ΗΠΑ-Σαπίζει ο Καπιταλισμός – Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το Λος Άντζελες για τους άστεγους

Σαπίζει ο Καπιταλισμός – Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το Λος Άντζελες για τους άστεγους

Σε κατάσταση κατάσταση έκτακτης ανάγκης το Λος Άντζελες για τους άστεγους.

Πηγή: CNN.com

Μετάφραση: Revolution Now!

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης ανακοίνωσε το δημοτικό συμβούλιο της πόλης του Λος Άντζελες την Τρίτη, ζητώντας 100 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη κρίση. Η κίνηση αυτή, που αναφέρθηκε σε δήλωση του γραφείου του δημάρχο Έρικ Γκαρσέτι, ανακοινώθηκε την ίδια μέρα που ο δήμαρχος αποκάλυψε το σχέδιο του για τη μετακίνηση των αστέγων από τους δρόμους της πόλης. «Όλοι αντιλαμβανόμαστε τον επείγοντα χαρακτήρα της κατάστασης και τι διακυβεύεται» δήλωσε ο Γκαρσέτι. «Επικροτώ το δημοτικό συμβούλιο του Λος Άντζελες για την σημερινή του πράξη να αφιερώσει ένα αρχικό κονδύλι (επένδυση) που βοηθά να ξεκινήσει το ολοκληρωμένο σχέδιο μου για την αντιμετώπιση του προβλήματος των αστέγων».

Από την ανάληψη των καθηκόντων του δημάρχου, δύο χρόνια πριν, οι άστεγοι στο Λος Άντζελες αυξήθηκαν κατά 12%, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Υπηρεσία Αστέγων του Λος Άντζελες.

Το Λος Άντζελες έχει έναν απ” τους μεγαλύτερους μη στεγαζόμενους πληθυσμούς στη χώρα και περισσότερους από 25.000 άστεγους κατοίκους. Ορισμένοι από αυτούς τους άντρες και γυναίκες ζουν στον κακόφημο αυτοσχέδιο καταυλισμό Skid Row, σε δημόσια πεζοδρόμια που εκτείνονται σε οικοδομικά τετράγωνα.

http://diktiospartakos.blogspot.gr

Γκράμσι: Οι αδιάφοροι

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου»

ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΝΤΑΣΣΕΣΑΙ ΚΑΠΟΥ. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΔΡΑ ΔΥΝΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή τους, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΜΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ΛΙΓΑ ΧΕΡΙΑ, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΛΑΨΟΥΡΙΖΟΥΝ ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΑ, ΑΛΛΟΙ ΒΛΑΣΤΗΜΑΝΕ ΧΥΔΑΙΑ, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ: ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥΣ, κλαψούρισμα αιώνιων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΑΓΜΕΝΟΣ, ΖΩ, ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΟΥ ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τους φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους. Αντόνιο Γκράμσι (23 Ιανουαρίου 1891 – 27 Απριλίου 1937). Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός επιστήμονας και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Κατά τον Γκράμσι η πάλη των τάξεων έπρεπε να λαμβάνει μέρος στο ιδεολογικό πάντοτε πεδίο, με τη θεμελιακή παραδοχή ότι μόνο οι ιδέες είναι δυνατό να επιφέρουν την επανάσταση ή αντιστοίχως, να την αποτρέψουν.

[Πηγή:

To γαλλικό NPA: «Οι πόλεμοί τους, οι νεκροί μας: η ιμπ εριαλιστική βαρβαρότητα γεννάει τη βαρβαρότητα τη ς τρομοκρατίας»

αναδημοσίευση από Leurs guerres, nos morts: la barbarie impérialiste engendre celle du terrorisme

Δημοσιεύουμε το πρώτο δελτίο τύπου που εξέδωσε το γαλλικό NPA μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι. Στους νεκρούς, που αυξάνονται διαρκώς, έρχεται να προστεθεί η επιβολή κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, με δυνατότητα απαγόρευσης των συγκεντρώσεων και λογοκρισίας του τύπου. Στις τραγικές και επικίνδυνες αυτές στιγμές έχει ιδιαίτερη σημασία να ακουστεί η φωνή της γαλλικής Αριστεράς, πάνω από τις κραυγές μίσους και τις πολεμικές ιαχές. Το σύνθημα στη φωτό: "Οι πόλεμοι σας, οι νεκροί μας"

