Φάμπρικες: Η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας

Ο Δημήτρης είναι μάγειρας. Για την ακρίβεια ψήστης, από την Θεσσαλονίκη. Η τύχη με έφερε δουλέψω κάποτε μαζί του, σε ένα από εκείνα τα νησιά των Κυκλάδων που ο ΦΠΑ θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον στο 43% και η φτήνια είναι κάτι που δεν συγχωρείται. Εκείνος μάγειρας σε νησί Αθηναίων, εγώ σερβιτόρος. Και οι δύο, υπάλληλοι σε ένα από τα πιο εναλλακτικά εμπορικά ξενοδοχεία της περιοχής.

Εκείνα τα χρόνια δούλευα σεζόν στο νησί, με μόνο μου σκοπό να βγάζω τα έξοδά μου για να μην μένω στην Αθήνα. Ήταν η τρίτη χρονιά που δούλευα στο ξενοδοχείο, και όσο καλά χρόνια κι εάν πέρασε εκεί, ποτέ δεν θα ξεχάσω τις συνθήκες που βρήκα.

Την πρώτη χρονιά, με προσέλαβαν με 30 ευρώ μαύρα, δώδεκα το μεσημέρι με δώδεκα το βράδυ, να σερβίρω στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και να βοηθάω στο μπιτσόμπαρο (εννοείται πως διέθεταν και τέτοιο), να κουβαλάω την κάβα και στα δύο μαγαζιά, να φτιάχνω το τζατζίκι και να πετάω όλα τα σκουπίδια.

-Πότε ξεκινάω, ρώτησα εγώ γεμάτος ενθουσιασμό μόλις μου εξήγησαν τι θα πρέπει να κάνω. Τα πόδια μου είχαν κοπεί, αλλά στην Αθήνα δεν μου πήγαινε καρδιά να γυρίσω.

Τις δύο επόμενες χρονιές, όταν μου ζήτησαν να ξαναπάω εκεί για δουλειά, ξεκαθάρισα πως είμαι διαθέσιμος για οκτάωρο με αύξηση και απολύτως την δουλειά για την οποία θα πληρωνόμουν. Με πήραν.

Τέλος πάντων, όπως σας είπα, ο Δημήτρης βρέθηκε Σαλονικιός μάγειρας σε νησί Αθηναίων.

Εξήντα δύο χρονών, με τη σύντροφό του στη Θεσσαλονίκη και ένα παιδί στον τάφο με μηχανάκι. Στην κουζίνα μόνος του, με μία βοηθό, που ταυτόχρονα δούλευε και λατζιέρισσα, και σαλατιέρισσα, και όποτε προλάβαινε σκούπιζε και την παραλία μπροστά από το ξενοδοχείο. Δύο μόλις άτομα, για μία κουζίνα που τάϊζε 200-300 πελάτες τουλάχιστον την ημέρα, και έπρεπε να κάνουν τα πάντα. Από το πλύσιμο των λαχανικών μέχρι το τρίψιμο των πάγκων το βράδυ πριν το κλείσιμο. Δύο άτομα.

Η Γαλήνη, έτσι την έλεγαν εδώ στην Ελλάδα, ήταν κέρβερος. Δεν μάσαγε. Αλλά ο άνθρωπος είχε γονατίσει.

Μετά από δυόμιση μήνες εξόντωση και δύο παραιτήσεις, ένα βραδάκι που μοιραζόμασταν ένα ουίσκι στην παραλία, μου λέει:

-Θα φύγω αδερφέ. Δεν αντέχω άλλο. Αλλά θα φύγω κρυφά και θέλω να με βοηθήσεις. Έχω παραιτηθεί δύο φορές και με ρίχνουν στο φιλότιμο. Αλλά δεν είναι ζωή αυτή. Δεν αντέχω άλλο εδώ.

Ήταν 12 Αυγούστου. Σε δυο μέρες Δεκαπενταύγουστος.

-Μέσα Δημήτρη, ότι θες.

-Εγώ είμαι εδώ όλη μέρα, μου λέει. Δεν ξέρω τα κόλπα. Θέλω να μου βγάλεις εισιτήρια και να μου κανονίσεις ένα ταξί να με πάει στο λιμάνι.

