Mια πέτρα στο οδόφραγμα, μια πέτρα για ελεύθερη ζωή

MÊRDÎN – Καθώς το σύνθημα «μια πέτρα στο οδόφραγμα, μια πέτρα για ελεύθερη ζωή» εξαπλώνεται σε όλη την πολιορκημένη πόλη Nusaybin, οι γυναίκες που έχουν οργανώσει την αμυντική δύναμη YPS-Jin λένε ότι η οργάνωση των γυναικών είναι πλέον αναπόφευκτη.
Το τουρκικό κράτος έχει κηρύξει 24ωρες απαγόρευσες της κυκλοφορίας έξι ξεχωριστές φορές στην πόλη της Nusaybin, στην επαρχία Μαρντίν. 23 κάτοικοι έχασαν τη ζωή τους κατα την διάρκεια του αποκλεισμό της Nusaybin μέχρι στιγμής, καθώς η αντίσταση συνεχίζεται. Μετά απο όταν οι κάτοικοι ίδρυσαν την Μονάδων Πολιτικής Άμυνας (YPS) εν όψει των επιθέσεων, οι γυναίκες της Nusaybin έχουν πλέον δημιουργήσει τη δική τους αυτόνομη μονάδα: YPS-Jin ("Jin" σημαίνει "γυναίκα" στην κουρδική γλώσσα.)
Οδοφράγματα οικοδομήθηκαν σε πέντε γειτονιές της πόλης. Καθώς οι κάτοικοι πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα με την πρόσκληση "προς τα οδοφράγματα," η κατασκευή οδοφραγμάτων συνεχίζεται καθ ‘όλη τη νύχτα, ενώ οι πολίτες οργανώνουν αγρυπνίες. Μία απο τις γυναίκες της YPS-Jin εξήγησε γιατί αποφάσισε να ενταχθεί στις μονάδες της άμυνας.
Η Hêvî σπούδαζε στο πανεπιστήμιο, όταν οι συγκρούσεις εντάθηκαν στην περιοχή.
"Κάθε λεπτό που ήμουν στην τάξη στο πανεπιστήμιο, ερχόταν η είδηση οτι ένα παιδί σκοτώθηκε. Δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλή. Γι ‘αυτό και αποφάσισα να ενταχθώ τις YPS ", δήλωσε η Hêvî. «Ενώ ήμουν στην τάξη, υπήρχε μια ζωή που πέρνονταν κάθε λεπτό στην πατρίδα μου. Σε μια χώρα όπου αθώοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ακριβώς επειδή είναι Κούρδοι, το να σκέφτομαι το οικονομικό μου μέλλον δεν βοηθούσε τη συνείδησή μου. " η Hêvî είπε ότι κατάλαβε ότι να σκέφτεται το μέλλον σε ένα τέτοιο κλίμα ήταν« απλά σαν να κορόιδευε τον εαυτό της "και επέστρεψε στην γενέτειρα πόλη του Nusaybin.
Όταν οδοφράγματα σηκώθηκαν στη γειτονιά της, η Ronahî ξαφνικά βρέθηκε στις YPS-Jin.
"Όλα συνέβηκαν ξαφνικά, είναι σαν να ήταν σε πόλεμο ", δήλωσε ο Ronahî. "Ξαφνικά, το πλαίσιο όπου μιλούσαμε για ειρήνη ανατράπηκε. Κανένας Κούρδος δεν θέλει να είναι έτσι . Εγώ δεν το θέλω επίσης, αλλά είμαι αντιμετωπίζει μια δύναμη που με σκοτώνει με βόμβες και καραμπίνες. Οι άνθρωποι αισθάνονται σαν να πρέπει να πάρουν ένα όπλο σε αυτό το σημείο.
Το μέλος των YPS-Jin, Dilgeş εξήγησε γιατί οι γυναίκες που είχαν ενταχθεί στις δυνάμεις των YPS αισθάνθηκαν υποχρεωμένες να σχηματίσουν μια ξεχωριστή οργάνωση.
"Από τη μία πλευρά, διεξάγουμε ένα ένοπλο αγώνα, Από την άλλη πλευρά, διεξάγουμε επίσης τον αγώνα των γυναικών ενάντια στην πατριαρχική κοινωνία », είπε η Dilgeş. "Σαν γυναίκες, προσπαθούμε να δείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε παρόντες παντού. Έτσι ακριβώς τα YPS θα ήταν ανεπαρκής.
"Ο Abdullah Öcalan, λέει,« η κοινωνία δεν μπορεί να είναι ελεύθερη, εκτός εάν οι γυναίκες είναι ελεύθερες, »είπε η Dilgeş, αναφέροντας τον φυλακισμένο ηγέτη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ). "Έτσι, για το λόγο αυτό, ήταν αναπόφευκτο για μας να οργανωθούμε ως YPS-Jin.
"Ο καθένας πρέπει να κάνει ένα οδόφραγμα μπροστά από το σπίτι τους, επειδή κάθε πέτρα στο οδόφραγμα μας φέρνει πιο κοντά σε μια ελεύθερη ζωή", δήλωσε ηDilgeş.

