να αποκτήσουν μια θέση αορίστου χρόνου στη ΝΕΡΙΤ.

Link

Αυτούς τους έχω βαρεθεί (Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Στίχοι: Wolf Biermann
Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

http://youtu.be/PU-z6uGm1MI

mp3

Ένα μεγάλο υστερόγραφο….

Είναι ένα καταληπτικό τραγούδι σε στίχους, μουσική και ερμηνεία, το οποίο δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω ακούσει στο βινίλιο, κυρίως την περίοδο που ήμουν φοιτητής.

Ο συνδυασμός:

· του άρθρου, με τους στίχους του τραγουδιού,

· η επικείμενη έλευση των νέων διοικούντων ή του νέου (με εντολή Σαμαρά),

· η άποψη ενός ΟΝΝΕΔίτη – ΔΑΠίτη, που είχαμε απέναντι(δεξιά πτέρυγα και εκεί) στα αμφιθέατρα των Γ.Σ. της σχολής μου, ότι το «στέλεχος που έρχεται είναι αυταρχικός»

με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ήρθε η ώρα ο καθένας μας να διαλέξει με ποιους θέλει να είναι. Αρχίζουν και τελειώνουν οι αυταπάτες , τα προβλήματα δεν λύνονται στα στρογγυλά γραφεία, στους διαδρόμους και στις καρέκλες των επιτροπών. Η νέα διοίκηση θα έρθει να εφαρμόσει την μνημονιακή πολιτική της . Σήμερα γινόμαστε εταιρεία της Γενικής «κυβέρνησης», αύριο εφαρμόζονται οι αντιδραστικοί νόμοι της μνημονιακής «αξιολόγησης», μεθαύριο βαπτίζονται συνάδελφοι ανεπαρκείς. Παρά μεθαύριο ανακοινώνει ο Κυριάκος περιχαρής τους 6.500 ανεπαρκείς Δημοσίου υπαλλήλους, για να καλύψει, άλλη μία μνημονιακή υποχρέωση και μάλιστα θα είναι Κυριακή για να δείξει ότι και το Κράτος δουλεύει Κυριακή. Όπως και ο ιδιωτικός τομέας για να μπορέσουμε να οδηγηθούμε στην ανάπτυξή τους στην οποία ο εργασιακός μεσαίωνας είναι καθεστώς, για αυτούς που παράγουν το πλούτο τους.

Για αυτούς που θα διαλέξουν το δρόμο της συμπόρευσης σε αυτή την κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική, τους αφιερώνω το κάτωθι πανό (και τους bold στίχους) , ακόμα και αν καλύψουν τις κενές θέσεις διοίκησης ή καταφέρουν να είναι επαρκείς στην μνημονιακή «αξιολόγηση» τους:

Πάντως να ξέρουν κάτι:

  • ότι υπάρχουν πολλοί γύρω μας που θα κρατήσουν το πανό όταν «σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί»
  • ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι αξιολογούνται καθημερινά από τους ίδιους του συναδέλφους τους και μάλιστα ιδιαίτερα αυστηρά. Το λέω εκ πείρας μιας που προχθές στα κεντρικά ένοιωσα έντονα αυτή την αξιολόγηση στα μάτια των αξιόλογων συναδέλφων μου (που φυσικά υπάρχουν και παράγουν έργο), με τους οποίους δουλεύουμε χρόνια μαζί και μάλιστα η βαθμολογία μου ήταν ιδιαίτερα χαμηλή και με προβλημάτισε πιο πολύ από οποιασδήποτε θεσμική ή κυβερνητική αξιολόγηση.
  • Και φυσικά ισχύει το σύνθημα που ακούγετε στην γαλαρία όλων των κινητοποιήσεων στους δρόμους « ο λαός δεν ξεχνά……..»
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s