Εξαθλιωμένος ή εξεγερμένος;

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος – enikos.gr

Ας δούμε, μετά από τρία Μνημόνια, μετά από 500 μνημονιακούς νόμους και μετά από 25.000 περίπου εφαρμοστικά άρθρα, πως έχει διαμορφωθεί το συνταξιοδοτικό τοπίο.

Τα στοιχεία που ακολουθούν έχουν δημοσιοποιηθεί από το πληροφοριακό σύστημα «Ήλιος», δεν επιδέχονται καμίας αμφισβήτησης και προκύπτουν τα εξής:

  • Το μέσο μηνιαίο εισόδημα από συντάξεις (κύριες και επικουρικές) είναι μόλις 833,6 ευρώ. Από ποσό αυτό, μάλιστα, πρέπει να αφαιρεθεί ο φόρος που αναλογεί.

Σημείωση: Από το ποσό αυτό πρέπει, επίσης, να αφαιρεθούν οι πρόσθετες κρατήσεις για τον κλάδο Υγείας των Ταμείων, δηλαδή 6% στην επικουρική και από 4% στο 6% για τις κύριες συντάξεις που ήρθαν να προστεθούν ως βάρος στις πλάτες των συνταξιούχων με το τρίτο Μνημόνιο.

  • Το 44,5% των συνταξιούχων, δηλαδή 1,182 εκατομμύρια συνταξιούχοι από τους 2,655 εκατομμύρια, έχουν εισόδημα από συντάξεις κάτω από 700 ευρώ, δηλαδή βρίσκονται στο κατώφλι ή και κάτω από το όριο της στατιστικής φτώχειας.

Σημείωση: Συντάξεις κάτω από τα 1.000 ευρώ προ φόρου λαμβάνει το 65,5% των συνταξιούχων, δηλαδή 1,742 εκατομμύρια συνταξιούχοι. Έτσι επιβιώνουν στην Ελλάδα του Τσίπρα, του Μητσοτάκη, της ΕΕ και του ΔΝΤ σχεδόν δύο στους τρεις συνταξιούχους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνταξιούχοι αγρότες (684.082 άτομα) λαμβάνουν μέση σύνταξη μόλις 431,8 ευρώ.

  • Η μέση σύνταξη του ΙΚΑ τον περασμένο Ιούνη, ήταν μόλις 708 ευρώ, ποσό από το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί ο φόρος. Στο ΙΚΑ -ΕΤΑΜ για 1 εκατομμύριο συνταξιούχους η μέση κύρια σύνταξη είναι 640 ευρώ.

Σημείωση: Εδώ γίνεται λόγος για τη «μέση σύνταξη», αφού η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων στο μεγαλύτερο Ταμείο της χώρας, είναι πολύ κάτω απ” αυτό το μέσο όρο. Εκεί και ακόμα πιο κάτω επιδιώκουν οι κυβερνώντες να κατρακυλήσουν οι συντάξεις όλων των σημερινών Ταμείων. Αυτό ακριβώς περιγράφεται στο 3ο Μνημόνιο, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του οποίου όλα τα Ταμεία πρέπει να διαμορφώσουν τις εισφορές και τις παροχές σύμφωνα με τα πρότυπα του ΙΚΑ.

Συμπέρασμα πρώτο: Το σημερινό έδαφος πάνω στο οποίο πορεύεται η Ελλάδα των συνταξιούχων και των ασφαλισμένων είναι το έδαφος της «καμένης γης». Και τώρα, πάνω στην «καμένη γη», έρχεται το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου να κάνει τι; Να ισοπεδώσει πλέον και τις στάχτες!

Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν είναι η πρώτη φορά που η πιο βρόμικη δουλειά του συστήματος, του συστήματος της αρπαγής και της κοινωνικής λεηλασίας, ανατίθεται σε κάποιους που ληστεύουν φορώντας την μάσκα του «αριστερού».

