Μικτό μηνιαίο «μισθό» 100 ευρώ παίρνουν 127.000 εργαζόμενοι

Μισθοί πείνας

Δραματικά είναι τα στοιχεία για την αγορά εργασίας, όπως αυτά αποτυπώνονται στο κείμενο θέσεων για τις εργασιακές σχέσεις που απέστειλε το υπουργείο Εργασίας στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων.

Μία νέα γενιά νεόπτωχων εργαζόμενων εργάζεται με πενιχρά χρήματα σε θέσεις πλήρους και μερικής απασχόλησης, με ελαστικές σχέσεις εργασίας ή με συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας 2, 3 ημερών ή ακόμη και μερικών ωρών την εβδομάδα την εβδομάδα.

Μισθοί πείνας

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ναυτεμπορικής, ο αριθμός των νεόπτωχων εργαζομένων που αμείβεται με μισθούς έως και 510 ευρώ μικτά ανέρχεται συνολικά σε 432.033 άτομα. Συνολικά 343.760 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίους μισθούς από 100 έως και 400 ευρώ μικτά. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που προκύπτει είναι ωστόσο ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν 126.956 εργαζόμενοι που αμείβονται με μικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ!

Την ίδια στιγμή με μισθό 511-584 ευρώ αμοίβονται 45.412 εργαζόμενοι, με 587-700 ευρώ 162.426, με 700-800 ευρώ 135.558, με 800-900 ευρώ 113.019 και με 900-1.000 ευρώ μόλις 99.285 εργαζόμενοι.

Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, ο μέσος μισθός για μερική απασχόληση κυμαίνεται από 400 ευρώ μικτά έως και 420 ευρώ μικτά το μήνα.

Μόνο στην Ελλάδα κατρακύλησε ο κατώτατος μισθός

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat η Ελλάδα αποτελεί τη χώρα που ο κατώτατος μισθός αντί να αυξηθεί μειώθηκε.

Από 876,62 ευρώ που ήταν ο βασικός μισθός στην χώρα μας το 2012 έφτασε στα 683,70 το 2015, σημειώνοντας απώλεια της τάξης των 192,92 ευρώ.

τα πράγματα δεν είναι έτσι όμως στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου στο Ηνωμένο Βασίλειο ο κατώτατος μισθός ανέβηκε από τα 1.201,96 ευρώ το 2012 στα 1.378,87 ευρώ το 2015. Ανάλογη είναι και η εικόνα σε Ολλανδία, Γαλλία, Ιρλανδία και Βέλγιο, όπου οι εργαζόμενοι τους πήραν αυξήσεις από 55-58 ευρώ.

Δείτε αναλυτικά τα στοιχεία στον πίνακα που ακολουθεί:

Χειρότερα νέα είδη συμβάσεων

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, από τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Εργασίας προκύπτει ότι στο διάστημα από 1/7/2013 έως και τον Ιούνιο του 2016 είχαμε 152.636 μετατροπές συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας.

Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι από το 2013 και μετά έχουμε κάθε χρόνο σταθερή αύξηση των μετατροπών συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης σε μερικής είτε με τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων είτε με μονομερή απόφαση του εργοδότη.

Προκύπτει επίσης ότι οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση, ενώ, αντίθετα, τα τρία τελευταία χρόνια κυριαρχούν οι επιχειρησιακές συμβάσεις, καθώς και οι συμβάσεις που υπογράφουν οι «ενώσεις προσώπων».

Έτσι, προκύπτει ότι τα τρία τελευταία χρόνια οι επιχειρησιακές συμβάσεις που υπέγραψαν τα συνδικάτα ανέρχονται συνολικά σε 492, ενώ οι επιχειρησιακές συμβάσεις που υπογράφηκαν από τις «ενώσεις προσώπων» έφθασαν τις 407.

http://tvxs.gr/news/ellada/mikto-miniaios-mistho-100-eyro-pairnoyn-127000-ergazomenoi

Advertisements

Το χρηματιστήριο των συνόρων

Οι εικόνες εκατοντάδων πτωμάτων που πλημμύρισαν τις ακτές της Μεσογείου και τους τηλεοπτικούς μας δέκτες τις τελευταίες ημέρες δεν άφησαν κανέναν αδιάφορο. Από τους θιασώτες της Ευρώπης Φρούριο μέχρι τους οπαδούς των ανοιχτών αλλά ελεγχόμενων συνόρων και από την άκρα δεξιά μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά όλοι συμφώνησαν (για τους δικούς τους ο καθένας λόγος) ότι η συγκεκριμένη κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Αυτό όμως που θεωρείται αυτονόητο για τους ανθρώπους δεν είναι εξίσου κατανοητό για τις περίφημες δυνάμεις της αγοράς. Η γιγάντωση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στη λεγόμενη βιομηχανία των συνόρων δημιούργησε και νέους «παίχτες» στην αγορά του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος που γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο status quo μπορεί να απειλήσει την κερδοφορία τους.

Ο δημοσιογράφος και ερευνητής Αποστόλης Φωτιάδης εξετάζει εδώ και χρόνια το συγκεκριμένο θέμα και πρόσφατα συγκέντρωσε τα συμπεράσματά του σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο «Έμποροι των Συνόρων: Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική επιτήρησης». «Η συγκεκριμένη αγορά» εξηγεί ο ίδιος μιλώντας στα Επίκαιρα «υπολογίζεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ή και δισεκατομμύριά. Το σημαντικό όμως είναι ότι πρόκειται για μια συστηματική και μακροχρόνια διαδικασία και τα ποσά αυξάνονται διαρκώς».

Αναζητώντας την πηγή των χρημάτων ο Φωτιάδης δηλώνει ότι η έρευνά του κατέληγε πάντα στην ευρωπαϊκή επιτροπή η οποία «μέσω ενός πολύπλοκου μορφώματος μεταφέρει συνεχώς κεφάλαια στη βιομηχανία των συνόρων». Η ροή χρηματοδότησης, συνεχίζει ο ίδιος «ξεκινά από τη λεγόμενη έρευνα και ανάπτυξη της απαιτούμενης τεχνολογίας και φτάνει μέχρι και την αγορά των τελειοποιημένων προϊόντων». Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να ισχυριστεί ότι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι πληρώνουν δυο και τρείς φορές το ίδιο προϊόν αφού χρηματοδοτούν και την ανάπτυξή και κατασκευή του.