Αμέντ – Οι γυναίκες στο Ντιγιαρμπακίρ ανακοινώνουν την ίδρυση Γυναικίων Μονάδων Πολιτικής Άμυνας (YPS-Jin).

Η Γυναικία Οργάνωση υπεράσπισης YPS-Jin, που ιδρύθηκε πρόσφατα σε πολλές πόλεις του Βορείου Κουρδιστάν, ανακοίνωσε την ίδρυση των μονάδων του Ντιγιαρμπακίρ. Η Διοίκηση των YPS-Jin του Ντιαρμπακίρ κυκλοφόρησε μια γραπτή ανακοίνωση, με την ευκαιρία. Η YPS-Jin σημειώνουν ότι το κυβερνών ΑΚΡ στην Τουρκία έχει θυσιάσει την ειρηνευτική διαδικασία, που ξεκίνησε από τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK [Κουρδικό Εργατικό Κόμμα] Abdullah Öcalan, για το δικό του στενό όφελος.
"Κατά το μήνα Ιούλιο, άρχισε μια διαδικασία ολοκληρωτικού αφανισμού των Κούρδων μέσα από βομβαρδισμούς στα βουνά και τα χωριά. Τώρα, αυτό το σχέδιο αφανισμού συνεχίστηκε για μήνες στις πόλεις μας, μέσα από τις πιο άγριες και απάνθρωπες πρακτικές ", δήλωσαν οι YPS-Jin, αναφερόμενες στις απαγορεύσεις κυκλοφορίας που επιβάλλονται εδώ και μήνες στις κουρδικές πόλεις.
«Υπάρχει μια επίθεση σε νέους και γέρους, γυναίκες και παιδιά, σε όλα τα μέλη της κοινωνίας. Οι άνθρωποι καθίστανται ανίκανοι να καλύψουν τις πιο βασικές ανθρώπινες ανάγκες τους. Αφήνονται να λιμοκτονούν και να μένουν διψασμένοι. Βόμβες του πυροβολικού στοχεύουν στα σπίτια των αθώων πολιτών. Οι άνθρωποί μας αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, "είπε η ομάδα, η οποία σημείωσε ότι εκατοντάδες παιδιά, γυναίκες και άλλοι άμαχοι έχουν σκοτωθεί τους τελευταίους πέντε μήνες.
Η ομάδα σημείωσε ότι οι Κούρδες γυναίκες ηγούνται του αγώνα για να διατηρήσουν την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων και να διασφαλίσουν την ελευθερία.
"Το πατριαρχικό σύστημα προσπαθεί πρώτα απ ‘όλα να διαλύσει την ελπίδα για την απελευθέρωση που ανθίζει όλο και περισσότερο μεταξύ των αφυπνισμένων Κούρδων γυναικών",
"Ενάντια στις επιθέσεις αυτές, το πιο φυσικό δικαίωμα και καθήκον των γυναικών είναι η υπεράσπιση της κοινωνίας και των εαυτών τους", δήλωσε η YPS-Jin. Η ομάδα υποσχέθηκε να αγωνίζονται ενάντια σε όλες τις κρατικές τακτικές αφανισμού , καθώς και όλες τις προσπάθειες για να σπάσει την αντίσταση των γυναικών μέσω παρενόχλησης, βιασμών και καταναγκαστική εκπόρνευσης".

https://athens.indymedia.org/post/1554228/

Κορνήλιος Καστοριάδης:Aν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπα ίδευση

«Επανέρχομαι στο δίλημμα: «ο πολίτης πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις;». Η δική μου απάντηση: πρώτον, οι ειδικοί στην υπηρεσία των πολιτών και όχι στην υπηρεσία κάποιων πολιτικών δεύτερον, οι πολίτες κυβερνώντας μαθαίνουν να κυβερνούν…

Αλλά, για να είναι σε θέση οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα κοινά, θα πρέπει να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία. Όμως, η σύγχρονη παιδεία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό το αίτημα. Στο σχολείο, ουσιαστικά, παίρνουμε εξειδικευμένες γνώσεις. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας.

Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό.

Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν -και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες- την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό. Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν – και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες – την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Το πιο σημαντικό όμως για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση είναι να πληρούται μια πολύ βασική προϋπόθεση: η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνεται αντικείμενο πάθους και από τους εκπαιδευτικούς και από τους εκπαιδευομένους και, για να το πω καθαρά, αν δεν υπάρχει έρωτας αληθινός με το αντικείμενο της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να υπάρχει ουσιαστική εκπαίδευση και παιδεία»

Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση! Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη – και στο πανεπιστήμιο ακόμη – τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει. Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα «χαρτί» και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση.