Συμπέρασμα τρίτο: Ο μόνος που μπορεί να βάλει τέλος στα Μνημόνια 1 και 2 της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ο μόνος που μπορεί να αχρηστέψει τα Μνημόνια 3 και τα Μνημόνια «ρεζέρβα» (!) του Τσίπρα, είναι ένας οργανωμένος λαός που:

α) απέναντι στην ενότητα των δυναστών του που υπηρετούν την κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία («αριστερο-δεξιές» κυβερνήσεις, μνημονιακά και φασιστικά κόμματα, ΕΕ, ΔΝΤ) θα αντιπαραβάλει την δική του ενότητα,

β) απέναντι στα προαποφασισμένα και διαρκώς επιβαλλόμενα εναντίον του μέτρα θα αντιτάξει την δική του αποφασιστικότητα να μην επιτρέψει την συνέχιση του εξανδραποδισμού του,

γ) απέναντι στο δίλημμα «εξαθλιωμένος ή εξεγερμένος», θα απαντήσει ασκώντας το ύψιστο δημοκρατικό του δικαίωμα, θα επιλέξει να πάρει τη ζωή του στα χέρια του αφαιρώντας την εξουσία από αυτούς που τον εξαθλιώνουν για να πληρώνει ένας χρέος που δεν το χρωστάει, που τον εκβιάζουν για να υποτάσσεται σε μια ευρωένωση που τον συνθλίβει, που τον εξαπατούν για να βυθίζεται στη φτώχεια ενός καθεστώτος που σφετερίζεται τα πλούτη που ο ίδιος παράγει.
Άλλος δρόμος ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ.

Το διαβάσαμε στο Βαθύ Κόκκινο αλλά είναι από τον enikos.

Ως Αριστερός Κλάδος συμφωνούμε με την πολιτική ανάλυση του κειμένου, για το νέο ασφαλιστικό .

«Τίποτα δεν αλλάζει αν μένεις θεατής, όλα ανατρέπονται όταν ξεσηκωθείς»

Στην καταθλιπτική εικόνα της βδομάδας που πέρασε, όπως αυτή διαμορφωνόταν από τις διάφορες διαρροές για το υπό κατάρτιση κυβερνητικό νομοθετικό έργο (άγρια φορολογία και νέα σφαγή στα κοινωνικο-ασφαλιστικά δικαιώματα) υπήρχαν και καλές ειδήσεις:

«Τα δεκανίκια», λαϊκό παραμύθι

Μας υπέδειξαν μια ενδιαφέρουσα δουλειά την οποία και παρουσιάζουμε.

Αντιγράφουμε από το κείμενο που συνοδεύει το λαϊκό παραμύθι «Τα δεκανίκια»:

Τα όπλα για την ταξική πάλη είναι πολλά …και ένα από αυτά τα όπλα είναι η ιδεολογική διαπαιδαγώγηση των παιδιών και νέων…παιδιών της εργατικής τάξης – των λαϊκών οικογενειών έξω και απέναντι από την «πλαστή» μόρφωση και αστική ιδεολογία.

«Ποιος ξέρει από που να έρχονταν αυτές οι ιστορίες μεγάλες και μικρές. Μη ξεπηδούσαν απ΄την φλογέρα ή μήπως απ’ την φωτιά; Μην έρχονταν από κάποιο ποταμό ή από κάποια λίμνη; Μην ήταν οι φωνές των ξωτικών ή μήπως ο χορός των νεράιδων; Μήπως τις έφεραν μαζί τους οι καλικάντζαροι τα Χριστούγεννα; Μαζί θα ταξιδέψουμε μοναχά με την φωνή και θα θυμίσουμε ιστορίες που θυμούνται οι παλιοί, ιστορίες που τις ύφαινε το μυαλό και τις μετέφερε ο λόγος. Ιστορίες που κουβαλάνε σοφία, έρωτα, δάκρυα, πάθη και λάθη των ανθρώπων, αλλά και στεναγμούς από τα έγκατα της γης. Κάθε λέξη να μας θυμίζει και μια βελονιά από τα υφαντά τους ή ένα σπυρί από το καλαμπόκι που ξεσπύριζαν τα βράδια. Κάθε παραμύθι και μια μάζωξη ή έναν ξενιτεμό. Θα πούμε ψέμματα, θα πούμε αλήθεια. Ψέμματα όμως κι’ αλήθεια γιατί έτσι είναι τα παραμύθια… Και όπως λένε και οι παλιοί, όσα μύθια τόση αλήθεια».

