Ανακοίνωση ΒΟΜΒΑ από τον ΟΤΕ που μας αφορά ΟΛΟΥΣ!

Με ανοικτή επιστολή τους προς τους μετόχους του ΟΤΕ, η ‘Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων του ΟΤΕ’, στηλιτεύει την κάκιστη πολιτική των πρώτων. Αναφέρεται στην επιστολή η κακοδιαχείριση που έχει γίνει σε επίπεδο επενδύσεων, απεμπλοκής από τη γραφειοκρατία, εθνικών συμφερόντων και συνθηκών εργασίας.

Σας την παραθέτουμε για να κρίνετε μόνοι σας.

AΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΕ

Ανοιχτή επιστολή

Προς: Τους μετόχους του Ομίλου ΟΤΕ.

Κύριοι μέτοχοι,

Σήμερα, 8 χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση-παραχώρηση του δημόσιου ΟΤΕ στην κρατικών συμφερόντων Deutsche Telekom, είναι νομίζουμε αναγκαίο να γίνει ένας απολογισμός για την πορεία του Ομίλου ΟΤΕ.

• Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις που υποσχέθηκαν δυστυχώς δεν ήρθαν. Αντί γι’ αυτό:

Απέσυραν τον ΟΤΕ από την FYROM πουλώντας την Cosmofon και την Germanos Telecom για 190 εκ. ευρώ.

Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Σερβία πουλώντας την Telekom Serbia για 380 εκ. ευρώ.

Απέσυραν τον ΟΤΕ από τη Βουλγαρία πουλώντας την Germanos Telecom και την Globul για 717 εκ. ευρώ.

Πούλησαν το μοναδικό δορυφόρο που είχε η χώρα της Hellas–sat για 208 εκ. ευρώ.

Σύνολο… αποεπενδύσεων 1,5 δις!

• Οι σταθερές θέσεις εργασίας μειώθηκαν κατά 6.000 και αντικαταστάθηκαν με μαύρη και ελαστική εργασία. Η πολιτική αυτή συνεχίζεται με την σημερινή νέα «εθελούσια» αποχώρηση την οποία ανακοίνωσαν. Το κόστος μεταφέρθηκε στο ασφαλιστικό σύστημα.

• Η επιχείρηση χάνει συνεχώς έδαφος προς τον ανταγωνισμό και η εμπιστοσύνη που απολάμβανε παραδοσιακά από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού εξαντλείται. Τα υψηλά τιμολόγια, οι αφανείς χρεώσεις και τα ψιλά γράμματα (χαρακτηριστικά που αντέγραψε από τους ανταγωνιστές) κλονίζουν αυτή την εμπιστοσύνη και χιλιάδες πελάτες αγανακτισμένοι την εγκαταλείπουν.

Όλα αυτά μπορεί να αυξάνουν πρόσκαιρα τα κέρδη του ΟΤΕ που κατευθύνονται προς το Βερολίνο (μέχρι και τα παλιά καλώδια μεταφέρονται ακατέργαστα για να γίνουν scrap στη Γερμανία), μεσοπρόθεσμα όμως και σε συνδυασμό με άλλες εξελίξεις (κατάργηση περιαγωγής κ.λ.π.) κινδυνεύει το στρατηγικό μέλλον της επιχείρησης.

Το χειρότερο όμως είναι ότι, οι ελπίδες που είχαν καλλιεργηθεί για ένα ΟΤΕ χωρίς γραφειοκρατία, χωρίς τις κρατικές αγκυλώσεις και τα προβλήματα του κρατισμού, διαψεύστηκαν.

Ο ΟΤΕ σήμερα συμπυκνώνει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα

Η γραφειοκρατία, ο παρασιτισμός, ο παραγοντισμός και κυρίως ο νεποτισμός, αντί να εξαφανιστούν γιγαντώθηκαν.

Στο δημόσιο ΟΤΕ είχαμε 4 Γενικούς Διευθυντές ενώ σήμερα τους κάναμε 20! Στο γενικό σύνολο έχουμε 2.000 Διευθυντές, Υποδιευθυντές και Προϊστάμενους σε 10.000 εργαζόμενους του ΟΤΕ και της COSMOTE. Δηλαδή ανά 5 εργαζόμενους έχουμε και έναν προϊστάμενο!

Και ενώ οι θέσεις εργασίας και οι συνολικές αποδοχές των εργαζομένων που προσπαθούν σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες να κρατήσουν την επιχείρηση στα πόδια της και τους πελάτες ευχαριστημένους, μειώθηκαν και συρρικνώθηκαν, ο μόνος δείκτης που «ευημερεί» είναι οι αποδοχές των διευθυντικών στελεχών.

Ο μισθός και τα μπόνους του Διευθύνοντος Συμβούλου είναι 1.488.750,70 ευρώ!

17,5 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό του Έλληνα Πρωθυπουργού ή 6 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό της Μέρκελ!!!

Των Γενικών Διευθυντών οι αποδοχές αντίστοιχα είναι 6,5 φορές μεγαλύτερες από τον μισθό του Πρωθυπουργού και ακολουθούν με αντίστοιχο τρόπο των Διευθυντών, Υποδιευθυντών κ.λ.π.

Να σημειώσουμε εδώ ότι αρκετοί, ενώ αποχωρούν και εισπράττουν την αποζημίωση της «εθελουσίας», παραμένουν στις προηγούμενες θέσεις τους εισπράττοντας τους προαναφερόμενους φαραωνικούς μισθούς γιατί θεωρούνται αναντικατάστατοι! Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και σε συστημικούς συνδικαλιστές.

Εδώ, για να είμαστε δίκαιοι και εμείς και εσείς, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι στον κακό δημόσιο ΟΤΕ κανένας διοικητής, πρόεδρος, διευθυντής κ.λ.π. δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε στο όνειρό του τέτοιες τεράστιες αποδοχές.

Όσο και αν φανεί περίεργο ίδια εικόνα υπάρχει και στις προσλήψεις. Εντελώς συμπτωματικά σημαντικό μέρος όσων προσλαμβάνονται είναι γόνοι ή στενοί συγγενείς των διευθυντών και των κυρίαρχων συνδικαλιστών. Φαίνεται ότι όλα τα παιδιά του ελληνικού λαού είναι ίσα αλλά στο σημερινό ΟΤΕ της D.T μερικά είναι πιο ίσα από τα ίσα.

Αυτά όμως για ευνόητους λόγους δεν θεωρούνται ειδήσεις από τα αδηφάγα κατά τ’ άλλα ΜΜΕ.

Ο λόγος είναι απλός. Ο όμιλος ΟΤΕ μοιράζει απλόχερα 120 εκ. ευρώ το χρόνο για διαφήμιση και έτσι κλείνουν ερμητικά τα στόματα των (μεγάλων και μικρών) νταβατζήδων των ΜΜΕ.

Η εταιρεία ουσιαστικά δεν έχει ανάγκη από καμιά διαφήμιση, αρκεί να ανασυγκροτηθεί και να παρέχει φθηνότερα τιμολόγια για τους χρήστες – πελάτες.

Εδώ να σημειώσουμε ότι το brand name του ΟΤΕ είναι τεράστιο. Οι μαθητευόμενοι μάγοι όμως που τον διευθύνουν σήμερα έβαλαν και εδώ το χεράκι τους, τον μετονόμασαν…. σε COSMOTE. Άλλα πακέτα διαφημίσεων και χαράς ευαγγέλια για τους αντικειμενικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης!

Αυτοί είναι οι λόγοι που ούτε εσείς, ούτε η ελληνική κοινωνία μαθαίνει τίποτα για τα παραπάνω και τις άλλες παθογένειες που κρύβονται πίσω από την γκλαμουράτη κουρτίνα των διαφημίσεων, των χορηγιών και των δήθεν «κοινωνικών προσφορών».