«Θα έλεγα πρώτα-πρώτα ότι δεν μπορούμε να χωρίσουμε την εκπαίδευση από τη συνολική κοινωνική κατάσταση. Ο μακαρίτης, ο καημένος ο Πλάτων έλεγε ήδη ότι ακόμα και οι τοίχοι της πόλης εκπαιδεύουν τους ανθρώπους και νομίζω ότι αυτό είναι μια τρομερά σημαντική και βαριά αλήθεια. Η εκπαίδευση ενός ανθρώπου, η παιδεία ενός ανθρώπου αρχίζει από την ηλικία μηδέν και φτάνει ως την ηλικία ωμέγα, δηλ. τη στιγμή που θα πεθάνει, συνεχώς διαμορφώνεται αυτός ο άνθρωπος. Διαμορφώνεται από τι; Διαμορφώνεται από όλα όσα προσλαμβάνει. Διαμορφώνεται από όλα όσα είναι γύρω του».

Κάθε υπουργός παιδείας αλλάζει και κάθε χρόνο πάει και χειρότερα το πράγμα, γιατί; Γιατί δεν μπορούν να αλλάξουν, ούτε είναι ικανοί να σκεφτούν πού είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτός ο έρωτας των παιδιών για αυτόν που τους διδάσκει και γι’ αυτά τα οποία διδάσκει, του διδάσκοντος για τα παιδιά και γι’ αυτά που διδάσκει ο ίδιος και της οικογένειας, η οποία επενδύει όλα αυτά τα πράγματα. Για να υπάρξουν όλα αυτά πρέπει να υπάρξει μια άλλη στάση απέναντι στη ζωή και στη γνώση και όχι απλώς η στάση ότι πηγαίνουμε στο σχολείο για να πάρουμε το καλύτερο δυνατό ‘χαρτί’ που θα μας κάνει μετά να έχουμε το καλύτερο δυνατό επάγγελμα ή να μας κάνει να βγάλουμε τα περισσότερα δυνατά λεφτά. Όσο υπάρχει αυτή η νοοτροπία, θα υπάρχει μια συνεχής χειροτέρευση, όπως τη βλέπουμε και σε χώρες όχι σαν την Ελλάδα, αλλά σε μια χώρα όπως η Γαλλία, που έχει τεράστιες ισχυρές παραδοσιακές δομές από δέκα αιώνες και ιδίως στο θέμα της εκπαίδευσης, όπου βλέπει κανείς τη συνεχή φθορά των Λυκείων, των Γυμνασίων, εκεί πέρα και των εκπαιδευτικών και των μαθημάτων που διδάσκονται και των παιδιών και των οικογενειών. Και αυτό είναι όλο το κοινωνικοϊστορικό ρεύμα.

«Η άνοδος της ασημαντότητας» – «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας»

Πηγή

Μενέλαος Λουντέμης, μια πένα που μετρούσε τα άστρα.

Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά το Λαό δε γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του.

Πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος λογοτέχνης, ο επονομαζόμενος και Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Έργα του, όπως τα μυθιστορήματα «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ-σέλερ «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70.

Γεννήθηκε το 1906 ή κατ’ άλλους το 1912 στο χωριό Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας και το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Μπαλάσογλου ή Βαλασιάδης. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά του περιπλανήθηκε αρκετά, μέχρι να εγκατασταθεί το 1923 στο χωριό Εξαπλάτανος της Έδεσσας.

Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά έχασε τα πάντα στον Μεγάλο Ξεριζωμό. Έτσι, ο νεαρός Δημήτρης αναγκάστηκε από τα νεανικά του χρόνια να εργαστεί σκληρά ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος και επιστάτης στα έργα του Γαλλικού Ποταμού (Λουδίας). Από τον ποταμό Λουδία εμπνεύστηκε το φιλολογικό του ψευδώνυμο Λουντέμης. Η στράτευσή του στην Αριστερά και η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ του στοίχισε την αποβολή του απ’ όλα τα γυμνάσια της χώρας.

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίσθηκε πολύ νωρίς, το 1927, με δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε εφημερίδες της Έδεσσας. Το 1930 ποιήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Εστία», ενώ το 1934 υπογράφει για πρώτη φορά ως Μενέλαος Λουντέμης στο διήγημά του «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».

Έπειτα από μια οδύσσεια μετακινήσεων, ο Λουντέμης θα έλθει στην Αθήνα και θα γνωριστεί με αριστερούς διανοούμενους, οι οποίοι σύχναζαν στη λέσχη «αν Σουσί» της οδού Πατησίων. Καθοριστική ήταν η γνωριμία του με τους διακεκριμένους ομοτέχνους του Κώστα Βάρναλη, Άγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση. Ο τελευταίος θα τον βοηθήσει να βρει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος στην «Αθηναϊκή Λέσχη» και να ανασάνει οικονομικά.

