Μια συμβολική πράξη αντίστασης σε αμερικανικό γήπεδο

Κόσμος

29 Αύγουστος 2016

Πριν την έναρξη του αγώνα φούτμπολ ανάμεσα στους San Francisco 49ers και τους Green Bay Packers, ο κούορτερμπακ των 49ers, o Colin Kaepernick αρνήθηκε να σηκωθεί όρθιος κατά την ανάκρουση του αμερικανικού εθνικού ύμνου.

«Δεν πρό­κει­ται να σταθώ όρ­θιος και να δείξω πε­ρη­φά­νια για τη ση­μαία μιας χώρας που κα­τα­πιέ­ζει τους μαύ­ρους αν­θρώ­πους και όλους τους έγ­χρω­μους», δή­λω­σε αρ­γό­τε­ρα.

Η ενέρ­γειά του, έχει ήδη προ­κα­λέ­σει σο­βα­ρή αντι­πα­ρά­θε­ση στις ΗΠΑ. Ο τε­λευ­ταί­ος διά­ση­μος αθλη­τής που έκανε κάτι αντί­στοι­χο, ο μπα­σκε­τμπο­λί­στας Mahmoud Abdul-Rauf των Ντέν­βερ Νά­γκετς, είχε απο­βλη­θεί προ­σω­ρι­νά από το NBA και αντι­με­τώ­πι­σε προ­βλή­μα­τα στη συ­νέ­χεια της κα­ριέ­ρας του.

Ο Kaepernick δη­λώ­νει έτοι­μος να υπο­στεί τις όποιες συ­νέ­πειες, γνω­ρί­ζο­ντας ότι "έπρα­ξε το σωστό".

«Για μένα, αυτό είναι πολύ σπου­δαιό­τε­ρο από το φου­τμπολ και θα ήταν εγω­ι­στι­κό εκ μέ­ρους μου να γυ­ρί­σω το βλέμ­μα μου αλλού. Υπάρ­χουν πτώ­μα­τα στους δρό­μους και άν­θρω­ποι που παίρ­νουν πλη­ρω­μέ­νες άδειες και τη γλι­τώ­νουν ενώ έχουν δο­λο­φο­νή­σει»…

πηγή rproject

Από ertopen

Μπ. Μπρεχτ: Η τέχνη μπορεί να πάρει θέση στο πλευρό των πολλών

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης //

Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου του 1956 πέθανε ο κομμουνιστής Γερμανός ποιητής Μπ. Μπρεχτ.

«Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το να με υπηρετούν. Γι’ αυτό εγκατέλειψα την τάξη μου και συντρόφεψα με τους μικρούς, φτωχούς ανθρώπους».

Επίκαιρος αφού τα θέματα που διαπραγματεύεται τo έργο του επανέρχονται με σφοδρότητα στη ζωή μας.

Με το πλούσιο έργο του, δεκατρείς χιλιάδες σελίδες -και πάνω- στις οποίες περιλαμβάνονται θεατρικά έργα, ποιήματα, πεζά, θεωρητικά κείμενα για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη, τη λογοτεχνία, μελέτες, σχόλια, σημειώσεις, ημερολόγια, ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης διανοητής έδωσε έναν ασυμβίβαστο αγώνα για να ερμηνεύσει τον κόσμο που έζησε κάτω από τη σκοπιά της πάλης των τάξεων.

Η σκέψη και το έργο του γιατί μέλημα της τέχνης του ήταν να αφθυπνίσει τους καταπιεσμένους να συνειδητοποιήσουν την αιτία των προβλημάτων τους.

«Η τέχνη μπορεί να πάρει θέση στο πλευρό των πολλών και να αποθέσει τη μοίρα τους στα ίδια τους τα χέρια».

Η Τέχνη να πει τη μεγάλη αλήθεια:

«Η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας (που δεν υπηρετεί κανείς με το να τη βρει μονάχα, που όμως χωρίς αυτή καμιά άλλη σημαντική αλήθεια δε μπορεί να βρεθεί) είναι ότι η ήπειρός μας βουλιάζει στη βαρβαρότητα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν με τη βία τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής».

