Είναι οι απόψεις μας, συνάδελφε!

Θεωρούμε ότι ο σύλλογός μας έχει κλείσει έναν κύκλο λειτουργίας του. Υπηρέτησε, όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στα πλαίσια μιας χώρας σε «ανάπτυξη» την εργασιακή ειρήνη με τον εργοδότη μας. Οι εποχές των συλλογικών, κλαδικών και εταιρικών συλλογικών συμβάσεων, που έκλειναν σε στρογγυλά τραπέζια, με φιλοφρονήσεις και αμφότερες εξυπηρετήσεις μικροαστικών συμφερόντων, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Παρόλα αυτά εκτιμούμε ότι ο σύλλογος, με τον τρόπο που λειτούργησε, δεν μπόρεσε να ενστερνιστεί τις εξελίξεις, είτε γιατί οι μεταβολές στις εταιρικές εργασιακές συνθήκες δεν είναι τόσο βίαιες όπως στην κοινωνία (πείραμα του βατράχου στο ζεστό νερό), είτε γιατί υπάρχει μια ομάδα «συναδέλφων» που θέλουν ένα σύλλογο χειροκροτητών.

Όπως πολύ εύστοχα ανέλυσε σε άρθρο του ο δημοσιογράφος Ν. Μπογιόπουλος:

«Όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε την υπονόμευση του συλλογικού μέσα από τη θρησκεία του άφατου ατομισμού, που στην οικονομία λατρεύει τον «ιδιώτη» και στην πολιτική διακηρύττει το θατσερικό δόγμα «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν».

Συμβιώσαμε με την παραχάραξη της έννοιας «αλληλεγγύη» σε φαρισαϊκή «φιλανθρωπία», με την προσπάθεια γελοιοποίησης ή και αντιποίησης του «ο ένας για όλους και όλοι για έναν», τακτική που στρώνει το έδαφος στη λογική «ο καθένας για την πάρτη του» και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Είχαμε, σε αστείρευτες δόσεις, την κρατική επιχορήγηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» που αναγορεύει το φραγγέλιο σε λύση και που διαποτίζει την κοινωνία με εκείνο το ιδεολογικό κατακάθι που ανάγει το λιντσάρισμα σε απενοχοποιημένη «πολιτική δράση».

Είχαμε τη διαρκή ελεεινολόγηση του «άλλου» και του «διαφορετικού», που εκείνοι που τον έφεραν εδώ, που τον εκμεταλλεύτηκαν, που τον θέλουν για δούλο τους, που τον έκλεισαν με φράκτες και σε στρατόπεδα για να «επανακαταλάβουμε τις πόλεις μας» και που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον πνιγμό του στο Αιγαίο.

Ζήσαμε τον κατακερματισμό και την προώθηση της αντιπαλότητας μεταξύ των θυμάτων της κοινωνίας, το διαχωρισμό τους σε ανατιθέμενες μερίδες που διαποτίζονται από την αρχή «χάνεις εσύ –κερδίζω εγώ», «αφανίζεσαι εσύ – υπάρχω εγώ», «πεθαίνεις εσύ – ζω εγώ».

Ζήσαμε τη διαστρέβλωση, το ψέμα, την ιστορική αφασία και τον γκεμπελισμό ως μόνιμες μεθόδους άσκησης και επιβολής πολιτικής.

Πορευτήκαμε με την ενοχοποίηση του μαζικού, του κοινωνικού, του ταξικού, του πολιτικού αγώνα για να φτάσουμε πια να ζούμε και την ιταμή διασύνδεσή του με τα «τάγματα εφόδου» των λούμπεν της ακροδεξιάς τρομοκρατίας.

Μέσα σε όλα αυτά προέκυψε και η θέση του εκπροσώπου των εργαζομένων στο Δ.Σ. της εταιρείας, που η Γενική μας Συνέλευση αποφάσισε να «εκπροσωπηθεί» ο σύλλογος. Τι αποκομίσαμε όμως, τελικά; Και τι προτείνουμε εμείς;

Πιστεύουμε ότι:

· ο εκπρόσωπός μας είναι υπόλογος στο σύνολο των εργαζομένων, μπροστά στη Γενική Συνέλευση.

· Δεν ψηφίζει για όλα τα θέματα που συζητιούνται στο Διοικητικό Συμβούλιο και ειδικά για όσα δεν αφορούν άμεσα του εργαζόμενους και για τα οποία τα συλλογικά όργανα του συλλόγου δεν έχουν πάρει θέση.

· Ο εκπρόσωπός μας για να ψηφίσει κάτι θα πρέπει να έχει τη σύμφωνη γνώμη της Γενικής Συνέλευσης και, αν αυτό δεν είναι εφικτό και ο χρόνος περιορισμένος, θα πρέπει να έχει την συμφωνία της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Συλλόγου. Σε δεύτερο χρόνο θα ενημερώνει ανοικτά και για όλα τα θέματα τη Γενική Συνέλευση.