Οι ανα­τρι­χια­στι­κές επι­θέ­σεις στο Πα­ρί­σι το από­γευ­μα της Πα­ρα­σκευ­ής, με πε­ρισ­σό­τε­ρους από 120 νε­κρούς και δε­κά­δες τραυ­μα­τί­ες, αυτή η τυφλή βία, προ­κα­λούν την οργή και τον απο­τρο­πια­σμό. Το NPA συμ­με­ρί­ζε­ται αυτή την αντί­δρα­ση και εκ­φρά­ζει την αλ­λη­λεγ­γύη του στα θύ­μα­τα και τους οι­κεί­ους τους. Αυτή η τρα­γω­δία είναι ιδιαί­τε­ρα εξορ­γι­στι­κή, γιατί χτύ­πη­σε αθώα θύ­μα­τα, γιατί οι πο­λύ­νε­κρες επι­θέ­σεις στό­χευαν τον άμαχο πλη­θυ­σμό.

Αυτή η ελε­ει­νή βαρ­βα­ρό­τη­τα μέσα στο Πα­ρί­σι έρ­χε­ται ως συ­νέ­χεια της επί­σης τυ­φλής και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο δο­λο­φο­νι­κής βίας των βομ­βαρ­δι­σμών της γαλ­λι­κής αε­ρο­πο­ρί­ας στη Συρία, με από­φα­ση του Ολάντ και της κυ­βέρ­νη­σής του.

Οι βομ­βαρ­δι­σμοί αυτοί που υπο­τί­θε­ται ότι στο­χεύ­ουν το Ισλα­μι­κό Κρά­τος, τους τζι­χα­ντι­στές τρο­μο­κρά­τες, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, και με την πα­ρέμ­βα­ση των ρω­σι­κών βομ­βαρ­δι­σμών, προ­στα­τεύ­ουν το κα­θε­στώς του κύ­ριου υπαί­τιου για το μαρ­τύ­ριο του λαού της Συ­ρί­ας, του δι­κτά­το­ρα Άσαντ.

Κι εκεί επί­σης οι άμα­χοι είναι τα πρώτα θύ­μα­τα, κα­τα­δι­κα­σμέ­να να ζουν μέσα στον τρόμο ή να φύ­γουν με κίν­δυ­νο της ζωής τους.

Η ιμπε­ρια­λι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα και η ισλα­μι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα θρέ­φουν η μία την άλλη. Κι αυτό για τον έλεγ­χο των πε­τρε­λαϊ­κών απο­θε­μά­των.

Στην αξιο­λύ­πη­τη δή­λω­σή του, ο Ολάντ κα­τέρ­ρευ­σε σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση και ψέλ­λι­σε κάτι λε­ξού­λες για τη Δη­μο­κρα­τία. Αυτός που παί­ζει με τους ετσι­θέ­λι­κους πο­λέ­μους, αυτός που φέρει την απε­ριό­ρι­στη ευ­θύ­νη για τη νέα αυτή τρα­γω­δία, ο ίδιος ζη­τά­ει «εμπι­στο­σύ­νη». Κή­ρυ­ξε κα­τά­στα­ση εκτά­κτου ανά­γκης σε ολό­κλη­ρη την επι­κρά­τεια, εκτι­μώ­ντας ότι η απά­ντη­ση θα πρέ­πει να είναι η κα­τα­πά­τη­ση των θε­με­λιω­δών δι­καιω­μά­των. Στη­ρί­χτη­κε αμέ­σως από τον Σαρ­κο­ζί. Οι αρχές μπο­ρούν πλέον να απα­γο­ρεύ­ουν συ­γκε­ντρώ­σεις και να λο­γο­κρί­νουν τον τύπο.

