Αυτό που έχω να πω για τα αποτελέσματα των εκλογών είναι

Για αυτούς που ψήφισαν Χρυσά Αυγά…..

Από Νόστιμον ἦμαρ

Και με διάθεση χιούμορ για τα υπόλοιπα αποτελέσματα των εκλογών και τις αναλύσεις που ακούσαμε, η δική μου είναι :

Από ΑΝΤΙ- ΥΛΗ

Νίκος Ξυλούρης – Αυτοί που περιμένουν

Το άκουσα από την ανοιχτή ertopen (www.ertopen.gr) σήμερα. Νομίζω ότι ο ποιητής δίνει ελπίδα για αυτούς που αγωνίζονται….. όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, αυτοί υπάρχουν και δεν είναι μακριά μας… καλή δύναμη παιδιά (μακάρι κάποια στιγμή να μπορέσω να σας πω συντρόφια) ο μόνο αγώνας που πήγε χαμένος είναι αυτός που δεν έγινε…..

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Έπεσε ο άνεμος, σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας,
ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ’ όργωμα.
Ακούγεται πιο καθαρά, το νερό που κοχλάζει
στο τσουκάλι.

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,
είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί,
είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,
κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί
μια γωνιά μαύρο ψωμί
ένα δέντρο πλάι στο βράχο
ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.
Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.

ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα,
δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών,
φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,
τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, ε
ίναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές,
που διασχίζουν το μέλλον.
Κι η καρδιά μου εμένα,
τίποτα πιότερο συντρόφια μου,
ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι,
που κάνει καλά τη δουλειά του.

https://youtu.be/QH4zJEkJo48

«Μαμά να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ» – Ιστορίες γραμμένες σε σωσίβια προσφύγων

«Μαμά να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ». Το συγκινητικό αυτό μήνυμα βρέθηκε γραμμένο επάνω σε ένα από τα σωσίβια που χρησιμοποιούν πρόσφυγες και μετανάστες για να περάσουν διαμέσου της Μεσογείου στην Ευρώπη. Κάθε σωσίβιο φέρει το βάρος της διάσωσης των ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη του πολέμου και αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Κουβαλάει ωστόσο και μια σύντομη ανθρώπινη ιστορία. Ευχές και προσευχές των προσφύγων για ένα ασφαλές ταξίδι ή τα τηλέφωνα συγγενών και φίλων μαζί με ένα μήνυμα για να ενημερωθούν σε περίπτωση που ο άνθρωπος που φοράει το σωσίβιο δεν καταφέρει να φτάσει ζωντανός.

«Το όνομά μου είναι Αμπτιραχμάν Αλί Γιουσούφ. Αν με βρείτε καλέστε αυτό το νούμερο. Αυτή είναι η μάνα μου» σημειώνεται χαρακτηριστικά σε ένα από τα σωσίβια αυτά.
«Τα περισσότερα σωσίβια που έχουν βρει οι ομάδες των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» έχουν επάνω γραμμένο ένα τηλέφωνο μελών της οικογένειας των προσφύγων μαζί με ένα μήνυμα. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι τα σωσίβια είναι πολλές φορές ένας τρόπος γι’ αυτούς τους ανθρώπους να διασωθούν παρά το γεγονός ότι δεν είναι της καλύτερης ποιότητας» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής προγραμμάτων του ελληνικού τμήματος των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» Απόστολος Βεΐζης.

Ορισμένες φορές, όσοι δεν φορούν σωσίβια, γράφουν τηλέφωνα και μηνύματα στη μπλούζα τους. «Κάποιες φορές βρίσκουμε τις μπλούζες χωρίς να βρούμε τον άνθρωπο. Και εκεί έχουμε το δίλημμα, να πάρουμε τηλέφωνο να ενημερώσουμε τους δικούς του ή μπορεί να βρεθεί ζωντανός;» υπογραμμίζει ο κ. Βεΐζης.