Στις σελίδες του περιοδικού θα βρείτε ένα πλούσιο αφιέρωμα στο έργο του Μπ. Μπρεχτ:

Μπ. Μπρεχτ: «Ο κομμουνισμός είναι η μέση οδός»

Μπ. Μπρεχτ «Το αβοήθητο παιδί»

Ο Μπ. Μπρεχτ για την επιστήμη

«Μπερλίνερ Ανσάμπλ», το θέατρο του Μπ. Μπρεχτ αναπόσπαστο τμήμα της σοσιαλιστικής πολιτιστικής ζωής

Μπ. Μπρεχτ «Ποιος γνωρίζει ποιον;»

Μπ. Μπρεχτ «Φασισμός και καπιταλισμός»

Μπ. Μπρεχτ: «Το ένστιχτο της ιδιοκτησίας»

Μπέρτολτ Μπρεχτ «Καταφύγια για τη νύχτα»

Μπ. Μπρεχτ: Επιτάφιος για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

Μπ. Μπρεχτ: Όταν μαθεύτηκε η αιματοχυσία που έκαναν οι Τόρηδες στην Ελλάδα

Πολλές ακόμη αναφορές στο έργο του Μπ. Μπρεχτ ΕΔΩ

Βουλιμία

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ
Αναδημοσίευση από imerodromos

Μάζευαν κι άρπαζαν, μα δε χόρταιναν ποτέ. Διαρκώς ζητούσαν κι άλλο. Στο τραπέζι χιλιάδες πιάτα με τα πιο νόστιμα φαγητά, κι όμως, μόνο που τα κοίταζες, σ’ έπιανε το στομάχι σου. Κρέατα, ψάρια, σάλτσες, ζυμαρικά, λίπη, όσπρια, λαχανικά, μπαχαρικά, παγωτά, όλα ανακατεμένα. Κάθε λίγο και λιγάκι, έκαναν τις πιο απίθανες παραγγελίες. Τελείωνε το ένα γεύμα και καλούσαν το γκαρσόνι, για να τους φέρει το επόμενο. Το υπηρετικό προσωπικό, κάθε βράδυ, έβαζε τ’ αποφάγια και τα κόκαλα σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Το πρωί τις άδειαζαν και μοίραζαν τα «προϊόντα» σε ειδικές συσκευασίες, με διαφορετικές ετικέτες. Ηταν έτοιμα να πουληθούν. Είχαν στήσει, μάλιστα, κι έναν ολόκληρο μηχανισμό διαφήμισης για τ’ αποφάγια τους!

Ενίοτε, διοργάνωναν φανταχτερές εκδηλώσεις, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση και τα απαραίτητα χαμόγελα. Οι κυρίες των κυρίων «χάριζαν» μικρές ποσότητες στους πολύ ταλαιπωρημένους. «Δάκρυζαν» για τον άδικο τούτο κόσμο. Αργότερα, γυρνούσαν στο τραπέζι, αφιέρωναν (για… ποικιλία) λίγα λεπτά στις «περιπέτειες των δυστυχισμένων» κι άρχιζαν το επόμενο φαγοπότι.

Οι συμμετέχοντες στο τραπέζι δεν είχαν σταθερό αριθμό. Τρωγοπίναν, αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις και μαχαιριές, το ίδιο μαχαίρι για το φαγητό, το ίδιο για τις μαχαιριές. Δεν είχαν κανένα, απολύτως, πρόβλημα να το χρησιμοποιούν και για τις δυο «δουλειές». Τα τραύματα, για ορισμένους, ήταν ανεπανόρθωτα κι έχαναν τη θέση τους.

Έναν ξεχωριστό ρόλο, σ’ αυτή την ιστορία, είχαν τα «χρυσά γκαρσόνια». Η διαδρομή απ’ την κουζίνα μέχρι το τραπέζι ήταν πολύ προσοδοφόρα. Μια μικρή «κλεψιά» δεν άφηνε κανένα σημάδι. Τα πιο «ξύπνια», δε, έκαναν και συμφωνίες με τους συμμετέχοντες του τραπεζιού. Έτσι, πού και πού, έδιναν και καμιά μαχαιριά, φυσικά με την απαραίτητη αμοιβή.

Η πείνα των μελών του μεγάλου τραπεζιού ήταν ανεξέλεγκτη. Ορισμένες φορές αδυνατούσαν να δουν ο ένας τον άλλον! Τα ψυγεία γεμάτα, οι αποθήκες γεμάτες και το τραπέζι έμοιαζε μ’ ένα βουνό από πιάτα και φαγητά! Ήθελε προσπάθεια για να διακρίνεις ανθρώπινο πρόσωπο ή σώμα. Οι μαχαιριές – ανάμεσα στ’ αποφάγια, τις καρέκλες και τις κοιλιές τους – πολλαπλασιάζονταν. Οι συμμετέχοντες λιγόστευαν. Οι χαμένοι κατηγορούσαν τα «χρυσά γκαρσόνια» για την …απληστία τους!

