Ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά

Αύριο είναι μια σημαντική μέρα για όλους μας.

Η Πρωτομαγιά είναι μέρα απεργίας .

Η κοινωνία έχει βαλτώσει και περιμένει να αλλάξει κάτι από κάποιους «από μηχανής θεούς».

Τίποτα δεν αλλάζει αν εμείς δεν πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας.

Μαζικές ταξικές πορείες παντού……

ΠΑΓΩΣΕ Η ΤΣΙΜΙΝΙΕΡΑ

Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Πάγωσ’ η τσιμινιέρα
κι απ’ έξω από την πύλη
εργάτες μαζεμένοι συζητάνε
Προχώρησε η μέρα
με δαγκωμένα χείλη
σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε

Πέντε καμιόνια στείλαν
στου φεγγαριού τη χάση
και γύρισαν γεμάτα απεργοσπάστες
Γεμάτα ξαναφύγαν
κανείς δε θα περάσει
κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες

Πέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε.

https://youtu.be/bAKkK2j-Zbo

Το έχετε παρατηρήσει;.

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν υπάρχει πόλεμος στη γειτονιά μας που να μην έχει πρωταγωνιστήσει ή να μην έχει συμμετάσχει, που για να κάνει τις δουλειές της φτάνει να χρησιμοποιεί ως εργαλείο τους ναζί στην Ουκρανία, που στις τάξεις της συμμετέχουν χώρες όπου οι φασίστες φτιάχνουν μνημεία για να δοξολογούν τα «Βάφεν Ες – Ες», συνεδρίασε χτες για να λύσει το μεταναστευτικό…

Η κυρία Μέρκελ που επί των ημερών της και επί των ημερών των συγκυβερνητών της, των σοσιαλδημοκρατών, για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα βγήκαν εκτός των συνόρων της χώρας και συγκεκριμένα «στην αραβική χερσόνησο, στην Κεντρική Ασία, στη βορειοανατολική Αφρική και σε παρακείμενες θάλασσες» (όπως αναφέρεται επί λέξει στο επίσημο κείμενο της απόφασης της γερμανικής κυβέρνησης από το 2001), συμμετείχε χτες στη συνεδρίαση για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού…

Ο κ.Ολάντ που η χώρα του η Γαλλία πρωτοστατεί από το δράμα της Συρίας μέχρι σε στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ακτή Ελεφαντοστού, στο Μάλι και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, που η χώρα του και η κυβέρνησή του αποτελεί τον «νούμερο ένα» υπαίτιο για τα καραβάνια των Σύρων προσφύγων, που στο όνομα της «εξαγωγής της δημοκρατίας» με δικά της όπλα έχουν εξοπλιστεί ακόμα και οι ισλαμοφασίστες τζιχαντιστές και που έφτασε στο σημείο να ζητά να εξαπολυθεί στρατιωτική επέμβαση στη χώρα ακόμα και χωρίς την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατέθεσε… σκέψεις για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού…

Ο κ.Ρέντσι, η χώρα του οποίου από την μια τα είχε κάνει πλακάκια με το καθεστώς Καντάφι γιατί – όπως έλεγε ο Μπερλουσκόνι – «η Ιταλία θα έχει την προτεραιότητα στους τομείς του πετρελαίου και φυσικού αερίου και σε άλλους τομείς επενδύσεων» και που από την άλλη, στην μετά Καντάφι εποχή, αφού συμμετείχε πρωταγωνιστικά στους βομβαρδισμούς της Λιβύης, συμμετέχει πρωταγωνιστικά μαζί με τη Γαλλία στην αφαίμαξη του φυσικού πλούτου της χώρας, διατύπωσε την αγωνία του για το μεταναστευτικό…