Για μια ακόμη φορά, οι κύ­ριοι υπεύ­θυ­νοι για αυτή την έκρη­ξη βάρ­βα­ρης βίας κα­λούν σε εθνι­κή ενό­τη­τα. Επι­χει­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν την τρα­γι­κή αυτή κα­τά­στα­ση προς όφε­λός τους για πνί­ξουν τον απο­τρο­πια­σμό και την οργή. Για το σκοπό αυτό έχουν έτοι­μο ένα μαύρο πρό­βα­το: τους μου­σουλ­μά­νους. Αρ­νού­μα­στε κάθε εθνι­κή ενό­τη­τα με τους υπεύ­θυ­νους για τους πο­λέ­μους, με την αστι­κή τάξη, με τον Ολάντ, τον Σαρ­κο­ζί και τη Λε Πεν. Απο­κη­ρύσ­σου­με τον ρα­τσι­σμό που πα­ρά­γει το Κρά­τος στο όνομα των δήθεν « αξιών της δη­μο­κρα­τί­ας », τη στιγ­μή που, με το προ­κά­λυμ­μα του αγώνα ενά­ντια στην τρο­μο­κρα­τία, τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα είναι αυτά που απει­λού­νται. Απαι­τού­με την άρση της κα­τά­στα­σης εκτά­κτου ανά­γκης.

Η μόνη απά­ντη­ση στους πο­λέ­μους και στην τρο­μο­κρα­τία είναι η ενό­τη­τα των λαών και των ερ­γα­ζο­μέ­νων, πέρα από την κα­τα­γω­γή, το χρώμα του δέρ­μα­τος, τη θρη­σκεία, πέρα από σύ­νο­ρα, για να αγω­νι­στού­με όλοι μαζί ενά­ντια σε αυ­τούς που θέ­λουν να μας σιω­πή­σουν και να μας υπο­τά­ξουν, για να τε­λειώ­νου­με με το κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα που γεννά τη βαρ­βα­ρό­τη­τα.

Για να βά­λου­με τέλος στην τρο­μο­κρα­τία πρέ­πει να βά­λου­με τέλος στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους, που απο­σκο­πούν στη συ­νε­χι­ζό­με­νη λε­η­λα­σία του πλού­του των λαών υπό την κυ­ριαρ­χία των πο­λυ­ε­θνι­κών, να επι­βά­λου­με την επι­στρο­φή των γαλ­λι­κών στρα­τευ­μά­των από όλες τις χώρες στις οποί­ες έχουν ανα­πτυ­χθεί, και ιδιαί­τε­ρα από τη Συρία, το Ιράκ, την Αφρι­κή.

Μο­ντρέιγ, 14 Νο­εμ­βρί­ου 2015

link

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

Ορισμένες επισημάνσεις πριν πάμε στην φωτογραφία:

Πρώτο: Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ αλλά και τούρκικες επιθεωρήσεις, τα έσοδα των τζιχαντιστών από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στην κατοχή τους ανέρχονται σε 5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.

Αλήθεια, σε ποιους πουλάνε οι τζιχαντιστές; Σε ανεξάρτητους… βενζινοπώλες; Να ισχύει ότι το πετρέλαιο αυτό φτάνει, όπως έχει γραφτεί, σε Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ;…

Δεύτερο: Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε να τερματιστεί το εμπάργκο στην εισαγωγή του συριακού πετρελαίου στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Ανάμεσά τους και οι ισλαμοφασίστες… Ποιος πήρε αυτή την απόφαση; Μα οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ!

Και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ήταν τότε που ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Γκίντο Βεστερβέλλε, δήλωνε (22/4/2013): «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης». Οι ισλαμοφασίστες έκοβαν κεφάλια. Αλλά αυτοί μιλούσαν για «μετριοπαθή αντιπολίτευση»…

Τρίτο: Πέρσι, ο υπουργός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Γερμανίας, ο Γκερτ Μίλερ, μιλώντας μάλιστα στον κρατικό σταθμό ZDF, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλει, δήλωνε: «Αυτό το είδος κρίσης πάντοτε έχει μία προϊστορία […] Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, τα όπλα τους, είναι οι “χαμένοι γιοι”. Πρέπει να ρωτήσουμε, ποιος εξοπλίζει, ποιος χρηματοδοτεί τους μαχητές του ΙΚ.Η λέξη-κλειδί εδώ είναι “Κατάρ”».

