Από την αριστερή φρασεολογία και στο τέλος εκποίηση

Δεν έτρεφα αυταπάτες, γιατί η πολιτική και κοινωνική μου πορεία μου έχει μάθει ότι η προσπάθεια για κατάληψη της εξουσίας και η διατήρηση αυτής, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, είναι ένας αγώνας της «αριστεράς» με το συμβιβασμό της. Μεγάλωσα με τα συνθήματα στους τοίχους «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και το «Έξω οι βάσεις του θανάτου», όμως η Σούδα 35 χρόνια μετά ζει και βασιλεύει, να μην πω για την εξέλιξη της ΕΟΚ σε ΕΕ…

Ξεκίνησα έτσι, γιατί άκουγα σήμερα στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι από παλιά, το «μαλαματένια λόγια στο μαντήλι» mp3 και ένα ρεύμα με διαπέρασε. Σκέφτηκα όλους αυτούς που διοικούν την ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟ (φυσικά δεν αναφέρομαι στους εκπροσώπους του ΤΑ(Ξ)ΙΠΕΔ), την ιδεολογική πορεία τους και τις πολιτικές που εφαρμόζουν κάθε μέρα με την δική τους πλέον υπογραφή.

Ο Μάνος Ελευθερίου έγραφε τότε (επί χούντας) :

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία *(συμμορία έγραφε το πρωτότυπο αλλά το έκοψε η λογοκρισία)
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Όλοι τους είχαν μια μεγάλη ευκαιρία, πέρσι μετά το δημοψήφισμα, να μας πουν ότι δεν ήρθαν μόνο για να κυβερνήσουν, αλλά ήρθαν να αλλάξουν την πορεία. Τελικά κάποιοι δεν έμειναν ράφτρες στην Κοκκινιά, αλλά επέλεξαν να ζουν με αυτή την ‘κομπανία…..’

Δεν μπορώ να ξέρω τι τους έχει απομείνει από την πρότερη πολιτική και κοινωνική ζωή τους και μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Πριν 2 χρόνια έσκιζαν τα μνημόνια και με έναν νόμο θα τα καταργούσαν, πριν 20 μέρες μας στήριζαν στην στάση εργασίας ενάντια στην παραχώρηση, εχθές μας έστειλαν οργανόγραμμα για να μας δολώσουν στον μικροαστισμό μας και να μας τρομοκρατήσουν, για την στάση μας απέναντι σε αυτά που εφαρμόζουν (ήδη καταργούν διευθύνσεις που αποτελούσαν και φυσική έδρα απασχόλησης, τα κουτάκια θα μείνουν άδεια για να μας τρομοκρατούν ή να μας δολώνουν μέχρι να κάνουν την δουλειά) και σήμερα χωρίς καμιά ντροπή ανήρτησαν και το πωλητήριο στο facebook της εταιρείας για να δείξουν καλή διαγωγή στα ανδρείκελα (ΤΑ(ξ)ΙΠΕΔ) των δανειστών.

Αύριο θα υπογράψουν ακόμα και την παραχώρηση…. Μα φυσικά το τίμημα θα είναι το μέγιστο για το δημόσιο συμφέρον , όπως και το τίμημα από τον πρεζέμπορα νέο καναλάρχη ή τον «σύντροφο» εργολάβο που έχει απλήρωτους τους εργαζόμενους του αλλά έχει πόθεν έσχες κατάλληλο για καναλάρχης…. και θα επιδοτηθούν για την στελέχωση των καναλιών τους…..

όμως ο Μάνος Ελευθερίου γράφει:

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Εμείς, σαν εργαζόμενοι στην Εγνατία Οδό σεβόμενοι:

· το μεροκάματο που τόσα χρόνια μας έδιναν οι πολίτες για να κατασκευαστεί και να λειτουργήσει αυτή η υποδομή υπό δημόσιο έλεγχο και προς το δημόσιο συμφέρον και

· τις επόμενες γενιές που έρχονται,

δεν θα αφήσουμε να περάσει άλλη μία καταστροφική απαίτηση των δανειστών προς όφελος των αφεντικών τους.

Προτείνουμε άμεσα ο σύλλογος να προβεί σε:

· Λειτουργική κατάληψη του διοικητηρίου.

· Άμεση Γενική συνέλευση

· Στάσεις εργασίας ή απεργίες και κατάληψη του χώρου διεξαγωγής διοικητικών συμβουλίων. Να μην γίνει κανένα διοικητικό συμβούλιο μέχρι να παγώσει το θέμα της προκήρυξης της παραχώρησης.

· Συνδικαλιστική κάλυψη στους συναδέλφους της διεύθυνσης παραχώρησης, αλλά και στις υπόλοιπες διευθύνσεις, ώστε να μην διαβιβάζεται κανένα στοιχείο που να αφορά την παραχώρηση, ακόμα και σε στελέχη της εταιρείας. Άλλωστε ,όλο αυτό το διάστημα αποδείχθηκαν δούρειος ίππος , όλοι αυτοί που νομίζουν ότι κτίζουν το μέλλον τους δίνοντας γη και ύδωρ στο ΤΑ(ξ)ΙΠΕΔ, εξασφαλίζοντας μια περιγραφή του αντικειμένου τους στο εκποιημένο υποκείμενο….

· Μαζικές συγκεντρώσεις σε όποιες δράσεις επιλέξει το Δ.Σ. μέχρι την Γενική Συνέλευση π.χ. συνάντηση με την διοίκηση της εταιρείας κ.α.

· Συλλογή στοιχείων από συντονιστικά του συλλόγου για την πολιτική, την τεχνική , αλλά και την νομική εμπόδιση της διαδικασίας παραχώρησης.

Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος του αγώνα και της αλληλεγγύης

Κανείς μόνος, όλοι σαν γροθιά να σπάσουμε τα αποικιοκρατικά δεσμά των δανειστών

Γιώργος Γοδέβενος

Advertisements

Προκλητικές «γαλαντομίες» στα «όνειρα» του Ιδρύματος Νιάρχου για τον Φαληρικό ‘Ορμο

Η Περιφέρεια Αττικής δίνει το 40% του συνόλου των αποθεματικών της για την υλοποίηση της μελέτης

ToPeriodiko admin team – ΤΑ ΚΟΙΝΑ – 09/09/2016 31

Αναδημοσιεύουμε από το anticapitalist-attiki.blogspot.gr μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, όσο και αποκαλυπτική της πολύπλευρης στήριξης που απολαμβάνει το κεφάλαιο από το κράτος και τις περιφερειακές του δομές, εξέλιξη που άπτεται του πολυδιαφημιζόμενου Ιδρύματος Νιάρχου και της περίφημης, αν και μακράν της πραγματικότητας, «δωρεάς» του, δια του «Κένρου Πολιτισμού».

«Μπορεί να ακούγεται προκλητικός ο τίτλος, κι όμως, αδυνατεί να περιγράψει την πραγματικότητα! Στο σημερινό Περιφερειακό Συμβούλιο η παράταξη της Ρένας Δούρου εισηγείται αλλαγή στο Πρόγραμμα Εκτελεστέων έργων της Περιφέρειας Αττικής ώστε να εγκριθεί ότι 150 εκατομμύρια ευρώ από τους ίδιους πόρους της Περιφέρειας θα κατευθυνθούν στην ανάπλαση του φαληρικού Όρμου με βάση τα σχέδια του Ιδρύματος Νιάρχου!

Πρόκειται για την ίδια μελέτη για την οποία απορρίφθηκε η χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ («υποδομές») αφού μέχρι και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε ότι πρόκειται για έργο βιτρίνας (μαζί με την αλήστου μνήμης πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου).

Πρόκειται για την ίδια Περιφέρεια που δεν έχει καταφέρει εδώ και 2 χρόνια να δώσει ούτε 1 ευρώ από ίδιους πόρους για τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό, και όλες τις ανάγκες των κατοίκων της Αττικής από προγράμματα που η ίδια διαφήμιζε!

Πρόκειται για την ίδια Περιφέρεια που η απορρόφηση του προϋπολογισμού σταθερά κινείται σε επίπεδα κάτω του… 5% (με βάση τα δικά τους στοιχεία!)

Πρόκειται για την ίδια συνεδρίαση Περιφερειακού Συμβουλίου στην οποία θα έρθει ως θέμα για 4η (!) φορά ένα κονδύλι 2 εκ. ευρώ που έχει αποφασιστεί ήδη από το Νοέμβρη 2015 να κατευθυνθεί σε Ιδρύματα και στέγες παιδικής προστασίας, αλλά… ακόμη δεν έχει βρει τον προορισμό του. Κι ας είναι ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι σε αυτά τα Ιδρύματα εδώ και 8 μήνες απλήρωτοι!

Άμα είναι για το Νιάρχο, όμως, και λεφτά βρίσκονται, και σε χρόνο dt!

Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους:

Το ταμειακό υπόλοιπο της περιφέρειας Αττικής στο τέλος του β τριμήνου 2016 ήταν 374.000.000 ευρώ. Αυτοί είναι οι «ίδιοι πόροι», τα χρήματα της Περιφέρειας δηλαδή, που προορίζονται για όλη την Αττική (υποτίθεται…). Τα 150.000.000 για την ανάπλαση που έχει «παραγγείλει» το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι το 40% του συνόλου των αποθεματικών της Αττικής! Αποθεματικά τα οποία εδώ και καιρό για κανένα λόγο δεν «αγγίζει» η Περιφέρεια Αττικής: ούτε για τη φτώχεια, ούτε για τα νοικοκυριά με κομμένο ρεύμα, ούτε για τους παιδικούς σταθμούς.

Για να θυμόμαστε και τι συνέβη με αυτό το «έργο»: Η περιοχή του Φαληρικού Όρμου, αντί να συνδέει την πόλη με την παραλία και να αποτελεί τόπο αναψυχής για όλους τους πολίτες της περιοχής, αφέθηκε για χρόνια να αποτελεί σκουπιδότοπο (ακόμη και πρόσφατα, για τα μπάζα της ΤΕΡΝΑ από την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος).

Το ενδιαφέρον της πολιτείας για την περιοχή αναβίωσε όχι από μόνο του, αλλά μαζί με το ενδιαφέρον του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για τον χώρο που γειτνιάζει με την περίφημη «δωρεά» του. Γιατί βέβαια, αυτές οι «δωρεές» έχουν πολλές ουρές –ειδικά όταν βρίσκουν κυβερνήσεις και περιφερειάρχες πρόθυμους να ικανοποιήσουν κάθε «διαταγή»! Το Ίδρυμα προικίστηκε βέβαια με ένα τεράστιο οικόπεδο του δημοσίου, με φοροαπαλλαγές, με ενοίκιο που θα του παρέχει η Λυρική Σκηνή (!), ακόμη και με τη δυνατότητα αν δεν του αρέσει ο τρόπος που το δημόσιο θα χρησιμοποιεί το πάρκο «του», να πάρει πίσω τα κτήριά «του» (!) –ναι, αυτά προβλέπει ο Ν. 3785/2009.