Τότε, η αγορά με τ’ αποφάγια περνούσε κρίση. Οι κερδισμένοι τρώγανε όλο και πιο πολύ, συνεπώς τ’ αποφάγια και τα κόκαλα ήταν περισσότερα. Έλα, όμως, που ελάχιστοι, πια, μπορούσαν να τ’ αγοράσουν! Είχαν αρπάξει από παντού! Δεν ήταν, όμως, διατεθειμένοι να χάσουν. Σ’ αυτές τις συνθήκες οι διορισμένοι «ρυθμιστές» αναλάμβαναν δράση. Αγόραζαν, σε πολύ υψηλή τιμή, τις αποθήκες που είχαν κηρύξει πτώχευση. Πού έβρισκαν τα χρήματα; Μα, «φυσικά» απ’ τους φόρους των πολλών!

Έκαναν τα απαραίτητα μερεμέτια και τις πουλούσαν, μετά από λίγο διάστημα, στην ελάχιστη τιμή, στους συμμετέχοντες στο μεγάλο τραπέζι. Οι «ρυθμιστές» έταζαν, στους πολλούς, καλύτερης ποιότητας αποφάγια και μερικά κόκαλα δωρεάν. Τελικά, ούτε το ένα δέκατο δεν έφτανε στα χέρια τους. Η «ρύθμιση» είχε έναν και μοναδικό σκοπό: Να εξασφαλιστεί η καλή λειτουργία του τραπεζιού.

Χρόνια και χρόνια, η ίδια ιστορία έκανε «κύκλους». Τίποτα, όμως, δε μπορούσε να σταματήσει την αθεράπευτη βουλιμία τους. Η δικαιολογία με τα …άπληστα «χρυσά γκαρσόνια», με τον καιρό, μόνο ως ανέκδοτο μπορούσε να εκληφθεί. Οι μάσκες των «ρυθμιστών» όλο και ξεθώριαζαν. Πολλοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η ευθύνη βρίσκεται στο …τραπέζι. Η «κοινωνική συνοχή» διαταράχθηκε. Τότε να δεις τι πάθανε…

Ριζοσπάστης 14-10-2008

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Τη λεφτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια, τήνε παίρνουν,
με τα δικά τους χέρια, μοναχοί.

Αν δεν υπάρχει όξω από σένα, ούτε και μέσα στην ψυχή σου
έργο δικό της θα την βρεις.
Από τους λίγους, που την έχουν, πάρ’ τη να τήνε δώσεις σ’ όλους
μ’ όλους μαζί να τη χαρείς.

Όπου κι αν πας, θα κουβαλείς τα σίδερα που σου τα βάλαν
οι όμοιοι σου κι όχ’ οι ουρανοί.
Όσο μαζέβεις την ψυχή σου, την παρθενιά της για να σώσεις,
τόσο την κάνεις πιο στενή.

από το ποίημα “ΛΕΦΤΕΡΙΑ”

Πάντα οι νικημένοι έχουνε τ’ άδικο. Και τ’ άβουλο πλήθος πάει ταχτικά με τους νικητές.
Ως τώρα η ιστορία του Κόσμου είναι ιστορία των Νικητών.
Λεφτεριά θα πει δύναμη.
Οι λαοί πιστεύουνε πιότερο τ’ αφτιά τους παρά τα μάτια τους. Πιότερο το Μύθο παρά τα γεγονότα. Πιότερο τη φαντασιά τους παρά την κρίση τους.

ΜΩΜΟΣ: Δεν μπορούνε να σωθούν οι ψυχές από τίποτα, όσο παραμένει όξω τους η αιτία του Κακού.
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Ποια;
ΜΩΜΟΣ: Η Ανισότητα.

Από «ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ»

ΠΙΝΑΚΑΣ – Γ. ΓΑΪΤΗΣ

Με επιδότηση από το πακέτο Γιούνκερ η «επένδυση» στα 14 αεροδρόμια

Link

«Στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί». Η φράση προέρχεται από την ποδοσφαιρική ορολογία, αλλά φαίνεται να ταιριάζει γάντι και στην περίπτωση της Fraport σε ό,τι αφορά την περιπετειώδη παραχώρηση των 14 αεροδρομίων της χώρας (μεταξύ αυτών και των Χανίων) για 40 χρόνια.