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που δεν γνωρίζει τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Κατάρ; Κανείς. Γι’ αυτό, μάλλον, και οι δηλώσεις του κ. Μίλερ, ο οποίος είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον αρχικό σάλο που δημιουργήθηκε, όλως περιέργως «εξαφανίστηκαν» από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία…

Τέταρτο: Υπάρχει άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, που δεν γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία στηρίζει και χρηματοδοτεί όλα τα κινήματα των τζιχαντιστών τα τελευταία 35 χρόνια;

Ή μήπως υπάρχει κανείς που να αγνοεί τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – ΗΠΑ;…

Πέμπτο: Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς οι τζιχαντιστές έχουν αποκτήσει τον βαρύ οπλισμό τους. Η απάντηση που συχνά ακούγεται είναι ότι τον πήραν από τον ιρακινό στρατό. Πάλι καλά που δεν τα ψώνισαν από… σούπερ μάρκετ όπλων, κατά τα πρότυπα των «ανεξάρτητων βενζινοπωλών» στους οποίους πουλάνε το πετρέλαιο…

Ναι, αλλά πώς εξηγείται ότι οι τζιχαντιστές συνελήφθηκαν από τον φακό να επιτίθενται στον ιρακινό στρατό με ίλες ολοκαίνουργιων «Humvees»; Πώς εξηγείται, δηλαδή, ότι τα εργαλεία που είχαν στην κατοχή τους, τα παρασκευασμένα στα εργοστάσια της «American Motors», ήταν «του κουτιού»;

Πώς εξηγείται, επίσης, να παρελαύνουν στις πόλεις που ελέγχουν με δεκάδες ολοκαίνουργια αγροτικά και SUV της «Toyota»; Μήπως πρόκειται για τα οχήματα, τα 43 «Toyota» που πριν δυο χρόνια το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε παραδώσει σε Σύριους «μετριοπαθείς αντάρτες», στα πλαίσια του προγράμματος υποστήριξης της λεγόμενης «μετριοπαθούς» συριακής αντιπολίτευσης.…

Επιπλέον:

1) Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι η Γαλλία – ναι, η Γαλλία του Ολάντ! – είναι εκείνη που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011. Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»… Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…

2) Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμούνα προωθούνταιπροςτηνΑλ Κάιντα στη Συρία.Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν – μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…

3) Αυτό που δεν ακούγεται (για την ακρίβεια θάφτηκε) είναι η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html): Ότι το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…

4) Ενώ είναι γνωστό ότι η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε σχέση με τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Μάλιστα. Μόνο που ο διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση…

Ας επιστρέψουμε τώρα στην φωτογραφία που προηγήθηκε. Είναι σχετικά πρόσφατη. Τραβήχτηκε τον Μάη του 2013. Βλέπουμε τον γερουσιαστή και υποψήφιο Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μακέιν σε σύσκεψη με το επιτελείο του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».

Ο Μακέιν – ό ίδιος άνθρωπος που για λογαριασμό των ΗΠΑ συμμετείχε στις επαφές με τους ναζί και στις συγκεντρώσεις των ναζιστών και των φασιστών στην Ουκρανία – απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά). Ο συγκεκριμένος δεν είναι άλλος από τον αποκαλούμενο «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….

Η φωτογραφία (Μάης 2013) είναι του γερουσιαστή και υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ, του Μακέιν με το επιτελείο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» στην οποία ο Μακέιν απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά), δηλαδή με τον σημερινό «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….

***

Ο Μινώταυρος του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού σπέρνει ανέμους. Οι λαοί ολόκληρου του πλανήτη θερίζουν θύελλες.

Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των νέων δολοφονιών στις οποίες προχώρησε το δημιούργημα του ιμπεριαλιστικού «Φρανκενστάιν», οι ισλαμοφασίστες, αυτή τη φορά στο Παρίσι (αλλά και στον Λίβανο όπου πάνω από 44 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες είναι ο απολογισμός του μακελειού που συνέβη στη Βηρυτό την Παρασκευή – για το οποίο, όμως, κανείς δεν μιλάει) έχει ήδη χαρακτηριστεί ως η επιστροφή της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η εκτίμηση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που θα μας αναγκάσουν να θυμηθούμε τα λόγια του Φραγκλίνου: Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδεις ελευθερίες στο όνομα της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια…

Από τα Ιλίσια Πεδία μέχρι τον Λευκό Οίκο, οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου δηλώνουν: «Έχουμε πόλεμο». Πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.

Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.

Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας! Έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας! Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν.

Στη μνήμη των νεκρών μας στο Παρίσι, στους Δίδυμους Πύργους, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Φαλούτζα, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό, στη Λωρίδα της Γάζας, κόντρα στα «Αμπού Γκράιμπ» και στα «Γκουαντανάμο» της «αντικειμενικής πληροφόρησης», επαναλαμβάνουμε:

Ο Φρανκεστάιν,

  • που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη,
  • που επενέβη σε Συρία και Ουκρανία,
  • που ληστεύει και θανατώνει τη Μέση Ανατολή για αιώνες,
  • που γεμίζει πνιγμένους το Αιγαίο,
  • που το αίμα που χύνει, είτε των παιδιών της Γιουγκοσλαβίας, είτε του Κόμπανι, είτε του Παρισιού το εγγράφει στους ισολογισμούς των πολυεθνικών του πετρελαίου και των μονοπωλίων των όπλων,
  • που τροφοδοτεί μουτζαχεντίν με φόντο το Αφγανιστάν εδώ και 35 χρόνια προκαλώντας το σημερινό χάος,
  • που κατασκευάζει θεωρίες περί του «πολέμου των πολιτισμών» για να δικαιολογεί τους πολέμους των πολυεθνικών,
  • που άλλοτε συμμαχεί και στηρίζει και άλλοτε «αντιμάχεται» αντιδραστικά καθεστώτα,
  • που κατασκευάζει τέρατα όπως οι Μπιν Λάντες, χτες, οι φονιάδες του «Ισλαμικού Κράτους», σήμερα, τέρατα τα οποία του είναι εξαιρετικά χρήσιμα είτε σαν σύμμαχοι είτε σαν αντίπαλοι,
  • έχει όνομα: Ιμπεριαλισμός.

email: mpog

link

Σε σένα μιλάω που φοβάσαι..-Της Δέσποινας Κουτσούμπα

 

Δες αυτή τη φωτογραφία. Δεν είναι και τόσο παλιά.

Το 2011 στην πλατεία Ταχρίρ τραβήχτηκε: χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους που προσεύχονται. Κοίτα την καλά και θυμήσου: δεν έχει περάσει και τόσος πολύς καιρός από τότε.

Σε έχουν πείσει ότι οι θρησκείες πολεμάνε μεταξύ τους. Και φοβάσαι. Κοίτα πάνω και σκέψου την πλατεία Ταχρίρ. Το δίκιο του αγώνα. Δεν πολεμάνε οι θρησκείες. Αυτοί που πολεμάνε, πολεμάνε εναντίον αυτών των χριστιανών κι αυτών των μουσουλμάνων που βλέπεις στη φωτογραφία. Τους πολεμάνε γιατί ζήτησαν να ζουν όπως θέλουν κι όπως τους αξίζει. Εσένα κι εμένα πολεμάνε.

Σε σένα μιλάω που φοβάσαι. Κι εγώ σαν κι εσένα φοβάμαι. Δεν ξέρω λεπτομέρειες για το ποιος πολεμάει ποιον στη Συρία, μπερδεύω τα ονόματα των πόλεων της Ουκρανίας, δεν ξέρω να σου δείξω στο χάρτη το Κομπάνι. Νιώθω, όμως, ότι μας τριγυρίζει ο πόλεμος.