Κύριοι μέτοχοι,

Ο λόγος που παρουσιάζουμε ένα μικρό μέρος της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού του σημερινού ΟΤΕ δεν είναι γιατί θέλουμε να προκαλέσουμε ή γιατί πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε από την ίδια πλευρά μέτοχοι και εργαζόμενοι, αν και μας συνδέουν κοινά στοιχεία. Οι μισθοί οι δικοί μας συρρικνώνονται και το δικό σας μέρισμα παραμένει ζητούμενο.

Επικοινωνούμε μαζί σας γιατί διαπιστώνουμε ότι το μόνο που ενδιαφέρει τη σημερινή διευθυντική νομενκλατούρα είναι η αύξηση των μπόνους και το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Ανησυχούμε γιατί βλέπουμε να δρομολογείται μια στρατηγική που μετατρέπει τον ΟΤΕ σε «κενή εταιρεία» -σε άδειο κέλυφος δηλαδή κατά το μοντέλο της NIKE- με ακριβοπληρωμένους μάνατζερ αλλά χωρίς εργαζόμενους!

Το έργο θα παράγεται μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου εργοληπτικών και υπεργολαβικών εταιρειών που θα χρησιμοποιεί μαύρη και ανειδίκευτη εργασία.

Σας αποκαλύπτουμε επίσης ότι, η δίψα τους για περισσότερα μπόνους, χρήμα και πρόσκαιρα κέρδη είναι τέτοια που ετοίμασαν ένα εκτρωματικό σχέδιο το οποίο ονομάζουν CONSOLIDAΤION.

Το σχέδιο αυτό, το οποίο δρομολογούν κρυφά και παράνομα, χωρίς καμία άδεια από τις αρμόδιες αρχές, Υπουργεία, Κοινοβούλιο, Α.Δ.Α.Ε, Δικαιοσύνη κ.λ.π., αν επιτρέψουμε να μπει σε εφαρμογή -όπως χαρακτηριστικά γράφουν τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ*- «πολύ σύντομα οι παρακολουθήσεις θα εξελιχθούν σε ένα ευρέως διαδεδομένο σπορ! Σε λίγο καιρό ο κάθε επιχειρηματίας που θα θέλει να μάθει τι σχεδιάζει ο ανταγωνιστής του, ο κάθε πολιτικός που θα θέλει να ξέρει τα σχέδια των αντιπάλων του, ο κάθε πολίτης που θα θέλει να καταγράψει μια συνομιλία κάποιου άλλου προσώπου για να μάθει έτσι πιθανές ερωτικές, επαγγελματικές ή προσωπικές του επαφές και στάσεις ζωής δε θα χρειάζεται παρά να βρει έναν από τους εκατοντάδες ανειδίκευτους, κακοπληρωμένους και ευκαιριακούς στην πλειονότητά τους εργαζόμενους που θα έχουν πρόσβαση στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, να τους δώσει 1 ή 2 κατοστάρικα και να του κάνουν τη δουλειά! Και σύντομα θα έχει ένα cd με ό,τι θέλει να ακούσει. Τόσο απλά…» θα γεμίσουν την Ελλάδα με υποψήφιους Μαυρίκηδες!

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν όμως το απόρρητο και τα κοινωνικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών δεν μας εκπλήσσει. Η D.T έχει προϊστορία σ’ αυτό, όταν αποκαλύφτηκε από το Spiegel (26-05-2008) ότι παρακολουθούσαν εκατοντάδες χιλιάδες τηλέφωνα εργαζόμενων και δημοσιογράφων!

Οι συνέπειες όμως θα είναι τεράστιες και για τον ίδιο τον ΟΤΕ. Η τεχνογνωσία του θα μεταφερθεί σε ανεξέλεγκτες εργολαβικές εταιρείες με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της επιχείρησης.

Αυτό είναι το τελευταίο κατόρθωμα του Διευθύνοντος Συμβούλου και του μαθητευόμενου μάγου Γενικού Διευθυντή Τεχνολογίας και Λειτουργιών Σ. Θεοχαρόπουλου ο οποίος νομίζει ότι η χώρα μας απαρτίζεται από πρώην υπηκόους του Τσαουσέσκου και θεωρεί ότι θα του επιτρέψουμε οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός να επαναλάβει το ρουμανικό μοντέλο και να μας μετατρέψει σε υποζύγια.

Σας καλούμε λοιπόν και σας και τους δημοσιογράφους των ΜΜΕ που βρίσκονται σήμερα εδώ, να τα επικοινωνήσετε όλα αυτά και να πατήσουμε όλοι μαζί φρένο στην διολίσθηση, στη συρρίκνωση και στη μελλοντική εξάχνωση του ομίλου ΟΤΕ. Γιατί χωρίς ΟΤΕ δεν θα υπάρχει ούτε εργασία για μας, ούτε μέρισμα για σας, ούτε διαφήμιση για τα μήντια, και οι μόνοι που θα επωφεληθούν θα είναι η «μαμά εταιρεία» και οι χρυσοκάνθαροι διευθύνοντες οι οποίοι σε μια τέτοια κατάσταση όπως έγινε και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις (ENRON, LEHMAN BROTHER κ.λ.π) θα φύγουν με «χρυσά αλεξίπτωτα» και θα την κάνουν….. με ελαφρά πηδηματάκια.

ΑΣΕ

Αθήνα: 23-06-2016

Υ.Γ: Οι συνδικαλιστικές διώξεις και οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες του Δ/Σ Τσαμάζ και των συνεργατών του, όπως πρόσφατα κατά των προέδρων της ΠΕΤ-ΟΤΕ Κέρκυρας Γ.Τριβυζά και Χανίων Λ. Καστρινάκη δεν μας τρομοκρατούν ούτε θα μας φιμώσουν. Γιατί και στην πιο βάρβαρη εποχή κάποιοι θα επιμένουμε να λέμε την αλήθεια!

Πηγή: Press-News

Advertisements

Για τον κύριο Πρετεντέρη.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο κ. Πρετεντέρης ανήμερα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία συνέγραψε ένα εμβριθές άρθρο στα «Νέα» για να διαδηλώσει την πίστη του στην ανάγκη παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.

Στα θετικά των εν γένει ελληνοβρετανικών σχέσεων που τον έκαναν ως Έλληνα πατριώτη να επιζητά το Bremain, ο κ. Πρετεντέρης συμπεριέλαβε κι αυτά: «(…) στους Άγγλους – έγραψε – χρωστάμε και μερικές χάρες. Από τον Μπάιρον έως τον Λόιδ Τζορτζ και τον τεράστιο Ουίνστον. Από το Ναυαρίνο και το Ελ Αλαμέιν έως τον Δεκέμβρη του ’44».

Θυμίζουμε ότι τον Δεκέμβρη του ’44, αυτό που έκαναν οι Εγγλέζοι – και για το οποίο τόσο τους θαυμάζει ο Πρετεντέρης – ήταν (σε συνεργασία με τους δοσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, τους χίτες και τους πρώην γερμανοτσολιάδες που μετατράπηκαν σε βρετανοτσολιάδες και κατόπιν σε αμερικανοτσολιάδες) να συμπεριφερθούν στην Αθήνα ως δύναμη κατοχής.

Η διαταγή του Τσόρτσιλ στις 5/12/1944 προς τον στρατηγό του, τον Σκόμπυ, ήταν σαφής: «Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη. Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη , όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση» (Γ. Ανδρικόπουλου: «1944 Κρίσιμη Χρονιά», εκδόσεις «Διογένης», τόμος Β`, σελ. 257 – Ριζοσπάστης, Γ.Πετρόπουλος, 1/12/2002).

Τις προηγούμενες μέρες, στις 3 και 4 Δεκέμβρη του ‘44, ήταν οι ντόπιοι φίλοι των Εγγλέζων, τα τσιράκια της εγχώριας πλουτοκρατίας που – με φόντο τα κανόνια του Σκόμπυ – έστρεψαν τα όπλα εναντίον δυο ειρηνικών και άοπλων διαδηλώσεων Ελλήνων πολιτών γεμίζοντας το Σύνταγμα με νεκρούς.