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή που με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της και την καταλήστευση των λαών εξαναγκάζει τους ανθρώπους στον ξεριζωμό, η Ευρωπαϊκή Ένωση που με την πολιτική της προκαλεί τα μεταναστευτικά κύματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση που δολοφονεί διπλά, μια με τις βόμβες και τις στρατιωτικές επεμβάσεις της και μια με την πολιτική των «κλειστών συνόρων» απέναντι σε ανθρώπους που πασχίζουν να αποδράσουν από τον πόλεμο, την απελπισία και τη φτώχεια, συνεδρίασε χτες για να δώσει λύση στο μεταναστευτικό…

Σε αυτή την Ευρώπη των «πολιτισμένων», των φαρισαίων υποκριτών, των κροκοδείλιων δακρύων, των Γιούνκερ, των Μέρκελ, των Σοιμπλε και των πολυεθνικών με τους ιμπεριαλιστικούς (οικονομικούς και στρατιωτικούς) μηχανισμούς της, αποδεικνύεται μέχρι κεραίας αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι:

«Δεν έχετε μήπως παρατηρήσει ότι οι πιο μαστόροι στην αιματοχυσία ήταν σχεδόν πάντα οι πιο πολιτισμένοι κύριοι, μπροστά στους οποίους όλοι οι διάφοροι Αττίλες και Στένκα Ράζιν μερικές φορές δεν πιάνανε χαρτωσιά».

email: mpog

link

Χρόνια πολλά σε όλους για όλους.

Από τους μετανάστες που έφτασαν προχτές στη Γαύδο και που βρήκαν μια ζεστή αγκαλιά, κρατάω αυτή τη φωτογραφία.(Φώτο από Κυριακάτικο σχολείο μεταναστών)

Και όπως λέει και ο ποιητής:

ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 1978
1. Μίκης Θεοδωράκης
2. Άλκηστις Πρωτοψάλτη
3. Διονύσης Τσακνής
4. Έλενα Μπάση

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ‘ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ‘ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

https://youtu.be/X9pxzrOoiTs

mp3

https://gorestis.wordpress.com/

Πάμπλο Πικάσο

Στις 8 Απρίλη του 1973 έφυγε από τη ζωή ο Ισπανός κομμουνιστής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο, δημιουργός της «Γκουέρνικα» και άλλων έργων (όπως το περίφημο σκίτσο του Νίκου Μπελογιάννη). Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρίσκει στο Παρίσι, όπου εντάσσεται στη Γαλλική Αντίσταση. Το 1944 γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας, στο οποίο θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του. «Πήγα στο Κομμουνιστικό Κόμμα όπως πάει κανείς στην πηγή. Θα είμαι πια με τους δύστυχους ανθρώπους, στο δρόμο», έλεγε ο Πικάσο, απαντώντας σε όσους ενοχλούνταν ή ενοχλούνται για την ένταξή του…

http://e-oikodomos.blogspot.gr/

«Άνθρωποι, συγχωρήστε τον.»

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο – λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, απ’ άκρη σε άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σε όλη τη γη καθώς λέει,

Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.

Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη, όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και, όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ’ αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε,

Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει»…

(Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον»,

εκδόσεις «Καστανιώτη»)

***

Παρ’ όλα αυτά, αν χρειάζεται μια μέρα για να δοθεί μια ευκαιρία στην ελπίδα, αν χρειάζεται ένα σύμβολο της προσμονής για ένα καλύτερο αύριο, τέτοιο που να ξεπερνά την ουτοπία και το ανέφικτο, ας είναι αυτή η μέρα η ημέρα της Λαμπρής. Έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο:

Η ώρα της Ανάστασης, εφόσον σημάνει, θα επιτευχθεί με όρους που ξεπερνούν αυτές τις ουράνιες «συμβάσεις». Θα γίνει πιο γήινα. Θα είναι μια Ανάσταση που οι φορείς της, κύριοι της μοίρας τους, απαλλαγμένοι από τα μεταφυσικά δεσμά, θα βάλουν τέλος στο πανηγύρι που έχει στηθεί από τους «εμποράκους». Από τους κάπηλους. Από τους «σταυρωτές» του Ναού.

Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, την πανταχού παρούσα δυνατότητα της Ανάστασης. Όσο για τους ευσεβείς φαρισαίους, αυτούς τους θεομπαίχτες που ωρύονται για την ασέβειά μας, υπάρχει μια παλιά ιστορία:

Ο Ναπολέοντας φέρεται να ρώτησε κάποτε το μεγάλο μαθηματικό και αστρονόμο Λαπλάς: «Γιατί στην "Ουράνια Μηχανική" σας δεν αναφέρετε ούτε μια φορά το θεό»;

Και ο Λαπλάς, με τη σοφία και το θάρρος της επιστήμης που έχει πια κατακτήσει τα δικά της εργαλεία για να εξηγεί τον κόσμο, πολύ διαφορετικά από τη θεωρία του «κρίνου», του απάντησε:

«Μεγαλειότατε, δεν είχα ανάγκη από αυτή την υπόθεση»!

***

Καλές γιορτές!

Χρόνια πολλά!

Καλή Ανάσταση!

Ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά. Πώς έγιναν. ελληνικές οι περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

Link

Η αλλη Θεσσαλονικη

Δημοσίευση: Φύλλο 257 – 4/4/2015

Του Hλία Χαρίτου*

Η μνήμη είναι στολίδι πολύ ενοχλητικό για όποιον τη φέρει. Mε την ευκαιρία της Ημέρας Μνήμης για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας της Εβραϊκής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι η υπόθεση των εκτοπίσεων των Ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης, το 1943, αφορούσε το 1/4 του πληθυσμού της πόλης. Πενήντα χιλιάδες ψυχές. Είναι η εποχή που τα κοράκια εφορμούν και κατασπαράζουν τις περιουσίες των ανυπεράσπιστων πολιτών. Βλέπετε, τα θύματα των ναζιστικών κρεματορίων δεν θα επιστρέψουν ποτέ να διεκδικήσουν τις περιουσίες που μετατράπηκαν σε οκταώροφες πολυκατοικίες και κεντρικά καταστήματα προς ικανοποίηση των μεταπολεμικών «εθνικοφρόνων ιδιοκτητών», πιστών στα ιδανικά του έθνους.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία βαθιά ενοχική πόλη. Μία πόλη που πολλές από τις αστικές περιουσίες της αποκτήθηκαν πάνω στα καμένα πτώματα των Εβραίων και σε ένα τεράστιο έγκλημα.

Αρχή από την ΥΔΙΠ

Τον Μάρτιο του 1943 δημιουργήθηκε η ΥΔΙΠ (Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλίτικης Περιουσίας) που κατάσχεσε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Από τα ζώντα ζώα ίσαμε τα μαγειρικά σκεύη (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΣΤ). Είχαν ήδη προηγηθεί: η συγκέντρωση και ο εξευτελισμός του αντρικού πληθυσμού της κοινότητας στην Πλατεία Ελευθερίας, τον Ιούλιο του 1942 (όπου επιλέχθηκαν όσοι πλαισίωσαν τα τάγματα εργασίας – το 12% από αυτούς θα χαθεί σε διάστημα δέκα εβδομάδων), η αναγκαστική απαλλοτρίωση και το ξήλωμα του συνόλου, του ηλικίας πέντε αιώνων εβραϊκού νεκροταφείου, τον Δεκέμβριο του 1942, που κάλυπτε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, και η εφαρμογή των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης, τον Φεβρουάριο του 1943, σύμφωνα με τους οποίους όλοι οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως θρησκείας, ήταν υποχρεωμένοι να φορέσουν το κίτρινο αστέρι και να σημαδέψουν, μπογιατίζοντας, τα καταστήματά τους.

Οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι κλείσθηκαν σε δύο φρουρούμενα και περιφραγμένα γκέτο. Την ανακατασκευή του γκέτο του συνοικισμού Χιρς, πίσω από τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό, έστησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για την ταινία του Το λιβάδι που δακρύζει. Από εκεί, ξεκινώντας την 17η Μαρτίου 1943, μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς, στην Πολωνία, με φορτία των 2.800 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι περισσότεροι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων με την άφιξή τους. Τα τελευταία τους χρήματα ανταλλάχθηκαν, πριν την επιβίβασή τους στα τρένα στη Θεσσαλονίκη, με πλαστά πολωνικά ζλότι για να τα χρησιμοποιήσουν τάχατες στην «νέα πατρίδα», στην Κρακοβία, που τους υποσχέθηκαν. Η ληστεία των μελλοθανάτων ξεπερνά κάθε νοσηρή φαντασία. (In memoriam, Μ. Μόλχο).

Το τελευταίο, δέκατο ένατο στη σειρά, «φορτίο» στις 7 Αυγούστου του 1943 αποτελείται από τους 1.200 εργάτες που είχαν δοθεί σε Έλληνα εργολάβο που εκτελούσε εργασίες για το σιδηροδρομικό δίκτυο στη Βοιωτία που δεχόταν τις δολιοφθορές του ΕΛΑΣ όπως αναφέρει ο Χάγκεν Φλάισερ, στο δίτομο έργο του Στέμμα και Σβάστικα. Γιατί τα έργα των Γερμανών στην κατοχή, Έλληνες εργολάβοι τα εκτελούσαν…

Οι «μεσεγγυούχοι»

Η ΥΔΙΠ μεταφέρει τις περιουσίες σε «μεσεγγυούχους» Έλληνες πολίτες με «επίσημες» διαδικασίες του ελληνικού κράτους, με το νόμο 205/1943! Οι ιδιοκτησίες, σύμφωνα με την επίσημη θέση της κατοχικής δωσίλογης «κυβέρνησης», δημεύτηκαν από το ελληνικό κράτος και θα αποδίδονταν σε άστεγους, πρόσφυγες και άνεργους της Θεσσαλονίκης με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων που προκάλεσαν στην πόλη η πυρκαγιά του 1917, το κύμα προσφύγων του 1922 και η οικονομική κρίση του 1932.

Όμως, οι κυρίως ευνοημένοι όπως αναφέρονται από τον Στράτο Δορδανά στο βιβλίο του Έλληνες εναντίον Ελλήνων, είναι τα μέλη της Ένωσης Φίλων του Αδόλφου Χίτλερ όπου συμμετέχουν τοπικοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, οι Βουλγαρόφρονες αλλά και οι πατενταρισμένοι δωσίλογοι, οι γερμανοντυμένοι, οι επιφανείς ταγματασφαλίτες, τα άθλια υποκείμενα και καθάρματα που όταν μυρίστηκαν την αποχώρηση των Γερμανών, τον Οκτώβριο του 1944, πούλησαν τις περιουσίες που καταχράστηκαν με τις ευλογίες των Γερμανών και την κοπάνισαν με τα λύτρα του αίματος, μαζί με την Βέρμαχτ, κάποιοι περνώντας το υπόλοιπο του βίου τους στην κοιτίδα του χιλιόχρονου Ράιχ ως Γερμανοί πολίτες!

Ανάμεσα σ’ αυτούς βρέθηκαν με γραφειάρες στο κέντρο της πόλης και τα μέλη της φασιστικής οργάνωσης του 1929, με τίτλο Ελλάς – Εθνική Ένωσις (ΕΕΕ – τα τρία Έψιλον), που πρωτοπαρουσιάζεται στην ιστορία με τον εμπρησμό του εβραϊκού φτωχομαχαλά «Κάμπελ» στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1931. Με τη γερμανική εισβολή τα ΕΕΕ μετονομάστηκαν σε Εθνικό και Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος, στεγάζοντας μαζί με το άλλο ναζιστικό παράρτημα, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Μακεδονίας Θράκης, όλα τα φασιστοειδή της πόλης.