Σε σένα μιλάω που φοβάσαι. Σε έχω δει όταν φέρνεις τρόφιμα και ρούχα στους πρόσφυγες. Έχω δει το βλέμμα σου. Ξέρω ότι εκείνη η στιγμή δεν σκέφτεσαι τις γιαγιάδες μας από τη Μικρασία. Τον εαυτό σου σκέφτεσαι. Τον εαυτό σου βάζεις στη θέση αυτών των ανθρώπων, με το παιδί στην αγκαλιά να περνάς σύνορα στην Ειδωμένη, χωρίς να ξέρεις πού πας. Και φοβάσαι. Καλύτερα φτωχός στον τόπο σου, παρά ξεσπιτωμένος, σκέφτεσαι. Το ξέρω γιατί κι εγώ το σκέφτομαι.

Ξέρω, δεν φοβάσαι πια τη φτώχεια, ούτε τι θα χουμε να φάμε άμα βγούμε από το ευρώ. Όσπρια και μακαρόνια –αυτά τρώμε και σήμερα. Δεν είμαστε στο 2010, τώρα είμαστε ήδη φτωχοί. Μπορεί να μην το λες –γιατί θες να το ξορκίσεις- αλλά ξέρω τι σκέφτεσαι: αν τα βάλουμε με την ΕΕ «θα μας κάνουν πόλεμο». Αν τα βάλουμε με τους ισχυρούς, θα στείλουν κάποιον να μας βομβαρδίσει. Θα «μας κάνουν εμφύλιο». Βλέπεις τους ανθρώπους να πνίγονται στο Αιγαίο και λες «καλύτερα φτωχός και ζωντανός, γιατί να, υπάρχουν και χειρότερα».

Κι όμως, δες πάλι τη φωτογραφία. Και θυμήσου: φοβόσουν στις πλατείες; Όχι, ήμασταν πολλοί. Φοβόσουν τότε στη μεγάλη απεργία; Όχι, ήταν χαρά, ήταν γιορτή. Φοβόσουν με τα δακρυγόνα; Όχι, γιατί ήσουν με πολλούς κι ήξερες ότι θα φροντίσει ο ένας τον άλλον. Θυμήσου με το δημοψήφισμα. Πώς χάρηκες που νίκησες το φόβο. Πώς εμείς φοβίσαμε «αυτούς».

Θυμήσου τότε με το παρκο Γκεζί. Σου φαίνονταν εχθροί οι Τούρκοι; Αδέρφια σου φαίνονταν. Σκέψου τους Παλαιστίνιους, την Ταχρίρ, το Κάιρο, τις πλατείες στην Ισπανία. Σκέψου πώς οι «αγανακτισμένοι» πήδησαν από τη μια πλατεία στην άλλη, έτσι που όλες μας οι πλατείες να μοιάζουν μία.

Σε σένα μιλάω, που φοβάσαι. Κι άλλοι φοβήθηκαν κι είπαν να μην πολυμπλεχτούν. Να περάσουν όσο γίνεται απαρατήρητοι. Να τους ξεχάσουν μέχρι να περάσει η μπόρα. Κι όμως έφτασε η μπόρα στην πόρτα τους, κι ας μην το περιμένανε. Τους φόβους δεν τους αποφεύγεις με το κεφάλι μες στη άμμο.

Δε σε κατηγορώ που φοβάσαι. Πιότερο φοβάμαι εγώ από σένα. Γιατί μας έχουν κηρύξει ήδη τον πόλεμο -κι εμείς ακόμη λέμε για τον πόλεμο που θα ρθει. Γιατί ο πόλεμος είναι εδώ κι εμείς δεν πολεμάμε. Κι ο πόλεμος δεν έχει μόνο βόμβες. Και οι εχθροί μας δεν έρχονται μόνο με ριπές. Γιατί η πείνα, το ξεσπίτωμα, τα διαλυμένα νοσοκομεία, οι νεκροί δάσκαλοι, είναι ήδη εδώ.