Το επόμενο βράδυ, στο κλασσικό τσιγαράκι μετά τη δουλειά, του δίνω τα εισιτήρια, του δίνω και πέντε τηλέφωνα για ταξί, τον χαιρετάω και φεύγω. Ήταν η ώρα που θα απολάμβανα την επιλογή μου να δουλεύω στο νησί.

Λίγο μετά τις τρεις με παίρνει τηλέφωνο και τον ακούω απεγνωσμένο να μου περιγράφει πως όλοι οι ταρίφες του αρνήθηκαν να πάνε να τον πάρουν γιατί τους ήθελε περίπου στις 4 το ξημέρωμα, την ώρα που παρέδιδαν στον επόμενο ή απλά σχολάγανε.

Να μην τα πολυλογώ, ταξί δεν υπήρχε κι έτσι πήγα και τον πήρα με το αυτοκίνητο στα κρυφά, και τον πήγα μέχρι το λιμάνι. Το πρόσωπό του μόλις κατέβηκε από το αυτοκίνητο είχε ήδη αστράψει.

«Άμα έρθεις Θεσσαλονίκη…», επαναλάμβανε σε ρυθμούς πολυβόλου και σχεδόν έκλαιγε.

Την επόμενη το απόγευμα, με πήρε τηλέφωνο και δεν αναγνώρισα την φωνή του. Ο άνθρωπος είχε απελευθερωθεί. Είχε βρει την υγειά του.

Από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια, και ο Δημήτρης με παίρνει ακόμα τηλέφωνο κάθε χρόνο, σε κάθε γιορτή, πολλές φορές και χωρίς κάποια αφορμή. Για να δει τι κάνω. Ο Δημήτρης δεν το έχει ξεχάσει ακόμα.

Ούτε κι εγώ.

Την ιστορία την θυμήθηκα με αφορμή τον θάνατο της 22χρονης μαθητευόμενης Ουκρανής σε ξενοδοχείο της Ζακύνθου, στον Λαγανά, δουλεύοντας αδιάκοπα δωδεκάωρα, χωρίς ρεπό, από υπερκόπωση.

Στα είκοσι δύο της. Από υπερκόπωση. Άλλες δεκάδες χιλιάδες παιδιά και μεγαλύτεροι, σε εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες τέτοια ξενοδοχεία, παραμένουν ζωντανοί. Προς το παρόν.

Λένε πως, η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας είναι ο τουρισμός της. Είναι η μισή αλήθεια.

Η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας είναι οι εργαζόμενοί της. Έλληνες και μετανάστες. Αυτοί είναι που σηκώνουν τον τουρισμό στις πλάτες τους.

Όπως σηκώνουν και κάτι ψώνια, στην πλειοψηφία τους, που ζούνε τον μύθο τους στην Ελλάδα του 2015 και καταφέρνουν να κρατούν σε ομηρία τους εργαζόμενους για ένα πιάτο φαΐ και μερικές πενταροδεκάρες, την ώρα που αυτοί κονομάνε εκατομμύρια.

Μέχρι οι σκλάβοι στις φάμπρικες να εξεγερθούν και να καταλάβουν πως η δύναμη είναι δική τους στην πραγματικότητα.

Χωρίς αυτούς, τα χλιδάτα εστιατόρια και τα λουξ δωμάτια είναι απλώς ντουβάρια.

ΥΓ. Να περιγράψω πως ξημέρωσε η επόμενη ημέρα, χωρίς τον μάγειρα στο ξενοδοχείο, θα ήταν περιττό. Όμως φτάνει να σας πως η μέρα που ξημέρωσε ήταν η 14η Αυγούστου.

Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει η μέρα της Παναγίας για τον εσωτερικό τουρισμό και τα φαγάδικα της χώρας, ειδικά στα νησιά.

ΥΓ 2. Να είσαι καλά ρε Μήτσο, όπου κι αν βρίσκεσαι.

https://rebeliskos.wordpress.com/2015/07/25/%CF%86%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC/

Καλώς ήρθατε στο στρατόπεδο εξόντωσης «Auschgreece»

Τον Μάρτιο του 1943 το πρώτο τρένο των αλόγων, γεμάτο με Εβραίους Έλληνες της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε για το Άουσβιτς.