Ωστόσο, οι αγοραστές που απόκτησαν τις ιδιοκτησίες από τους παραπάνω με χρυσές λίρες, συμβόλαια και έγκυρες μεταβιβάσεις, μετέγραψαν τα εβραϊκά ακίνητα, με σκοπό να προστατεύσουν τις ιδιοκτησίες από την ενδεχόμενη μεταπολεμική διεκδίκηση. Η επιλογή των προνομιούχων μεσεγγυούχων και οι «μεταβιβάσεις» γίνονταν με την επίβλεψη και τις ευλογίες του διαβόητου μακελάρη της Θεσσαλονίκης, του αξιωματικού Μαξ Μέρτεν, διευθυντή Διοίκησης της Βέρμαχτ.

Από τα αρχεία και τα πρακτικά συνεδριάσεων της ΥΔΙΠ διαπιστώθηκε (Mark Mazower, Salonica City of Ghosts) μία απίστευτη ιστορία απληστίας, αυθαιρεσίας και απάτης. Το φθινόπωρο του 1943 (όταν οι φούρνοι στο Άουσβιτς κάπνιζαν δουλεύοντας στο ρελαντί) το όλο ζήτημα «της βρόμικης ιστορίας γύρω από τις εβραϊκές ιδιοκτησίες» όπως την αποκάλεσε ένα στέλεχος της ΥΔΙΠ, ήταν πια κοινό μυστικό μέσα στην πόλη. Μόνο 160 περιουσίες είχαν παραδοθεί σε μεσεγγυούχους που υπέδειξε η ΥΔΙΠ. Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης έβαζε λυτούς και δεμένους για να συμμετέχει στη ληστεία των ιδιοκτησιών με τη συχνή παρέμβαση των Γερμανών. Οι μεσεγγυούχοι πουλούσαν τα εμπορεύματα των καταστημάτων πλιατσικολογώντας με ιδιαίτερη προτίμηση στα κοσμηματοπωλεία, στα εμπορικά και στις αποθήκες.

Μετά τον πόλεμο, σε δίκη στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου ένας δωσίλογος δημόσιος υπάλληλος θα καταθέσει: «Στη Θεσσαλονίκη ήταν πασίγνωστο ότι πολλοί άνθρωποι σώθηκαν από τον Μέρτεν και τον επαινούσαν, γιατί τους έδωσε ισραηλίτικες περιουσίες».

Η γενοκτονία των Ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης, κατά τον Mark Mazower, δεν εξελίχθηκε μόνο με εντολές από το Βερολίνο αλλά και με την επισώρευση τοπικών πρωτοβουλιών, που τις έλαβαν Αρχές όπως ο γερμανικός στρατός, οι ιδιώτες εργολάβοι και οι πολιτικά επιτήδειοι αξιωματούχοι. Ο Ηλίας Πετρόπουλος χωρίς περιστροφές υποδεικνύει τους ενόχους για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου: Είναι ο όχλος, ο δήμος και η Μητρόπολη. Με τη βοήθεια και την ανοχή τους συντελέστηκε το μεγαλύτερο πογκρόμ στην Ευρώπη. Μόλις το 3,5% (λιγότεροι από 2.000) επιβίωσε από την ισπανόφωνη σεφαραδίτικη κοινότητα των 50.000 ατόμων που πρωτοεγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1492, μετά τους διωγμούς του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας Φερδινάρδου και Ισαβέλλας. Βέβαια και ο απόστολος Παύλος στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης δίδαξε πιστοποιώντας την πανάρχαια παρουσία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη.