Ε. Στ.

https://youtu.be/rTsRtr1cRus

* Τα εικονογραφήματα που επιλέχθηκαν για το βίντεο είναι του Ιβάν Γιάκοβλεβιτς Μπιλίμπιν (1876 – 1942) εικονογράφος και καθηγητής γραφικής τέχνης στο ινστιτούτο του Λένινγκραντ

http://atexnos.gr/ta-dekanikia-laiko-paramuthi/?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Για το κάθαρμα ή. Περί σκουπιδιών

Στις 14 Απρίλη του 1930 έβαλε τέλος στη ζωή του ο μεγάλος Σοβιετικός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και λογοτέχνης Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι. Άνθρωπος της δράσης, ανυπόταχτος και παθιασμένος υπερασπιστής της επανάστασης και των οραμάτων του φωτεινού μέλλοντος, πολέμησε με ολιγωρίες και αδυναμίες ασκώντας κριτική και με το έργο του χτύπησε ό,τι επέμενε να κρατά τον άνθρωπο δεμένο με το παλιό. Έζησε μια σύντομη μα γεμάτη ζωή και άφησε έργο πλούσιο και ζωντανό, παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές.

Παραθέτουμε κατά χρονολογική σειρά όπως δημοσιεύτηκαν, δυο μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος που έγραψε ο Μαγιακόφσκι την άνοιξη του 1921.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΜΑ
(Μετάφραση Χρήστος Τρικαλινός)

Δόξα, Δόξα, Δόξα στους ήρωες!!!

Όμως,
αρκετό
φόρο τιμής τους αποτίσαμε.
Τώρα
για το κάθαρμα
ας μιλήσουμε.

Πάψανε οι θύελλες των επαναστατικών λίκνων.
Σκεπάστηκε με βρύα ο σοβιετικός αναβρασμός.
Και ξετρύπωσε
πίσω απ’ τις πλάτες της ΡΣΟΣΔ
σαν σκιάχτρο
ο μικροαστισμός.

(Μην προσπαθείτε από τις λέξεις να πιαστείτε,
δεν είμαι καθόλου ενάντια στο μικροαστικό στρώμα.
Στους μικροαστούς
ανεξάρτητα από τάξεις και στρώματα
το δοξαστικό μου).

Απ’ όλες τις απέραντες ρούσικες πεδιάδες
από της σοβιετικής γέννησης την πρώτη μέρα
ξεχύθηκαν αυτοί,
γοργά αλλάζοντας το πτέρωμα,
σε όλα τα ιδρύματα μπήκαν με αέρα.
Γεμίζοντας με ρόζους τους πισινούς απ’ το πεντάχρονο καθισιό,
γεροί, σαν νεροχύτες,
ζουν μέχρι τώρα –
πιο ήσυχοι κι απ’ το νερό.
Έστησαν βολικά γραφεία και κρεβατοκαμαρούλες.

Και το βράδυ
το ένα ή το άλλο ερπετό,
τη γυναίκα του,
που μαθαίνει πιάνο, κοιτάζοντας,
λέει
από το σαμοβάρι κοκκινωπό:
«Συντρόφισσα Νάντια!
στη γιορτή θα πάρω αύξηση –
24 χιλιάρικα.
Ταρίφα.
Εχ,
και θ’ αγοράσω για τον εαυτό μου
βρακιά απ’ τον Ειρηνικό Ωκεανό,
έτσι που απ’ το παντελόνι
να βγαίνω
σαν κοραλλοειδής ύφαλος!»
Κι η Νάντια:
«Και για μένα φορέματα μ’ εμβλήματα.
Χωρίς σφυροδρέπανο δεν μπορείς να βγεις στον κόσμο!
Με τι
θα κάνω
σήμερα φιγούρα
στο χορό του Επαναστατικού Συμβουλίου;»

Στον τοίχο ο Μαρξ.
Σε κάδρο πορφυρό.
Στην «Ιζβέστια» ξαπλωμένο, το γατάκι κοιμάται.
Και κάτω από την οροφούλα
τιτιβίζει
ξετρελαμένο το καναρίνι.