(Πριν αρχίσουν οι «χριστιανοί-Έλληνες» να διαμαρτύρονται για το «Εβραίοι-Έλληνες» ας τους πληροφορήσουμε ότι οι Εβραίοι στην Ελλάδα είναι παλιότεροι από το χριστιανισμό.

Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου υπάρχουν στοιχεία για τους Ρωμανιώτες, Εβραίους εγκατεστημένους στον Ελλαδικό χώρο, οι οποίοι μάλιστα μιλούσαν κάποια ελληνική διάλεκτο.

Αλλά οι περισσότεροι ήταν Σεφεραδίτες, Ισπανοεβραίοι, όπως ο «Σολωμός» του Καραγκιόζη, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον Ελλαδικό χώρο –δε γράφω Ελλάδα, γιατί τέτοιο κράτος δεν υπήρχε ακόμα- το 1492.)

Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης παραδόθηκαν στους Ναζί χωρίς να φέρουν καμία αντίσταση. Είχαν πειστεί, με τη βοήθεια και του αρχιραβίνου Κορέτζ, ότι οι ναζήδες θα τους πήγαιναν στην Κρακοβία, όπου το «βούτυρο θα ήταν παχύ και το ψωμί άσπρο».

46.000 Θεσσαλονικείς πέρασαν τις πύλες του στρατοπέδου συγκεντρώσεως του Άουσβιτς –πράγματι, στην Κρακοβία.

Ελάχιστοι επιβίωσαν… Το μόνο «βούτυρο» που είδαν ήταν αυτό που έβγαζαν τα αποστεωμένα κορμιά τους στους φούρνους.

~~{}~~

Τώρα ήρθε η σειρά των υπόλοιπων Ελλήνων, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και πεποιθήσεων, να καούν στα κρεματόρια.

Η Ελλάδα είναι ένα γιγάντιο στρατόπεδο εξόντωσης!

Υπάρχουν κάποιοι (υπάρχουν;) αφελείς που συνεχίζουν να πιστεύουν πως όσα συμβαίνουν είναι απόρροια μιας περαστικής οικονομικής κρίσης. Κάτι σαν εποχιακή γρίπη, που θα κάνει τον κύκλο της και θα φύγει.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι πιο κυνικοί, που πιστεύουν ότι όλα αποσκοπούν στην αρπαγή του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου. Πόσο γελασμένοι είναι κι αυτοί…

Το κίνητρο των λίγων που μετατρέπουν τον κόσμο ολόκληρο σε αποικία τους δεν είναι ο πλούτος ούτε η απληστία. Έχουν περισσότερο χρήμα απ’ όσο θα μπορούσαν να ξοδέψουν σε δέκα ζωές, αυτοί και οι απόγονοι τους.

Το κίνητρο τους είναι ίδιο με εκείνο των σίριαλ-κίλερ και των βιαστών: Έλεγχος, κυριαρχία, χειριστικότητα… Δε θέλουν να αυξήσουν τα κέρδη τους, θέλουν να οριστικοποιήσουν την κυριαρχία τους.

Για να το πετύχουν αυτό δημιουργούν τα εθνικά στρατόπεδα εξόντωσης.

~~{}~~

Πρωτίστως μας εξοντώνουν πολιτιστικά: Λαοί χωρίς γνώση της ιστορίας τους, χωρίς επίγνωση της ταυτότητας τους, χωρίς εθνική κουλτούρα και πολιτισμό. Χωρίς γλώσσα. Χωρίς ενότητα.

Έπειτα ηθικά: Δεσμώτες του καταναλωτισμού, με μόνο αυτοσκοπό την προσωπική επιβίωση, με μόνο όνειρο την εφήμερη διασημότητα (μέσω των ελεγχόμενων media) ή τον ανέλπιστο πλουτισμό (μέσω του νόμιμου και μη τζόγου), όλοι εναντίον όλων («omnium contra omnes»), και έτοιμοι να προωθήσουν τα παιδιά τους στην πορνεία (μη σας φαίνεται παράξενο, ήδη συμβαίνει).