Αυτά όμως δεν φτάνουν! Γιατί το Ίδρυμα θέλει και όλη την υπόλοιπη περιοχή μέχρι τον Φαληρικό Όρμο για να «ολοκληρωθεί» η επένδυσή του. Χρηματοδότησε λοιπόν μια Μελέτη (τη δώρισε κι αυτήν) ανάπλασης του φαληρικού Όρμου, με βάση τις ανάγκες του Ιδρύματος και όχι τις πραγματικές ανάγκες της περιοχής. Για να γίνει πράξη αυτή η μελέτη έπρεπε να αλλάξουν (και άλλαξαν) οι όροι δόμησης και να προστεθούν 1500 τ.μ επιπλέον κτιρίων (αντί ο μελετητής να προσαρμόσει τη μελέτη στο συντελεστή δόμησης, προσαρμόζεται το κράτος στα κτίρια που θέλει να φτιάξει ο μελετητής -ωραίο ε;), ενώ επιπλέον μετατοπίζεται η οδός Ποσειδώνος κατά 90 μ, με αποτέλεσμα να χρειάζεται μετατόπιση και η γραμμή του Τραμ (!), κάτι που σημαίνει ένα υπέρογκο έξτρα κόστος που δεν έχει συμπεριληφθεί στα 200+ εκ. ευρώ που κοστολογήθηκε το έργο. Όλα αυτά «κρύφτηκαν» πίσω από ένα αναγκαίο αντιπλημμυρικό έργο που χρειάζονται οι δήμοι της περιοχής και σερβιρίστηκαν στο φιλοθεάμον κοινό…

Τελικά βέβαια, το αντιπλημμυρικό δεν ήταν αρκετό για να ενταχθεί το σύνολο του έργου στη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ (σκέλος υποδομών) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ακόμη και οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών!) το γύρισαν πίσω ως έργο βιτρίνας…

Δεν υπάρχει λόγος όμως να το βάζει κάτω κανένας ολιγάρχης σε αυτή τη χώρα. Δεν θα θυμίσουμε τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά όταν τα υλοποιούσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα θυμούνται όλοι. Θα θυμίσουμε όμως ότι τον Απρίλη 2015 ο κ. Τσιρώνης, αν. υπουργός περιβάλλοντος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δήλωσε ότι πολλά σημεία του σχεδιασμού αυτού δεν έχει νόημα να εφαρμοστούν γιατί δεν χρειάζονται και προανήγγειλε ανασχεδιασμό της ανάπλασης. Όχι ότι έκανε καμιά «επανάσταση» ο κος Τσιρώνης, απλώς έβαζε (τότε, ήταν νωρίς ακόμη) απλώς κάποια στοιχεία κοινής λογικής (που του τα παν οι υπηρεσιακοί βέβαια): αυτής που λέει ότι σε μια χώρα που πετσοκόβει συντάξεις και κλείνει νοσοκομεία, ε, ένα έργο αστικής ανάπλασης μπορεί να γίνει και λίγο πιο φτηνά βρε αδερφέ.

Κι όμως, όχι! Γιατί πάντα υπάρχουν «πρόθυμοι». Εδώ έρχεται ο ρόλος της Περιφέρειας Αττικής, η οποία ασμένως προσφέρθηκε να υλοποιήσει τις μελέτες του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος ΩΣ ΕΧΟΥΝ. Χωρίς καμία αλλαγή, χωρίς καμία αμφισβήτηση. Δίνοντας το 40% των αποθεματικών της σε ΕΝΑ μόνο έργο, εν γνώσει της βέβαια ότι αυτό το έργο θα κοστίσει εν τέλει τα διπλάσια, και ότι κι αυτά –τα διπλάσια- θα πρέπει κι αυτά να βρει τρόπο να τα πάρει από την τσέπη του ελληνικού λαού.

Μιλάμε για χρήματα που δεν θα πέσουν από τον ουρανό, αλλά θα βγουν από τα αποθεματικά της Περιφέρειας: αυτά δηλ. που υπάρχουν για να χρηματοδοτήσουν το χτίσιμο σχολείων και παιδικών σταθμών, το περιβάλλον όλης της Αττικής (κάτι παρατημένα πάρκα όπως το Άλσος Γουδί και τα πεδίο Άρεως, τα θυμάται κανείς; Στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας είναι!), την ανακύκλωση (που επί 2 χρόνια δεν έχει δοθεί ούτε μισό ευρώ, ούτε έχει προχωρήσει απολύτως κανένας σχεδιασμός πέρα από τις απευθείας αναθέσεις στον Μπόμπολα), την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, τη στέγαση αστέγων, τα αντιπλημμυρικά έργα όλης της Αττικής και πολλά άλλα. ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ!

Κι όλα αυτά γιατί; Για τη φιλοδοξία να χτιστούν πολιτικές καριέρες μέσω της Περιφέρειας Αττικής; Για να είναι «ικανοποιημένο» το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος –και να γράφει καλά λόγια για τη Ρ. Δούρου όλος ο συρφετός των υμνητών-δημοσιογράφων που έχει φτιάξει γύρω του; Για να πάρει το επόμενο έργο της η ΤΕΡΝΑ, τώρα που τέλειωσε το Κέντρο Πολιτισμού; Σίγουρα πάντως όχι επειδή το χρειάζονται οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι και οι άνθρωποι που υποφέρουν σε όλη την Αττική.

Δεν δεχόμαστε να χρηματοδοτηθούν οι μελέτες του Νιάρχου από τα χρήματα όλων μας! Να ανασχεδιαστεί το έργο με βάση τιςπραγματικές ανάγκες: αντιπλημμυρικό, χώρος πρασίνου από την Ποσειδώνος ως τη θάλασσα ανοιχτό κι ελεύθερο για όλους, χωρίς επιπλέον κτίρια.

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική».

Φασιστικό δηλητήριο για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων

11/09/2016

Πηγή: Χρήστος Κάτσικας – «Εφημερίδα των Συντακτών»

Απίστευτο μίσος: «Αλήτες, προδότες, μισθοφόροι, εκπαιδευτικοί»!