Ο Μαρξ από τον τοίχο κοίταζε, κοίταζε…
Και ξαφνικά
άνοιξε το στόμα,
κι αρχίζει να φωνάζει:
«Τυλίξατε την επανάσταση στα νήματα του μικροαστισμού.
Πιο φοβερή κι από τον Βράνγκελ η μικροαστική ζωή.
Γρήγορα
στρίψτε το λαιμό κάθε καναρινιού –
ώστε ο κομμουνισμός
από τα καναρίνια να μη νικηθεί!»

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

[Όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ», αρ.τ. 36-38, Οκτ./Δεκ. 1986]

ΠΕΡΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ
(Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος)

Δόξα, δόξα, δόξα στους ήρωες!!!

Εδώ που τα λέμε
αρκετά τους τιμήσαμε.
Ας πούμε
τώρα
και κάτι περί σκουπιδιών.

Πάνε, περάσανε των επαναστάσεων οι μπόρες.
Μούχλες πετάει ο σοβιετικός αναβρασμός.
Πίσω από τις πλάτες της Ερ-Εσ-Εφε-Σερ*
πάνω-πάνω βγήκε
του μικροαστού n μούρη

(Όχι, μην το πάρετ’ έτσι –
με την τάξη δεν τα έχω των μικρών αστών.
Σ’ αυτούς
δίχως διάκριση τάξεις, στρώματα
«Εύγε!» απ’ όλα τα στόματα.)

Στης Ρωσίας τις απέραντες εκτάσεις
απ’ τη μέρα που η σοβιετική
γεννήθηκε υφήλιος
βγήκανε στους δρόμους
κι αλλάζοντας ενδύματα
σ’ όλα μέσα χώθηκαν τα ιδρύματα.
Πέντε χρόνια στην καρέκλα ρόζους βγάλανε
τα πισινά τους,
βασταγερά σαν τις λεκάνες του νιφτήρα
ζουν ως τα σήμερα και βασιλεύουν.
Μουλωχτοί σαν το νερό
ζεστούτσικες χτίσανε φωλιές
σε γραφεία σε κρεβατοκάμαρες.

Το βράδυ
τούτος ή ο άλλος τενεκές
έφαγ’ ήπιε
την κυρά του τώρα κάθεται και καμαρώνει
στο πιάνο να γυμνάζεται.
Μια λιγούρα
του ‘φερε το σαμοβάρι:
«Συντρόφισσα Νάντια!
Τώρα με την ευκαιρία των γιορτώνε
αυξήσεις πρέπει να μας κάμουνε στα μιστά
χιλιαδούλες
κάπου 24
η δική μου αναλογία.
Εχ!
Περισκελίδες απωανατολίτικες
θα πάω ν’ αγοράσω
έτσι που μέσ’ από το παντελόνι
σπόγγος να φαίνομαι
από κοράλλι».
Η Νάντια:
«Κι ένα φόρεμα για μένα
με τα εμβλήματα απάνω σταμπωμένα.
Χωρίς δρεπάνι και χωρίς σφυρί
στον κόσμο πώς κανείς να παρουσιαστεί;
Απόψε κιόλας
να βγω με τι
στον μπάλο που οργανώνει η Επαναστατική
Επιτροπή!»

Στον τοίχο ο Μαρξ.
Κάδρο άλικο.
Στο φύλλο πάνω της «Ιζβέστια»
ένα γατσούλι ζεσταίνεται
κι από το ταβάνι ψηλά
στα μεράκια της η καναρίνα
τσιρίζει.
Από τον τοίχο του κοιτάει και κοιτάει ο Μαρξ…
Ώσπου το στόμα του
ανοίγει ξαφνικά
και μπήγει τις φωνές:
«Τυλίξανε την επανάσταση στων μικροαστών τα
δίχτυα
Χειρότερος κι από τον Βράνγκελ ο μικροαστός.
Εμπρός,
τα καναρινάκια ευθύς στραμπουλήχτε,
των καναρινιών
να μην πέσει θύμα ο κομμουνισμός».

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

*Τα αρχικά του ρωσικού σοβιετικού κράτους.

[Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, Ο ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ, ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ, εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα 2011]

Επιμέλεια: Οικοδόμος

«Μήπως τελικά οι παθογένειες της Οκτωβριανής είχαν σχέση με την εν γένει κατάληψη της εξουσίας διαχρονικά…» (Σχόλιο ggodev)

Αλληλεγγύη το λένε, ξέρεις…

Μια συντονισμένη επίθεση σύσσωμου του συστήματος στους αλληλέγγυους βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη το τελευταίο διάστημα. Αφού δεν στάθηκε δυνατόν να καταλαγιάσει το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που από την πρώτη στιγμή στήθηκε απέναντι στα σχέδια της Ε.Ε. και των εδώ πληρεξουσίων της, επιστρατεύτηκαν τα μεγάλα όπλα μήπως και αντιστραφεί το κλίμα.
Δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια ανέλαβαν για μια ακόμα φορά τον ρόλο που τόσο καλά γνωρίζουν να ερμηνεύουν. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε με ύφος χιλίων καρδιναλίων και τιμητών των πάντων: ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι περίφημοι αλληλέγγυοι που μαζεύτηκαν εδώ από κάθε γωνιά του πλανήτη; Πως συντηρούνται, ποιος κρύβεται από πίσω; Τι σκοπό έχουν;
Και τερματίζουν τη χυδαιότητα, φτάνοντας στο έσχατο σημείο που ν’ αντέξει ένα φυσιολογικό ανθρώπινο στομάχι δίχως να εκτοξεύσει αηδιασμένο το περιεχόμενο του προς πάσα κατεύθυνση, λέγοντας: μα καλά, δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν κακό στους πρόσφυγες μη επιτρέποντας στο καλό μας το κράτος να τους φροντίσει στα κέντρα (tres chic) φιλοξενίας;
Και όλα αυτά να λέγονται από εκείνους που στηρίζουν σε κάθε ευκαιρία τη δημιουργία και τη λειτουργία των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης, που ύψωσαν πρώτοι τους φράχτες και συρματοπλέγματα του αίσχους, που βάφτισαν τις απελάσεις επαναπροωθήσεις μήπως και τις ομορφύνουν λιγάκι. Από εκείνους που, δίχως να ντραπούν ούτε για μια στιγμή, βάζουν ταμπέλες στους ανθρώπους χωρίζοντας τους κατατρεγμένους σε ‘’λαθραίους’’ και ‘’νόμιμους’’, σε ‘’επιθυμητούς’’ και ‘’παρείσακτους’’, σε ‘’ανθρώπους’’ και ‘’ανθρώπινα απορρίμματα’’…

Λοιπόν, ακούστε το καλά όλοι εσείς που στόχο έχετε να »ποινικοποιήσετε» στη συνείδηση του κόσμου την αλληλεγγύη για να το βάλετε καλά στο μυαλό σας, αν φυσικά σας έχει απομείνει καθόλου έστω και ελάχιστο.
Αυτά τα υπέροχα πλάσματα, οι αλληλέγγυοι, οι άνθρωποι δηλαδή που αποτελούν τον στόχο που αποφασίσατε να στρέψετε συντεταγμένα τα γεμάτα δηλητήριο βέλη σας και αμολάτε τα σκυλιά σας εναντίον τους, είναι οι άνθρωποι που πόνεσαν και έκλαψαν με το δράμα του διπλανού τους. Είναι εκείνοι που πάγωσαν από το κρύο και μούσκεψαν μέχρι το κόκκαλο μένοντας δίχως μπουφάν στην καταιγίδα επειδή χωρίς να το σκεφτούν δευτερόλεπτο το έδωσαν στο θύμα των πολέμων σας… Είναι όλοι όσοι έτρεξαν από την πρώτη στιγμή για να καλύψουν τις ακούσιες ή και εκούσιες ελλείψεις σας, τη δική σας ανοργανωσιά και αρρυθμία σας.