Κατόπιν οικονομικά: Υφαρπάζοντας κάθε ευρώ που κερδίζουμε με νόμιμους και μη τρόπους, απορροφώντας τις καταθέσεις των τυχερών –ή πονηρών- που έχουν ακόμα καταθέσεις, φορολογώντας κάθε δραστηριότητα, καταστρέφοντας κάθε μικρή επιχείρηση, και εκφοβίζοντας για ακόμα χειρότερα «μέτρα»… Τα μέτρα που σου παίρνουν για να χωρέσεις στο κιβούρι.

Τέλος, μας εξοντώνουν, κυριολεκτικά: Οι πιο «ικανοί» μεταναστεύουν για την Κρακοβία όπου το «βούτυρο είναι παχύ». Όσοι μένουν αποδεκατίζονται. Όσοι μένουν ρομποτοποιούνται. Όσοι μένουν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην αυτοκτονία, στην αρρώστια και στην εξαθλίωση.

Σύντομα θα έχουν μόνο ένα δίλημμα: Αυτοκτονία ή θάνατος;

~~{}~~

Η δημοκρατία απέμεινε ένα “postwardream”.

Η ολιγαρχία της εξόντωσης, που δεν αναγνωρίζει εθνικότητα, θρήσκευμα ή φυλή, είναι το πολίτευμα του 21ου αιώνα.

Εξοντωθήκαμε πολιτιστικά, ηθικά, οικονομικά, έφτασε πλέον η ώρα και της κυριολεξίας.

Πάνω από το τέλος του ανθρώπου είναι γραμμένο με ψηφιακά γράμματα:

«Η ελεύθερη αγορά απελευθερώνει».

Σκοτωθείτε λοιπόν ελεύθερα:

Οι δημόσιοι ενάντια στους ιδιωτικούς, οι άνεργοι ενάντια στους εργαζόμενους, οι εργαζόμενοι ενάντια στους συνταξιούχους, οι δεξιοί ενάντια στους αριστερούς, οι χριστιανοί ενάντια στους άθεους, οι ρεμπουμπλικάνοι ενάντια στους δημοκρατικούς, οι Γερμανοί ενάντια στους Έλληνες, οι χορτοφάγοι ενάντια στους κρεατοφάγους και οι στρέιτ ενάντια στους γκέι.

Σκοτωθείτε ελεύθερα… Δεν έχετε άλλη επιλογή.

~~{}~~

Οι μαρξιστές φιλόσοφοι –πίσσα στα κόκαλα σου, Χόμπσμπαουμ- έκαναν ένα λάθος: Η πάλη δεν είναι μόνο ταξική, η πάλη είναι ανθρωπιστική.

Και ο άνθρωπος πέθανε!

Ο εικοστός αιώνας ξεκίνησε με το θάνατο του θεού, όπως τον βροντοφώναξε ο Ζαρατούστρα.

Ο εικοστός πρώτος αρχίζει με το θάνατο του ανθρώπου, όπως τον αποδεχόμαστε ψιθυριστά όλοι εμείς.

Ο άνθρωπος πέθανε… Σςςςςς…

http://sanejoker.info/2012/10/auschgreece.html

Tο Ευρώ ως Σκοπός, το Ευρώ ως Μέσο και η σημασία του δημοψηφίσματος

Σχέδιο Β

Θεόδωρος Μαριόλης

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο, και

πρόεδρος του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης

Όταν άρχισε να σχηματίζεται η Ευρωζώνη, αλλά και τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, γράφτηκε συστηματικά ότι η δημιουργία της δεν ήταν Σκοπός. Η ζώνη του κοινού νομίσματος θα ήταν, υποτίθεται, ένα Μέσο συμβολής στην επίτευξη κομβικών στόχων της οικονομικής πολιτικής, δηλαδή:

(α) της μικροοικονομικής αποτελεσματικότητας,

(β) της μακροοικονομικής σταθερότητας, και

(γ) της ισόρροπης ανάπτυξης μεταξύ χωρών και περιφερειών.