Προφανώς, στην κόντρα – χωρίς περιεχόμενο – μεταξύ των φίλων του ΤΑΙΠΕΔ (που μας παραχωρεί) και του Υπουργού (που δεν μας παραχωρεί), όχι μόνο δεν παίρνουμε θέση, αλλά αντίθετα αναδεικνύουμε το γεγονός ότι και οι δύο είναι όργανα της πολιτικής που προέκυψε μετά από ένα "μεγαλειώδες ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα και ένα "μεγαλειωδέστερο ΝΑΙ" στο τρίτο μνημόνιο, με το οποίο εκλέχθηκαν στις τελευταίες εκλογές, που οι ίδιοι έσυραν την χώρα μας. Σε αυτά τα ψευτοδιλήμματα δεν θα συμμετέχουμε. Δεν υπάρχει καλό και κακό ΤΑΙΠΕΔ. Δεν υπάρχει για μας καλό και κακό μνημόνιο.

Τολμάμε τη λέξη "Αριστερά", γιατί έρχεται από μακρυά και πάει ακόμα πιο πέρα. Δεν φοβάται ούτε απαξιώνεται, όσο κι αν γίνεται προσπάθεια να λοιδορηθεί και να εκπέσει.

Πολλοί συνάδελφοι ίσως σκεφτούν ότι με την προσπάθειά μας αυτή εισάγουμε μια τακτική "παλιάς συνταγής", σε μια εποχή που την έχει πλέον καταδικάσει. Λάθος! Οι κοινωνικές εξελίξεις και η σάρωση των εργασιακών, κοινωνικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων που συντελούνται με ανελέητους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια, αυτό ακριβώς απαιτεί: Την ξεκάθαρη θέση, την προστασία των δικαιωμάτων, την κοινωνική πρόοδο.

Τα λάθη του "παλιού" συνδικαλισμού, που εκφράστηκαν και συνεχίζουν να εκφράζονται με ξεπουλημένες ηγεσίες, είναι πλέον γνωστά. Η κοινωνία, και εμείς ως μέρος της, έχουμε να κάνουμε πάρα πολλά. Επικαλούμαστε – κυρίως – τη λογική σας: Είναι λογικό 62 άνθρωποι στον κόσμο να κατέχουν ίσο πλούτο με τον πλούτο του μισού πληθυσμού της γης; Είναι παράλογο οι "γραβάτες" και οι "τραγιάσκες" να κατεβαίνουν ΜΑΖΙ στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας; Να λοιπόν που τα πράγματα ξεκαθαρίζουν!

Άρα το "ΟΧΙ" στην παραχώρηση της Εγνατίας Οδού κάθε άλλο παρά συνδικαλιστικό είναι. Είναι, πιστεύουμε, ένα μείζον ζήτημα που αφορά τις εργασιακές μας θέσεις, αφορά τη διαχείριση του μοναδικού ολοκληρωμένου δικτύου Δημόσιων Αυτοκινητόδρομων της χώρας μας, αφορά τη διαφύλαξη και υπεράσπιση των δαπανών για την κατασκευή του, που ήταν δικές μας, όλου του λαού, των Ελλήνων και Ευρωπαίων φορολογούμενων! Και κυρίως αφορά την υποστήριξη, την προώθηση και την αξιοποίηση του πλούσιου και έμπειρου επιστημονικού και διοικητικού προσωπικού της εταιρείας σε μεγάλα έργα που είναι σε εξέλιξη ή που μπορούν να προγραμματιστούν και τα έχει ανάγκη η κοινωνία.

Τα εργαλεία μας είναι πολλά και οι δυνατότητές μας αναμφισβήτητες. Η έλλειψη ενός εθνικού φορέα αυτοκινητοδρόμων πρέπει άμεσα να καλυφθεί. Και θα πρωτοστατήσουμε γι’ αυτό.

Θέλουμε και θα αγωνιστούμε:

Για ένα σύλλογο μαχητικό, κοντά στους εργαζόμενους και τις πραγματικές τους ανάγκες.

Για ένα σύλλογο συμμετοχικό, όπου όλες οι διεργασίες του θα είναι ανοιχτές, θα έχουν σε αυτές πρόσβαση όλοι οι συνάδελφοι και θα μπορούν να παίρνουν θέση και ρόλο.

Για ένα σύλλογο δημοκρατικό που θα αγωνίζεται για τις λαϊκές ανάγκες, όχι μόνο των μελών του, αλλά και όλης της κοινωνίας, που θα περιφρουρεί κάθε φασιστική λογική και θα αναδεικνύει την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη.

Για ένα σύλλογο που θα απαγκιστρωθεί από την ξεπουλημένη σύγχρονη συνδικαλιστική νομενκλατούρα (εντός του συλλόγου, αλλά και στα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια όργανα) και θα συνταχθεί με τις ταξικές δυνάμεις της πάλης και του αγώνα για μια άλλη κοινωνία που θα στηρίζεται στη λαϊκή εξουσία και θα εξυπηρετεί τις πραγματικές της ανάγκες.

Για ένα σύλλογο που θα μελετά και θα προτείνει λύσεις στα ψεύτικα αδιέξοδα που μας λανσάρονται, για ένα ρόλο της εταιρείας προς όφελος των πραγματικών συμφερόντων του τόπου και του λαού μας, με στόχο τη συμβολή της στη δημιουργία ενιαίου φορέα κατασκευών που θα σχεδιάζει, θα υλοποιεί και θα διαχειρίζεται τα μεγάλα έργα υποδομής.

Καλούμε τους συναδέλφους που ενστερνίζονται τις παραπάνω απόψεις να συστρατευθούν μαζί μας σε αυτή την προσπάθεια.

Για το Ε.Α.Κ. – Εγνατία Αριστερός Κλάδος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s