Την ίδια εποχή αναπτύσσει στενή φιλία με τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Δημήτρη Βέη, ο οποίος θα τον δεχθεί ως ακροατή στις παραδόσεις του, αφού ο Λουντέμης δεν μπορούσε να εγγραφεί στη Φιλοσοφική, καθώς δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, λόγω των πολιτικών του περιπετειών και της οικονομικής του ανέχειας. Το 1938 ήταν ήδη φτασμένος συγγραφέας και τιμήθηκε με το Μέγα Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για τη συλλογή διηγημάτων του «Τα πλοία δεν άραξαν».

Στην κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον εμφύλιο συλλαμβάνεται για τα αριστερά του φρονήματα, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο, ποινή που δεν εκτελέστηκε ποτέ. Αντ’ αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη, μαζί με το Θεοδωράκη και τον Ρίτσο.

Το 1956 τον μετέφεραν στην Αθήνα από τον τόπο εξορίας του για να δικαστεί, επειδή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» αναφέρονται «….προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας….». Στη δίκη που έγινε με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, οι μάρτυρες υποστήριξαν ότι το βιβλίο του «προπαγανδίζει τας πολιτικάς του ιδέας, θίγει την έννοια του κράτους, κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού στη Δικαιοσύνη, καλλιεργεί το μίσος».

Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Άγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στράτης Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα ‘πρεπε να ‘χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Μετά τη δίκη και την απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του, το κλίμα είναι βαρύ για τον Λουντέμη. Εκπατρίζεται στο Βουκουρέστι και χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, αλλά νοσταλγεί πάντα την πατρίδα, «ένα ελληνικό καφεδάκι…μιά ρετσίαν..», έγραφε σ’ ένα φίλο του. Μετά την μεταπολίτευση ανακτά την ελληνική ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα το 1976. Δεν πρόλαβε να χαρεί για την επάνοδό του και στις 22 Ιανουαρίου 1977 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και ενταφιάζεται στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Η ιδιοτυπία του έργου του έγκειται στον «ερασιτεχνικό» τρόπο γραφής, τον οποίο υπηρέτησε εν πλήρει συνειδήσει, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δε τον ενδιαφέρει η Τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού (Κνουτ Χάμσουν, Μαξίμ Γκόργκι, Παναΐτ Ιστράτι κ.ά.): ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία, που αγγίζει κάποτε το μελοδραματισμό, βιωματική γραφή, ηθογραφικά και συμβολικά στοιχεία.

Στη λογοτεχνία του Λουντέμη δεσπόζει η τάση του να στρέφεται εξ’ ολοκλήρου γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο – αφηγητή, που ανήκει στους περιθωριακούς τύπους των καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων και το οποίο μας δίνει την προσωπική του οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου του έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου. Μέρος της κριτικής (Ζήρας) του καταλογίζει τεχνικές και εκφραστικές ατέλειες, στρατευμένο ύφος που αποβαίνει σε βάρος της οικονομίας της, αφήγησης, αλλά αναγνωρίζει τον λυρικό του οίστρο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν το έργο του απολύτως ξεπερασμένο σήμερα, καθώς αναφέρεται σ’ ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Ποιήματα του Λουντέμη μελοποίησαν οι αδερφοί Κατσιμίχα («Ερωτικό Κάλεσμα») και ο συνθέτης Σπύρος Σαμοίλης («Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος») με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη.

«Μπούχενβαλντ»*, άγνωστο αντιφασιστικό ποίημα του Μ. Λουντέμη

ΜΠΟΥΧΕΝΒΑΛΝΤ
ΩΔΗ ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΗ

Πρόλογος

Θάρθω
Να σταθώ ξεσκούφωτος
μπρος στο βωμό της στάχτης σου
να κρατήσω ενός λεπτό σιγή
μπρος σ’ ένα τυραγνισμένο σου λουλούδι

Θάρθω
Μ’ ένα μπουκέτο χλόη
Βρεγμένη απ’ το αίμα της πατρίδας μου
Να τα’ αποθέσω πλάι στους σκελετούς σου

Θάρθω
Απεσταλμένος μαις αποικίας σου
Με ξοφλημένη την απόδειξη της νιότης σου
Στιγματισμένος με τριάντα βιβλία
Για να σταθώ προσοχή μπρος στους τόμους σου
Που κάηκαν πριν να γραφούνε

Θάρθω
Με βουλιαγμένα από τις αγρύπνιες μάτια
Να σου πω μιαν άγρια προσευχή
Σαν κι αυτήν που λένε στα γκρεμνά
Οι αητοί που του σφάξαν τα πουλιά τους
Μπούχενβαλντ… Δεν ήρθα για να κλάψω
Σαράντα χρόνια τα καταπίνω αυτά τα δάκρυα
Ηρθα να πάρω το μαστίγωμα της φρίκης σου
Για να το πάω στους ανθρώπους
Που περπατούν σφυρίζοντας αμέριμνα
Και δεν ακούν το σφύριγμα της οχιάς
Που ξαναζεστάθηκε στον ήλιο