Κανείς, ανάμεσα στους πλέον θερμούς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν διατύπωσε αντίθετη θέση.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Όχι μόνον λόγω των ισχνών μέσων ρυθμών ανάπτυξης που έχουν σημειωθεί στην Ευρωζώνη συνολικά, ή και των μεγάλων αποκλίσεών τους από χώρα σε χώρα (ιδίως, μεταξύ «Βορρά-Νότου»). Η πιο θεαματική μεταβολή συντελέστηκε με τη μετατροπή του Ευρώ από Μέσο σε Σκοπό.

Οι τελευταίες εξελίξεις, οι οποίες πυροδοτήθηκαν με αφορμή την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, υπογραμμίζουν αυτήν τη μετατροπή. Οι επικεφαλής των «δανειστών» διαμηνύουν, σε όλους τους τόνους, ότι το δημοψήφισμα αφορά στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, την οποία ονόμασαν, εν συνεχεία, Ευρωπαϊκή Ένωση, και, τελικά, Ευρώπη (!). Ακολουθεί, στο ίδιο μήκος κύματος, η πλειοψηφία της ελληνικής αντιπολίτευσης. Από την άλλη πλευρά, η ελληνική κυβέρνηση έχει εξαρχής δηλώσει ότι το δημοψήφισμα αφορά στην αποδοχή ή μη συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία θα εντείνουν την ύφεση, χωρίς παραλλήλως να εξηγεί, πειστικά τουλάχιστον, την προσήλωσή της στην Ευρωζώνη.

Η αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και «δανειστών»-αντιπολίτευσης στο κοινό πεδίο της Ευρωζώνης μοιάζει με πολυτέλεια. Έπειτα από 7-8 χρόνια συνεχούς μείωσης του ελληνικού ΑΕΠ, το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα δεν είναι οι διαξιφισμοί περί «Ευρωπαϊκής Ιδέας». Πολύ λιγότερο το ζήτημα δεν είναι η λήψη μέτρων, τα οποία θα εντείνουν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, την ύφεση.

Το ζητούμενο για τη χώρα μας είναι η υλοποίηση ενός προγράμματος επιταχυνόμενης ανάπτυξης. Ακόμη και οι ακραιφνέστεροι σοσιαλ-«δαρβινιστές» δεν μπορούν να διαφωνήσουν με αυτό, έστω και αν αδιαφορούν για το πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους, καθώς και για τα – λεγόμενα – επιδόματα ανεργίας.

Η οικονομική επιστήμη υποστηρίζει ότι κάθε εθνική οικονομία αποτελείται από τρεις τομείς, τον Ιδιωτικό (επιχειρήσεις και νοικοκυριά), τον Δημόσιο και τον Εξωτερικό τομέα. Και ότι όταν βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, πρέπει ένας, τουλάχιστον, εξ αυτών να λειτουργήσει ως «ατμομηχανή», δηλαδή να καθοδηγήσει την τόνωση της συνολικής ζήτησης. Τέλος, αυτή η τόνωση μπορεί να επιτευχθεί μέσω δημοσιονομικών, νομισματικών, συναλλαγματικών, εισοδηματικών, εμπορικών και διαρθρωτικών πολιτικών. Εννοείται, φυσικά, ότι οι διαρθρωτικές πολιτικές δεν είναι υλοποιήσιμες βραχυπρόθεσμα.

Στην Ελλάδα σήμερα, ο Ιδιωτικός τομέας βρίσκεται σε δεινή θέση, ενώ αποστραγγίζεται με φόρους. Ο Δημόσιος τομέας είναι φορτωμένος με χρέη. Τέλος, παρά τη σημαντική μείωση των μισθών («εσωτερική υποτίμηση»), ο Εξωτερικός τομέας δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί: Κατά την περίοδο 2010-2013, οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 3.3% (σε σταθερές τιμές του έτους 2010), ενώ το μερίδιό τους στο σύνολο των παγκοσμίων εξαγωγών μειώθηκε κατά 9.4%.