Ο διαγωνισμός για την παραχώρηση των αεροδρομίων προβλήθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ως «αναπτυξιακό βήμα για τις υποδομές της χώρας», ως «επένδυση στην παρεχόμενη ποιότητα υπηρεσιών στους Έλληνες και ξένους ταξιδιώτες» και φυσικά «ως προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων» στη χώρα που διψάει για δουλειές και ζεστό χρήμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αν και ως αντιπολίτευση βρισκόταν σε όλες τις διαμαρτυρίες κατά των παραχωρήσεων, εντούτοις «αναγκάστηκε» να ολοκληρώσει τον διαγωνισμό και βρέθηκαν να είναι οι δικοί του υπουργοί (μεταξύ αυτών και ο Χανιώτης Γιώργος Σταθάκης) που έβαλαν τις υπογραφές τους στην τελική σύμβαση με τη Fraport.

Και αφού, λοιπόν, όλοι περιμέναμε να τρέξει το ζεστό γερμανικό χρήμα για να αναβαθμιστούν τα αεροδρόμιά μας, έρχεται η είδηση για την ένταξη της Fraport στο Πακέτο Γιούνκερ, με χρηματοδότηση 300 εκατομμυρίων ευρώ ακριβώς για το αντικείμενο της παραχώρησης, δηλαδή για την αναβάθμιση των 14 αεροδρομίων. Σύμφωνα με την υπογραφείσα συμφωνία, εντός της πρώτης τριετίας η εταιρία είχε δεσμευτεί να κάνει επενδύσεις 330 εκατομμυρίων, δηλαδή θα χρειαστεί να βάλει από την τσέπη της μόνο 30 εκατομμύρια (αν δεν βρεθεί κάποια άλλη επιδότηση και για αυτά).

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι γιατί η συγκεκριμένη επιχορήγηση δεν μπορούσε να κατευθυνθεί απευθείας για την αναβάθμιση των αεροδρομίων αλλά έπρεπε να περάσει μέσα από τις τσέπες της γερμανικής εταιρίας; Γνώριζαν, άραγε, η γερμανική και η ελληνική πλευρά ότι πρόκειται να υπάρξει η γενναία αυτή επιχορήγηση όταν έπεφταν οι τελικές υπογραφές και εντέλει, πόσο «αναπτυξιακό» χαρακτήρα έχει μια επένδυση όταν μια γερμανική ημι-κρατική εταιρία, επιχορηγείται από ευρωπαϊκά χρήματα για να διαχειριστεί την ελληνική δημόσια περιουσία;

Ο όρος ημι-κρατική (αν και αδόκιμος) έχει τη σημασία του, γιατί ενώ πανευρωπαϊκά ακούγεται πλέον ως «ιδεοληψία» το αίτημα για δημόσιο έλεγχο των υποδομών, εντούτοις η ίδια η εταιρία που αγοράζει τις ελληνικές υποδομές δεν είναι αποκλειστικά ιδιωτικών συμφερόντων. Η Fraport διοικείται από 20μελές εποπτικό συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν 4 ιδιώτες μέτοχοι, 3 εκπρόσωποι του ομοσπονδιακού κράτους της Έσσης, 2 εκπρόσωποι του Δήμου της Φρανκφούρτης, ένας εκπρόσωπος της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και 10 εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Μόλις λίγες μέρες πριν, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Πολιτικής Αεροπορίας Βασίλης Αλεβιζόπουλος είχε μιλήσει από τα Χανιά για «απάτη της Fraport» η οποία δεν έχει καταβάλει ούτε ένα ευρώ στο ελληνικό δημόσιο από όσα προβλέπει η σύμβαση παραχώρησης, ενώ έχει ήδη τονίσει πως υπάρχει έτοιμος πλήρης φάκελος που θα κατατεθεί στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την ακύρωση της συγκεκριμένης συμφωνίας.

Και τρεις ακόμα σημειώσεις:

– Κάποια από τα περιφερειακά αεροδρόμια, μεταξύ αυτών και των Χανίων ανακαινίστηκαν πρόσφατα από ευρωπαϊκά κονδύλια (σ.σ. η νέα πτέρυγα του Ιωάννης Δασκαλογιάννης παραδόθηκε μόλις πριν λίγες μέρες ), κάτι που σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία απαγορεύει την παραχώρησή τους, με βάση τους κανόνες του ανταγωνισμού. Αρκεί ο ανταγωνιστής να μην είναι Γερμανός. Γιατί αν είναι η Fraport, τότε της παραχωρείται προς εκμετάλλευση δημόσια περιουσία, που φτιάχτηκε από δημόσιους ελληνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους ενώ η ίδια η εταιρία επιχορηγείται και πάλι από δημόσιους πόρους σχεδόν για το 100% της επένδυσης. (Το μόνο που της μένει είναι να εισπράξει το καθαρό κέρδος από την εκμετάλλευση, με μηδενικό ρίσκο – ενώ η σύμβαση δίνει και το δικαίωμα γενναίας αύξησης στα τέλη των αεροδρομίων).