Αιχμή του δόρατος αυτής της τεχνολογίας είναι τα περίφημα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, βιομετρικά συστήματα ασφαλείας και διαφόρων ειδών συστήματα παρακολούθησης τα οποία έχουν αναπτυχθεί κυρίως στις ΗΠΑ. Σημαντικό μερίδιο της αγοράς όμως διεκδικεί και το Ισραήλ το οποίο εδώ και δεκαετίες δοκιμάζει και τελοιοποιεί την σχετική τεχνολογία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περισσότερες διεθνείς εκθέσεις αμυντικών συστημάτων, στο περίπτερο του Ισραήλ προβάλλονται πάντα βίντεο με επιχειρήσεις εναντίον Παλαιστινίων σαν απόδειξη της αποτελεμσατικότητας της ισραηλινής τεχνολογίας. Στο βιβλίο του ο Αποστόλης Φωτιάδης αναφέρεται διεξοδικά στην περίπτωση μιας επίδειξης μη επανδρωμένων αεροσκαφών για την φύλαξη συνόρων που πραγματοποιήθηκε στο Ακτιο. Η ισραηλινή εταιρεία Israel Aerospace Industries, η οποία έχει στηρίξει μεγάλος μέρος της έρευνας και ανάπτυξης σε ευρωπαϊκά κεφάλαια ήρθε στην Ελλάδα με πρόσκληση της Frontex, η οποία μάλιστα πλήρωσε ακόμη και τα έξοδα μεταφοράς των στελεχών της εταιρείας. Ϊσως για πρώτη φορά στην ιστορία ο αγοραστής πλήρωνε τον πωλητή για να του εκθέσει πορϊόντα στην κατασκευή των οποίων είχε συνδράμει και ο ίδιος.

Τα προβλήματα που προκύπτουν όμως από τη γιγάντωση της βιομηχανίας των συνόρων δεν σταματούν εδώ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μας εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου «έμποροι των συνόρων», οι επιλογές που λαμβάνουν τα κράτη μέλη της Ε.Ε για την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων αποτελεί και ένα πρώτο βήμα ιδιωτικοποίησης λειτουργιών του κράτους. Αν και η τάση αυτή συναντά έντονες αντιδράσεις, καθώς θίγει τον πυρήνα των αρμοδιοτήτων ενός κυρίαρχου κράτους, υπάρχουν πολλά παραδείγματα με χαρακτηριστικότερο την φύλαξη των κέντρων κράτησης μεταναστών στη μεγάλη Βρετανία, η οποία είναι πλήρως ιδιωτικοποιημένη.

Όπως είχαμε εξηγήσει και παλαιότερα από αυτές εδώ τις σελίδες, στις ΗΠΑ η κράτηση των μεταναστών που περνούσαν παράτυπα τα σύνορα από το Μεξικό, αποτέλεσε το πρόσχημα για τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση σημαντικού αριθμού σωφρονιστικών καταστημάτων. Σήμερα η ιδιωτική αγορά φυλακών προσφέρει δισεκατομμύρια δολάρια σε επιχειρήσεις οι οποίες φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν τους τρόφιμους σαν εργατικό δυναμικό με μισθούς που συναντά κανείς μόνο στην Κίνα ή σε χώρες της υποσαχάρειας Αφρικής. Μόνο μια από τις εταιρείες ιδιωτικών φυλακών, η CCA, έχει σήμερα 81.000 κρατούμενους που τις αποφέρουν 1.7 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως.

Η περίπτωση των ΗΠΑ, όμως, έχει ενδιαφέρον και για ένα ακόμη λόγο ο οποίος μας φέρνει στην καρδιά του προβλήματος: Η δημιουργία των ιδιωτικών κέντρων κράτησης μεταναστών, που στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε κανονικές ιδιωτικές φυλακές, οδήγησε και στη δημιουργία του ανάλογου λόμπι, το οποίο προωθεί τα συμφέροντα ιδιωτικών επιχειρήσεων στο Κογκρέσο και το Λευκό Οίκο. Οι ιδιοκτήτες των φυλακών αναζητούσαν «πελάτες» για τα χιλιάδες κελιά που έχτιζαν και πίεζαν την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά ακόμη και τοπικούς δικαστές να σκληράνουν τη στάση ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των ανθρώπων που καταλήγουν στη φυλακή. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενώ η εγκληματικότητα μειωνόταν, στις περισσότερες πολιτείες, ο αριθμός των ανθρώπων που κατέληγαν πίσω από τα σίδερα της φυλακής αυξανόταν με τρομακτικούς ρυθμούς μέχρι τη στιγμή που οι κρατούμενοι στις ΗΠΑ ξεπέρασαν ακόμη και σε απόλυτους αριθμούς αυτούς στην Κίνα, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία.

Κατ’ αντιστοιχία η γιγάντωση της βιομηχανίας των συνόρων στην Ευρώπη αρχίζει σταδιακά να επηρεάζει τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες. «Τα λόμπι της στρατιωτικής βιομηχανίας και συγκεκριμένες κοινοπραξίες» μας εξηγεί ο Α.Φωτιάδης «έχουν πλέον τη δύναμη να προτείνουν προγράμματα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες». Ουσιαστικά πρόκειται για μια βιομηχανία η οποία λειτουργεί και κερδοφορεί σε όλα τα στάδια δημιουργίας μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών: Οι ίδιες επιχειρήσεις δηλαδή που θησαυρίζουν πουλώντας οπλικά συστήματα σε κυβερνήσεις της Δύσης για τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στην Αφρική και την ευρύτερη Μέση Ανατολη στη συνέχεια αναλαμβάνουν να ελέγξουν – μέσω θυγατρικών τους – τους πρόσφυγες που φτάνουν στην Ευρώπη ακριβώς λόγω των στρατιωτικών επιχιερήσεων. Οί έμποροι του θανάτου, όπως αποκαλείται η πολεμική βιομηχανία ήδη από την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, μετατρέπονται πλέον και σε έμπροους των συνόρων.

Άρης Χατζηστεφάνου
Επίκαιρα

Στην Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά – Ε. Ροΐδης

Homo Sarcophilus

Στην Ελλάδα άπαντες οι έχοντες ονύχια αγωνίζονται να σπαράξωσιν τους έχοντες πτερά – Ε. Ροΐδης

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

O διάβολος της Τασμανίας (sarcophilus harrisii) είναι το μεγαλύτερο σαρκοφάγο μαρσιποφόρο –μετά την εξαφάνιση, το 1936, του μαρσιποφόρου τίγρη της Τασμανίας.

Δεν είναι μεγαλύτερος από ένα μικρό σκύλο, όμως έχει τα πιο δυνατά σαγόνια ανάμεσα στα ζώα της ξηράς. Σαν τις ύαινες μπορεί να σπάσει οποιοδήποτε κόκαλο. Και σαν τις ύαινες είναι σαπροφάγο.