Από τους Εγγλέζους – που τόσο θαυμάζει τα πεπραγμένα τους ο Πρετεντέρης – τον Δεκέμβρη του ’44 «συνολικά στάλθηκαν στην Ελλάδα περίπου 100.000 Βρετανοί στρατιώτες – ακριβώς διπλάσιοι απ’ όσους είχαν έρθει στα 1941 για να βοηθήσουν τη μαχόμενη ενάντια στον Άξονα Ελλάδα. Ταυτόχρονα, οι Βρετανοί, εξόπλισαν και οργάνωσαν στρατιωτικά – ως Εθνοφυλακή – το σύνολο των προερχόμενων από τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους δωσιλογικούς σχηματισμούς ανδρών. Στη διάρκεια των μαχών, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν αεροπλάνα (καταδιωκτικά «Σπιτφάιρ», μαχητικά «Μποφάιτερς», αλλά και βομβαρδιστικά «Ουέλιγκτον»!) με ρουκέτες, βόμβες και πολυβόλα ενάντια στις θέσεις του ΕΛΑΣ, αλλά και σε τυφλά χτυπήματα ενάντια στις λαϊκές συνοικίες. Το ίδιο έπραξαν και τα πυροβόλα των πολεμικών πλοίων στον Πειραιά ή στο Φάληρο , ενώ ισχυρό πυροβολικό εγκατεστημένο στην Ψυττάλεια, στο Φάληρο και στο Χαρβάτι πραγματοποιούσε ισχυρούς βομβαρδισμούς στην πόλη» (Γιώργος Μαργαρίτης, Ριζοσπάστης, 16/12/2009).

Ήταν τότε, το Δεκέμβρη του ’44, που οι Εγγλέζοι κατέλαβαν ακόμα και τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, χτυπώντας με όλμους και πολυβόλα τον ΕΛΑΣ από τον Παρθενώνα…

Είναι πρόδηλο ότι ο αντικομμουνισμός του κυρίου Πρετεντέρη έχει προσαρμόσει τον πατριωτισμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο να αντέχει και να αποδέχεται αλλά και να επικροτεί την παρουσία ξένου στρατού κατοχής το 1944 στην πατρίδα μας.

Άραγε, μετά τον πατριωτισμό του, θα μπορέσει να προσαρμόσει και τον φιλοευρωπαϊσμό του, στα αντίθετα με τις επιθυμίες του δεδομένα που προκάλεσε το βρετανικό δημοψήφισμα;

Το πιθανότερο είναι να το καταφέρει. Ιδίως αν ισχύει εκείνο που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3766995) πως έγραψε γι’ αυτόν κάποτε ο μακαρίτης Βασίλης Ραφαηλίδης. Ότι, δηλαδή, «ο Ι. Κ. Πρετεντέρης έχει μια απίθανη προσαρμοστικότητα. Προσαρμόζεται ακόμα και μέσα στα σκατά»…

Πηγή:

Ημερόδρομος

Υ.Γ. Επίσης για τις αναφορές του Νίκου Μπογιόπουλο στα δεκεμβριανά και για τα τάγματα ασφαλείας ας ακούσετε την άποψη του Χατζιδάκη για την επέτειο της 28η Οκτωβρίου.

https://youtu.be/a5ehJBIo0Fg

«Ασε», έλεγε, «και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι (σ.σ. εκδότης της “Ελεύθερης Ωρας”) και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Μόνο οι ηλίθιοι είναι έντιμοι (;)

«Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η εντιμότητα ονομάζεται αφέλεια και η ειλικρίνεια λέγεται ηλιθιότητα».
Πσέρβα-Τετμάιερ Κ.

«Σε μια παρέα μεθυσμένων όλοι απεχθάνονται εκείνον που δεν πίνει».
Κινεζική παροιμία

«Ο ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ’ αὐτήν».
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, 8,7

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ζούμε σ’ έναν διεφθαρμένο κόσμο. Ένας απόλυτα έντιμος άνθρωπος, αν καταφέρει να επιβιώσει, θα χαρακτηριστεί από όλους ηλίθιος. Όμως υπάρχουν τέτοια «παράξενα όντα», απόλυτα έντιμα;

Υπάρχουν άνθρωποι αδιάφθοροι, αναμάρτητοι; Τίμιοι άνθρωποι που όχι μόνο δεν έχουν κάνει κάτι ανέντιμο, αλλά τους δόθηκε η ευκαιρία να το κάνουν και το απέφυγαν;

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πει ποτέ ψέματα -ή τουλάχιστον δεν είπαν όλη την αλήθεια, που δεν έχουν αγνοήσει έναν νόμο ή κανόνα (οδικής κυκλοφορίας έστω), που δεν έχουν κρύψει κάτι απ’ την εφορία -έστω μια απόδειξη;

Ίσως το πρόβλημα να είναι πιο φιλοσοφικό. Να κλέβεις απ’ το κράτος, όταν εκείνο προσπαθεί να σε εξοντώσει προς όφελος των «κοτζαμπάσηδων», είναι ανέντιμο ή αυτοάμυνα;

Κι αν νόμος είναι η δουλεία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η ιδιωτικοποίηση κάθε φυσικού πόρου, τότε η εναντίωση σου σ’ αυτά είναι ανεντιμότητα;

Έντιμο είναι το νόμιμο; Ποιος ορίζει τι είναι αμαρτία; Το κράτος; Η ιδεολογία και η θρησκεία; Κάποιος υπέρτατος ηθικός νόμος που βρίσκεται μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου, όπως ισχυριζόταν ο Καντ;

Μήπως η «εντιμότητα» είναι άλλη μια λέξη που καθένας ερμηνεύει διαφορετικά και που έχει σημασία μόνο σε κλειστά συστήματα, θρησκευτικά, κρατικά, ιδεολογικά, καλλιτεχνικά;

Μήπως έντιμοι υπάρχουν μόνο στις ταινίες;

~~

Ο Ντίμα είναι ένας απ’ αυτούς. Ζει στη μετακομμουνιστική νεοφιλελεύθερη Ρωσία του Πούτιν. Είναι υδραυλικός και εργάζεται για τον δήμο, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του προσπαθεί να πάρει πτυχίο πολιτικού μηχανικού.

Ένα βράδυ τον καλούν να διορθώσει ένα υδραυλικό πρόβλημα σε μία εννιαόροφη πολυκατοικία «του λαού». Αυτές είναι κτιριακά υπολείμματα του κομμουνισμού, τεράστιες κατασκευές που ανήκουν στον δήμο και τις κατοικούν εξαθλιωμένοι του λούμπεν προλεταριάτου (το άλλο προλεταριάτο, το κομμουνιστικό, δεν υπάρχει πια).

Ο Ντίμα ανακαλύπτει ότι η πολυκατοικία είναι έτοιμη να καταρρεύσει και να γίνει ο τάφος για τους 800 ενοίκους της. Συγκλονισμένος, και παραβλέποντας τις νουθεσίες της μάνας του, τις φωνές της γυναίκας του, τρέχει μες στα μεσάνυχτα να βρει τη δήμαρχο.

Εκεί ανακαλύπτει ότι κάθε αιρετός και κάθε διευθυντής και κάθε υπάλληλος είναι διεφθαρμένος. Όλοι έχουν κλέψει χρήματα, και κάποια απ’ αυτά έπρεπε να δοθούν για την ανακαίνιση-υποστήλωση της πολυκατοικίας. Οι «επενδυτές», η νεοφιλεύθερη οικονομία, εξουσιάζουν την κρατική με μίζες και απειλές. Η πυροσβεστική, η πολεοδομία, η αστυνομία, όλοι εξαρτώνται απ’ το μαύρο χρήμα.