Είναι όλοι αυτοί που παράτησαν σπίτια, δουλειές, οικογένειες, αγαπημένα πρόσωπα και βρέθηκαν στην άκρη του κόσμου γιατί δεν θέλησαν ούτε στιγμή να μείνουν αδιάφοροι στον πόνο που εσείς προξενήσατε.
Είναι οι άνθρωποι που πάντα στη ζωή τους συντάσσονται στο πλευρό του αδύνατου, του κατατρεγμένου, του παρία. Είναι εκείνοι που πιο πάνω απ’ τις πατρίδες σας και τους θεούς σας, πιο πάνω κι από τον ίδιο τους τον εαυτό, βάζουν τον άνθρωπο που υποφέρει…
Είναι οι άνθρωποι που κοιμήθηκαν στη λάσπη, που πείνασαν, που δίψασαν μόνο και μόνο για να ‘ναι δίπλα στους κατατρεγμένους. Είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται καθημερινά ψυχολογική υποστήριξη γιατί κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσουν μη μπορώντας να διαχειριστούν την τόση ενσυναίσθηση που τους πλημμυρίζει την ψυχή.
Είναι εκείνοι που όταν ο αχός καταλαγιάσει, θέλουν να κοιτάζουν το είδωλο τους στον καθρέφτη και να νιώθουν ήσυχοι γνωρίζοντας πως επέλεξαν τη σωστή πλευρά, την πλευρά των ανθρώπων…

Είναι όλοι εκείνοι που τόσα χρόνια τώρα μοιράστηκαν το φαγητό τους με κάποιον άστεγο, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε κάποια δομή αλληλεγγύης στα θύματα της κρίσης που δημιουργήσατε εσείς, πήραν από το χέρι κάποιον τοξικομανή στο κέντρο της Αθήνας δείχνοντας του πως δεν είναι μόνος του σ’ αυτό, έκαναν παρέα σε κάποιον μοναχικό ηλικιωμένο στην πολυκατοικία τους.
Βλέπετε, η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει χρώματα, σύνορα, φυλές, θρησκείες, θεούς και δαίμονες ή φύλα, ούτε είναι επιλεκτική και ελιτίστικη…

Είναι άνθρωποι που η ανάγκη τους να σταθούν δίπλα σε όποιον τους χρειάζεται τους οδήγησε να παρατήσουν θέσεις που εσείς ούτε καν θα μπορούσατε να ονειρευτείτε, όσες κατουρημένες ποδιές κι αν φιλήσετε. Γιατροί που έκλεισαν τα ιατρεία τους και ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη για ν’ απαλύνουν τον πόνο εκείνων που ξέσπασε πάνω τους όλη η αγριότητα του κόσμου. Αντιμετωπίζουν τα χρήματα ως αυτό που πραγματικά είναι, μέσο και όχι αυτοσκοπός και όσα κερδίζουν τα διαθέτουν με αυτή τη λογική και όχι για την ικανοποίηση των ψεύτικων πρότυπων που ο καπιταλισμός σας επέβαλε στον πλανήτη μας για να κερδίζουν οι λίγοι όλο και πιο πολλά.
Άνθρωποι σαν τη Maria από τις Η.Π.Α. που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακούφιση όλων αυτών που εσύ πέταξες στα σκουπίδια. Και πίστεψε με, τα καταφέρνει υπέροχα…

Λειτουργούν, κάνοντας πράξη την αυτοδιαχείρηση και στην ουσία την ίδια τη δημοκρατία, σε μικρές ομάδες παίρνοντας ταχύτατα τις αποφάσεις τους από κοινού, πόσο ξένη σας φαίνεται αυτή η διαδικασία αλήθεια… Συζητάνε μεταξύ τους τα πάντα, λαμβάνουν υπ’ όψιν ο ένας τη γνώμη του άλλου, σέβονται ο ένας τον άλλον και λογοδοτούν μονάχα στη συνείδηση τους.
Η γεμάτη ανιδιοτέλεια -πόσο άγνωστη σ’ εσάς λέξη- προσφορά τους έρχεται από τα κάτω και πηγαίνει στα κάτω, σιχαίνονται βλέπετε τις αυθεντίες και τους ειδήμονες, απεχθάνονται τη φιλανθρωπία που εξευτελίζει την ανθρώπινη ύπαρξη, μισούν την προβολή την οποία χρησιμοποιούν μονάχα για να γίνει ευκολότερο το έργο τους. Δεν κουβαλάνε μαζί τους τηλεοπτικά συνεργεία και κάμερες, δε στήνουν μια ολόκληρη παράσταση σε κάθε τους βήμα γιατί πολύ απλά δε δίνουν δεκάρα για την εικόνα τους.
Δε θέλουν να ζουν σ’ έναν πλανήτη βυθισμένο στο σκοτάδι του φασισμού, του φόβου, του μίσους και της βίας. Ονειρεύονται έναν κόσμο φωτεινό, γεμάτο ανθρωπιά, φιλόξενο, ελεύθερο. Έναν κόσμο που δεν θα ξεχωρίζει χρώματα, φυλές, θρησκείες, έθνη και στερεότυπα. Έναν κόσμο που δε θα μοιάζει καθόλου με τον δικό σου.