Αν το δεις ήρεμο πιθανότατα θα πιστέψεις ότι είναι ένα γλυκό ζωάκι, το οποίο θα μπορούσες να έχεις και για κατοικίδιο. Όμως ο διάβολος είναι γνωστός για την αγριότητα του –γι’ αυτό και ενέπνευσε τους καρτουνίστες να φτιάξουν τον Ταζ.

Στην Τασμανία όπου ζει (ένα νησί νότια της Αυστραλίας) δεν έχει εχθρούς, πέρα από τον άνθρωπο. Έτσι μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο άγριος είναι μόνο όταν μοιράζεται το φαΐ με τους «συμπολίτες» του. Κάθε τους γεύμα μοιάζει με ταινία τρόμου.

Αυτή του η αγριότητα, καθώς και η δολοφονική του ανταγωνιστικότητα, ερμηνεύτηκε πρόσφατα.

Ο διάβολος της Τασμανίας είναι, όπως προείπαμε, μαρσιποφόρο. Αυτό σημαίνει ότι τα μικρά μεγαλώνουν και θηλάζουν μέσα στον μάρσιπο της μητέρας τους, μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά για να μπορούν να τραφούν μόνα τους.

Όλα ωραία και καλά ως εδώ. Και τα καγκουρό μεγαλώνουν μέσα σε μάρσιπο. Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά.

Η θηλυκή διαβολίνα γεννάει 20-30 μικρά κάθε φορά. Όμως μέσα στο μάρσιπο υπάρχουν μόλις 4 θηλές!

Όπως καταλαβαίνετε η διαβολίνα δεν ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών της και τους καλούς τους τρόπους. Δεν πρόκειται να πει: «Γιωργάκη, εσύ έφαγες το φαγητό σου, άσε και τον αδελφό σου να φάει τώρα.»

Τα μικρά, τυφλά και πεινασμένα, πρέπει να ανταγωνιστούν με τα υπόλοιπα αδέλφια τους για μία από τις 4 θηλές. Όποιος δεν είναι αρκετά δυνατός ή δεν διεκδικεί το μερτικό του απ’ τη ζωή… Απλά πεθαίνει.

Το πιο μακάβριο είναι ότι τα μικρά μέσα στο μάρσιπο επωφελούνται από τον θάνατο των αδελφών τους, για λίγες παραπάνω πρωτεΐνες.

Μέσα από το μάρσιπο θα βγουν 3 ή 4 μικρά. Τα πιο δυνατά, τα πιο άγρια, τα πιο αποφασισμένα. Αυτό, εξελικτικά, έχει τεράστια σημασία. Τα τέσσερα που θα επιβιώσουν θα είναι τα πιο ανταγωνιστικά. Οπότε και τα παιδιά τους θα κουβαλάνε τα γονίδια της ανταγωνιστικότητας.

Αν κάποιο γεννηθεί πιο ήρεμο, πιο «φιλειρηνικό», απλά δε θα προλάβει να βγει από τον μάρσιπο, οπότε δε θα μεταδώσει τα γονίδια της «φιλειρηνικότητας» στα παιδιά του –και στο είδος του.

~~{}~~

Ο διάβολος της Τασμανίας θα μπορούσε να είναι το σύμβολο του ανεξέλεγκτου νεοφιλελευθερισμού, αν οι νεοφιλελεύθεροι είχαν το γνώθι σαυτόν.

Στη σύγχρονη οικονομία θα επιβιώσει μόνο όποια επιχείρηση καταφέρει να «φάει» τους ανταγωνιστές της. Δεν υπάρχουν κανόνες δεοντολογίας.

«Οι νόμοι γράφονται από τους νικητές», παραφράζοντας τον Αδόλφο.

Οι μικροί και αδύναμοι θα καταπατηθούν, ενώ οι μεγάλοι θα τραφούν από το γάλα της Μεγάλης Μητέρας, του Κράτους.

Οι νεοφιλεύθεροι παρουσιάζουν τον κανιβαλισμό ως επίτευγμα: Επιβιώνουν οι πιο ικανοί.

Όμως όποιος μπορεί να δει βλέπει.

Βλέπει ότι ικανότητα σημαίνει διαπλοκή συμφερόντων.

Σημαίνει δωροδοκία των ανωτέρων και απόλυτη αδιαφορία για όσους δεν κατέχουν θέσεις εξουσίας.

Σημαίνει εκφοβισμός και εκμετάλλευση των “μη-ικανών”.

Σημαίνει καταστρατήγηση κάθε δικαιώματος.

Σημαίνει εξόντωση των πολλών (των 26) για να απολαμβάνουν οι λίγοι (οι 4).

~~{}~~

Και κοινωνιολογικά το παράδειγμα του διαβόλου της Τασμανίας μπορεί να μας πει πολλά.

Παρατηρήστε πως λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα. Τα παιδιά δε μαθαίνουν να συνεργάζονται και να βοηθάνε τους πιο αδύναμους. Ο σκοπός του σχολείου δεν είναι η κοινωνικοποίηση (ότι και να λένε οι εκπαιδευτικοί, οι ψυχολόγοι και οι υπουργοί), αλλά ο ατομικισμός.

Δεν προωθείται η συνεργασία και η αλληλεγγύη, αλλά ο ανταγωνισμός. Δεν κρίνονται ως τάξη, ως ομάδα, αλλά ως άτομα.

Αντί να αναπτύσσουν τις ιδιαίτερες ικανότητες τους μέσα από μια συνολική προσπάθεια και να επαινούνται για αυτό, διδάσκονται πως να πρωτεύουν –προσωπικά.

Ο καλός μαθητής οφείλει να κρύψει το γραπτό του για να μην αντιγράψει ο αδύναμος, αυτό είναι κάτι που το μαθαίνουμε από την πρώτη τάξη του σχολείου.

Αντί να μαθαίνουν να μοιράζονται, μαθαίνουν να επικρατούν, πάση θυσία –προσωπική και συλλογική.

Έτσι, όταν βγαίνουν από το μάρσιπο, δώδεκα χρόνια μετά, είναι έτοιμοι να κανιβαλίσουν. Γιατί ξέρουν ότι το μόνο που έχει σημασία είναι να είσαι νικητής. Χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς και δευτερογνωμίες.

Οι νικητές επιβιώνουν, οι χαμένοι τρώγονται.

Σαν ανθρώπινοι διάβολοι της Τασμανίας δείχνουν τα δόντια τους και τις προθέσεις τους πάνω από τα πτώματα.