Ο μόνος έντιμος άνθρωπος ανάμεσα τους είναι ο Ντίμα. Και διαρκώς τον αποκαλούν «ηλίθιο».

Τελικά η δήμαρχος ξεφορτώνεται όλα τα έγγραφα που αποδεικνύουν τη διαφθορά της, καθώς και δύο διευθυντές που ήξεραν πολλά. Κι αφήνει την πολυκατοικία, τους 800 ενοίκους, στη μοίρα τους.

Ο Ντίμα, ως έντιμος που είναι, αποφασίζει να πάει μόνος του να τους σώσει. Χτυπάει όλα τα κουδούνια, ανεβαίνει όλους τους ορόφους, βγάζει τους ανθρώπους έξω. Κι εκείνοι, στο τέλος της ταινίας, πέφτουν πάνω στον αυτόκλητο σωτήρα, τον σκοτώνουν στο ξύλο κι επιστρέφουν στην πολυκατοικία τους.

«Ο Ηλίθιος», η ταινία του Γιούρι Μπίκοφ τελειώνει έτσι.

Με τους διεφθαρμένους κρατικούς υπάλληλους να καίνε τις αποδείξεις της διαφθοράς τους και να επιστρέφουν στις νεόδμητες κατοικίες τους, με τα πολυτελή οχήματα. Με τους εξαθλιωμένους να επιστρέφουν στην πολυκατοικία-τάφο, αδιαφορώντας αν θα πεθάνουν, αφού «δεν είναι ζωή αυτή που ζούμε», όπως λέει κάποιος ένοικος.

Και με τον ντοστογιεφσκικό ηλίθιο, τον Ντίμα, να έχει χάσει τα πάντα -πέρα απ’ την εντιμότητα του.

~~

Στους ανθρώπους αρέσουν οι ήρωες. Ακόμα κι όταν χάνουν.

Μάλιστα οι πιο συμπαθητικοί ήρωες είναι εκείνοι που είναι ανώτεροι σε κάτι ως προς τον βαθμό απ’ τους άλλους ανθρώπους (για παράδειγμα στην εντιμότητα), αλλά κατώτεροι απ’ το περιβάλλον γενικά (που σημαίνει ότι χάνουν).
(δες παλιότερο κείμενο 5+1 κατηγορίες υπερηρώων, ηρώων και αντιηρώων http://sanejoker.info/2014/02/no-more-heroes.html)

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι αυτό είναι το καλύτερο δείγμα τραγικού ήρωα. Αγωνίζονται για τα πιστεύω τους χωρίς ποτέ να συμβιβάζονται (κάτι που δεν συνηθίζουν να κάνουν οι άνθρωποι) και πεθαίνουν γι’ αυτά. Όπως η Αντιγόνη. Ο νόμος του Κρέοντα απαγόρευε την ταφή του Πολυνείκη. Όμως ο ηθικός εσωτερικός νόμος της Αντιγόνης την οδήγησε να παραβιάσει τον νόμο -και να πεθάνει.

Ο Ντίμα έχει να αντιμετωπίσει κάτι μεγαλύτερο απ’ τον κρεόντειο νόμο. Έχει να αντιμετωπίσει όλη την κοινωνία (ακόμα και τη μητέρα του και τη γυναίκα του). Πεθαίνει μόνος υπερασπίζοντας εκείνους που τον σκοτώνουν.

Ένας έντιμος; Ή ένας ηλίθιος;

~~

Ζούμε σ’ έναν διεφθαρμένο κόσμο. Ο Φρίντμαν παρουσιάζει τη διαφορά ανάμεσα στην ελεγχόμενη διαφθορά και στην απόλυτη διαφθορά με ένα ανέκδοτο.

Ένας Ασιάτης υπουργός καλεί κάποιον Αφρικανό ομόλογο του στο σπίτι του για γεύμα. Σαν βλέπει το πολυτελές σπίτι ο Αφρικανός ρωτάει πώς κατάφερε να το χτίσει με το μισθό του. Ο Ασιάτης τον πηγαίνει στο παράθυρο.

– Τη βλέπεις αυτή τη γέφυρα; τον ρωτάει. Δέκα τοις εκατό. (Εννοώντας ότι το 10% το καταχράστηκε).

Έπειτα ο Ασιάτης πηγαίνει στο σπίτι του ομόλογου του υπουργού στην Αφρική. Και βρίσκει ένα σπίτι πολύ πιο πολυτελές απ’ το δικό του. Τον ρωτάει πώς το έχτισε με τον μισθό του. Ο Αφρικανός τον πηγαίνει στο παράθυρο.

– Τη βλέπεις αυτή τη γέφυρα; τον ρωτάει.
– Όχι, λέει ο Ασιάτης, αφού δεν βλέπει καμία γέφυρα.
– Ακριβώς! Εκατό τοις εκατό.

~~

Ο Φρίντμαν εργάζεται (και) για την Παγκόσμια Τράπεζα, οπότε τα ανέκδοτα του κουβαλάνε σίγουρα το βάρος της προκατάληψης, καθώς και της συγκάλυψης της μεγαλύτερης διαφθοράς, εκείνης της Παγκοσμιοποιημένης Αγοράς.

Όμως αν θες να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο κόσμος πρέπει να ξεπερνάς τις προκαταλήψεις σου, να μαθαίνεις απ’ όλους.

Όταν υπάρχουν αιφνίδιες-καταστροφικές αλλαγές οικονομικού μοντέλου, όπως συνέβη στην Πρώην Σοβιετική Ένωση, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, η διαφθορά είναι μέγιστη.

Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αγορά, οι Τράπεζες, δεν ενδιαφέρονται για εκείνους που θα θαφτούν στα ερείπια της πολυκατοικίας. Είναι στην κορυφή της πυραμίδας, με κέρδη παγκοσμιοποιημένα και αφορολόγητα. Έπειτα έρχονται οι μεγιστάνες κάθε χώρας και τα σκυλιά τους, οι πολιτικοί. Οι δήμαρχοι, οι διευθυντές, οι υπάλληλοι, παίρνουν κι εκείνοι το μερίδιο τους, ανάλογα με τη θέση τους.

Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι, αλλά δεν αργεί να σαπίσει και το υπόλοιπο σώμα της Δανιμαρκίας.

Γιατί κανένας (αληθινός) άνθρωπος δεν είναι αδιάφθορος, αναμάρτητος.

Είναι νόμος της φύσης: Κάθε οργανισμός-σύστημα προσπαθεί να πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα με το μικρότερο ξόδεμα ενέργειας. (Το «Δικαίωμα στην Τεμπελιά» δεν είναι ανθρώπινη επινόηση).

Οπότε η απόλυτη εντιμότητα, σ’ έναν ανέντιμο κόσμο, είναι ηλιθιότητα. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να φτιάχνεις τραγικούς ήρωες, όπως αυτούς που αγαπούσε ο Αριστοτέλης.

~~

Παρά τις θεωρίες εκείνων που προφήτευσαν το Τέλος της Ιστορίας, την Αταξική Κοινωνία της μεταψυχροπολεμικής εποχής, η πάλη των τάξεων είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Καθώς η οικονομία παγκοσμιοποιείται και η δημοκρατία γίνεται αξιοθέατο (όπως είναι η μοναρχία), θα μείνουν μόνο οι πολύ πλούσιοι, τα σκυλιά τους και οι φτωχοί. Χωρίς μεσαία τάξη.

Η ανεντιμότητα των πλουσίων είναι νόμιμη. Φορολογικοί παράδεισοι offshore, παγκοσμιοποιημένα κέρδη δίχως αληθινό αντίκρισμα, προπαγάνδα μέσω των ελεγχόμενων media, καταστολή και πόλεμος.

Η ανεντιμότητα των φτωχών (όπου περιλαμβάνεται πλέον και η μεσαία τάξη) είναι παράνομη.

Τι είναι ηθικό, τι είναι έντιμο, το ορίζουν οι νικητές.