– Προ των πυλών βρίσκεται ήδη το δεύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων για άλλα 23 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας (μεταξύ αυτών και της Σητείας) από το ΤΑΙΠΕΔ. Από το πακέτο Γιούνκερ δεν περισσεύει τίποτα για να τα αναβαθμίσουμε μόνοι μας και μετά να έχουμε αυξημένα έσοδα, αντί να βρεθεί μεσάζοντας που θα καρπώνεται τη δημόσια περιουσία;

– Για όσους θυμούνται της φιλολογία Τσίπρα πέρυσι τέτοιο καιρό, όταν πλέον είχε επέλθει η συμφωνία με τους δανειστές και ετοιμαζόμασταν για το τρίτο μνημόνιο, ένα από τα ισχυρά επιχειρήματα ήταν το «εμπροσθοβαρές» Πακέτο Γιούνκερ, που θα ερχόταν επικουρικά με το νέο δάνειο και θα κατευθυνόταν εξολοκλήρου στην ανάπτυξη. Θα είμαστε πολύ καχύποπτοι αν σκεφτούμε ότι από τότε αυτοί που συμφωνούσαν να μας δώσουν το «πακέτο» ήξεραν ότι θα γυρίσει στις τσέπες τους; Το ερώτημα βέβαια είναι αν το ήξερε και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Μάριος Διονέλλης

Αβραάμ Μάσλοου: Ο φόβος της αυτογνωσίας

Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας

Από τη δική μας οπτική γωνία, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότι η μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του….

Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας ή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.

Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες.

Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε «αντίσταση». Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» S. Freud).

Αλλά υπάρχει ένα άλλο είδος αλήθειας το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μια άρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως.

Αυτό μας θυμίζει ότι ο μύθος μας του Αδάμ και της Εύας, με το επικίνδυνο δέντρο της Γνώσης που πρέπει κανείς να αγγίξει, έχει το αντίστοιχό του σε πολλές άλλες κουλτούρες, οι οποίες πιστεύουν επίσης ότι η ύψιστη γνώση είναι προνόμιο των θεών. Οι περισσότερες θρησκείες έχουν μια τάση αντί-νοησιαρχίας (μαζί με διάφορες άλλες τάσεις, φυσικά), κάποιο ίχνος προτίμησης για την πίστη και όχι τη γνώση, ή το αίσθημα ότι ορισμένες μορφές γνώσης είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να ανακατεύονται οι άνθρωποι με αυτές και καλό είναι να απαγορευτούν ή να διαφυλαχτούν με τους λίγους εκλεκτούς.

Στις περισσότερες κουλτούρες, οι επαναστάτες εκείνοι που αψήφησαν τους θεούς αναζητώντας τα μυστικά τους, τιμωρούνταν αυστηρά, όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Προμηθέας και ο Οιδίποδας και έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να μοιάσουν στον Θεό.

Και, αν μου επιτρέπετε να το θέσω πολύ συνοπτικά, είναι ακριβώς αυτό το κομμάτι μας, που έχει κάτι το θεϊκό, για το οποίο έχουμε αντιφατικά συναισθήματα, το οποίο μας γοητεύει αλλά και μας φοβίζει, μας προσελκύει αλλά και μας κάνει να παίρνουμε αμυντική στάση. Αυτή είναι μια όψη του ανθρώπινου πεπρωμένου, ότι είμαστε ταυτόχρονα σκουλήκια και θεοί. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί μας, οι άνθρωποι που πλησιάζουν περισσότερο στο Θείο, πιστοποιούν ότι χρειάζεται τρομερό κουράγιο στη μοναχική στιγμή της δημιουργίας, της επιβεβαίωσης ενός καινούριου πράγματος (που είναι αντιφατικό με το παλιό).

Αυτό είναι ένα είδος τόλμης, να βγαίνεις μπροστά, να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να στέκεσαι ολομόναχος, μια πράξη περιφρόνησης, μια πρόκληση. Η στιγμή του φόβου είναι αρκετά κατανοητή αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου.

Η υπευθυνότητα φαίνεται κάποτε βαρύ φορτίο και τότε προσπαθεί το άτομο να την αποφύγει όσο περισσότερο είναι δυνατό. Σκεφτείτε το μίγμα των συναισθημάτων δέους, ταπεινοφροσύνης, ακόμα και φόβου που μας έχουν αναφέρει άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκλεγεί Πρόεδροι του κράτους.

Αβραάμ Μάσλοου,
από το βιβλίο “Ψυχολογία της ύπαρξης”, εκδ. Δίοδος, 1994

Link