Σαπροφάγοι και ανένδοτοι θα κληροδοτήσουν στα παιδιά τους τα γονίδια της επιθετικότητας. Για να επιβιώσουν κι εκείνα –κανιβαλίζοντας με τη σειρά τους.

~~{}~~

Ήταν ο Μιλ που είχε πει ότι μόνο μέσα από μια ελεύθερη κοινωνία μπορεί να γεννηθεί ένας ελεύθερος άνθρωπος.

Θα μάθει να σκέφτεται, να σέβεται, να συνεργάζεται, να υποστηρίζει, να υπερασπίζεται.

Και φυσικά εκεί έρχεται η απαραίτητη αντίρρηση: Η κότα δεν έκανε το αυγό ή το αυγό δεν έκανε την κότα;

Την ελεύθερη κοινωνία θα την σχηματίσουν ελεύθεροι άνθρωποι. Και πως μπορεί να δημιουργηθεί μια τέτοια κοινωνία –η οποία θα γαλουχήσει τους ανθρώπους με ελευθερία- όταν δεν υπάρχει ελευθερία;

Γελωτοποιός

O Ρενέ Μαγκρίτ και η αμφισβήτηση της κοινής γνώμης

Διάβασα το κάτωθι άρθρο. Νομίζω ότι οι πίνακες και τα σχόλια αυτών είναι αντιπροσωπευτικά της όλης σουρεαλιστικής κατάστασης που επικρατεί στα κυβερνητικά στελέχη και τον υπουργό . Έτσι λοιπόν θα πρότεινα να δει τους πίνακες και το κείμενο:

  • · Υπουργός Σπρίτζης :
    • που θεωρεί ξεπούλημα την σύμβαση του Ελληνικού στον όμιλο του Λάτση, αλλά η σύμβαση υπογράφεται από την κυβέρνησή που συμμετέχει,
    • που δεν παραχωρεί την Εγνατία Οδό , αλλά η διοίκηση που όρισε σε αυτή και η κυβέρνηση που συμμετέχει προωθεί χέρι χέρι με το ΤΑΙΠΕΔ τις διαδικασίες για τα «τεύχη» εκποίησης μιας ακόμα δημόσιας περιουσίας τον Σεπτέμβρη.
  •  το διοικητικό συμβούλιο της ΕΟΑΕ πλην ενός εξ αυτών (για τον εν λόγω θα έχουμε ειδικό αφιέρωμα στην ώρα του) που δεν συμφωνούν με την παραχώρηση της Εγνατίας Οδού όμως:
    • Εφαρμόζουν μία μία τις αποφάσεις που πήρε το ΤΑΙΠΕΔ το Πάσχα (ομάδα διαπραγμάτευσης του δανείου, διοικητική υποστήριξη για επίδοση στοιχείων στους συμβούλους του ΤΑΙΠΕΔ, ενεργοποίηση διοδίου και αναζήτηση χρηματοδότησης για άμεση έναρξη κατασκευής νέων κ.α.)
    •  Έβαλαν πλάτη για την ομαλή πρόσβαση του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ στην ΕΓΝΑΤΙΑ, λέγοντας ότι θα συζητήσουν άλλα θέματα εμπιστευτικού χαρακτήρα και έβγαλαν έξω τον εκπρόσωπο των εργαζομένων. Έτσι τον έβαλαν μετά βαΐων και κλάδων μέσα στο Δ.Σ. της εταιρείας, ενώ γνώριζαν την πρόθεση του συλλόγου για αγωνιστικές κοινητοποιήσεις και αποκλεισμό του κτιρίου. Τελικά τα κυβερνητικά στελέχη ξέρουν να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο προς όφελος των πολιτικών που έχουν αποφασίσει να εφαρμόσουν . Άραγε γιατί μέμφεται εναντίων του συλλόγου ο υπουργός, επειδή δεν βγάλαμε έξω τον Πιτσίορλα και δεν μέμφεται αυτών που ο ίδιος διόρισε να διοικούν την εταιρεία;
  •  Στα μέλη του συλλόγου μας θα συμμετέχουν οικιοθελώς σε αυτή την παρόδια διεύθυνση, που συγκροτήθηκε με απόφαση μέλους του συλλόγου μας και θα λειτουργεί ως συγκοινωνούν δοχείο με το ΤΑΙΠΕΔ. Μια διεύθυνση που από ότι φαίνεται θα είναι και πάνω από τον υφιστάμενο Τομέα. Άλλωστε η αποδόμηση δεν έχει κανόνες αλλά αποτέλεσμα… (όποιος συνάδελφος θέλει την προστασία του συλλόγου για να μπορέσει στην πράξη να εφαρμόσει τις αποφάσεις μας, μην διστάσει να ζητήσει τη αλληλεγγύη όλων , είναι το μόνο όπλο μας)

«Αυτό δεν είναι πίπα», ζωγράφισε o Ρενέ Μαγκρίτ στο έργο του «Η προδοσία των εικόνων», φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με την απεικόνιση ενός αντικειμένου που αρνείται τον εαυτό του. Σε άλλα έργα του οι απρόσωποι εικονιζόμενοι αρνούνται το πρόσωπό τους. Κι όμως το νόημα δεν είναι κρυμμένο πίσω από τα πράγματα αλλά επάνω στην επιφάνεια όσων βλέπουμε, το περίφημο «μυστήριο της πραγματικότητας» όπως το αποκαλούσε ο Ρενέ Μαγκρίτ….

Περισσότερα για τον καλλιτέχνη στο άρθρο του TVXS .

Πιστεύω το ξημέρωμα σήμερα, 12/7/2015 να συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές κινητοποιήσει του συλλόγου μας ενάντια στην επικείμενη εκποίηση του παγίου της «Εγνατίας Οδού»

Χρήστος Καλογρίτσας: Φτιάχνει το κανάλι του ΣΥΡΙΖΑ;

Πριν λίγες ώρες, ανακοινώθηκαν τα ονόματα όσων θα λάβουν μέρος στην κούρσα για τη διεκδίκηση των τηλεοπτικών αδειών. Μεταξύ αυτών υπάρχουν, όπως ήταν αναμενόμενο, γνωστά ονόματα, αλλά και νέοι παίκτες. Σε κάθε περίπτωση, εντύπωση προκαλεί το ενδιαφέρον που δείχνει ο γνωστός κατασκευαστής, Χρήστος Καλογρίτσας.