Μπούχενβαλντ. Αυτό είναι το τελευταίο μου βιβλίο
Τ’ άλλα θα τα κάνω φωνή
Που να φτάσει ως την υστερική πρωτεύουσα
Όπου γερουσιαστές ουρλιάζουνε σαν σκύλοι
Και τραπεζίτες αποταμιεύουν το θάνατο
Να τους πω ότι η κόρη του Ιλζέ Κωχ
Παντρεύεται με συμπατριώτη τους
Και ετοιμάζουν τα προικιά τους
Με μαλλιά των κοριτσιών μας
Να τους πω – ότι αυτοί είναι!
Οι «πέραν του ωκεανού» – οι «πέραν του κόσμου»
Που δίνουνε τροφή και άσυλο στο Λύκο
Και του δείχνουνε τη σάρκα των παιδιών μας
Ότι η διαβόητη ελευθερία τους
έγινε η παραμάνα του φασισμού
που τον θηλάζει με το γάλα της εκδίκησης
και του μαθαίνει να περπατά με το βήμα της χήνας

Μπούχενβαλντ. Δεν ήρθα να γονατίσω
Ήρθα να ορκιστώ
Πως δεν θα σωπάσω – δεν θα κοιμηθώ
Όσο υπάρχουν τούτα τα μνημεία
Και προπάντων
Όσο θα υπάρχουν οι άνθρωποι που τάχτισαν.*

*Από το Περιοδικό Πυρσός

Το ”Μπούχενβαλντ”, το δημοσίευσε για πρώτη φορά το ”Ατεχνως”

Πηγή κειμένου: sansimera.gr

Bραβείο Νόμπελ; Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου*//

Είναι πραγματικά εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης επιχειρούν να μαγαρίσουν και να βγάλουν στην αγορά αρχέτυπες χειρονομίες ανθρωπιάς, μεταξύ άλλων και εκείνη των γιαγιάδων της Συκαμνιάς Λέσβου που αγκάλιασαν τους κατατρεγμένους και τους κυνηγημένους. Απώτερος στόχος η εσωτερίκευση από τους ανθρώπους της ηθικής της αγοράς. Κάνουμε κάτι, προσφέρουμε κάτι, εφόσον έχει υλική ανταπόδοση και «ηθική» αμοιβή. Εξάλλου αυτό είναι «επιλέξιμο», όπως εννοιολογείται στην αργκό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων κάθε ενέργεια (ατομική ή ομαδική) που οφείλει να συγκλίνει με την φιλοσοφία της αγοράς για να χρηματοδοτηθεί. Από αυτή την οπτική οι υμνητές της αγοράς που θέλουν να δώσουν το βραβείο Νόμπελ στις «γιαγιάδες» θα ήθελαν να τις εντάξουν επίσης σε ένα πρόγραμμα του ΕΣΠΑ, όπως είναι ενταγμένες οι περισσότερες ΜΚΟ και άλλες εθελοντικές οργανώσεις. Η έγνοια τους είναι μία και μοναδική. Μη μείνει τίποτα ανέπαφο, ας πούμε στην προκαπιταλιστική ηθική της Moral Economy, μη μείνει τίποτα χωρίς τιμή. Αφού η ανθρώπινη εργασία απέκτησε τιμή και το προϊόν του ανθρώπινου μόχθου εμπορευματοποιήθηκε, όπως το περιγράφει ο K. Polanyiστο Μεγάλο Μετασχηματισμό, δεν μπορεί η πηγαία και εσώτερη ανάγκη για συμπαράσταση στον συνάνθρωπο, που είναι ο δικός μας άνθρωπος, να μην έχει τιμή.

Εκεί λοιπόν που οι άνθρωποι μάθαιναν αναντάμ παπαντάμ να «ανοίγουν την πόρτα το βράδυ» και να «στρώνουν το τραπέζι στους θλιμμένους της γης» όπως το εξυμνούσε ο ποιητής, έρχονται οι μηχανισμοί της αγοράς (ακουμπώντας και στις δικές μας ενοχές γι’ αυτό που οφείλαμε να κάνουμε και το αφήσαμε πάλι σε άλλους) να αποικιοποιήσουν και τις πιο μύχιες διαθέσεις που καθοδηγούν τις πράξεις και εξανθρωπίζουν το ανθρώπινο είδος. Τις διαθέσεις για βοήθεια και αλληλεγγύη στους συνανθρώπους μας που στο κάτω-κάτω όλες οι θρησκείες του κόσμου διατρανώνουν ωςοικουμενικό και πανανθρώπινο καθήκον.Όσο για τους φιλάνθρωπους κ.ά. που συρρέουν κατά εκατοντάδες στα νησιά μάλλον περισσότερο ντόρο κάνουν παρά συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Να τους αναγνωρίσουμε λοιπόν το «άδολο» της προσφοράς, παρόλο που και αυτό δεν αφορά όλους και όλες (ΜΚΟ κ.ά.). Και όμως πέντε-έξη κρατικά συνεργεία των 20-30 ατόμων (με διασώστες, γιατρούς κ.λπ.) (ας είναι και της ΕΟΚ) με τον αντίστοιχο εξοπλισμό και δυο-τρία πλοία να περιπολούν λίγο πιο έξω από τις ελληνικές ακτές, όχι όμως για να απωθήσουν (βλ. FRONTEX) αλλά για να διασώζουν ανθρώπους, όπως γίνεται στους σεισμούς, στους καταποντισμούς, στις φυσικές καταστροφές θα μπορούσαν να ελέγξουν και να αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το πρόβλημα.