Όπως προσθέτει ο ίδιος, τα μηνύματα αυτά αποτελούν μια επιβεβαίωση του γεγονότος ότι οι πρόσφυγες γνωρίζουν τους κινδύνους του ταξιδιού που επιχειρούν: «Όπως μου έλεγε μια μητέρα από τη Συρία, όταν είμαστε στη Συρία είναι σίγουρο ότι θα πεθάνουμε είτε από μια βόμβα, είτε από τις δυνάμεις του Άσαντ, είτε από το Ισλαμικό Κράτος.

Το να μπω με τα παιδιά μου σε μια βάρκα για να φύγω προς την Ευρώπη είναι για μένα μια επιλογή που έχει το ρίσκο να πεθάνουμε. Έχουμε όμως μια πιθανότητα να επιβιώσουμε από αυτό το ταξίδι και να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο».

Από τις αρχές Μαΐου οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» έχουν διασώσει περισσότερα από 15.000 άτομα στη Μεσόγειο και από τον Ιούνιο πάνω από 60 άτομα στο Αιγαίο. Ωστόσο, από τις αρχές του έτους ο αριθμός των νεκρών και των αγνοούμενων στη Μεσόγειο ξεπερνάει τις 3.000.

http://www.amna.gr/article/88322/%C2%ABMama-na-xereis-oti-s-agapo%C2%BB—Istories-grammenes-se-sosibia-prosfugon

Εμπρός δάσκαλε …

Από ΒΑΘΥ , Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015 | 10:17 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175

Εμπρός δάσκαλε. Πες το μάθημα. Δίδαξε στα παιδιά Όμηρο, μίλα τους για τον πολιτισμό. Πες τους για τη φιλοξενία των Αρχαίων, τον Ξένιο Δία. Διάβασε την Οδύσσεια, πες στους μαθητές πόσο φιλόξενοι ήμασταν κάποτε. Που πρώτα περιποιόταν τον ξένο κι έπειτα τον ρώταγαν το όνομα και το σκοπό του ταξιδιού.

Μάθε μας Ιστορία πόσοι πόλεμοι έγιναν και τι έκαναν πολλοί πρόγονοι μας για να γλυτώσουν τις σφαγές. Πόσοι πρόσφυγες ήρθαν το 1922 μετά την καταστροφή. Πες πόσοι συγγενείς μας έφυγαν μετανάστες στα πέρατα της γης να βρουν καλύτερη τύχη. Κοντά έξι εκατομμύρια είναι οι Έλληνες του εξωτερικού.

Φιλοσοφία και βιολογία έπειτα να τους πεις να διαβάσουν, να καταλάβουν, γιατί οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι, αδέλφια, ένα αίμα κόκκινο.

Αφού τα πεις αυτά, πες βρε δάσκαλε στα παιδιά, γιατί υπάρχει φτώχια, γιατί γίνονται μάχες. Κοίτα τα στα μάτια κι εξήγησε, γιατί υπάρχει πείνα, γιατί πνίγονται στη θάλασσα του Αιγαίου αθώοι. Μπορείς; Ή θα μείνεις στην ύλη που διατάζει το Υπουργείο;

Είμαστε υπερήφανοι, είμαστε πολιτισμένοι, έχουμε Δημοκρατία… Αλήθεια; Πόσο υπερηφάνεια νιώθουμε που σκύβουν οι δήθεν δημοκρατικά εκλεγμένοι εκπρόσωποι μας το κεφάλι στους τοκογλύφους, ενώ για τους μετανάστες διατάζουν φυλακίσεις; Πόσο θάρρος έχουμε για να κατασκευάσουμε φράχτες μην μπουν μέσα, ποιοί; Τα θύματα της ίδιας πολιτικής που ταλανίζει κι εμάς; Ο φράχτης κρατάει τον μετανάστη έξω, αλλά κι εσένα μέσα, να το θυμάσαι, αν (ό μη γένοιτο) ξαναβρεθείς σε δύσκολη θέση.

Η ΕΕ με τους απαράβατους κανόνες! Που πρέπει να υπακούμε, γιατί έτσι συμφωνήσαμε! Αυτό μας μαθαίνουν στο σχολειό: Να είμαστε πιστοί στους κανόνες.