Παρότι ασχολείται εδώ και χρόνια με το χώρο των media, αφού ήταν ένας από τους βασικούς μετόχους της εφημερίδας “Πρώτη”, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1986, είναι απορίας άξιον με ποια μέσα θα μπορέσει να “πολεμήσει” τους αντιπάλους του, οι οποίοι έχουν μεγάλη ρευστότητα. Ας μην ξεχνάμε πως στη μάχη της διεκδίκησης βρίσκονται ισχυρά ονόματα, όπως είναι ο Δ. Κοντομηνάς, Γ. Αλαφούζος, ο Β. Βαρδινογιάννης, ο Θ. Κυριακού και ο Βαγγέλης Μαρινάκης.

Πίσω από αυτή την τολμηρή απόφαση του Καλογρίτσα, ίσως και να βρίσκεται η δυνατή του σχέση με την Αριστερά και κυρίως με το Ν. Παππά, αφού είναι γνωστό πως ο τελευταίος εκτιμά και σέβεται ιδιαίτερα την πορεία του Καλογρίτσα. Μήπως, λοιπόν, η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα αποσκοπεί στη δημιουργία ενός καναλιού για τον ΣΥΡΙΖΑ; Ακόμη και αν αυτό δεν ισχύει, συνεχίζει να υπάρχει το εύλογο ερώτημα σχετικά με το ποσό που απαιτείται για την υποβολή φακέλων υποψηφιότητας στο διαγωνισμό για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών. Χωρίς να αμφισβητείται η πιστοληπτική ικανότητα του Καλογρίτσα, όλοι διερωτώνται πως θα μπορέσει να σταθεί δίπλα σε τέτοιους οικονομικούς κολοσσούς, όπως αυτοί που αναφέρθηκαν, και να αγωνιστεί.

Ποιος είναι ο Χρήστος Καλογρίτσας

Η εφημερίδα “Πρώτη” πρωτοεκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986 και κατέβασε ρολά το Σεπτέμβριο του 1990. Ήταν ένα σύντομο εκδοτικό εγχείρημα που όπως λένε και οι απόμαχοι του Περισσού εκείνης της εποχής, στην ουσία αποτέλεσε τη γέφυρα του ΚΚΕ για να φτιαχτεί ο Συνασπισμός. Όταν ο Περισσός αποφάσισε να αποχωρήσει από το ΣΥΝ και δεν τη χρειαζόταν άλλο, την έκλεισε. Ένας από τους βασικούς μετόχους της έκδοσης ήταν ο Χρήστος Καλογρίτσας. Στέλεχος του ΚΚΕ που είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του “καπετάν-Γιώτη” κατά κόσμον Χαρίλαου Φλωράκη και παράλληλα διατηρούσε στενές σχέσεις με το “σύστημα Ανδρουλάκη”.

Δε χρειάζεται λοιπόν να πούμε άλλα για το γεγονός πως ο Χρήστος Καλογρίτσας διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το Μέγαρο Μαξίμου, καθότι πολλοί πλέον ένοικοί του είναι παλιοί του “σύντροφοι”. Ο 68χρονος Καρδιτσιώτης διατηρεί όμως στενές επαφές και με τον εταίρο συνδαιτυμόνα της κυβέρνησης καθώς είναι κουμπάρος με τον Πάνο Καμμένο -μέσω του γιου του Γιάννη- ενώ η φιλία του με τον νυν υπουργό Υποδομών και πρώην πρόεδρο του Τεχνικού Επιμελητήριου Ελλάδος, Χρήστο Σπίρτζη, μετεξελίχθηκε και αυτή σε κουμπαριά.

Τοξότης στα δημόσια έργα. Εξαγόρασε την εταιρία του Παύλου Τσίπρα

Ο Χρήστος Καλογρίτσας ακολουθεί την πεπατημένη των εκδοτών και ασχολείται με τα δημόσια έργα. Παράλληλα μπαίνει δυνατά στο χώρο των δημοσκοπήσεων μέσα από την παρουσία του γιου του Γιάννη στο βασικό μετοχικό σχήμα της γνωστής GPO. H εταιρεία του λαμβάνει μέρος σε μια ενδιαφέρουσα συγχώνευση πολλών εταιρειών, μεταξύ των οποίων είναι και η εταιρεία Τοξότης η οποία τίθεται επικεφαλής του σχήματος. Και κάπου εδώ ο Χρήστος Καλογρίτσας, έστω και τυχαία, συναντά και πάλι τους συντρόφους του καθώς η Τοξότης εξαγοράζει την εταιρεία Μέδουσα, όπως ακριβώς μετονομάστηκε η εταιρεία Τσίπρας ΑΤΕ, του Παύλου Τσίπρα, πάτερα του Πρωθυπουργού μετά την αποχώρησή του από το εταιρικό σχήμα.

Η δραστήρια εταιρεία εμφανίζει πολλές και διαφορετικές συνέργειες, κυρίως με την Άκτωρ, γεγονός που οφείλεται στο ότι έχει μεγάλη ανάγκη από σοβαρή τεχνογνωσία και δάνεια εμπειρία, όπως λέγεται τεχνικά και νομικά ο όρος, για την υλοποίηση των έργων. Παρόλα αυτά η παρουσία του Χρήστου Καλογρίτσα είναι σιωπηλή και παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Μέχρι το ημερολόγιο να γράψει 25 Ιανουαρίου 2015, όπου οι παλιοί του σύντροφοι παίρνουν το τιμόνι της χώρας.

Το γαλλικό κλειδί ανοίγει την κάνουλα

Το πρόβλημα του Τοξότη ήταν πάντα η ανάγκη για δάνεια εμπειρία αναφορικά με δυνατότητά του να κατέρχεται σε μεγάλους διαγωνισμούς και να χτυπάει τα “σοβαρά” δημόσια έργα. Πριν από λίγο καιρό, η θυγατρική της Suez- παραδοσιακού στρατηγικού εταίρου του Άκτωρα- SITA CZ με έδρα την Πολωνία, εμφανίστηκε σε πρόσφατο διαγωνισμό για την αποκατάσταση χωματερών σε Σέρρες, Κιλκίς, Πολύγυρο και Ανθεμούντα δανείζοντας την τεχνογνωσία της στην εταιρεία Τοξότης που ελέγχεται από τον κ. Χρήστο Καλογρίτσα.

