Η κολυμπήθρα του δικομματισμού.

Ο Πρωθυπουργός εγκλωβισμένος στο αδιέξοδο του ευρωμονόδρομου που έχει επιλέξει και έχει επιλέγει, με όρους αστικής δημοκρατίας, για να κυβερνήσει, προσπάθησε να σπάσει το βολονταρισμό των τεχνοκρατών (υπαλλήλων ολιγαρχιών), που επί της ουσία διοικούν την Ευρώπη και τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς . Θεώρησε ότι θα στριμώξει και το παλιό ελληνικό πολιτικό σύστημα σε ένα ερώτημα που κανείς λογικός δεν θα μπορούσε να δώσει καταφατική απάντηση.

Έκανε τελικά λάθος για τι έδωσε την ευκαιρία σε όλους αυτούς που εσκεμμένα, η μη οδήγησαν την χώρα και την κοινωνία σε αυτή την τραγική κατάντια, να γαντζωθούν από το ερώτημα του δημοψηφίσματος και να ξεπλύνουν τις επιλογές τους με μια λαϊκή αποδοχή. Αυτό θα τους επιτρέπει στο διηνεκές να τη επικαλούνται ότι τελικά αυτό ήθελε ο λαός και αυτό εξυπηρέτησαν τελικά.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα τα πολιτικά κόμματα και οι συμμετέχοντες στις κυβερνήσεις από την μεταπολίτευση και μετά είτε αποδέχονταν τον ευρωμονόδρομο ως μια εξόχως λαμπρή κοινωνική , πολιτική και οικονομική διαδρομή, είτε τον ενστερνιζόταν κατά την ανάληψη της εξουσίας του. Οι πολιτικές επιλογές που εφαρμόστηκαν σε όλη αυτή την διαδρομή ήταν να δημιουργήσουν μια πλασματική αναπτυσσομένη οικονομία χωρίς ουσιαστική παραγωγική βάση, αλληλένδετα συνδεδεμένη με τις εισαγωγές από βασικά αγαθά μέχρι και υποβρύχια που γέρνουν σαν την Πίζα. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο μερίμνησαν να αποχαυνώσουν την κοινωνία να την θρέψουν με άρτο και θεάματα , με αυξήσεις πάντα συνδυασμένες με αύξηση του καταναλωτισμού, του ατομικισμού , της ιδιοκτησίας παρέα με τις ιερές αγελάδες των πιστωτικών ιδρυμάτων (κυριολεκτικός το τελευταίο) . Δημιούργησαν μια κοινωνία μικροαστών όπως την περιγράφει και ο καλλιτέχνης το 1975.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια η άρχουσα τάξη χρησιμοποίησέ το πολιτικό προσωπείο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της τα οποία ήταν συνυφασμένα με αυτά της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ολιγαρχίας. Οι περισσότεροι που μπορούσαν να κατανοήσουν τι έκαναν είχαν επίγνωση των συνεπειών των επιλογών τους και για το λόγο αυτό μετά την χρησιμοποίηση τους στην πολιτική εξαφανίζονταν σαν να μην υπήρχαν ποτέ πρίν σαν πολιτικά όντα.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω εδώ ότι ποτέ δεν είπαν την αλήθεια στον λαό για τις επιλογές τους και όταν το έκαναν ήταν γιατί ήθελαν να αποχωρήσουν από τον επι χρήμασι πολιτικό βίο έκαναν αναφορά μόνο για την κορυφή του παγόβουνου….

Την προηγούμενη Παρασκευή ο Πρωθυπουργός τους έδωσε, από σπόντα, μια ευκαιρία να απαλλαγούν από την αποκλειστική τους πολιτική ευθύνη για τις επιλογές τους και να την μεταβιβάσουν ως επιλογής σε αυτή την διαμορφωμένη μικροαστική κοινωνία. Δεν τους εμπόδισε ούτε καν το γεγονός να ταυτιστούν με τις τραγικές προτάσεις των δανειστών που μας οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση.

Θα πρέπει να καταλάβουν αυτοί που θα ψηφίσουν αύριο το ναι ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να δώσουν μια πολιτική νομιμοποίηση σε όλους αυτούς που προανέφερα.

Το κείμενο είναι αρκετά κακογραμμένο γιατί δεν είχα χρόνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s