Θυμήσου ότι οι εχθροί μας έχουν ένα σωρό όπλα. Και φτιάχνουν κι άλλα. Έχουν πολέμους και φτιάχνουν κι άλλους. Γιατί; Ποιον φοβούνται; Εμάς φοβούνται και το ξέρεις. Εμάς τους πολλούς.

Σε σένα μιλώ, και σε μένα μιλώ, που φοβόμαστε. Το φόβο δεν τον ξορκίζεις. Τον αντιμετωπίζεις. Τον αντιμετωπίζουν οι πολλοί μαζί. Τον στέλνουν στο στρατόπεδο των λίγων. Αυτών που προσπαθούν να μας χωρίσουν σε θρησκείες, στρατούς, οικόπεδα.

Ο εχθρός μας είναι κοινός. Λέει ότι είναι πανίσχυρος. Αν εμείς σταματήσουμε να τον υπακούμε, πεθαίνει. Αν δε δεχόμαστε να μας απομυζεί πια, εξαφανίζεται. Αν δεν τον φοβηθούμε…

(Το κείμενο γράφτηκε 15 μέρες πριν τις βόμβες στη Βηρυτό και στο Παρίσι. Σήμερα μου φαίνεται, δυστυχώς, ακόμη πιο επίκαιρο)

link

Τα δάκρυα για τους νεκρούς στο Παρίσι είναι κροκοδείλια. μόνο οι λαοί θρηνούν αληθιν ά.

Γράφει η Ντίνα Ρέππα

Τι εποχή κι αυτή; Σακατεμένη και κολασμένη… εποχή των τεράτων… Ξημέρωμα 14 Νοεμβρίου 150 νεκροί στο Παρίσι από τους φασίστες των ISIS… πριν ένα μήνα στην Άγκυρα οι ίδιοι φασίστες δολοφόνησαν 120 διαδηλωτές της Ειρήνης… στο Αιγαίο κάθε μήνα δολοφονούνται μερικές δεκάδες, από την πολιτική κλειστών συνόρων της ΕΕ και των κυβερνήσεων, ανάμεσά τους και της ελληνικής… και κάθε μέρα δολοφονούνται εκατοντάδες από τον πόλεμο που μαίνεται στα κολαστήρια της Συρίας, της Παλαιστίνης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν κι ο κατάλογος είναι ατέλειωτος… κι οι σύγχρονοι μακελάρηδες, άλλοι φανατικοί ισλαμιστές από το κράτος του μαύρου μίσους, άλλοι κόσμιοι και σεβάσμιοι ολιγάρχες του πλούτου, φανατικοί υποστηριχτές του θεού του κέρδους… Όλοι βγαλμένοι από την ίδια μήτρα… όλοι παιδιά κι αδέλφια του ίδιου κολασμένου καπιταλισμού της εποχής της κρίσης… τους ισλαμοφασίστες τους βύζαξε με μητρική ευλάβεια ο Αμερικάνικος και Ευρωενωσιακός Ιμπεριαλισμός… τους έθρεψε στα σπλάχνα του ο πιο μισητός καπιταλισμός που δε διστάζει να φτιάξει τέρατα αρκεί να ανακτήσει την κερδοφορία του… και τους θρέφει ακόμα, για να λιώσει κάτω από τη μπότα του κάθε απελευθερωτικό σκίρτημα και αντίσταση των λαών στο τουρκικό Κουρδιστάν, στο Κομπάνι και την Παλαιστίνη… για να συνθλίψει κάθε εργατική αντίσταση στις χώρες που επελαύνει το κεφάλαιο σαρώνοντας κάθε δικαίωμα…