Παράλληλα, η κάθοδος της Τοξότης στους διαγωνισμούς του Φορέα Διαχείρισης Απορριμμάτων της Κεντρικής Μακεδονίας έχει φουντώσει τις φήμες για ένα ιδιότυπο deal μεταξύ του γαλλικού ομίλου και της μεσαίας ελληνικής τεχνικής εταιρείας, το οποίο δεν αποκλείεται να μετουσιωθεί και σε άλλα έργα. Η SITA CZ άλλωστε αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς βραχίονες της Suez, καθώς εξειδικεύεται στη διαχείριση αποβλήτων, υποστηρίζοντας τα έργα της γαλλικής εταιρείας σε απαιτητικές αγορές όπως είναι αυτές του Λονδίνου, της Γερμανίας.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το Μαξίμου, έχει ήδη δώσει το δαχτυλίδι του γάμου ανάμεσα στη γαλλική Suez και τον κ. Καλογρίτσα, για μια σειρά από στρατηγικές επενδύσεις, μεταξύ των οποίων η διαχείριση απορριμμάτων και το νερό.

Ενδιαφέρουσες συμπτώσεις

Ας δούμε και δύο ενδιαφέροντα στοιχεία, πάνω στο ζήτημα αυτό. Στις 10 Ιουλίου 2015, λίγες δηλαδή ημέρες μετά το δημοψήφισμα, ο Ιωάννης Μπενίσης, σύντροφος της Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου, τοποθετείται στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΥΔΑΠ.

Τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου εν όψει της επίσκεψης στην Αθήνα του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, με υπογραφή του Υπουργού Επικρατείας, Νίκου Παππά, ο Μπενίσης βαφτίζεται ως «ειδικός εμπειρογνώμων σε θέματα αναπτυξιακού και επενδυτικού ενδιαφέροντος» και διορίζεται «άμισθος σύμβουλος» στο Πολιτικό Γραφείο του ίδιου υπουργού ο οποίος και υπογράφει το σχετικό ΦΕΚ. (753/22-10-2015).

Ο Νίκος Παππάς τρέφει θετικά αισθήματα για τον Χρήστο Καλογρίτσα, εκτιμώντας την πορεία και την διαδρομή του. Πολλοί βέβαια υποστηρίζουν πως ο Καλογρίτσας εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της δημιουργίας “νέων τζακιών” που δε θα κουβαλάνε τα..κούτσουρα του παρελθόντος. Από την άλλη πλευρά όμως η περίφημη παρέα της Αίγινας δεν παρουσιάζει τη γνωστή “ομοιογένεια”, καθώς ο Αλέκος Φλαμπουράρης βλέπει τον Καλογρίτσα και…στρίβει. Κάποιοι κάνουν λόγο για παλιά ανεξόφλητα γραμμάτια μεταξύ των δύο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι ο κυρ-Αλέκος έχει στο νου του κάποιον άλλον επιχειρηματία για αυτές τις δουλειές.

Σε κάθε περίπτωση η πρόσφατη επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, πίσω από τους ήχους της “Μασσαλιώτιδας” και τα ποτά στο Gazarte, έφερε και αρκετές προτάσεις για μπίζνες με γαλλικές εταιρείες.

Οι συνεργάτες και σύμβουλοι του προέδρου Ολάντ έχουν διαμορφώσει την ατζέντα των αιτημάτων που μετά τα άδοξα εγχειρήματα του Ιπποδρόμου και των Σιδηρόδρομων περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο τα … νερά.

Η βασική εταιρεία που ενδιαφέρεται να μπει στην Ελλάδα και μέσω της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι η Suez. Μήπως θυμάστε για ποια ιδιωτικοποίηση ενδιαφερόταν η Suez πέρσι τέτοια εποχή; Εύκολη απάντηση: Για το νερό της Θεσσαλονίκης, την ΕΥΑΘ και προφανώς και για την ΕΥΔΑΠ. Οι δύο ιδιωτικοποιήσεις φιγουράρουν ξανά στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της νέας κυβέρνησης, όπως ρητά προβλέπει το Τρίτο Μνημόνιο αλλά με την παραχώρηση μειοψηφικών ποσοστών 23% για την ΕΥΑΘ και 11% για την ΕΥΔΑΠ.

Προς το παρόν είναι αβέβαιο με ποιους συμμάχους θα κατέβει στον διαγωνισμό ο γαλλικός όμιλος όταν θα βγουν στον αέρα οι δύο ιδιωτικοποιήσεις, αλλά οι “κύκλοι της αγοράς” έχουν ήδη γνώση. Το σίγουρο είναι πως ο Χρήστος Καλογρίτσας θα μπει δυνατά στην αγορά και έχει και πολύ καλές συστατικές επιστολές. Απομένει να δούμε αν μπορεί κιόλας να τα καταφέρει.

Πηγή: Αθηνά Λαρδή – http://mononews.gr/

Από Βαθύ Κοκκινο

Επίσης….

Σφήνα στους μεγάλους, ο εργολάβος της Αριστεράς Χρήστος Καλογρίτσας. Αναλαμβάνει έργο με τεράστια έκπτωση

Ο άνθρωπος που ήξερε τη μέρα που θα πέθαινε

Πηγαίναμε στο καφενείο του χωριού με τον πατέρα, για να φάμε το έπαθλο.

Μέσα στους καπνούς των τσιγάρων και στα παράσιτα του ραδιοφώνου οι μεγάλοι έπαιζαν κολιτσίνα. Δηλωτή συνήθως, που χρειαζόταν να έχεις και ικανότητες, δεν έφτανε η τύχη. Η ξερή ήταν για τα παιδιά.

Το στοίχημα ήταν ένα λουκουμάκι. Κι εμείς παραμονεύαμε πάνω απ’ το τραπέζι, ελπίζοντας να τα φέρει όλα δεξιά, ώστε να κερδίσει ο πατέρας και να μοιραστούμε -ήμασταν δύο αδέλφια- το έπαθλο.

Δεν ήταν ακριβό, ζήτημα να έκανε δέκα δραχμές. Και στο σπίτι είχαμε ολόκληρο κουτί με λουκούμια. Αλλά εκείνο ακριβώς το λουκούμι, που ίσως να κερδιζόταν ίσως να χανόταν, είχε άλλη γεύση, πιο συναρπαστική.

Γνωρίζαμε ότι οι άντρες δεν είναι «κουτσομπόλες», όπως οι γυναίκες, έτσι μας είχαν πει. Αλλά μέσα στο καφενείο, ενώ έπαιζαν, δεν σταματούσαν να σχολιάζουν τους άλλους άντρες, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους -κάποιες φορές και τα ζώα τους.

Κι όλοι έπαιζαν με όλους, εκτός απ’ όταν ερχόταν στο καφενείο ο Πεθαμένος.