«Με συγχωρείς», λέει ο πατέρας του Ντίμα, «που δεν σ’ έμαθα να ζεις. Όλοι τρώνε, εκατομμύρια, όλοι κλέβουν, αλλά εγώ…»

Του ζητάει συγνώμη γιατί δεν του έμαθε να κλέβει. Γιατί σ’ έναν κόσμο κλεφτών είναι πολύ επικίνδυνο να μην είσαι κλέφτης.

Κι η γυναίκα του, όταν της λέει ότι πρέπει να σώσει εκείνους τους ανθρώπους, ακόμα κι αν χρειαστεί να πεθάνει, του λέει:
«Ντίμα, δεν είναι τίποτα για μας αυτοί οι άνθρωποι.»

Κι ο ηλίθιος απαντάει: «Ζούμε σαν ζώα και πεθαίνουμε σαν ζώα επειδή βλέπουμε ο ένας τον άλλον σαν να μην είναι τίποτα».

http://sanejoker.info/2016/06/idiot.html

Τα παιδιά των κατώτερων θεών

Ναι ρε, αδελφός μου είναι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν στην επόμενη σειρά, που σημαίνει ότι μπήκε στη Σούδα, αυτός και η σειρά του, δυο μήνες μετά από μένα. Με είχαν ήδη ρίξει στα μαγειρεία, ως “επιτροπάριο” (από το επιτροπή συσσιτίου), που σημαίνει ότι κουβαλούσα και διαχειριζόμουν όλα τα τρόφιμα του ναυστάθμου.

Ο Σταύρος (ας τον λέμε έτσι) ξεχώριζε με την πρώτη ματιά. Φορούσε τη στολή αγγαρείας κάπως ατσούμπαλα, σαν να είχε κουμπώσει ανάποδα τα κουμπιά. Κυκλοφορούσε κοιτώντας τις παλάμες του και μονολογούσε.

Είχε πράσινα, σχεδόν διάφανα μάτια, χωρίς ματοτσίνουρα. Μικροκαμωμένος και αδέξιος, περπατούσε λιγάκι σαν ρομπότ, που δεν έχει εξελιγμένο λογισμικό βαδίσματος.

Με το που μπήκε στην αίθουσα συσσιτίου οι λύκοι τον εντόπισαν. Ήταν οι παλιοί. Κάτι κρητικόπουλα, βία είκοσι χρονών, που τους είχαν φυτεύσει στο κεφάλι το ιδανικό της μαγκιάς. Όχι της λεβεντιάς, αυτό είναι κάτι άλλο, αόριστο, που το κατακτάς μόνος σου, παλεύοντας, ζώντας, δεν το κληρονομείς.

Οι λύκοι περικύκλωσαν τον Σταύρο και ξεκίνησαν την καζούρα. Τον κορόιδευαν, τον έσπρωχναν, του έκαναν ηλίθιες ερωτήσεις. Εκείνος δεν απαντούσε, δεν τους κοιτούσε καν. Είχε βρει διέξοδο στις παλάμες του.

Απ’ τα τραπέζια πετάχτηκε ο Φράγκος (αυτό είναι αληθινό όνομα), ο Πατρινός. Ήταν σειρά μου, νέος κι αυτός, αλλά ήταν 28 χρονών, σχεδόν παππούς. Κοντός, αλλά νευρικός.

“Γιατί το πειράζετε το παιδί;” τους είπε και πήγε κατά πάνω τους.

“Κι εσένα τι σε κόφτει; Αδελφός σου είναι η γκόμενος σου;” είπε ένας παλιός.

“Ναι, ρε γαμιόλη, αδελφός μου είναι. Έχεις κάποιο πρόβλημα;”

Τράβηξε κοντά του τον Σταύρο, που συνέχιζε να κοιτάει τις παλάμες του.

“Είναι ηλίθιος”, είπε κάποιος απ’ τους λύκους.

“Κι εσείς είστε έξυπνοι; Αν είστε, ελάτε να τα βάλετε μαζί μου. ΕΛΑΤΕ!”

Ο Σταύρος σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον Φράγκο, που έτρεμε απ’ την οργή. Οι λύκοι υποχώρησαν με την ουρά στα σκέλια, γρυλλίζοντας απειλές για νυχτερινά μπουγέλα.

“Θα σας περιμένω”, τους είπε ο Φράγκος. “Αλλά έτσι και ξαναπειράξετε τον αδελφό μου, θα σας γαμήσω.”

Δεν τον πείραξαν. Ο Σταύρος συνέχισε ν’ απολαμβάνει την ησυχία του, περπατώντας, μονολογώντας και κοιτώντας τον Φράγκο με λατρεία. Μέχρι που πήρε μετάθεση για κάπου αλλού, όπου θα είχε να αντιμετωπίσει νέους λύκους.

~~{}~~

Θυμήθηκα τον Σταύρο καθώς (ξανα)διάβαζα στο “Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του μ’ ένα καπέλο” μια ιστορία για ένα κορίτσι… ελλειμματικό.

Η Ρεβέκκα ήταν 19 χρονών όταν τη συνάντησε ο Όλιβερ Σακς, αλλά ήταν “παιδί σε πολλά πράγματα”. Είχε δείκτη νοημοσύνης 60. Δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της γύρω απ’ το τετράγωνο του σπιτιού ή ν’ ανοίξει την πόρτα με το κλειδί, να ντυθεί μόνη της και ήταν “αδέξια και ασυντόνιστη”, σε όλες της τις κινήσεις.

Φορούσε πολύ χοντρά ματογυαλιά και όταν μιλούσε ακουγόταν ένα σφύριγμα. Ήταν οδυνηρά ντροπαλή και αποτραβηγμένη, αφού σ’ όλη της τη ζωή είχε υπάρξει “αντικείμενο γέλιων”.

Όμως, παρά τα νοητικά της ελλείμματα, είχε βαθιά πνευματικότητα.

Αγαπούσε τη γιαγιά της, που την είχε μεγαλώσει από τριών ετών. Της άρεσε να περπατάει στη φύση και να της διαβάζουν ιστορίες και ποιήματα (η ίδια δεν μπορούσε να μάθει να διαβάζει). Λάτρευε τον χορό κι όταν χόρευε η αδεξιότητα της, η “κινητική καθυστέρηση”, εξαφανιζόταν.

Την άρεσε να βρίσκεται στη Συναγωγή, όπου τη φρόντιζαν ως “παιδί του Κυρίου”, ένα είδος αθώου, άγιου τρελού. Καταλάβαινε πλήρως τη λειτουργία, τους ύμνους, τις προσευχές και την τελετουργία.

“Επιφανειακά δεν ήταν παρά ένας σωρός από ανικανότητες και ελλείμματα. Επιφανειακά πάντα ήταν και αισθανόταν μια διανοητικά ανάπηρη, πολύ χαμηλότερα απ’ τις άκοπες ικανότητες, τις ευτυχισμένες δυνατότητες των άλλων.

Αλλά σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο δεν υπήρχε αίσθηση κανενός ελλείμματος ή ανικανότητας, αλλά ένα αίσθημα ηρεμίας και πληρότητας.

Νοητικά η Ρεβέκκα ήταν ανάπηρη. Πνευματικά ένιωθε πλήρης και ολοκληρωμένη.”

~~

Μερικούς μήνες μετά η γιαγιά της πέθανε. Ο Σακς βρήκε τη Ρεβέκκα να κλαίει.

“Κρυώνω τόσο πολύ”, του είπε. “Δεν είναι έξω, είναι μέσα ο χειμώνας. Κρύος σαν τον θάνατο.”

Και μετά από λίγο:

“Είναι χειμώνας. Νιώθω νεκρή. Αλλά ξέρω πως η άνοιξη θα ξανάρθει.”

(Πόσο σπουδαίος άνθρωπος πρέπει να είσαι για να καταφέρεις να αισθανθείς κάτι τέτοιο; Μέσα στον χειμώνα.)