Τα δάκρυα για τους νεκρούς στο Παρίσι είναι κροκοδείλια… μόνο οι λαοί θρηνούν αληθινά… τα γεράκια των οικονομικών και στρατιωτικών πολέμων και ανελέητων ανταγωνισμών τρίβουν τα χέρια τους… βρήκαν ευκαιρία να κάνουν μαζική πολιτική πάνω στον τρόμο… για τα δικά τους σχέδια και επιδιώξεις… για να κλείσουν τα σύνορα και να κρατήσουν έξω από αυτά, τους δραπέτες από τα σύγχρονα Άουσβιτς που οι ίδιοι δημιούργησαν… Γιατί η Συρία του πολέμου και του ισλαμικού κράτους, το Αφγανιστάν του «ιερού» πολέμου του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η Λιβύη, η Παλαιστίνη, οι χώρες που λεηλατούνται οικονομικά, είναι τα Άουσβιτς και τα Νταχάου του 21ου αιώνα… του αιώνα της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης… οι λαοί που δραπετεύουν, οι φτωχοί που ανεβαίνουν σε μια βάρκα για να διασχίσουν…τη ζωή, είμαστε εμείς… μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από αυτό τον τρόμο είναι να ανασυνταχθούμε οι καταφρονεμένοι, να ενωθούμε οι φτωχοί, να πολεμήσουμε οι διωκόμενοι για τα δίκια της τάξης μας… μας προτείνουν να κλείσουμε τις πόρτες στους φτωχούς, γιατί αυτοί λέει είναι οι επικίνδυνοι εχθροί… άι! καημένε… ο εχθρός είναι στη χώρα σου… δεν το βλέπεις; Είναι αυτός που στέλνει στρατεύματα για να εξάγει τάχα ελευθερία και δημοκρατία και συμμαχεί και φτιάχνει τέρατα για να την εγκαθιδρύσει… είναι αυτός που λεηλατεί οικονομικά χώρες ολόκληρες και φτιάχνει εκατομμύρια φτωχούς που ψάχνουν ψωμί όπου γης… είναι αυτός που διαλύει τη γενιά μας και κάθε επόμενη γενιά με τα μνημόνια και τα σύμφωνα σταθερότητας… μην τους πιστέψεις ξανά… μην τους κάνεις τη χάρη να φοβηθείς τον πρόσφυγα και το μετανάστη… δεν κρατάει αυτός καλάσνικοφ… αυτός που κρατάει καλάσνικοφ ήρθε στην Ευρώπη με το αεροπλάνο, δεν διακινδύνεψε στα παγωμένα νερά του Αιγαίου… και τα εισιτήρια του τα εξασφάλισαν οι ολιγάρχες που ανταγωνίζονται για τα πετρέλαια και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές…

Μην τους κάνεις το χατήρι να απλώσεις παντού το φασισμό… αν εμείς τρομάξαμε από το Παρίσι και την Άγκυρα, οι χιλιάδες που διασχίζουν τα σύνορα ζούσαν στον τόπο τους κάθε μέρα και κάθε στιγμή δεκάδες Παρίσια… από αυτά δραπετεύουν… ίσως τώρα να τους καταλάβουμε καλύτερα… οι ολιγάρχες φτιάχνουν ένα κράτος φρούριο, μια Ευρώπη φρούριο… θέλουν να ελέγχουν τα περάσματά μόνο αυτοί… να περνάει ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν, όσο μπορούν να το εκμεταλλευτούν και όταν τους βολεύει να το εκμεταλλευτούν… για να γεμίζουν το πουγκί τους μπας και γλιτώσουν από την κρίση τους… κι εσύ σ’ αυτό το φρούριο θα ‘σαι φυλακισμένος… για να σε προστατεύουν τάχα από τον τρόμο «των άλλων»… για να σε απειλούν με τον τρόμο «των άλλων» και να σε κρατούν παραλυμένο και δεμένο… έτσι, θα σοδομούν πάνω κι απ’ τη δική μας τη ζωή ανενόχλητοι… Να ενωθούμε οι εργάτες, όπου γης… αυτό μόνο… Να ενωθούμε για να πολεμήσουμε το τέρας… και το τέρας έχει ονόματα… εκμετάλλευση, φτώχεια, κέρδος, πόλεμος, φασισμός, ιμπεριαλισμός, δηλαδή καπιταλισμός… όσο κι αν προσπαθείς να αποφύγεις να αναμετρηθείς ξανά με το ερώτημα, εκείνο έρχεται αμείλικτο μπροστά σου… Βαρβαρότητα ή κοινωνική απελευθέρωση;