Τα κείμενα προτάσεων για τη συμφωνία, και των «δανειστών»-αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης, εξαντλούνται σε παραθέσεις μέτρων, από τις οποίες δεν απουσιάζουν μόνον αναλυτικές εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις τους, αλλά και οι αναφορές στην ενεργοποίηση αναπτυξιακών μηχανισμών. Για την ακρίβεια, τα μέτρα έχουν συσταλτικό χαρακτήρα, δηλαδή περιορίζουν παρά τονώνουν τη ζήτηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι μήπως αποτέλεσμα λαθεμένης ανάλυσης; Όχι. Πρόκειται για αποτέλεσμα δομικών περιορισμών, οι οποίοι απορρέουν από τη συμμετοχή μίας χώρας στην Ευρωζώνη.

Η περικοπή δημοσίων δαπανών και η μονομερής, εις βάρος των μισθωτών, εισοδηματική και φορολογική πολιτική, είναι τα κύρια εργαλεία οικονομικής πολιτικής, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι εθνικές κυβερνήσεις στην υπαρκτή Ευρωζώνη ανεξαρτήτως των προθέσεών τους. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η πλάστιγγα γέρνει εις βάρος, επιπλέον, της αυτοαπασχόλησης και των πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων.

Με μία λέξη, λοιπόν, το Ευρώ ως μέσο έγινε σκοπός. Στη θέση του μέσου τοποθετήθηκε ένα αναλλοίωτο μείγμα μονομερών-συσταλτικών πολιτικών.

Φαίνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση άρχισε να συνειδητοποιεί, από ένα σημείο και μετά, τους δομικούς περιορισμούς της Ευρωζώνης, γεγονός που την οδήγησε, τελικά, στην επιλογή του δημοψηφίσματος. Δυστυχώς, όμως, ο επακόλουθος έλεγχος-περιορισμός της νομισματικής ρευστότητας αποτελεί συσταλτική διαταραχή. Έτσι, ενισχύεται το υφεσιακό κύμα και, ταυτοχρόνως, διογκώνεται το καθεστώς αβεβαιότητας, το οποίο παράγει, με τη σειρά του, επιπρόσθετα υφεσιακά αποτελέσματα.

Τίποτε δεν εγγυάται ότι ένα «Όχι» θα σηματοδοτήσει την αντιστροφή της κατάστασης. Για το σκοπό αυτό απαιτούνται πολλά περισσότερα «Όχι», απαιτείται, δηλαδή, η υλοποίηση ενός προγράμματος επιταχυνόμενης ανάπτυξης. Είναι, ωστόσο, βέβαιο ότι αρκεί ένα μόνον «Ναι» για να συνεχιστεί η πορεία βύθισης της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων – όχι μόνον στην πατρίδα μας αλλά σε όλον το «Νότο» της Ευρώπης.

Είναι πολύ σημαντικό για τη χώρα μας να διασαφηνιστεί, έστω και τώρα, η σχέση σκοπού-μέσου όσον αφορά στο Ευρώ, καθώς και το περιεχόμενο που προσδίδει η κάθε πλευρά σε αυτούς τους όρους. Η ιδεολογία του κοσμοπολιτισμού-ευρωπαϊσμού όσο και οι επαναστατικές λογοκοπίες-γενικολογίες, περί καπιταλισμού και πλουτοκρατίας, δεν θα συμβάλλουν, ούτε ελάχιστα, στην απαιτούμενη διασαφήνιση. Ο χρόνος είναι ελάχιστος.

Η κολυμπήθρα του δικομματισμού.

Ο Πρωθυπουργός εγκλωβισμένος στο αδιέξοδο του ευρωμονόδρομου που έχει επιλέξει και έχει επιλέγει, με όρους αστικής δημοκρατίας, για να κυβερνήσει, προσπάθησε να σπάσει το βολονταρισμό των τεχνοκρατών (υπαλλήλων ολιγαρχιών), που επί της ουσία διοικούν την Ευρώπη και τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς . Θεώρησε ότι θα στριμώξει και το παλιό ελληνικό πολιτικό σύστημα σε ένα ερώτημα που κανείς λογικός δεν θα μπορούσε να δώσει καταφατική απάντηση.