Να λοιπόν που η κίνηση για την απόδοση του βραβείου Νόμπελ έρχεται «να βγάλει στο σφυρί» και τα τελευταία αποθέματα ανθρωπιάς, που έμεναν εκτός αγοράς, προσβάλλοντας τον ίδιο τον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων.Ωστόσο η κίνηση αυτή, προσβάλλει βαθιά τόσο τις «γιαγιάδες της Συκαμνιάς» (παιδιά και εγγόνια της προσφυγιάς του ΄22) όσο και τους κυνηγημένους ανθρώπους, καθώς το βραβείο Νόμπελ έχει δοθεί επίσης σε αυτούς που βομβαρδίζουν, σκοτώνουν, καταστρέφουν και διώχνουν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους και τις πατρίδες τους. Αν με την επιβράβευση προωθείται σε ηθικό επίπεδο η ανθρωπολογική μετάλλαξη (όπως το έθετε ο K. Polanyi), στο επίπεδο των εφαρμοσμένων πολιτικών νομιμοποιείται μέσα από την προβολή της ατομικής πρωτοβουλίαςκαι της «ριψοκίνδυνη» δράσης του ενός (τις περισσότερες φορές με το αζημίωτο) η απόσυρση του κράτους και η εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Αυτή η ιδεολογική προβολή φαίνεται πως είναι άκρως αναγκαία για να υποσκαφτεί κάθε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης που υπήρχε στην κοινωνική ασφάλιση, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στις μεταφορές κ.ά. Κατά κάποιο τρόπο ο εκθειασμός της ατομικής δράσης (και η επιβράβευση της με Νόμπελ)έρχεται να νομιμοποιήσει ακραιφνείς νεοφιλελεύθερες πρακτικές (πιο περιεκτικός είναι ο όρος καπιταλιστικές) που προωθούν οι ζηλωτές της «αριστερής» κυβέρνησης. Η κατεδάφιση των συντάξεων, η κεφαλαιοποίηση των επικουρικών συντάξεων, η ανάληψη της εκπαίδευσης, της πρόνοιας, της διάσωσης, από τις ΜΚΟ και τον «τρίτο τομέα»κ.ο.κ., θα είναι μόνο η αρχή. Και όμως αυτές οι πολιτικές έχουν προετοιμαστεί «επιστημονικά» (ιδεολογικά) εδώ και χρόνια όταν οι διαλαλητές του κοσμοπολίτικου σοσιαλφιλελευθερισμού, μεταξύ άλλωνο A. Giddens, oU. Beck κ.ά., μας πρότειναν να ξαναφτιάξουμε τη βιογραφία μας, καθώς στις κοινωνίες του Τρίτου Δρόμου (των νέων Εργατικών και του σοσιαλφιλελευθερισμού) όπου αποθεώνεται η αγορά και ο κοινωνικός δαρβινισμός«οφείλεις να κοιμηθείς όπως έστρωσες» (U. Beck). Και από πίσω η «ντόπια διανόηση» να κάνει ημερίδες και συνέδρια υπό την αιγίδα και την χρηματοδότηση ευαγών ιδρυμάτων της Ε.Ε. και των ΗΠΑ «για το τι θέλει να πει ο ποιητής;». Να «διυλίζουν τον κώνωπα» για να ανακαλύψουν το υποκειμενικό νόημα της ανεργίας, της φτώχειας, της κοινωνικής έκπτωσης, ως η μαζική ανεργία ενάμιση εκατομμ. ανθρώπων να μπορεί να εξηγηθεί ατομικά. Ως να ευθύνονται για την ανεργία οι ατομικές αστοχίες και όχι η κοινωνική οργάνωση της εργασίας;Σε «δουλειά να βρισκόμαστε» ή,όπως το έλεγε B. Brecht«οι χορτασμένοι μιλούν για τους πεινασμένους».

Όσο για τις «γιαγιάκες» της Συκαμνιάς ας μη σκοτίζονται ιδιαίτερα οι ευαγγελιστές της αγοράς. Ήδη αυτές με την χειρονομία τους πήραν πίσω αυτό που ήθελαν, καθώς συντρόφεψαν «τον πόνο, του κόσμου αδερφό». Δεν πειράζει λοιπόν αν τις αφήσουμε χωρίς Νόμπελ και εκτός ΕΣΠΑ.

* Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Θα σου κόψω τη γλώσσα

– του Μιχάλη Καλούπη

project|black.fish

«Θα πρέπει να σέβεται κανείς την κοινή γνώμη όσο χρειάζεται για να μην πεθάνει της πείνας και για να μην πάει φυλακή. Οτιδήποτε όμως περισσότερο από αυτό είναι εθελοντική υποταγή σε μια περιττή τυραννία και πιθανόν θα παρεμποδίσει την ευτυχία με διάφορους τρόπους.»
~Bertrand Russell

«Τι έγινε, τη γλώσσα σου κατάπιες;»
Ο συνομιλητής σου είναι σφιγμένος με βλέμμα κοφτερό – μα πόσο θράσος έχεις να τον αμφισβητείς;-, στόμα μισάνοιχτο σε έναν μορφασμό έκπληκτης απορίας, μέχρι που μια άγρια ηδονή κατακλύζει όλο του το κορμί· είναι η στιγμή που καταλαβαίνει ότι δεν έχεις το κουράγιο να του απαντήσεις.

Σου μαθαίνουν από μικρό ότι «δεν αντιμιλάνε στους μεγαλύτερους» -πετάει ο γάιδαρος;πετάει.

Συνεπώς οφείλεις να πηγαίνεις με τα νερά του κάθε κουστουμιοφόρου δημογέροντα άνευ όρων, να αποδέχεσαι τυφλά κάθε ξεπερασμένη κοινωνική νόρμα επειδή στην επιβάλλουν οι συγγενείς σου και δε θέλεις να τους στεναχωρήσεις· άσχετα που εκείνοι δεν αντιλαμβάνονται ότι στεναχωριέσαι εσύ ή κι αν το αντιλαμβάνονται το θεωρούν φυσιολογικό μαρτύριο που πρέπει να υποστείς στην προσπάθειά τους να σε διαπαιδαγωγήσουν σωστά για να ταιριάξεις στον κόσμο τους, για να σε κάνουν ίδιο,επειδή αυτό είναι το σωστό.
Όταν απέναντί σου είναι πρόεδρος, παππάς, γιατρός, σε δίδαξαν να νιώθεις υποχρεωμένος να πεις «μα έχετε δίκιο, το αβγό έκανε την κότα κύριε, εγώ είμαι μικρός για να το καταλάβω, ευχαριστώ που μου δίνετε τα φώτα σας», κι ας νιώθεις ότι πνίγεσαι σε ένα βούρκο προκαταλήψεων του 1960, εκεί όπου οι μεγαλύτεροι σε ηλικία είναι a priori οι σοφότεροι και το ορθό είναι η γνώμη των πολλών κι εσύ Γαλιλαίε καλά θα έκανες να κοιτάς τη δουλειά σου αντί να φωνάζεις ότι η γη γυρίζει ενώ όλοι οι δογματικοί σου λέγανε ότι δε γυρίζει, ένας ήσουν και ήταν όλοι τους, γίνεται να είχες δίκιο;Τον ρίξαμε στη φυλακή και γλυτώσαμε.

Η ευρεία αποδοχή μίας ιδέας,δεν αποτελεί απόδειξη της ορθότητάς της.Κάθε σκέψη, μέχρι να γίνει αποδεκτή, αρχικά θεωρούνταν αφύσικη.

Είχες κι εσύ τη γνώμη σου, εντελώς διαφορετική, εντελώς δική σου, η οποία έκανε τραμπάλα μπρος-πίσω στη γλώσσα σου,αλλά αποφάσισες να την καταπιείς, αποδίδοντας κάλπικο σεβασμό στον σοφό «μεγαλύτερο», κι έτσι παρέα με την ταυτότητά σου έφτασε αχώνευτη βαθιά στο στομάχι σου και προκάλεσε νεύρωση.

Στον αθλητισμό, όταν λέμε ότι γυρίζει ή καταπίνει τη γλώσσα του ο αθλητής, συνεπάγεται με μία εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση κατά την οποία ο μυς της γλώσσας, λόγω κάποιου δυνατού χτυπήματος νεκρώνει και αναισθητοποιείται, με πιθανό επακόλουθο θάνατο από ασφυξία.

Οι δύο καταστάσεις δεν απέχουν πολύ.

Καταπίνεις τη γλώσσα σου στον αθλητισμό και νεκρώνεται το σώμα σου.
Καταπίνεις τη γλώσσα σου στην καθημερινότητα και νεκρώνεται ο ψυχισμός σου.
Και στις δύο καταστάσεις, είσαι νεκρός.

Μόνο που στην πραγματική ζωή δεν σε χτύπησε κανείς,εθελούσια κουτουλάς με το κεφάλι στον καθρέφτη και καταπίνεις τη γλώσσα σου, επειδή δεν έχεις το θάρρος της γνώμης σου, ανθρωπάκο.