Μόνο που οι Γερμαναράδες ανέστειλαν όσες συνθήκες δεν θέλουν, παρόλο που τις έχουν υπογράψει. Πολύ ελευθερία έχει η Ευρώπη, αλλά μόνο για λίγους. Οι ισχυροί κάνουν ότι θέλουν, οι υπόλοιποι πρέπει να πειθαρχήσουμε. Άντε λοιπόν στο διάολο ΕΕ.

Οι πολιτισμένοι! Οι πλούσιοι ξένοι λέγονται τουρίστες, αυτούς τους θέλουμε, τους κάνουμε τεμενάδες, οι φτωχοί είναι "επικίνδυνοι"! Γιατί; Γιατί έτσι μας διδάσκουν τα ΜΜΕ. Άλλο σχολειό αυτό. Ποτέ δεν εξήγησαν πως είναι δυνατό να είναι κίνδυνος οι κυνηγημένοι κι όχι οι κυνηγοί. Τα θύματα κι όχι οι θύτες.
Πολιτισμός Ελληνικότατος! Δείτε τα Αρχαία ερείπια μια κι όλη χώρα ερείπιο κατάντησε. Μόνο που τα παλιότερα απομεινάρια έχουν Αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Κάντε μπάνιο στα νερά του Αιγαίου, λίγα μέτρα από κει που πνίγονται οι απελπισμένοι. Φάτε και φρέσκο καλοθρεμμένο ψάρι, που θα σερβίρουμε με χρυσά κουτάλια φτιαγμένα από δόντια μεταναστών που έχουμε να δουλεύουν απλήρωτοι εδώ και μήνες. Γιατί εδώ είναι "ασφαλείς" δεν θέλουν κι ασφάλιση.

Η σφαγή συνεχίζεται. Στο Φαρμακονήσι η νέα ντροπή: Έπνιξαν 34 ανθρώπους: 4 βρέφη, 11 παιδιά (6 αγόρια και 5 κορίτσια) δέκα γυναίκες και 9 άντρες. Ποιοί; Αυτοί που βάζουν τους λαούς να πολεμάν για να κερδίζουν. Αυτοί που κονομάνε από τη φτώχεια και τη δυστυχία. Αυτοί που καλλιεργούν την αδιαφορία και το ρατσιστικό μίσος. Δεν είναι ατύχημα, είναι έγκλημα που γίνεται στο διηνεκές και μένει ατιμώρητο.

Λοιπόν δάσκαλε μάθαμε πολλά στο σχολείο. Άντε τώρα κάνε μας να νιώσουμε περήφανοι, γιατί μόλις βγαίνω από την τάξη με πιάνουν τα κλάματα όχι μόνο από τη λύπη μου για την αδικία μα κι από θυμό. .

Ανθρωποι και υπάνθρωποι

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015 | 10:23 μ.μ.

Της Τ. Γ.

»Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα. Από κει και πέρα οι ανθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε η γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.»

Μενέλαος Λουντέμης‘Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος»

Πολλές φορές θυμήθηκα τα λόγια τούτα του Λουντέμη, τις μέρες που στη πόλη μου τα κύματα ροής των προσφύγων είχαν υπερβεί -είναι αλήθεια- τις δυνατότητες φιλοξενίας τους.

Οι μέρες τούτες ήταν το έναυσμα για να βγουν στην επιφάνεια τα πραγματικά συναισθήματα των ανθρώπων γύρω μας.

Κι έτσι ανακαλύψαμε τον πλούτο φτωχών και »αμόρφωτων » ανθρώπων και τη φτώχεια ευπόρων και »μορφωμένων» συμπολιτών μας!

Σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο που βίωνε το νησί, ντουλάπες άνοιξαν και βγήκαν ρούχα φθαρμένα ίσως αλλά μοσχομυριστά και καλοσιδερωμένα, να ντύσουν μωρά, νέους και ηλικιωμένους, και βγήκαν λάστιχα από μικρές αυλές να προσφέρουν νερό για την υγιεινή των κατατρεγμένων συνανθρώπων μας!