Έκανε τελικά λάθος για τι έδωσε την ευκαιρία σε όλους αυτούς που εσκεμμένα, η μη οδήγησαν την χώρα και την κοινωνία σε αυτή την τραγική κατάντια, να γαντζωθούν από το ερώτημα του δημοψηφίσματος και να ξεπλύνουν τις επιλογές τους με μια λαϊκή αποδοχή. Αυτό θα τους επιτρέπει στο διηνεκές να τη επικαλούνται ότι τελικά αυτό ήθελε ο λαός και αυτό εξυπηρέτησαν τελικά.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα τα πολιτικά κόμματα και οι συμμετέχοντες στις κυβερνήσεις από την μεταπολίτευση και μετά είτε αποδέχονταν τον ευρωμονόδρομο ως μια εξόχως λαμπρή κοινωνική , πολιτική και οικονομική διαδρομή, είτε τον ενστερνιζόταν κατά την ανάληψη της εξουσίας του. Οι πολιτικές επιλογές που εφαρμόστηκαν σε όλη αυτή την διαδρομή ήταν να δημιουργήσουν μια πλασματική αναπτυσσομένη οικονομία χωρίς ουσιαστική παραγωγική βάση, αλληλένδετα συνδεδεμένη με τις εισαγωγές από βασικά αγαθά μέχρι και υποβρύχια που γέρνουν σαν την Πίζα. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο μερίμνησαν να αποχαυνώσουν την κοινωνία να την θρέψουν με άρτο και θεάματα , με αυξήσεις πάντα συνδυασμένες με αύξηση του καταναλωτισμού, του ατομικισμού , της ιδιοκτησίας παρέα με τις ιερές αγελάδες των πιστωτικών ιδρυμάτων (κυριολεκτικός το τελευταίο) . Δημιούργησαν μια κοινωνία μικροαστών όπως την περιγράφει και ο καλλιτέχνης το 1975.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια η άρχουσα τάξη χρησιμοποίησέ το πολιτικό προσωπείο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της τα οποία ήταν συνυφασμένα με αυτά της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ολιγαρχίας. Οι περισσότεροι που μπορούσαν να κατανοήσουν τι έκαναν είχαν επίγνωση των συνεπειών των επιλογών τους και για το λόγο αυτό μετά την χρησιμοποίηση τους στην πολιτική εξαφανίζονταν σαν να μην υπήρχαν ποτέ πρίν σαν πολιτικά όντα.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ ότι ποτέ δεν είπαν την αλήθεια στον λαό για τις επιλογές τους και όταν το έκαναν ήταν γιατί ήθελαν να αποχωρήσουν από τον επι χρήμασι πολιτικό βίο έκαναν αναφορά μόνο για την κορυφή του παγόβουνου….

Την προηγούμενη Παρασκευή ο Πρωθυπουργός τους έδωσε, από σπόντα, μια ευκαιρία να απαλλαγούν από την αποκλειστική τους πολιτική ευθύνη για τις επιλογές τους και να την μεταβιβάσουν ως επιλογής σε αυτή την διαμορφωμένη μικροαστική κοινωνία. Δεν τους εμπόδισε ούτε καν το γεγονός να ταυτιστούν με τις τραγικές προτάσεις των δανειστών που μας οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση.

Θα πρέπει να καταλάβουν αυτοί που θα ψηφίσουν αύριο το ναι ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να δώσουν μια πολιτική νομιμοποίηση σε όλους αυτούς που προανέφερα.

Το κείμενο είναι αρκετά κακογραμμένο γιατί δεν είχα χρόνο.

H ανάγκη του φόβου

του Σπύρου Ασδραχά*

Ο φόβος έχει πολλές αφορμές και διαφορετικά αποτελέσματα. Δεν θα μιλήσω για τον φόβο που σου προκαλεί ο άλλος ή ένα φυσικό φαινόμενο, ένας σεισμός λόγου χάρη. Θα αναφερθώ στον φόβο εκείνον που κάποιος τον προκαλεί ο ίδιος, δηλαδή στην ανάγκη του φόβου. Αυτή η ανάγκη μπορεί να είναι αποτέλεσμα της διάθεσης σου να φύγεις από την αδράνεια και την χαύνωση.

Κάποτε ο Πιέρ Μπουρντιέ σ’ ένα του κείμενο είχε, απ’ όσο θυμάμαι, την φράση «κάνε μπου για να φοβηθώ».Πρόκειται για τον φόβο- αφύπνιση. Υπάρχει ωστόσο ο φόβος που αποσκοπεί στην αποφυγή της αφύπνισης.

