Ζει ο Μεγαλέξανδρος; ρώτησε η Γοργόνα

Το 1917 ο Μαρσέλ Ντυσάν αγόρασε έναν ουρητήρα, απ” αυτούς που υπήρχαν στις δημόσιες τουαλέτες. Το υπέγραψε με το ψευδώνυμο R. Mutt και το έστειλε στην Έκθεση, ως έργο τέχνης.

Ήταν η Κρήνη (Fountain), το πιο διάσημο ready-made-art έκθεμα, ίσως η αρχή της εννοιολογικής τέχνης (conseptual art).

Η επιτροπή της έκθεσης το απέρριψε, αλλά το έργο φωτογραφήθηκε κι έγινε διάσημο.

Δεκαεφτά αναπαραγωγές του χαμένου έργου υπογράφτηκαν απ” τον Ντυσάν τη δεκαετία του εξήντα.

Το 2004 η Κρήνη ανακηρύχθηκε το πλέον επιδραστικό έργο του 20ού αιώνα.

Πολλοί καλλιτέχνες (ανάμεσα τους κι ο μουσικός Brian Eno) κατούρησαν μέσα σε μία απ” τις 17 Κρήνες. Εφόσον ο ουρητήρας είναι τέχνη, τότε κι η ούρηση σ” αυτό συνιστά πράξη τέχνης.

Το 2006 ο καλλιτέχνης Πινοντσέλι (που αργότερα θα λήστευε μια τράπεζα για να πάρει ένα ευρώ), μπήκε στο μουσείο Πομπιντού και μ” ένα σφυρί έσπασε την Κρήνη. Αυτή η καταστροφή ήταν μια πράξη τέχνης.

~~

Στις Καβουρότρυπες, στη Σιθωνία της Χαλκιδικής, ο γλύπτης Διονύσιος Καρυπίδης είχε σμιλέψει στον βράχο ένα έργο 6,6 μέτρων, την Πετρωμένη Γοργόνα.

Σε κάποιους δεν άρεσε το έργο (όπως στην επιτροπή δεν άρεσε η Κρήνη), που δεν είχε κοστίσει τίποτα στον δήμο, που είχε γίνει με προσωπική απόφαση, ευθύνη, εργασία του καλλιτέχνη.

Του επέβαλαν πρόστιμο 531 ευρώ, επειδή είχε καταστρέψει το φυσικό τοπίο.

Ο γλύπτης πήρε την απόφαση του, αφού προειδοποίησε την επιτροπή του δήμου. Πλήρωσε το πρόστιμο (σαν τον Σωκράτη που δέχτηκε να πιει το κώνειο) και μετά πήγε στις Καβουρότρυπες και κατέστρεψε την Πετρωμένη Γοργόνα.

~~

Η Γοργόνα ήταν ένα όμορφο γλυπτό, αλλά αυτό είναι η προσωπική μου άποψη. Σίγουρα θα μπορούσε να γίνει το σήμα κατατεθέν της περιοχής, ένας πόλος έλξης τουριστών και ευρώ, για να ικανοποιηθούν και οι δημοτικές αρχές.

Όμως ο καλλιτέχνης είχε δημιουργήσει αυθαίρετα, χωρίς να έχει πάρει άδεια, χωρίς να έχει σχέσεις και συγγένειες με τους προύχοντες και τους κήνσορες.

Ήταν ένα πρωτόγονο γκράφιτι στους βράχους, ήταν ένα παράνομο κείμενο που μοιράστηκε στους δρόμους, ήταν μια ελευθεριακή πράξη. Κι ως γνωστόν οι κυβερνώντες απεχθάνονται κάθετι ελευθεριακό, όσο όμορφο κι αν είναι.

«Αλλοίωση του φυσικού τοπίου», χρέωσαν τον ζωγράφο, καταδίκασαν τη Γοργόνα, αυτοί που ψάχνουν για γοργόνες και Μεγαλέξανδρους στις ανασκαφές, αυτοί που ζουν κάτω από την απόλυτη καταστροφή του τοπίου, στις Σκουριές.

Στον Ελληνικό Χρυσό και στην Eldorado κανείς δεν έβαλε πρόστιμο, μόνο ΜΑΤ να τη φυλάνε, ενώ ο Καρυπίδης πρέπει να πληρώσει, επειδή λειτούργησε ελευθεριακά, ανεξάρτητα.

~~

Ήταν μια δύσκολη απόφαση, είμαι σίγουρος, να καταστρέψει τη Γοργόνα του. Όμως αυτή η καταστροφή είναι πιο σημαντική απ” τη δημιουργία.

Αν λυπόταν τον κόπο του, αν λυπόταν το έργο του, θα ήταν σαν να αποδεχόταν την βλακεία που χαρακτηρίζει ανέκαθεν τους κυβερνώντες.