Με ένα κατάπτυστο άρθρο της στα Αττικά Νέα, η «δημοσιογράφος» Καλλιόπη Σουφλή (πιθανόν στέλεχος της Χρυσής Αυγής, πρώην ή νυν) με τίτλο «Αλήτες προδότες εκπαιδευτικοί» καταφέρεται εναντίον των εκπαιδευτικών («Ανθέλληνες, αριστεροί απαίδευτοi»), ενώ η «μπάλα» παίρνει και τον Υπουργό Παιδείας («κατάπτυστος Φίλης»), τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αναπληρωτών και Ωρομίσθιων Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης («ταύτιση και συμφωνία με το Υπουργείο Παιδείας προκειμένου τα παιδιά των λαθροεποίκων να ενταχθούν στο επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα με ταυτόχρονη μισθοδότηση των μισθοφόρων προδοτών εκπαιδευτικών») και το εκπαιδευτικό σάιτ alfavita.gr («αλητομαρξιστική γιάφκα»).

Το άρθρο που καταλήγει στο ερώτημα αν «τους λαθροπροσκυνημένους εκπαιδευτικούς που αδημονούν να πάνε στα τμήματα αυτά το κράτος θα τους εξετάσει στη συνέχεια προκειμένου να μη μεταφέρουν ασθένειες στον ντόπιο πληθυσμό;» πριμοδοτείται από το μένος της συντάκτριας για τη δημιουργία τμημάτων εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας στις προσφυγικές δομές.

Η Καλλιόπη Σουφλή αρχίζει το άρθρο της με την διαπίστωση ότι «εδώ και πολλά χρόνια είναι γνωστό σε όλους πως μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών προωθεί τον εποικισμό της Ελλάδας και την αλλαγή της εθνικής, φυλετικής, ιστορικής και θρησκευτικής φυσιογνωμίας της χώρας με αποκλειστικό κίνητρο το προσωπικό τους συμφέρον. Το συμφέρον αυτό είναι η εξασφάλιση της οργανικής τους θέσης για τους μονίμους και του διορισμού για τους αναπληρωτές και αδιόριστους. Σε μια εποχή έξαρσης του αισθήματος του ατομικισμού, τα άτομα αυτά θεωρούν ότι η αύξηση του αριθμού των διαθέσιμων παιδιών για εγγραφή στα σχολεία θα σημάνει και τη δική τους εξασφάλιση, αδιαφορώντας για τις οποιεσδήποτε συνέπειες».

Στη συνέχεια η Καλλιόπη Σουφλή επιτίθεται εναντίον εκπαιδευτικού φορέα (Πανελλήνιος Σύλλογος Αναπληρωτών και Ωρομίσθιων Εκπαιδευτικών) κατηγορώντας τον ότι αποφεύγει «επιμελώς τις επαφές με τη Χρυσή Αυγή» και «αποκαλύπτοντας» τις επιδιώξεις του που είναι «να προσληφθούν αναπληρωτές δάσκαλοι στις προσφυγικές δομές με έργο την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας αλλά και την δημιουργική απασχόληση των προσφυγόπουλων».

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με την Καλλιόπη Σουφλή, ο συγκεκριμένος σύλλογος δημιουργήθηκε προκειμένου «να προωθήσει το συμφέρον των μελών του για διορισμό με κάθε τρόπο, που στη συγκεκριμένη περίπτωση έγινε δεκτός με χαρά από τα προδοτικά κόμματα και το Υπουργείο Αντεθνικής Παιδείας γιατί ήταν σύμφωνος με την διαβολική ατζέντα του λαθροεποικισμού της Ελλάδας. Ενώ αυτά είναι γνωστά εδώ και χρόνια, οι εκπαιδευτικοί δεν ήταν πρόθυμοι να τα παραδεχτούν ανοιχτά και επίσημα. Αντίθετα, υποστήριζαν πως τα κίνητρά τους ήταν καθαρά ανθρωπιστικά και αλτρουϊστικά, αγνά και ανιδιοτελή».

Αμέσως μετά στρέφεται εναντίον του Υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη τονίζοντας ότι «υπό την ηγεσία του κατάπτυστου Φίλη πολιτικοί όλων των αποχρώσεων μεθόδευαν την επισημοποίηση του λαθροεποικισμού της Ελλάδας».

Και συνεχίζει:

«Ενώ σε άλλες περιπτώσεις έχουμε ομηρικούς καβγάδες αδιόριστων με πολιτικούς, στη συγκεκριμένη περίπτωση επήλθε πολύ εύκολα απόλυτη ταύτιση και συμφωνία προκειμένου τα παιδιά των λαθροεποίκων να ενταχθούν στο επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα με ταυτόχρονη μισθοδότηση των μισθοφόρων προδοτών εκπαιδευτικών».

Παράλληλα, η συντάκτρια του άρθρου στρέφεται εναντίον της «αλητομαρξιστικής γιάφκας του alfavita.gr» επειδή με πάθος στηρίζει την εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστών και των προσφύγων.

Στο τέλος του άρθρου της η κ. Σουφλή καταλήγει απειλητικά: «Είναι καιρός οι πραγματικοί εκπαιδευτικοί που δεν ενστερνίζονται τις προδοτικές πεποιθήσεις αυτών των συμφεροντολόγων απάτριδων να τους απομονώσουν με κάθε τρόπο και να αντιδράσουν δυναμικά στις πρακτορικές μεθοδεύσεις τους. Όποιος συναγελάζεται μαζί τους, συμμετέχει στα σωματεία τους και αποδέχεται τέτοιους διορισμούς είναι συνυπεύθυνος της προδοσίας και πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα».

Μνημόνια και κεφάλαιο έκλεψαν 7 δις από τον εργατικ ό πλούτο

Πηγή: Δημήτρης Σταμούλης – «Πριν»

Βαθαίνει η φτώχεια στην Ελλάδα. 3 στα 10 νοικοκυριά χωρίς εργαζόμενους.

Την τραγική κατάσταση που βιώνει ο κόσμος της φτώχειας που διαρκώς διευρύνεται στην Ελλάδα, έφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο η πρόσφατη φονική επέλαση της κακοκαιρίας στην Πελοπόννησο. Όχι μόνο γιατί οι περισσότερες καταστροφές έπληξαν φτωχογειτονιές της Καλαμάτας και άλλων περιοχών, αλλά και γιατί ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται άνθρωποι που ζούσαν μόνοι και αβοήθητοι, σε υπόγεια, ανάπηροι, χωρίς ακόμα και την πενιχρή …«βοήθεια στο σπίτι».

Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύτηκε η τελευταία έρευνα για τις Συνθήκες Διαβίωσης από την ΕΛΣΤΑΤ, και τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά για το πόσο έχει γκρεμιστεί το επίπεδο ζωής του ελληνικού λαού, πού έχουν πέσει οι μισθοί, πόσο έχει εκτιναχθεί η ανεργία και η ελαστική εργασία, και πόσο έχει αυξηθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης και απόσπασης πλούτου από τον κόσμο της εργασίας.

Οι απασχολούμενοι στην Ελλάδα βαίνουν διαρκώς μειούμενοι καθώς από τα 4,6 εκατ. εργαζόμενους του 2008, πέσαμε στα 3,61 εκατ. το 2015. Οι άνεργοι από 387.000 το 2008 εκτινάχθηκαν στα 1,19 εκατ. το 2015. Οι μακροχρόνια άνεργοι από 183.000 που ήταν το 2008 ξεπέρασαν τους 875.000 το 2015, εκ των οποίων οι 454.000 ήταν γυναίκες.

Ένα άλλο στοιχείο που αντανακλά την κατάσταση που βιώνει ο κόσμος του μόχθου, είναι και αυτό που δείχνει πόσο έχει αυξηθεί ο πληθυσμός που διαμένει σε νοικοκυριά χωρίς εργαζόμενους. Από 11,1% που ήταν το 2008 και περίπου 530.000, άγγιξαν περίπου το 30% το 2015, με 222.000 να είναι από 0-17 ετών και πάνω από 1 εκατομμύριο να είναι από 18 ως 60 ετών!

Όσον αφορά τα πιο πρόσφατα ποσοστά ανεργίας, να σημειωθεί ότι σταθερό στο 23,5% παρέμεινε το επίπεδο της ανεργίας στη χώρα τον Μάιο, σε σχέση με τον Απρίλιο, σύμφωνα με στοιχεία της Γιούροστατ, παρά το ότι είχε ξεκινήσει ήδη η «πολλά υποσχόμενη» τουριστική σεζόν, ενώ και τα διάφορα προγράμματα με βάουτσερ και οκτάμηνα ρίχνουν τα ποσοστά προσφέροντας ελαστική και κακοπληρωμένη εργασία. Αντίθετα, σε επίπεδο Ευρωζώνης και «ΕΕ των 28», η ανεργία παρέμεινε σταθερή τον Ιούλιο σε σχέση με τον Ιούνιο, στο 10,1% και στο 8,6% αντίστοιχα. Να σημειωθεί ότι πρωταθλήτρια ανεργίας στην ΕΕ παραμένει εδώ και χρόνια η χώρα μας.
Ανάλογη εικόνα παρουσιάζει και η Ελληνική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, η οποία για τον Ιούνιο του 2016 κάνει λόγο για ανεργία στο 23,4% έναντι 24,9% τον Ιούνιο του 2015. Το σύνολο των απασχολούμενων, κατά τον Ιούνιο του 2016, εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.674.957 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.124.541 άτομα ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.249.057 άτομα. Η ανεργία των νέων 15-24 ετών ανέρχεται σε 47,7% και των 25-34 ετών σε 29,5%.

Σε δύο περιοχές, ένας στους τέσσερις είναι · άνεργος και επισήμως (Ήπειρος-Δυτικήή Μακεδονία με 26,8%, Θεσσαλία -Στερεά Ελλάδα με 25,8%», ενώ στην Πελοπόννησο-Δυτική Ελλάδα και Ιόνια Νησιά η ανεργία είναι 23,8% και στην Αττική 22,3%.

Μνημόνια και κεφάλαιο έκλεψαν 7 δις από τον εργατικό πλούτο

Εκτίναξη των ελαστικών σχέσεων εργασίας, σε απόλυτους αριθμούς και ποσοστά, και παράλληλα μείωση του μέσου μηνιαίου μισθού σχεδόν κατά 15,5% για τις θέσεις πλήρους απασχόλησης και κατά 34% για τις θέσεις μερικής απασχόλησης, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια (2012-2016), προκύπτει από τη σύγκριση των αντίστοιχων στοιχείων του ΙΚΑ για την απασχόληση.

Το έτος 2012 ξεκίνησε η υλοποίηση της περίφημης Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) 6/2012 από την κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία ανέστειλε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που ίσχυε έως τότε και καθιέρωσε μισθό 586 και 511 ευρώ μεικτά για τους πάνω και κάτω από 25 χρόνων, αντίστοιχα. Η μείωση του κατώτατού μισθού έφτασε στο 32% για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και στο 22% για τους εργαζόμενους από 25 ετών και άνω. Όλο το αντεργατικό καθεστώς που έστησαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, διατηρείται αλώβητο και από τη σημερινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποδίδοντας ανάλογους «καρπούς» από τον κόπο των εργαζόμενων, όπως θα δούμε και από τα στοιχεία του ενός χρόνου διακυβέρνησης Τσίπρα.

Τα στοιχεία που εκδίδει το ΙΚΑ βασίζονται στις ΑΠΔ που καταθέτουν οι λεγάμενες «κοινές επιχειρήσεις» (δεν συμπεριλαμβάνονται τα οικοδομοτεχνικά έργα), οι οποίες συγκεντρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών.