Στο μέτρο όπου από ενστικτώδης γίνεται έλλογη κίνηση τότε ο φόβος μπορεί να υιοθετήσει το παράλογο, να γίνει υποδοχή της διαστρέβλωσης. Αυτή η μετάβαση από το έλλογο στο παράλογο συνιστά μια σχιζοφρένεια την οποία ζούμε στις μέρες μας σε διάφορα επίπεδα ένα από τα οποία είναι εκείνο που ορίζει την αντίθεση στο δημοψήφισμα.

Η άρση του όχι στην καθυπόταξη έχει ως ψυχολογική ανάγκη τον εσωτερικευμένο φόβο που σου προκαλεί ο άλλος. Με άλλα λόγια μια εσωτερική ανάγκη να μην αλλάξεις τους όρους στη ζωή σου διακινδυνεύοντας να υιοθετήσεις το καλύτερο, που το καθιστά καλύτερο εξ αντικειμένου η δυσφορία του πραγματικού. Με απλά λόγια αυτοί που θέλουν να φοβηθούν κι όχι εκείνοι που θέλουν να φοβίσουν έχουν εγκλωβιστεί στην άκριτη παραδοχή των όρων μιας ζωής που δεν τους ταιριάζει, δεν τους ωφελεί, δεν τους δίνει καμία διέξοδο. Είναι ο φόβος των «φρονήμων» που προτιμούν τον αργό θάνατο που ξεκινά από έναν υποφερτό πόνο με κατάληξη τον πόνο πριν τον επιθανάτιο ρόγχο.

Σ’ αυτή την υποκειμενική ανάγκη του φόβου επενδύουν όσοι θέλουν να εξουδετερώσουν στοιχειώδεις αντιστάσεις που διαθέτει ένας ζωντανός οργανισμός, στην περίπτωση μας μια καθιμαγμένη κοινωνία.

Το παρήγορο είναι ότι υπάρχουν τα άτομα εκείνα που έχουν αποδεσμευτεί από την ανάγκη του φόβου και αντιμάχονται τους όρους της ανυπόφορης ζωής, διακινδυνεύοντας έστω και τη συντριβή τους, τη συντριβή εκείνη που γυμνός κάποιος προσπαθεί με το ακόντιο στο χέρι να αντιταχθεί στα πάντσερ του εισβολέα.

Μόνο που τα σημερινά πάντσερ δεν είναι μεταλλικά αλλά οικονομικά, χωρίς ωστόσο τούτο να σημαίνει ότι δεν έχουν ερπύστριες. Το δημοψήφισμα ενδέχεται ,όπως εύχομαι ,να δείξει ότι και στις ερπύστριες της οικονομίας μπορεί να βρεθεί το αντίδοτο. Λένε ότι οι φαντάροι μας στον ελληνοϊταλικό πόλεμο στην Αλβανία έριχναν στις ερπύστριες των τανκς κουβέρτες κι έτσι τα ακινητοποιούσαν.

Το ΟΧΙ της επόμενης Κυριακής ας ελπίσουμε ότι θα συντίθεται από διαφορετικούς λόγους, με κοινή ωστόσο αναγωγή εκείνη που υπερασπίζεται την ανεξαρτησία μίας χώρας που έχει συγκροτηθεί σε έθνος, όσο κι αν η τελευταία λέξη έχει παραμορφωθεί, ως αποτέλεσμα του λεγόμενου παραδόξου των εθνών, σύμφωνα με το οποίο ό,τι ένα έθνος θεωρεί ως δικό του συστατικό θεμελιώδες στοιχείο, δεν το αναγνωρίζει για τα άλλα έθνη.

Ας διεκδικήσουμε αυτό το συστατικό στοιχείο του δικού μας έθνους σήμερα, γνωρίζοντας το αντίστοιχο των άλλων εθνών -χωρίς τούτο να σημαίνει αποδοχή των επιθετικών οικονομικών ηγεμονιών- που παρά τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, διατηρεί και ενισχύει τα εδαφικά και εθνικά του χαρακτηριστικά.

* Ο Σπύρος Ασδραχάς είναι ιστορικός

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.