~~

Ο Πεθαμένος ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, διόλου νεκρός. Ήταν γέρος, αλλά στο χωριό υπήρχαν και πιο γέροι απ’ αυτόν. Έμπαινε μέσα γελώντας και φωνάζοντας, όχι μόνο ελληνικά, αλλά και σε άλλες γλώσσες, ζητούσε κονιάκ και καφέ, και κοιτούσε να δει ποιος είχε μείνει χωρίς ταίρι στο χαρτί. Οι άλλοι θαμώνες τον αποφεύγαν.

Ένα βράδυ που είχαμε μείνει χωρίς αντίπαλο -και χωρίς λουκούμι, μπήκε μέσα ο Πεθαμένος. Και τα δυο παιδιά είπαμε στον πατέρα να παίξει μαζί του.

– Δεν είστε καλά, αυτός δεν χάνει ποτέ, έκανε ο πατέρας.

Τον παρακαλέσαμε, τον ικετεύσαμε, του υποσχεθήκαμε ότι θα τον βοηθήσουμε, με κάθε τρόπο. Τελικά υπέκυψε. Ο πατέρας έφτασε τους 100 πόντους -και έχασε, πριν καλά καλά παίξουν τρεις παρτίδες. Ο Πεθαμένος πήρε το λουκούμι και μας κοίταξε.

– Το θέλετε; μας ρώτησε.

Εμείς γνεύσαμε ναι. Ο Πεθαμένος γέλασε, το ξετύλιξε, και το έκανε μια χαψιά.

– Εσείς θα φάτε πολλά λουκούμια ακόμα. Μωρά είστε.

Τσαντιστήκαμε μαζί του. Αλλά όταν φεύγαμε ο καφετζής έδωσε στον πατέρα μου ένα κουτί λουκούμια.

– Τα πλήρωσε ο Πεθαμένος, είπε. Για τα παιδιά.

Μας κίνησε την περιέργεια ο γέρος με το παράξενο παρατσούκλι. Μας είπε κάποια πράγματα η γιαγιά και ο πατέρας. Ακούσαμε κι άλλα στο καφενείο, σε ανύποπτο χρόνο. Αργότερα, όταν σταμάτησα να είμαι μωρό κι ειδικά όταν κόλλησα το μικρόβιο της μυθιστορίας, έψαξα περισσότερο, ρώτησα, κι έμαθα.

Η ιστορία του είναι σίγουρα διανθισμένη με υπερβολές, αλλά αυτά άκουσα, αυτά θα γράψω.

~~{}~~

Το κανονικό όνομα του Πεθαμένου ήταν Ηλίας. Ένα συνηθισμένο χωριατόπαιδο, που τέλειωσε μετά βίας το δημοτικό, δούλευε στα χωράφια των δικών του και δεν είχε τίποτα στο μυαλό του, πέρα απ’ το καφενείο και τον ποδόγυρο της γειτόνισσας.

Όταν όμως ήταν είκοσι δύο χρονών πέρασαν απ’ τη Θάλαττα κάτι τσιγγάνοι, απ’ αυτούς που γυρίζουν τη Γη πριν ακόμα φτιαχτούνε νόμοι και κοινωνίες. Έστησαν τα κάρα τους στην άκρη του χωριού και φώναζαν όσους ήθελαν να ακονίσουν τα σιδερικά τους.

Οι τσιγγάνοι ήταν οι πρώτοι σιδεράδες. Είχαν μάθει την τέχνη στα ταξίδια τους και την πουλούσαν στους χωριάτες. Ανάμεσα τους υπήρχε και μία που διάβαζε το χέρι. Πήγαν πολλές γυναίκες, να τους πει ποιον θα παντρευτούν και τι παιδιά θα κάνουν. Γι’ αστείο αποφάσισε να πάει κι ο Ηλίας.

Η τσιγγάνα τον έβαλε να κάτσει, πήρε το αριστερό του χέρι και το διάβασε.

– Θα ζήσεις πολλά πράματα, του είπε μετά. Θα φύγεις, θα γυρίσεις σαν τσιγγάνος, θα πολεμήσεις, θα πλουτίσεις, θα κάνεις παιδιά από πολλές γυναίκες. Και θα πεθάνεις από νερό.
– Πότε; την ρώτησε ο Ηλίας.
– Θες να το μάθεις;
– Ε, γιατί ρωτάω; Πότε;
– Δεν είναι καλό να ξέρει ο καθένας πότε θα έρθει η ώρα του.
– Εγώ θέλω. Τζάμπα σε πλήρωσα; Πότε; Πες.

Η τσιγγάνα ξανάπιασε το χέρι του.
– Μεθαύριο γιορτάζεις. Θα πηδήξεις τη φωτιά άλλες είκοσι φορές. Μετά θα πνιγείς στο νερό.

Κι ήταν 18 Ιουλίου.

~~{}~~

Ο Ηλίας γύρισε στο πατρικό, αλλά δεν μπορούσε να ηρεμήσει, ούτε να κοιμηθεί δεν μπορούσε. Σκεφτόταν ότι του έμεναν είκοσι χρόνια, είκοσι φωτιές. Λίγες μέρες μετά χαιρέτησε τη μάνα του κι έφυγε για το λιμάνι. Θάλασσα δεν είχε ξαναδεί, αλλά την αγάπησε με την πρώτη ματιά και μπάρκαρε σ’ ένα μικρό εμπορικό.

Ταξίδεψε δέκα χρόνια κι είδε όλον τον κόσμο. Γυναίκες πολλές γνώρισε, κάθε ράτσας και χρώματος, κι έκανε παιδιά μαζί τους. Από φουρτούνες γλίτωσε πολλές, αυτός κι όλο το πλήρωμα. Τον είχαν για γουρλή, αφού τους έλεγε ότι δεν μπορεί να πεθάνει, αν δεν περάσουν είκοσι χρόνια.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος άφησε το καράβι κι ανέβηκε στα βουνά. Σφαίρα δεν τον έπιασε κι ούτε τα χιόνια τον πειράξαν. Μπήκε και στο αντάρτικο, κι όλοι είχαν να λένε για τον Λιά, το παλικάρι που δεν φοβόταν τις σφαίρες των ναζήδων.

– Δεν πεθαίνω από μολύβι, τους έλεγε, μόνο από νερό.

Τέλειωσε ο πόλεμος, πέρασε ο Εμφύλιος, ο Ηλίας το ‘σκασε στη Ρωσία κι έγινε πάλι ναυτικός.

Όμως σαν πλησίαζε η μέρα που του είχε πει η τσιγγάνα, σαν πλησίαζε τα σαράντα δύο, έμοιαζε να κουράζεται. Λες κι ήθελε να γλιτώσει απ’ τη θάλασσα τ’ άφησε όλα, πήρε όσα λεφτά είχε μαζέψει -που σίγουρα δεν ήταν λίγα- και γύρισε στο χωριό, στη Θάλαττα.