Γι’αυτό κι εγώ θα σου την κόψω τη γλώσσα – χώρο μονάχα πιάνει μες το στόμα σου- και στην ταφόπλακά σου θα βάλω το όνομα κάποιου άλλου· το όνομα αυτού που μπροστά του έσκυψες το κεφάλι κι άφησες τη γνώμη του να υπερισχύσει ώστε να επηρεάσει τους θεατές,αυτού που άφησες να διαιωνίζει απόψεις που δε μπορείς να συμβαδίσεις μαζί τους.

Ζήσε στον κόσμο λοιπόν που αφήνεις να φτιάχνουν για σένα και μην παραπονεθείς ποτέ.Εσύ φταις ανθρωπάκο.

Όσο όμως καταπίνεις και καταπίνεις και καταπίνεις,ασυναίσθητα, αρχίζεις να το συνηθίζεις, να σ’αρέσει, να το βρίσκεις φυσιολογικό.

Μέχρι τη μέρα που θα ξυπνήσεις για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχεις δικές σου ιδέες, είσαι ένα ανομοιογενές συνονθύλευμα προέδρων, παππάδων και γιατρών με μυαλά τσολιάδων της περιόδου της μεταπολίτευσης, ενώ το μόνο που θα θυμίζει τις δικές σου σκέψεις που κατάπινες τόσα χρόνια θα είναι ο πόνος και η νεύρωση στο στομάχι.

Μέχρι τη μέρα που θα πεθάνεις και κανείς δε θα ξέρει ποιος ήσουν.

Επειδή κατάπιες τη γλώσσα σου όταν έπρεπε να μιλήσεις, ανθρωπάκο, και κανείς ποτέ δεν άκουσε τις ιδέες σου για να μαρτυρήσει ότι υπήρχες και δεν ήσουν κάποιος άλλος.

“Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.”
~Νίκος Καζαντζάκης

LInk

Πρόκειται για τρέλα. Για εμάς θανατηφόρα, για εκείνους κερδοφόρα.

Πηγή: Στάθης – realnews

Και μετά την κρίση, τι; Η επόμενη κρίση!

Και δεν αναφέρομαι στο μνημόνιο και το επόμενο μνημόνιο. Ούτε στη διαιώνιση της παρούσης κρίσης. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι «το κεφάλαιο δημιουργεί συνεχώς κρίσεις. Τις οποίες αξιοποιεί προς όφελός του».

Αν η Ελλάδα φθάσει ποτέ να βγει απ’ αυτήν την κρίση, μια άλλη, νέα κρίση, είτε στην Ευρώπη, είτε στις Η ΠΑ, είτε στον κόσμο, είτε στη χώρα, θα της ξαναπάρει το κεφάλι. Αν και η κρίση που διερχόμαστε προβλέπεται μακρά (και μάλιστα με προγραμματισμένες παροξύνσεις), άλλες κρίσεις στο εγγύς μέλλον (κι άλλες στο απώτερο) θα προσθέτουν το βάρος τους στους πιο αδύναμους αφαιρώντας πλούτο απ’ τους φτωχούς και προσθέτοντας πλούτο στους δυνατούς. Διότι ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του. Λειτουργεί διά των κρίσεων. Απόδειξη; η… πραγματικότης.

Οπως διαπιστώνει το «Global Wealth Reports», αυτήν τη στιγμή το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού (οι εκατομμυριούχοι) κατέχει το 45,2% του παγκόσμιου πλούτου!

Στη συνέχεια, το 7,3% του παγκόσμιου πληθυσμού (οι εύποροι) κατέχουν το 40% του παγκόσμιου πλούτου, αφήνοντας το υπόλοιπο 15,4% του πλούτου να το μοιράζεται το 92% (!) του παγκόσμιου πληθυσμού (εκ του οποίου 92% η πλειοψηφία -το 71 %– κατέχει μόνον το 3% του πλούτου).

Πρόκειται περί τρέλας. Η οποία συνεχίζεται ατάραχη (στον απολύτως διαταραγμένο κόσμο μας). Διότι κατά τα έτη 2010-2015 η περιουσία των εκατομμυριούχων (του 0,7%) αυξήθηκε κατά 60%, ενώ η περιουσία των φτωχών (του 92%) μειώθηκε κατά 10%. Τρέλα!

Τρέλα που οδηγεί ασφαλώς σε πόλεμο. Μεγάλο πόλεμο στρατηγικών διαστάσεων. Πιασμένη στη μέγγενη αυτής της τρέλας η Ελλάδα βλέπει τη μια ημέρα να απειλείται η οικονομική της υπόσταση (Crexit) και την άλλη τα σύνορά της (έξοδος απ’ τη Σένγκεν, τουρκική απειλή και άλλα).

Με εργαλείο το χρέος, η Ελλάδα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο από χώρες που τα δικά τους χρέη είναι αστρονομικά (με πρώτες και καλύτερες τις ΗΠΑ και τη Γερμανία).

Πρόκειται για τρέλα. Για εμάς θανατηφόρα, για εκείνους κερδοφόρα.

Από Βαθύ Κόκκινο