Ιδιαίτερα ο μητροπολίτης της Θεσσαλονίκης, από το 1910, Γεννάδιος, αδιαφόρησε επιδεικτικά σε πλήρη αντίθεση με τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό που κινήθηκε δυναμικά για τη διάσωση των Εβραίων της Αθήνας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το δάπεδο της βασιλικής του Αγίου Δημητρίου είναι στρωμένο με τις μαρμάρινες ταφόπλακες που ξηλώθηκαν από το εβραϊκό νεκροταφείο (Μπερνάντ Πιερρόν, Εβραίοι και Χριστιανοί στη Νεώτερη Ελλάδα).

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την κατάληψή της από τον ΕΛΑΣ, τον Οκτώβριο του 1944 -που κράτησε την πόλη πέντε μήνες μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945, όταν υπογράφτηκε η Συμφωνίας της Βάρκιζας- περίπου πενήντα εβραϊκές ιδιοκτησίες αποδόθηκαν στους επιζώντες που επέστρεψαν από την κόλαση του Άουσβιτς. Όμως, τον Μάρτιο του 1945, οι δωσίλογοι έχουν ήδη μεταμορφωθεί σε εθνικόφρονες και σε αυτούς στηρίζεται το μεταπολεμικό κράτος που έστησαν οι Εγγλέζοι, μετά τα Δεκεμβριανά. Έτσι, οι ιδιοκτησίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης αποδίδονται με το σταγονόμετρο. Μόλις 37 επιστρέφουν στους νόμιμους κατόχους τους ολόκληρο τον επόμενο χρόνο. Δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται, που δικαιώνουν τους μεσεγγυούχους με το σκεπτικό ότι οι ιδιοκτησίες εγκαταλείφθηκαν!

Η έλλειψη μαρτύρων για το θάνατο των περισσότερων θυμάτων στους θαλάμους αερίων έκανε τα πράγματα απίστευτα τραγικά για τους συγγενείς τους. Το καλοκαίρι του 1947 ο Τύπος της Θεσσαλονίκης ανέπτυξε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας εναντίον των «εβραϊκών απαιτήσεων». Συστήθηκε, μάλιστα, και ένα Σωματείον Μεσεγγυούχων. Ένας εισαγγελέας της πόλης αναφώνησε: «ο διωγμός που υπέστησαν οι Ισραηλίτες από τους Γερμανούς έχει τώρα μετατραπεί σε διωγμό των χριστιανών από τους Ισραηλίτες». Η ΥΔΙΠ, ωστόσο, καταργήθηκε το 1949. Το 1953 είχαν ανακτηθεί οριστικά από την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης 543 σπίτια, 51 καταστήματα, 67 οικόπεδα και 18 παραπήγματα. Αυτή ήταν η περιουσία των πενήντα χιλιάδων συμπολιτών μας που χάθηκαν στο Άουσβιτς…

Η επιστροφή του Μέρτεν

Μέσα στο κλίμα της απόλυτης ατιμωρησίας ο Μέρτεν ήρθε το 1957 να καταθέσει ως μάρτυρας στη δίκη του πρώην διερμηνέα του! Προς κατάπληξη κυβέρνησης και γερμανικής πρεσβείας η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε τη σύλληψή του και του απήγγειλε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου. Στη δίκη ο Μέρτεν αποκάλυψε ότι ανάμεσα στις επαφές του τον καιρό της Κατοχής, ήταν μέλη της τότε κυβέρνησης της ΕΡΕ και πρόσωπα πολύ κοντά στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά από ένα ελεεινό αλισβερίσι, ο αιμοσταγής Μέρτεν εκδόθηκε στη Γερμανία για να δικαστεί, όπου τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

Αυτά τα ωραία σού βγάζει η Ιστορία στη φόρα, όταν τη σκαλίζεις. Γιατί σ’ αυτή την πόλη της ιστορικής αμνησίας μπορούν και συμβιώνουν αρμονικά κάνοντας το κορόιδο, πολλά χρόνια τώρα, κατά το στίχο του Θεσσαλονικιού Διονύση Σαββόπουλου «ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με το σατανά»…

* Ο Hλίας Χαρίτος είναι Πολιτικός Μηχανικός