Εκεί φρόντισε ν’ αγοράσει ένα καλό κιβούρι, από ξύλο κέδρου, προπλήρωσε τον καφετζή και τον παπά, για να του κάνουν ωραία κηδεία, και βάλθηκε να προετοιμάζεται για το τέλος του. Σαν ήρθε η εικοστή του Ιούλη έδωσε λεφτά για ν’ αγοράσουν ξύλα και να φτιάξουν μια μεγάλη πυρά.

Τέτοια φωτιά το χωριό δεν είχε ξαναδεί. Κανένα παιδί ούτε μεγάλος δεν τόλμησε να πηδήξει μέσα της. Μόνο ο Ηλίας το κανε, κι όταν βγήκε είχε μείνει χωρίς ματοτσίνουρα και φρύδια. Αλλά δεν τον ένοιαζε.

Πήγε σπίτι, ξάπλωσε στο κρεβάτι, και περίμενε το νερό που θα τον πνίξει.

~~{}~~

Δυο μέρες πέρασαν έτσι και τίποτα δεν έγινε. Ούτε κατακλυσμός ούτε ψιχάλα. Ο Ηλίας σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι ζωντανός, αλλά καθόλου δεν χαιρόταν. Αφού η τσιγγάνα είχε πει ψέματα, αφού δεν πέθανε τη μέρα που του είπε, ούτε από νερό, όπως του είπε, τότε μπορεί να πέθαινε με κάθε τρόπο, κάθε μέρα.

Τότε ο άνθρωπος που είχε περάσει όλες τις θάλασσες κι όλους τους ωκεανούς, που είχε ζήσει από πόλεμο κι από εμφύλιο, ξεκίνησε να σκέφτεται, άρχισε να φοβάται.

Να γυρίσει στα καράβια ούτε λόγος. Να πάει στα χωράφια που του είχαν αφήσει οι δικοί του δεν ήθελε. Να φύγει για την πόλη; Όλα του φαίνονταν πολύ επικίνδυνα και τι κάνει;

Ούτε που έβγαινε απ’ το σπίτι. Πλήρωνε μια γυναίκα να του φέρνει προμήθειες και να τις αφήνει στο σκαλί. Φοβόταν και τους ανθρώπους, με τις αρρώστιες που κουβαλάνε. Φοβόταν τα κουνούπια, τις μύγες, το ηλεκτρικό, τη φωτιά στο τζάκι και το κρύο.

Συγγενείς και χωριανοί του ζητούσαν να βγει, αλλά εκείνος δεν ήθελε να τους πλησιάσει.

Έμεινε έτσι, ναυαγός στο σπίτι του, για πέντε χρόνια.

Μέχρι που του είπαν ότι είχαν έρθει στο χωριό τσιγγάνοι.

~~{}~~

Αυτοί δεν ήταν σιδεράδες πια. Αγοράζανε φρούτα και λαχανικά για να τα πουλήσουν στην πόλη. Ο Ηλίας βγήκε βράδυ απ’ το σπίτι και πήγε ως τον καταυλισμό τους. Ρώτησε αν ήταν εκεί η τσιγγάνα που έλεγε το χέρι. Δεν ήταν η ίδια, αλλά υπήρχε μία, πάντα υπάρχει.

– Με κορόιδεψε, της είπε ο Ηλίας. Μου ‘πε πως θα πεθάνω από νερό, στα σαράντα δυο, στου Αη Λια, κι είμαι ακόμα ζωντανός.

Η τσιγγάνα πήρε τα λεφτά που ήθελε, μετά κράτησε το χέρι του και μελέτησε τις γραμμές.

– Εσύ ‘σαι πεθαμένος, του είπε.
– Τι πεθαμένος; Δε με βλέπεις;
– Πέθανες πριν πέντε χρόνια, του είπε.
– Και γιατί ζω;
– Δεν ζεις, σου φαίνεται ότι ζεις. Ζεις;

Ο Ηλίας σκέφτηκε πώς ζούσε τα τελευταία πέντε χρόνια. Ζούσε; Μόνο πρόσεχε και φοβόταν μη πεθάνει.

– Κι αν ξεκινήσω να ζω; Πότε θα πεθάνω; ρώτησε τη τσιγγάνα.
– Όταν έρθει η ώρα σου. Κανείς δεν ξέρει πότε θα πεθάνει.
– Από τι;
– Από νερό.
– Από νερό; Τι νερό; Πώς;
– Θα το μάθεις όταν γίνει. Αλλά όταν γίνει δεν θα σε νοιάζει.
– Ε, α στο διάολο κι εσύ.

~~

Ο Ηλίας έφυγε απ’ το χωριό ξανά και μπαρκάρισε, στα σαράντα εφτά του. Γύρισε όταν πήρε σύνταξη κι όλοι τον ήξεραν σαν τον Πεθαμένο. Έφερε μαζί του μια Ταϊλανδέζα, την Άλι, και την παντρεύτηκε στην εκκλησία. Κάπνιζε, έπινε, δούλευε, μέχρι τα ενενήντα. Έφτιαξε μόνος του, με τα χέρια του, ένα ξωκλήσι στην κορφή του βουνού.

Πέθανε από πνευμονία και γηρατειά, ένα χειμώνα που είχε πάει να δει το ξωκλήσι του και τον έπιασε βροχή. Ο γιατρός, στο νοσοκομείο, είπε ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Ότι τα πνευμόνια του είχαν γεμίσει νερό.

Κάπως έτσι πέθανε ο Πεθαμένος, που ήταν τόσο τυχερός στα χαρτιά. Και στη ζωή. Ο άνθρωπος που έζησε άφοβα όσο καιρό ήξερε -ή νόμιζε πως ήξερε- τη μέρα που θα πεθάνει.
Ο άνθρωπος που πέθανε όταν ξεκίνησε να φοβάται μην πεθάνει. Και ξαναγεννήθηκε όταν ξεπέρασε τον φόβο.

Στο μνήμα του ζήτησε να φτιάξουν έναν Φοίνικα, κι είναι πολύ εκείνοι που νομίζουν ότι το έκανε επειδή ήταν χουντικός. Όμως από κάτω γράφει: «Ὁ θάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς.»

Κι εμένα μου έμεινε να σκέφτομαι τη ζωή σαν εκείνο το λουκούμι. Που μπορεί να το κερδίσεις, αλλά μπορεί και να το χάσεις. Κι αυτή είναι όλη η νοστιμιά του: Το απρόβλεπτο.

http://sanejoker.info/2016/07/man-tha-knew-the-day-that-would-day.html