Οι θέσεις πλήρους απασχόλησης μεταξύ των ετών 2012-2016 μπορεί να παρουσίασαν αύξηση κατά 102.525 (8,69%), ωστόσο το σύνολο της μισθοδοσίας, την ίδια περίοδο, μειώθηκε κατά 8,08%, από 1,7 δια ευρώ το 2012 σε 1,56 δισ ευρώ το 2016. Δηλαδή, μετά την υπογραφή της ΠΥΣ που μείωσε τον κατώτερο μισθό, πάνω από 100.000 άτομα προστέθηκαν με σχέση πλήρους απασχόλησης στο εργατικό δυναμικό. Αντί όμως το σύνολο του κόστους μισθοδοσίας να αυξηθεί, παρουσίασε σημαντική μείωση, δηλαδή περισσότεροι εργαζόμενοι αμείφθηκαν με λιγότερα κατά μέσο όρο. Απόρροια της κατάστασης αυτής είναι και η μείωση του μέσου μισθού των θέσεων πλήρους απασχόλησης κατά 15,43%, την περίοδο 2012-2016. Το 2012 (Ιανουάριος) ο μέσος μηνιαίος μισθός ήταν 1.442,39 ευρώ μεικτά (περίπου 1.200 ευρώ) και το 2016 έπεσε στα 1.219,16 ευρώ μεικτά (περίπου 1.000 ευρώ καθαρά).

Εντυπωσιακή είναι και η άνοδος της μερικής απασχόλησης μεταξύ των ετών 2012-2016. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 73,85%. Τον Ιανουάριο του 2012, οι θέσεις μερικής απασχόλησης ήταν 294.886, για να ξεπεράσουν τον Ιανουάριο του 2016 το μισό εκατομμύριο, φτάνοντας τις 512.684!

Εάν λάβουμε υπόψη τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ που υπολογίζουν τις προσλήψεις πλήρους, μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης σε ετήσια βάση, προκύπτουν ανάλογες τάσεις: Το 2013, οι νέες συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ανήλθαν σε 612.530 ενώ οι μερικής και εκ περιτροπής (αθροιστικά) ανήλθαν σε 523.000, το 2014 η σχέση αντιστράφηκε, με 775.000 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και 790.000 συμβάσεις ελαστικής απασχόλησης και το 2015 η τάση αυτή παγιοποιήθηκε με 805.064 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης, ενώ για πρώτη φορά οι συμβάσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης έσπασαν το όριο του ενός εκατομμυρίου!

Η επέκταση της ελαστικής απασχόλησης είναι από τους βασικότερους λόγους αύξησης της απασχόλησης, μόνο που αυτό σημαίνει ότι μια θέση πλήρους απασχόλησης μοιράστηκε σε δύο και τρεις εργαζόμενους. Επίσης, προκύπτει το προφανές συμπέρασμα της ραγδαίας επέκτασης και κυριαρχίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Η «μοίρα» των θέσεων μερικής απασχόλησης ως προς τις αποδοχές είναι ακόμα χειρότερη από αυτή των θέσεων πλήρους απασχόλησης.

Τον Ιανουάριο του 2012, ο μέσος μηνιαίος μισθός για μια θέση μερικής απασχόλησης ήταν 604,22 μεικτά (περίπου 500 ευρώ καθαρά), για να φτάσει τον Ιανουάριο του 2016 τα 400,84 ευρώ μεικτά (περίπου 345 ευρώ καθαρά). Δηλαδή μειώθηκε 203,88 ευρώ ή κατά 33,88%.

Εκ πρώτης όψεως, η συνολική δαπάνη για τη μισθοδοσία, που αφορά στις θέσεις μερικής απασχόλησης αυξήθηκε μεταξύ των ετών 2012-2016 κατά 15,33%, Αυτό όμως δεν οφείλεται σε αύξηση των αποδοχών (όπως φαίνεται και από την πτώση του μέσου μηνιαίου μισθού), αλλά στην τεράστια αύξηση των θέσεων κατά 73,85%, Εάν εξεταστεί η εξέλιξη της μισθολογικής δαπάνης που αφορά το σύνολο των θέσεων πλήρους και μερικής απασχόλησης, από το 2008 προκύπτει ότι ο εργατικός μισθός έχει πέσει, σήμερα, σε επίπεδα πολύ πιο κάτω και από την έναρξη της κρίσης. Στο σύνολο των κοινών επιχειρήσεων (πλην κατασκευών), σε ασφαλισμένους με πλήρη απασχόληση, τον Ιανουάριο του 2008 -στοιχεία ΙΚΑ- το μέσο (μεικτό) ημερομίσθιο ανερχόταν σε 55 ευρώ και ο μέσος (μεικτός) μισθός σε 1349 ευρώ ενώ για ασφαλισμένους με μερική απασχόληση τα αντίστοιχα ποσά ήταν 29,3 ευρώ και 538,9 ευρώ.

Τον ίδιο μήνα του 2012 καταγράφηκε μια μικρή αύξηση στο μέσο ημερομίσθιο με 60,5 ευρώ και το μέσο μισθό με 1442 ευρώ για πλήρη απασχόληση, και με 31,4 ευρώ και 604 ευρώ για μερική απασχόληση. Το 2016 εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης αμειβόταν με μειωμένο κατά 13% μέσο ημερομίσθιο (52,25 ευρώ) και μειωμένο κατά 15% μέσο μισθό (1.219,69 ευρώ).

Αλλά και οι εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης αμείβονταν με μειωμένο ημερομίσθιο κατά 25% (23,5 ευρώ) και μειωμένο μισθό κατά 33% (400,84 ευρώ).

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο προκύπτει από το σύνολο της μισθοδοσίας. Τον Ιανουάριο του 2009, το σύνολο των εργατικών μισθών υπολογιζόταν σε 2,21 δισ ευρώ και αντιστοιχούσε σε 1,81 εκατ. εργαζόμενους. Τον Ιανουάριο του 2016, το σύνολο της μισθοδοσίας έπεσε στα 1,76 δια ευρώ για 1,79 εκατ. εργαζόμενους. Με άλλα λόγια, το κεφάλαιο αφαίρεσε από το σύνολο του εργατικού εισοδήματος μισό δισ ευρώ το μήνα ή 7 δισ. ευρώ το χρόνο, επιπλέον όσων αφαιρούσαν το 2009.