Είναι άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, σαν εκείνους που εσείς ντρέπεστε να συναναστραφείτε για να μη σας τσαλακώσουν το, με τόσο κόπο φτιαγμένο, προφίλ σας. Άνθρωποι που άνοιξαν τα σπίτια τους σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη δίχως να το σκεφτούν δεύτερη και τρίτη φορά, που μοιράστηκαν το φαγητό τους σ’ ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη, που είπαν παραμύθια στη γλώσσα της αγάπης σε μικρά παιδιά που έτρεμαν από το φόβο μήπως και καταφέρουν να τα βάλουν για ύπνο.
Είναι η Ελίζα, η Μαριάννα, ο Σπύρος, ο Κίμωνας, ο Mark, η Brigitte, η Gabriela, o John, ο Jose κι όλοι εκείνοι που έφτυσαν κατάμουτρα τα πανάκριβα πτυχία που τους πουλήσατε και επέλεξαν μια ζωή που όλοι εσείς τα ανθρωπάκια τρέμετε μην τυχόν και χάσετε τη βολή του μικρόκοσμου σας. Είναι η μικρή Ιουλία που χάρισε την αγαπημένη της κούκλα στα παιδάκια που δεν έχουν κι ο μικρός Χρήστος που έδωσε τα καλά του ποδοσφαιρικά παπούτσια στον Nureddin που ήξερε να παίζει τόσο καλή μπάλα…

Είναι αυτό που όλοι εσείς, που κουνάτε επιδεικτικά το δάχτυλο σας πίσω από μια κάμερα ή σε κάποιο γραφείο, δε θα γίνετε ποτέ στη μίζερη ζωή σας!

Αν σας έπιασε ο πόνος όλους εσάς, που δεν είσαστε τίποτα περισσότερο από υποπροϊόντα ενός διεφθαρμένου συστήματος, και ψάχνετε για σκάνδαλα, ρίξτε το βλέμμα σας στα του οίκου σας. Ψάξτε τα ανάμεσα στους δικούς σας, σ’ εκείνους που μέσα σε μια νύχτα έστηναν Μ.Κ.Ο. με τις ευλογίες του κράτους για να ρημάξουν τις επιδοτήσεις, σε όσους τριγυρίζουν στους διαδρόμους των υπουργείων και των καναλιών σας, σ’ αυτούς που πούλησαν το νερό στους πρόσφυγες σαν πετρέλαιο και το σάντουιτς σα να ‘τανε χρυσάφι.
Σε όλους εκείνους που ζήτησαν ασύλληπτα ποσά για μια απλή φόρτιση ενός κινητού κάποιου πρόσφυγα στα πολύπριζα που γέμισαν τα μαγαζιά και τα περίπτερα τους, που χρέωσαν την ενοικίαση της καλύβας τους σε μια νεκρή τουριστικά περίοδο στον αλληλέγγυο ή την οικογένεια των προσφύγων λες και ήταν δωμάτιο πεντάστερου resort στον Άγιο Μαυρίκιο και που τώρα ανακάλυψαν ότι το προσφυγικό βλάπτει τον τουρισμό.
Σε κάθε φασίστα στην ψυχή και στο νου που αφού πρώτα θησαύρισε με τις καντίνες που έστησε στο χωράφι του, θυμήθηκε τώρα που ξέμειναν από λεφτά οι πρόσφυγες πως πρέπει να το οργώσει.

Αν θέλετε λοιπόν να ανακαλύψετε τη μπόχα και τη σαπίλα, αρκεί να κοιταχτείτε αναμεταξύ σας, να αγγίξτε τον διπλανό σας, να ρίξτε το βλέμμα σας στα αφεντικά σας…

http://mobile.enfo.gr/ar5929