~~

Η Ρεβέκκα ξεπέρασε το πένθος, αργά αλλά επιτυχημένα. Τότε ήταν που αποφάσισε να σταματήσει τα “μαθήματα”.

Εκείνον τον καιρό όλοι οι “ασθενείς” της κλινικής όπου εργαζόταν ο Σακς εξαναγκάζονταν σε μια ποικιλία εργαστηρίων και μαθημάτων σαν μέρος του “Αναπτυξιακού και Γνωσιακού Προγράμματος”. Όμως αυτά τα “μαθήματα” δεν λειτουργούσαν σωστά, ούτε με την Ρεβέκκα ούτε με τους άλλους.

“Αυτό που κάναμε”, γράφει ο Σακς, “ήταν να τους οδηγούμε κατά μέτωπο πάνω στα όρια τους, όπως ήδη το είχαν κάνει μάταια, και συχνά μέχρι κάποιο απάνθρωπο σημείο, σε ολόκληρη τη ζωή τους. Δίναμε υπερβολική προσοχή στα ελλείμματα των ασθενών μας.”

“Δεν θέλω άλλα μαθήματα, άλλα εργαστήρια”, του είπε η Ρεβέκκα κοιτώντας κάτω, το χαλί. “Δεν μου προσφέρουν τίποτα… Είμαι σαν ένα ζωντανό χαλί. Έχω ανάγκη από ένα σχέδιο, σαν αυτό που έχετε στο χαλί σας. Γίνομαι κομμάτια και ξεφτάω, αν δεν έχω σχέδιο.”

Τελικά πήραν τη Ρεβέκκα απ’ τα εργαστήρια που μισούσε και την έγραψαν σε μια ειδική θεατρική ομάδα. Εκεί, όταν έπαιζε, μεταμορφωνόταν. Σύντομα το θέατρο και η θεατρική της ομάδα έγιναν η ίδια της η ζωή.

~~{}~~

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με τον Σταύρο, όσο καιρό έμεινε στον ναύσταθμο, είχα καλή σχέση, όσο κι όταν με άφηνε να τον προσεγγίσω. Όταν ερχόταν στα μαγειρεία του έβαζα καλύτερη μερίδα ή του πάσαρα λαθραία κάποιο μεζεδάκι.

Δεν τον λυπόμουν. Μου θύμιζε τον παππού μου, που είχε άνοια από τότε που τον γνώρισα -και παρόμοια μάτια, διάφανα. Μάλλον μου θύμιζε και τον εαυτό μου.

~

Η κοινωνία μας, και κάθε κοινωνία, κρίνεται απ’ τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους “ελλειμματικούς”, στους δυσπροσαρμοστικούς και σ’ αυτούς που δεν είναι “κανονικοί”.

Όμως η κανονικότητα είναι ένας μύθος, όπως και η διαφορετικότητα (που βασίζεται στην ύπαρξη κανονικών ανθρώπων).

Υπάρχει μόνο Ποικιλότητα (diversity) -και σίγουρα έχετε κουραστεί να με ακούτε να γράφω γι’ αυτήν.

Δεν υπάρχουν (ή τουλάχιστον δεν θα ‘πρεπε να υπάρχουν) κατώτεροι κι ανώτεροι άνθρωποι, παιδιά ανώτερων και κατώτερων θεών, γιατί δεν υπάρχουν θεοί (άντε, στη καλύτερη περίπτωση να υπάρχει ένας, με πολλά ονόματα, αλλά δεν βάζω στοίχημα γι’ αυτό).

Υπάρχουν μόνο άνθρωποι, κι όλοι είναι εξίσου σημαντικοί και απαραίτητοι.

Άνθρωποι σαν τον Σταύρο ή τη Ρεβέκκα, μας μαθαίνουν πολλά για τη φύση μας, για την “ανθρωπιά” μας. Όσο τους αποκλείουμε και τους περιθωριοποιούμε θα μένουμε εγκλωβισμένοι σ’ έναν Άριο πολιτισμό, καταδικασμένο να αυτοκαταστραφεί.

Κι όσο υπάρχουν επιστήμονες σαν τον Σακς, να τους πλησιάσουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Φράγκο, να τους υπερασπιστούν, υπάρχει ελπίδα.

Άνθρωποι που λένε, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος: “Ναι ρε, αδελφός μου είναι”.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο πίνακας είναι του Chuck Connelly, Masked Children, 2010

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

Να σταματήσει η σιωπή για την εθνοκάθαρση των τσάμηδων της Θεσπρωτίας

Θοδωρής Βουρεκάς

Δεν είναι μόνο η επίσημη Τουρκία που αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων στα 1915. Είναι και η επίσημη Ελλάδα που συνεχίζει να αρνείται την αιματηρή εθνοκάθαρση των τσάμηδων συμπατριωτών μας, το 1944, στη μικροκλίμακα βέβαια ενός νομού της χώρας, στη Θεσπρωτία.

Ελληνικός και αλβανικός εθνικισμός

Είναι ιδιαίτερα προκλητική και αξιολύπητη η πρόσφατη ανακοίνωση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για το ζήτημα των τσάμηδων. Το ζήτημα ως γνωστόν τέθηκε πρόσφατα από τον Αλβανό Υπουργό Εξωτερικών με προφανή επιδίωξη την εθνικιστική χειραγώγηση και δημαγωγία στο εσωτερικό της χώρας του. Είναι μια αξιολύπητη ανακοίνωση, γιατί μια αυτοαποκαλούμενη, ακόμη και σήμερα, «Κυβέρνηση της Αριστεράς», χρησιμοποιεί την κλασική μέθοδο της μισής αλήθειας. Χρησιμοποιεί τα ίδια εθνικιστικά ψεύδη για να συγκαλύψει ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός, που είναι η αιματηρή εκδίωξη όλων των μουσουλμάνων τσάμηδων στο τέλος της κατοχής, το 1944, από τη Θεσπρωτία. Το αντίστροφο βέβαια πράττει η Αλβανική πλευρά, που αποκρύπτει τις μαζικές σφαγές του ελληνικού και χριστιανικού πληθυσμού στα χωριά του Φαναρίου Πρεβέζης (τότε Θεσπρωτίας), από τσάμηδες φασίστες στο πλάι των γερμανικών δυνάμεων κατοχής τον Ιούλιο του 1943.

Μισή αλήθεια και εθνικιστικά ψεύδη

Το πιο τραγικό όμως απ’ όλα είναι η επισήμανση στην ανακοίνωση αυτή πως «κατά τη διάρκεια της κατοχής από τις δυνάμεις του άξονα οι τσάμηδες (σ.σ. κατά τους συντάκτες της, αδιάκριτα και συλλογικά ως εθνοτική και θρησκευτική ομάδα) συνεργάστηκαν με τους φασίστες και ναζιστές κατακτητές και αποχώρησαν από την Ήπειρο πρωτοβούλως, ομαδικά και οριστικά, ακολουθώντας τις εχθρικές δυνάμεις». Ισχυρίζεται δηλαδή, η κατάπτυστη αυτή ανακοίνωση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, πως υπάρχει συλλογική ευθύνη για όλους του χιλιάδες τσάμηδες, παλαιούς συμπατριώτες μας, που συμβίωναν ειρηνικά για αιώνες με τους χριστιανούς και Έλληνες στη Θεσπρωτία, φυσικά μέσα στο πλαίσιο των καταναγκασμών της οθωμανικής διοίκησης. Τέλος, δε χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πως πρωτοβούλως, ομαδικά, αλλά όχι και οριστικά, ακολουθώντας τις εχθρικές δυνάμεις, αναχώρησαν για να σωθούν και πολλοί γνήσιοι έλληνες συνεργάτες των ναζί, οι οποίοι μάλιστα επέστρεψαν λίγο αργότερα στη Ελλάδα, όχι απλά ανενόχλητοι, αλλά και αμειβόμενοι εν πολλοίς με κρατικές θέσεις και αξιώματα.