Τεράστια πτώση της απασχόλησης και των μισθών είναι τα βασικά χαρακτηριστικά και σε ό,τι αφορά τον κλάδο της οικοδομής, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει το ΙΚΑ. Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των ασφαλισμένων οικοδόμων τον Ιανουάριο του 2009 ήταν 119.242 και τον Ιανουάριο του 2016 ήταν μόλις 30.907, που σημαίνει μείωση 75%! Το μέσο ημερομίσθιο τον Ιανουάριο του 2009 ήταν 66,87 ευρώ μεικτά και τον Ιανουάριο του 2016 έφτασε μόλις τα 41,19 ευρώ μεικτά (πτώση 38,4%)!

Δυσμενέστερη είναι η θέση των εργαζόμενων και κατά τη διάρκεια του ενός χρόνου διακυβέρνησης από τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Συγκρίνοντας τα βασικά μεγέθη Ιανουάριου 2016 και Ιανουάριου 2015, και παρά το ότι ο αριθμός των ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις αυξήθηκε κατά 5,08%, στα οικοδομοτεχνικά έργα κατά 2,88% και στο σύνολο των επιχειρήσεων κατά 5,04% (με πλήρη απασχόληση η αύξηση ήταν 3,98%, ενώ με μερική απασχόληση 9,54%), το μέσο ημερομίσθιο στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 1,86%, στα οικοδομοτεχνικά έργα μειώθηκε κατά 2,92% και στο σύνολο κατά 1,89%. Αντίστοιχα, μειώθηκε ο μέσος μισθός στις κοινές επιχειρήσεις κατά 3,51 % και στα οικοδομοτεχνικά έργα κατά 2,20%.

Σε παρακμή το παραδοσιακό οικογενειακό πρότυπο
■ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΥΞΗΣΕ ΤΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ, ΜΕΙΩΣΕ ΤΙΣ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

Τα βασικά στοιχεία που αντικατοπτρίζουν την έκταση της οικονομικής κατάρρευσης που η Ελλάδα έχει βιώσει από το 2009 είναι ευρέως γνωστά. Η απώλεια του ενός τετάρτου της οικονομικής παραγωγής και η τεράστια αύξηση του ποσοστού ανεργίας, που κάποια στιγμή έφτασε επισήμως έως και 28% -μόλις προχθές ανακοινώθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ ως επίσημο ποσοστό το 23,6% για τον Ιούνιο- είναι δύο από τα πιο συγκλονιστικά αποτελέσματα της «θεραπείας-σοκ» που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός όλα αυτά τα χρόνια της πρωτοφανούς καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονιακών προγραμμάτων.

Με την οικονομική δραστηριότητα να περιορίζεται διαρκώς, θέσεις εργασίας χάθηκαν, μισθοί κόπηκαν άγρια, η φορολογία συνέχισε να αυξάνεται και τα διαθέσιμα εισοδήματα περιορίστηκαν δραματικά. Πολλοί δίνουν καθημερινά μάχη για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες και να διατηρήσουν τις οικογένειές τους στη ζωή. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη δημοσίευση των Συνθηκών Διαβίωσης της ΕΛΣΤΑΤ (Σεπτέμβριος 2016), οι Έλληνες φαίνεται να είναι πολύ πιο απρόθυμοι να παντρευτούν: Οι γάμοι έχουν πέσει από το υψηλό των 61.377 το 2007 σε 53.105 το 2014, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι πολιτικοί γάμοι έχουν διπλασιαστεί από τα επίπεδα του 2003 που ήταν μόλις 13.210, σε 26.915 το 2014. Οι δύο αντικρουόμενες τάσεις δείχνουν ότι οι οικονομικοί παράγοντες έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση τους. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε, επίσης ότι διαμορφώνεται μια αυξητική τάση στα διαζύγια.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, το 2014 είχαν ανέλθει σε 14.427, σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια που ήταν γύρω στα 13.000. Παρά το γεγονός ότι η αύξηση των διαζυγίων επηρέασε τους γάμους όλων των ετών διάρκειας, η πιο έντονη αύξηση επήλθε σε γάμους άνω των 10 ετών (τα διαζύγια αυξήθηκαν από 8.334 το 2009 σε 10.091 το 2013). Προφανώς, υπάρχει μια γκάμα από παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη βιωσιμότητα του γάμου, αλλά είναι προφανές ότι οι πρόσθετες οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις που συνδέονται με την κρίση, έχουν αφήσει τα σημάδια τους σε πολλές οικογένειες.

Όσον αφορά τις γεννήσεις, από τις 118.302 το 2008, καταγράφεται μια αξιοσημείωτη πτώση κατά τη διάρκεια της κρίσης. Το 2014 τα στοιχεία δείχνουν μια πτώση στις 92.148 γεννήσεις. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα έχει αρνητικό δείκτη γεννήσεων από το 2011.

Το 42,2% ζει κάτω από το όριο φτώχειας.
Λεφτά δεν υπάρχουν για γάλα – κρέας

Η συνεχιζόμενη πολιτική άγριας λιτότητας και ανεργίας έχει ωθήσει όλο και περισσότερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας σε όρους επιβίωσης κάτω του επίσημου ορίου της φτώχειας, το οποίο για το 2015 ήταν τα 4.512 ευρώ ετήσιου εισοδήματος, μειωμένο κατά 37% από το όριο του 2010 (7.178 ευρώ). Πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων (35,7%) θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Σε απόλυτο αριθμό αυτό σημαίνει 3,8 εκατ. άτομα το 2015, από περίπου 3 εκατ. που ήταν την περίοδο 2007-2009.