Όμως ο Καρυπίδης κατέβηκε γυμνός στη Γοργόνα (προσβάλλοντας και τη δημόσια αιδώ) και διέλυσε αυτό που είχε φτιάξει.

Η Κατεστραμμένη Γοργόνα δεν είναι πια ένα έργο τέχνης. Είναι ένα μνημείο της βαρβαρότητας, του κομφορμισμού, της ηλιθιότητας που χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα εν γένει (δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων η ηλιθιότητα.)

~~

Οι φανατικοί υπάνθρωποι του ISIS καταστρέφουν αρχαιολογικούς θησαυρούς. Αποκεφαλίζουν τους αρχαιολόγους που υπερασπίζονται τα μνημεία. Νιώθουν αγαλλίαση και περηφάνεια όταν το κάνουν, χαμένοι σε μια μισαλλόδοξη κι αιματηρή εκδοχή κάποιας θρησκείας.

Το έκαναν κι οι χριστιανοί, όταν κατέστρεφαν αρχαιοελληνικά αγάλματα και ναούς.

Οι θρησκείες μπορούν να βγάλουν απ” τον άνθρωπο τα χειρότερα ένστικτα. Κάθε δόγμα το κάνει.

~~

Ο Καρυπίδης κατέστρεψε το δικό του έργο. Ήταν σκληρό, αλλά ήταν μία απ” τις πιο εκκωφαντικές πράξεις τέχνης που έχουν γίνει.

Τους είπε, μας είπε, ότι δεν αξίζουμε την ομορφιά, παρά μόνο ερείπια. Κι οι Έλληνες συνήθισαν να ζουν πάνω σε ερείπια.

Η Κατεστραμμένη Γοργόνα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της Ελλάδας.

~

Ζει ο Μεγαλέξανδρος, ζει;

Ούτε ο Μεγαλέξανδρος ούτε κι εσύ.

Κι η Ελλάδα; Ζει;

Πλένει τα πατώματα της Ευρώπης, νεκρή από καιρό, νεκρή, μα δεν το ξέρει.

http://sanejoker.info/2015/08/gorgona.html

Η πικρή αλήθεια της σύγχρονης ζωής μέσα σε 16 εικόνες

Η τέχνη δεν αποτελείτε μόνο από όμορφα τοπία και παραμυθένιες καταστάσεις αλλά επίσης μπορεί να προκαλέσει μεγάλες αλλαγές στη κοινωνία και τον κόσμο.

Ο Steve Cutts πιστεύεις πως πολλά πράγματα γύρο μας θα έπρεπε να είναι διαφορετικά. Η εργασία δεν θα πρέπει να συνθλίβει τις ψυχές των ανθρώπων με αντάλλαγμα το χρήμα, το οποίο κυριαρχεί σε όλους τους τομείς. Ο καταναλωτισμός δεν θα έπρεπε να έχει βασικό ρόλο στη ζωή μας και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας θα έπρεπε να καταρρίπτουν τα δεσμά που θέτουμε οι ίδιοι αλλάζοντας τον κόσμο προς το καλύτερο. Δεν θα ήταν καλύτερη η ζωή έτσι;

Ο Steve Cutts είναι ένας Λονδρέζος εικονογράφος που επέλεξε να σπουδάσει στη σχολή καλών τεχνών. Εργάστηκε τόσο σε εταιρίες όσο και ως ελεύθερος επαγγελματίας. Τα βίντεο και οι εικόνες που δημιουργεί κατακρίνουν το σύγχρονο τρόπο ζωής, δηλώνοντας την παραφροσύνη της ανθρωπότητας μέσω της ατελείωτης έμπνευσής του.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδώ stevecutts.com | facebook | twitter

http://www.tilestwra.com/i-pikri-alithia-tis-sigchronis-zois-mesa-se-16-ikones/

Μπρεχτ: Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο!

Μπ. Μπρεχτ: Εγκώμιο στην μάθηση

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε. Απ” αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι. Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε μπροστά σας σ” άπλετο φως. Φρόντισαν οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας σε πέτρα. Γι” αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθεις. Έτσι όπως είσαι εσύ μπορείς να μείνεις. Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς, τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς τι έχεις να κάνεις για να πας καλά. Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους («Άκουσα πως τίποτα δεν θέλετε να μάθετε») Μάθαινε και τ” απλούστερα! Γι” αυτούς που ο καιρός τους ήρθε ποτέ δεν είναι πολύ αργά! Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Ψάξε για σχολείο, άστεγε! Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν” ένα όπλο. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε! («Εγκώμιο στη μάθηση»)

Πηγή: http://www.enallaktikos.gr

Ένα ποίημα και μια φωτογραφία για τη σιωπή

Πολλές φορές η σιωπή μιλά και έχει πολλά να μάς πει, φτάνει οι κεραίες μας να είναι ευαίσθητες και δεκτικές. Πάντα θαύμαζα τους ποιητές που με μια χούφτα λέξεις μπορούν να γεμίσουν τις πιο απόμερες γωνιές της ανθρώπινης ψυχής. Ο Τάσος Λειβαδίτης κατέχει μια θέση ξεχωριστή ανάμεσά τους. Ποιητής της σιωπής, της πληγωμένης αισιοδοξίας και των πιο ―ίσως― άπιαστων ονείρων.

Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι ποιητής των εικόνων. Από τους λίγους που με μαεστρία καταφέρνουν να ντύσουν τη σιωπή με τους πιο δυνατούς «ήχους» των πλάνων τους. Στην ταινία του Ταξίδι στα Κύθηρα, ο πρωταγωνιστής Σπύρος (Μάνος Κατράκης) επιστρέφει στην πατρίδα που τον έδιωξε, μετά από 32 χρόνια στην πολιτική προσφυγιά. Και συναντά τη σιωπή.

Ένα ποίημα και μια φωτογραφία για τη σιωπή, που όταν τρέφεται από ψυχικές καταστάσεις όπως η απουσία, η στέρηση και ―κάποτε― η προδοσία, γίνεται εκκωφαντική…

Αυτός που σωπαίνει

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατελείωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο πού…

Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές
πού αρνούνται
κλαίνε λίγο
κι ύστερα ενδίδουν
και τ᾿ άλλο πρωί,
αερίζουν το σπίτι
απ᾿ τους μεγάλους στεναγμούς…

Στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες
πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν
πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι ύστερα αποκοιμήθηκαν
γλυκείς κι απληροφόρητοι
σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια.

Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από που ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;

Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν…

Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα…
δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,
το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…

Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει…

[Το ποίημα από τη συλλογή «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου». Διευθυντής φωτογραφίας στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984) ο Γιώργος Αρβανίτης.]

Επιμέλεια: Οικοδόμος

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

Link

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.

Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.

Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.

Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.

Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.

Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.

Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.

Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ” όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.

Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.

Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.

«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.

Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)

Υ.Γ. Η δημοσίευση αυτή έχει συμπληρώσει 1.000.000 αναγνώστες κατά τον διαχειριστή….. Το αποτέλεσμα θα το δούμε…..

Περισσότεροι 65άρηδες συνεχίζουν να εργάζονται

Ολο και περισσότεροι Γερμανοί άνω των 65 ετών εξακολουθούν να εργάζονται, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η γερμανική στατιστική υπηρεσία Destatis. Σύμφωνα με αυτά, το 2014, 14% των ατόμων ηλικίας 64-69 ετών συνέχισαν την εργασία, ποσοστό υπερδιπλάσιο σε σχέση με αυτό που ίσχυε το 2005 που ήταν 6%. Στην ηλικιακή ομάδα 60-64, το ποσοστό απασχόλησης είναι 52%, έναντι 28% εννέα χρόνια νωρίτερα. Σχεδόν το 70% των 60άρηδων είναι επαγγελματικά ενεργοί, με το ποσοστό αυτό να μειώνεται κάτω από το 20% για τους 65άρηδες και στο 10% για όσους είναι 69 ετών. Η σταδιακή αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 έτη (από τα 65 έτη που ήταν πριν), η οποία εφαρμόζεται από το 2012 με το όριο να αυξάνεται κάθε χρόνο κατά μερικούς μήνες και αναμένεται να έχει εφαρμοστεί πλήρως το 2029, παίζει ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη, σχολίασε σε συνέντευξη Τύπου ο Φρανκ Σούλερ, επικεφαλής του τμήματος της αγοράς εργασίας της στατιστικής υπηρεσίας. Ο ίδιος προσθέτει ότι σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και το γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα των συνταξιούχων (15% τουλάχιστον) ζει κοντά στο όριο της φτώχειας, γι’ αυτό και επιλέγουν να συνεχίσουν τη δουλειά.

Η κατάσταση αυτή και στη λεγόμενη «ατμομηχανή» της ΕΕ, στη Γερμανία που οι εργαζόμενοι έχουν πληγεί σχετικά λιγότερο από την καπιταλιστική κρίση, επιβεβαιώνει ότι οι λεγόμενες «βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ» είναι ο μεσαίωνας που ετοιμάζεται για τους εργαζόμενους, προκειμένου το κεφάλαιο να αυγατίζει τα κέρδη του και να ξεπερνάει την κρίση σαρώνοντας ό,τι λαϊκά δικαιώματα έχουν απομείνει.

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8536906