Το δράμα της αιματηρής εθνοκάθαρσης των μουσουλμάνων τσάμηδων της Θεσπρωτίας από το ελληνικό κράτος και την ιθύνουσα κοινωνική και πολιτική τάξη έχει πίσω του μακρά προϊστορία και δεν προκύπτει ξαφνικά το 1944.

Η προϊστορία αυτή ξεκινά με τις προσπάθειες του ελληνικού κράτους στα 1923-24 να συμπεριληφθούν και οι τσάμηδες, παρότι αλβανικής εθνικής καταγωγής, στους ανταλλάξιμους πληθυσμούς με την Τουρκία. Όταν αυτό αποτυγχάνει, χρησιμοποιείται ως μοχλός εκβιασμού η απαλλοτρίωση των περιουσιών των τσάμηδων με βάση τον νόμο περί αποκατάστασης των Ελλήνων μικρασιατών προσφύγων. Για τον σκοπό αυτό αποστέλλονται προς εγκατάσταση Έλληνες πρόσφυγες, που τελικά δεν το αποδέχονται και φεύγουν λίγο αργότερα προς τη Δ. Μακεδονία. Το παζλ των προσπαθειών για την εκδίωξη των τσάμηδων της Θεσπρωτίας συμπληρώνεται στην περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Με το πρόσχημα του αναδασμού της γης, απαλλοτριώνονται οι περιουσίες των τσάμηδων (Ν.735/1937), στους εύφορους κάμπους της Ηγουμενίτσας και του Φαναριού. Προβλέπονται μάλιστα και εκδικάζονται σχετικές αποζημιώσεις, οι οποίες και ουδέποτε δόθηκαν. Η επόμενη μη αιματηρή αλλά βίαιη προσπάθεια εκδίωξης είναι η επιστράτευση των τσάμηδων το 1939, χρονιά που η φασιστική Ιταλία προσαρτά την Αλβανία. Οι τσάμηδες επίστρατοι στέλνονται σε μακρινά νησιά και κυρίως στην Κρήτη για δήθεν λόγους εθνικής ασφάλειας, όπου και αντιμετωπίζουν την εχθρική και καχύποπτη συμπεριφορά των στρατιωτικών αρχών. Ακολουθούν, όπως είναι φυσικό, μαζικές λιποταξίες, ανυποταξίες και φυγή σε Αλβανία και Ιταλία.

Όλα αυτά τα γεγονότα, μετά από δύο μεγάλα κύματα φυγής, διευκολύνουν την φασιστική Ιταλία να οργανώσει σε φασιστικές κινήσεις και πυρήνες αρκετούς από τους φυγάδες, αλλά και από εναπομείναντες τσάμηδες στη Θεσπρωτία. Στο πλαίσιο αυτό καταστρώνεται από την φασιστική Ιταλία οργανωμένο σχέδιο αξιοποίησης των τσάμηδων, αλλά και όλων των κατοίκων της Αλβανίας κάτω από τις σημαίες της «Μεγάλης Αλβανίας». Είναι χαρακτηριστικό από την άποψη αυτή πως οι κατοχικές ιταλικές δυνάμεις στη Θεσπρωτία ιδρύουν από την πρώτη στιγμή της κατοχής ένα σώμα βοηθητικής χωροφυλακής στο πλάι των καραμπινιέρων αποτελούμενο αποκλειστικά από τσάμηδες φασίστες. Είχε προηγηθεί, λίγο μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου η άφιξη και βραχύβια παραμονή στη Θεσπρωτία ιταλικών στρατευμάτων, που συνοδεύονταν από εθελοντές Αλβανούς και κυρίως τσάμηδες φασίστες. Το περιστατικό αυτό αύξησε τις εντάσεις μετά την επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων τον Νοέμβριο του 1940. Υπήρξαν έτσι σε περιορισμένη κλίμακα μαρτυρικές θανατώσεις τσάμηδων μουσουλμάνων ή επίσημες εκτελέσεις, όπως του μουφτή της Παραμυθιάς, ο οποίος είχε ευλογήσει τους τσάμηδες και Αλβανούς εθελοντές. Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1942, καθώς η κατάσταση ωριμάζει, ιδρύουν το λεγόμενο «Εθνικό Αλβανικό Συμβούλιο», το οποίο εξαπλώνει ένα πλέγμα εξουσίας σε όλα καταρχάς τα μουσουλμανικά χωριά της Θεσπρωτίας.

Έτσι, στα 1942 δεν είναι καθόλου τυχαίο πως έχουμε μια σειρά από αιματηρές αψιμαχίες ανάμεσα σε τσάμηδες φασίστες και ελληνικές ανταρτικές ομάδες. Το πιο σημαντικό περιστατικό, που αύξησε κατακόρυφα τις εντάσεις ήταν η εκτέλεση σε ενέδρα του Γιασίν Σαντίκ, γαιοκτήμονα-μπέη και ισχυρού ηγέτη των τσάμηδων στην περιοχή Μαργαριτίου, που ήταν τότε το σημαντικότερο διοικητικό κέντρο στη Θεσπρωτία μετά την Παραμυθιά. Την αμέσως επόμενη ημέρα απήχθησαν από το χωριό Σπαθαράτι –από όπου εικαζόταν ότι προέρχονταν οι εκτελεστές του Γιασίν– ο Πρόεδρος, ο ιερέας και ακόμη εννέα Έλληνες κάτοικοι, που θανατώθηκαν μαρτυρικά από τσάμηδες φασίστες, συνεργάτες των ιταλικών δυνάμεων κατοχής.

Τον Ιούλιο του 1943 έχουμε την κορυφαία εγκληματική πράξη από την πλευρά των τσάμηδων φασιστών. Οι τσάμηδες φασίστες με την υποστήριξη της γερμανικής κατοχικής διοίκησης, που έχει αντικαταστήσει πλέον την ιταλική, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, προχωρούν σε σφαγές αμάχων, χριστιανών και Ελλήνων, στη λεηλασία και την καταστροφή όλων των χωριών του Φαναριού. Οι αδίστακτες φασιστικές δυνάμεις των τσάμηδων γίνονται όργανα της γερμανικής ναζιστικής διοίκησης, που φαίνεται πως σχεδίασε αυτήν την ανείπωτη καταστροφή γιατί θεωρούσε το Φανάρι με τους ορυζώνες του και την εντατική γεωργική παραγωγή του ως τόπο εφοδιασμού των ανταρτικών ομάδων, που αναπτύσσονταν ήδη ραγδαία. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός πως η Παραμυθιά γίνεται η επίσημη πλέον έδρα του λεγόμενου «Εθνικού Αλβανικού Συμβουλίου», αμέσως μετά την εκτέλεση από τα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής των 49 προκρίτων της μικρής πόλης στις 29 Σεπτεμβρίου 1943. Τότε, έχουμε και την περιβόητη διακήρυξη της ηγεσίας των τσάμηδων φασιστών για αυτοδιάθεση και αυτονομία της Τσαμουριάς, καθώς και την ένταξη των ενόπλων τμημάτων τους στο γερμανικό πλέον πλέγμα ασφαλείας.

Από το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς, του 1944, που σηματοδοτεί το τέλος της κατοχής, με τις γερμανικές δυνάμεις να υποχωρούν και να συμπτύσσονται, κορυφώνεται και το δράμα της μειονότητας των τσάμηδων. Φαίνεται πως αυτή ήταν η χρυσή χρονική συγκυρία για να «λύσει» ο ελληνικός αστισμός το μειονοτικό στη Θεσπρωτία. Και το κάνει με εκτελεστικό όργανο τον ΕΔΕΣ. Και το κάνει με την πιο ριζοσπαστική μέθοδο που χρησιμοποιούν όλοι οι εθνικισμοί, κυρίως οι βαλκανικοί. Με την αιματηρή εξαφάνιση των μειονοτικών πληθυσμών.