Σπίτια άνοιξαν και φιλοξένησαν ανήμπορους, χέρια απλώθηκαν για να προσφέρουν »το κατά δύναμιν» σε υλικά, αλλά και χάδια σε δακρυσμένα αθώα προσωπάκια, δίνοντας ελπίδα και στιγμιαία χαμογέλα στους πολυβασανισμένους ταξιδιώτες.

Μα υπήρξαν και χέρια που σηκώθηκαν για να απαιτήσουν την απομάκρυνση τους, φωνές που ξέρασαν χολή εναντίον τους, σύγχρονοι μαυραγορίτες που εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη τους!

Υπήρξαν και πολλά στόματα που άνοιξαν μόνο για να εξάρουν τον εαυτό τους για την ανεκτικότητα τους [!] και ευτυχείς για το ακέραιο του χαρακτήρα τους να συνεχίσουν τη βολεμένη ζωούλα τους!

Γιατροί τίμησαν συγκινητικά το λειτούργημα τους, αλλά υπήρξε και συναδέλφισσα τους που αρνήθηκε να εξετάσει στο ιατρείο της άρρωστο προσφυγόπουλο!

Παραφράζοντας λοιπόν το Λουντέμη, θα πω ότι όλοι γεννιόμαστε άνθρωποι. Το αν θα παραμείνουμε άνθρωποι ή θα μεταλλαχθούμε σε υπανθρώπους είναι θέμα επιλογών!

Syria

Από album στο FB του Konstantinos Trempelis

Επειδή πολλοί βλέπουν με υπεροπτικό μάτι τους ταλαίπωρους πρόσφυγες από τη Συρία, που καταφθάνουν κατά χιλιάδες στα ελληνικά παράλια (ζωντανοί ή νεκροί) και επειδή πολλοί ειρωνευτήκατε ότι κρατούν κινητά νέας τεχνολογίας, έχουν τσάντες PRADA και άλλα, για ρίξτε μια ματιά από που προέρχονται.
Ειδικά η Συρία είναι από τις ελάχιστες χώρες της Μέσης Ανατολής που είχε ακμάζουσα αστική τάξη, οικονομική ανάπτυξη και απίστευτους ρυθμούς ανοικοδόμησης.
Δυστυχώς ο εμφύλιος πόλεμος τους έφερε πολλά χρόνια πίσω.

Και αναρωτηθείτε ειλικρινά, αν εσείς ζούσατε σε ένα τέτοιο περιβάλλον και ξαφνικά τα χάνατε όλα, δεν θα κάνατε τα πάντα ώστε εσείς και η οικογένειά σας να φεύγατε όσο το δυνατό πιο μακριά από το αυτό το ρημαγμένο μέρος και με οποιοδήποτε κόστος;

Και χάνουν τη ζωή τους στις ελληνικές και τουρκικές ακτές γιατί ακόμα ελπίζουν.
Και ελπίζουν και επιδιώκουν μια καλύτερη ζωή μόνο στην Ευρώπη !!!
και όχι σε κάποια άλλη μουσουλμανική χώρα είτε ακόμη στη Ρωσία, η σε κάποια Ασιατική χώρα.
Αυτό ας μας προβληματίσει όλους !!

Damascus

Lattakia

Tartus

Aleppo

Damascus

Aleppo

Damascus

Lattakia

Aleppo

Δρόμος στη Homs

Aleppo – Umayyad Mosque (πριν & τώρα)

Το τέμενος Omari στην Ντεράα

Η παλιά κλειστή αγορά στο Αλέππο (πριν & τώρα)

Το νοσοκομείο Al-Kindi στο Αλέππο (πριν & τώρα)

To understand the sheer scale of the Syrian refugee situation, here’s a picture of a Syrian refugee camp in Jordan.

Για να κατανοήσουμε την πραγματική κλίμακα της κατάστασης των προσφύγων της Συρίας, εδώ είναι μια εικόνα από ένα στρατόπεδο προσφύγων της Συρίας στην Ιορδανία.

Νομίζω ότι από τα παραπάνω δεν μπορούμε να έχουμε απορία τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους πρόσφυγες…..

Όπως επίσης κατανοούμε την ανάγκη τους να φύγουν από αυτούς τους καταβολισμούς, προς την Ευρώπη και όχι προς τις πόλεις τους….