Έτσι, στις 26 Ιουνίου 1944, τμήματα του ΕΔΕΣ (10η Μεραρχία) επιτίθενται στην Παραμυθιά. Η πολιτοφυλακή των τσάμηδων φασιστών υποχωρεί. Στις 27 Ιουνίου 1944 έχουμε την πρεμιέρα της αιματηρής εθνοκάθαρσης των άμαχων τσάμηδων. Εκτεταμένες σφαγές, μαζικοί βιασμοί γυναικών, αρπαγή περιουσιών. Χαρακτηριστικό της δολοφονικής αγριότητας των δυνάμεων του ΕΔΕΣ είναι η εκτέλεση στις 28 Ιουνίου 1944, με επίσημη διαταγή, των 34 αμάχων τσάμηδων, που είχαν την τύχη να σωθούν από τη σφαγή.

Τον ίδιο μήνα, Ιούνιος 1944, έχουμε γενικευμένες ομαδικές σφαγές τσάμηδων, ανδρών, γυναικών και παιδιών στην περιοχή του Μαργαριτίου και της Πάργας. Αξίζει να αναφέρουμε πως στην Πάργα κατασφάζονται στην κυριολεξία και οι ελληνόφωνοι Τούρκοι μουσουλμάνοι, μη τσάμηδες. Οι ελάχιστοι ελληνόφωνοι Τούρκοι της Πάργας, που διασώθηκαν από την φρίκη των σφαγών, αποτελούν σήμερα μια μικρή παροικία στη Σμύρνη, που παρόλα αυτά νοσταλγεί τη χαμένη μικρή της πατρίδα. Η σφαγή των Τούρκων της Πάργας αποτελεί μια απόδειξη για την προώθηση ενός καθαρού σχεδίου εθνοκάθαρσης, γιατί με την περίπτωση αυτή αναιρείται και η σαθρή «δικαιολογία» της δήθεν αντεκδίκησης για τα εγκλήματα των τσάμηδων. Οι εγκάθετοι δολοφόνοι του ΕΔΕΣ, μαζί με τους άρπαγες ατάκτους που τους πλαισίωναν, άλλο είχαν πρακτικά στο νου τους. Τους ελαιώνες, τα όμορφα περιβόλια και τα ωραία λιθόκτιστα σπίτια της τουρκικής μειονότητας, όπερ και εγένετο. Ενδεικτικό της βαρβαρότητας αποτελεί το γεγονός της σφαγής κυριολεκτικά με μαχαίρια όλων των αρρένων Τούρκων Παργινών –που πιάστηκαν μετά από ένα ολονύκτιο άγριο κυνηγητό– στο κάστρο της Πάργας, όπου υπάρχει ανομολόγητος ομαδικός τάφος.

Το δράμα των σφαγών των τσάμηδων συμπατριωτών μας ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβρη του 1944 στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας και σε όλα τα μουσουλμανικά χωριά της περιοχής. Φόνοι, λεηλασίες, αρπαγές περιουσιών, εμπρησμοί τζαμιών. Η αιματηρή τραγωδία, στην περίπτωση των Φιλιατών, κλείνει με το περιστατικό των κλεισμένων γυναικόπαιδων της μειονότητας στο δημοτικό σχολείο της πόλης. Η πρόθεση εμπρησμού του σχολείου από τις συγκεκριμένες δολοφονικές ομάδες του ΕΔΕΣ ματαιώνεται μόνο ύστερα από την ομόθυμη παρέμβαση όλων των Ελλήνων κατοίκων της κωμόπολης, καθώς και των αξιωματικών της Συμμαχικής Αποστολής, που δεν μπορούσαν να αντέξουν τόση φρίκη.

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ πως το 4ο Τάγμα του 15ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ αποτελούνταν στην πλειοψηφία του από αντιφασίστες τσάμηδες μαχητές. Το τάγμα αυτό ήταν περιορισμένο, με βάση την απαράδεκτη τότε συμφωνία της Καζέρτας, μόνο στο ανατολικό τμήμα της Θεσπρωτίας. Έτσι, ο ΕΛΑΣ αδυνατούσε να παρέμβει στην υπόλοιπη Θεσπρωτία, που βρισκόταν υπό την ευθύνη του ΕΔΕΣ, και να αποσοβήσει τις φοβερές σφαγές, παρά τις δραματικές εκκλήσεις του γραμματέα Περιοχής Ηπείρου του ΚΚΕ, Ορφέα Βλαχόπουλου προς το αρχηγείο του ΕΛΑΣ και το ΠΓ του Κόμματος.

Ο στόχος της ριζοσπαστικής λύσης της μειονοτικού ζητήματος, με τη μέθοδο της εξαφάνισης της μειονότητας, τελικώς επετεύχθη. Ο αριθμός των βίαια εκδιωχθέντων τσάμηδων συμπατριωτών μας, που πέρασαν κακήν-κακώς τα σύνορα μέχρι και τα τέλη του 1944, ανέρχεται, σύμφωνα με έγκυρα στοιχεία, στους 22-25.000, δηλαδή αποτελούσαν το σύνολο της μειονότητας. Δεν υπάρχουν ακριβή και διασταυρωμένα στοιχεία για το πόσοι συμπολίτες μας τσάμηδες της Θεσπρωτίας και Τούρκοι της Πάργας θανατώθηκαν και μάλιστα μαρτυρικά. Σίγουρα όμως είναι ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της μειονότητας. Τα στοιχεία που κατέθεσε η Αντιφασιστική Επιτροπή των Τσάμηδων, με έδρα τα Τίρανα, της απελευθερωμένης από τον φασιστικό ζυγό Αλβανίας, στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ το 1947 είναι τα παρακάτω: «θανατωθέντες βίαια: στους Φιλιάτες και την περιοχή τους 1.286, στην Ηγουμενίτσα και την περιοχή της 192, στην Παραμυθιά και την περιοχή της 673, στο Μαργαρίτι, την Πάργα και την περιοχή τους 620». Σύνολο 2.771 μαρτυρικά σφαγιασθέντες από τα όργανα του ελληνικού αστισμού-εθνικισμού.

Ως επίμετρο των παραπάνω παραθέτω την πάντα επίκαιρη ρήση του Μαρξ: «Ένα έθνος που καταπιέζει ένα άλλο έθνος σφυρηλατεί τις ίδιες του τις αλυσίδες».

Αθήνα, 18/6/2016

Βιβλιογραφία:

1) Βασίλης Κραψίτης: «Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας», Αθήνα χ.χ. (πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 1960).

2) Ελευθερία Μαντά: «Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Ηπείρου (1923-2000)», Ι.Μ.Χ.Α., Θεσσαλονίκη, 2004.

3) Γιώργος Μαργαρίτης: «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες», Βιβλιόραμα, Αθήνα, 2005.

Σημειώσεις:

α) Τα δύο πρώτα βιβλία (1, 2) υπηρετούν ή, πιο σωστά, δεν υπερβαίνουν την κυρίαρχη επίσημη αφήγηση, με προσεκτική και μετριοπαθή προσέγγιση. Αντίθετα, υπάρχει ένα πλήθος συγγραφέων και βιβλίων με παραληρηματική, εθνικιστική και πλήρως μισαλλόδοξη γραφή, που τα καθιστά απολύτως αναξιόπιστα. Το βιβλίο του Γιώργου Μαργαρίτη (3) είναι στην ελληνική βιβλιογραφία η πρώτη σοβαρή και ψύχραιμη ιστορική επιστημονική έρευνα, που θεμελιώνει τον χαρακτηρισμό της εθνοκάθαρσης των τσάμηδων της Θεσπρωτίας στα 1944.

β) Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε πιο συνεπτυγμένη μορφή στην εφημερίδα «Πριν» στις 18/6/2016.

Παντιέρα, 18 Ιουνίου 2016