Να σημειωθεί ότι το 2015 μόνο η Βουλγαρία είχε υψηλότερο ποσοστό κινδύνου φτώχειας στην ΕΕ των 28! Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας είναι ακόμη μεγαλύτερο όταν το τρέχον εισόδημα συγκρίνεται με το όριο φτώχειας του 2005. Στην περίπτωση αυτή, η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου είναι εντυπωσιακή καθώς το 42,2% των Ελλήνων ζει κάτω από το όριο της φτώχειας του 2005, έναντι μόλις του 16,3% το 2010. Αυτό ισοδυναμεί με σχεδόν τριπλάσια αύξηση σε μόλις πέντε χρόνια! Από 23% το 2009, σήμερα σχεδόν τέσσερις στους δέκα Ελληνες αντιμετωπίζουν υλικές στερήσεις από την άποψη των βασικών κανόνων αξιοπρεπούς διαβίωσης. Το 44,5 % είναι παιδιά, το 41,5 % είναι οικονομικά ενεργοί ενήλικες και σχεδόν το 35 % είναι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών.

Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο μέγεθος εκτιμά το επίπεδο διαβίωσης μετρώντας το ποσοστό του πληθυσμού που δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά ή στερείται, λόγω οικονομικής αδυναμίας, τουλάχιστον 3 από έναν κατάλογο 9 αγαθών και υπηρεσιών: Πληρωμή πάγιων λογαριασμών, όπως ενοίκιο ή δόση δανείου, λογαριασμοί (ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, αερίου κλπ.), δόσεις πιστωτικών καρτών ή δόσεις δανείου για οικοσκευή, διακοπές κλπ., ή αγορές με δόσεις κύριας κατοικίας, διακοπές για μία εβδομάδα, διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες αξίας, τηλέφωνο (περιλαμβάνεται και το κινητό τηλέφωνο), έγχρωμη τηλεόραση, πλυντήριο ρούχων, IX επιβατηγό αυτοκίνητο και ικανοποιητική θέρμανση.

Στον τομέα της υγείας συντελούνται δραματικές ανατροπές. Το 2009 μόλις 4,1% του πληθυσμού είχε αδυναμία πρόσβασης σε ιατρικές εξετάσεις και περίθαλψη, ενώ μόλις σε έξι χρόνια, το 2015, το ποσοστό υπετριπλασιάστηκε, φτάνοντας το 14%. Τα δημόσια θεραπευτήρια από 13 που αντιστοιχούσαν ανά 100.000 κατοίκους το 2009, μειώθηκαν σε 1,1 το 2015, ομοίως και οι κλίνες που από 483,9 έπεσαν στις 423,8, δηλαδή μειώθηκαν κατά 12,5%. Φυσικά, αλλαγές προς το χειρότερο έχουν υποστεί και οι καταναλωτικές συνήθειες, καθώς το όλο και λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα ωθεί σε ανακατανομή των δαπανών.

Η μέση μηνιαία δαπάνη ανά νοικοκυριό, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, μειώνεται συνεχώς από το 2009 και το 2014, έπεσε στα 1.461 ευρώ, 31% χαμηλότερα από το επίπεδο του 2008. Για είδη διατροφής οι Έλληνες δαπάνησαν το 2014 το 20,5% της μέσης μηνιαίας δαπάνης τους από 17,3% το 2009, για στέγαση το 13,4% (από 11,2% το 2009) ενώ για ένδυση και υπόδηση το 5,9% (από 7,9% το 2009). Για αναψυχή, πολιτισμό και επικοινωνίες ξοδεύουν λιγότερα και από δέκα χρόνια πριν (2004). Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ενώ αυξάνεται η μέση δαπάνη για είδη διατροφής, περιορίζεται για βασικά είδη. Από το 2009 η μέση μηνιαία κατανάλωση σε λαχανικά μειώθηκε κατά 33 κιλά, φρούτα κατά 2,5 κιλά, κρέας κατά 1,6 κιλά και γάλα κατά 13 λίτρα.

Ντάριο Φο: Δεύτερο Νόμπελ η απαγόρευση από τον Ερντογάν

Μετά την απαγόρευση από τον Ταγίπ Ερντογάν των θεατρικών έργων του Σαίξοηρ, του Τσέχωφ, του Μπρεχτ και του Ντάριο Φο, οτελευταίος έκανε την εξής δήλωση: «Είναι υπέροχο να είσαι στη συντροφιά αυτών των μεγάλων συγγραφέων και να σκέφτεσαι ότι εμείς οι τέσσερις είμαστε η αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Τουρκία!». Ο Ντάριο Φο θεωρεί ότι η απαγόρευση των έργων του είναι για εκείνον ένα δεύτερο Νόμπελ, ενώ σχολίασε πως «η καταστολή στον θεατρικό τομέα είναι ένα τρομερό σημάδι, γιατί η τάση να μπλοκάρεις όποιον δεν βρίσκεται εντός γραμμής είναι φασισμός». Τα πράγματα στην Τουρκία δυσκολεύουν καθημερινά. Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο παρατηρούν ενεοί τις εξελίξεις, που επιβεβαιώνουν τα πλέον εφιαλτικά σενάρια. Γνωστοί καλλιτέχνες και συγγραφείς που είχαν ταχθεί ανοιχτά κατά του Ερντογάν, τώρα εμφανίζονται σε συγκεντρώσεις υπέρ του Τούρκου προέδρου. Ενώ όσοι αντιστάθηκαν κι αρνήθηκαν να συμμετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις, είδαν τις παραγωγές τους να ακυρώνονται και να την καριέρα τους να καταστρέφεται σε μια νύχτα.

Πηγή:http://www.artinews.gr

Διαβάστε περισσότερα: https://www.kar.org.gr/2016/09/09/ntario-fo-deftero-nobel-i-apagorefsi-apo-ton-erntogan/

Η ευτυχία δεν είναι στόχος, είναι τρόπος

Από

SaneJoker

Η ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός στον οποίο φτάνεις, αλλά ένας τρόπος να ταξιδεύεις.
Margaret Lee Runbeck

Ευτυχία είναι να ξέρεις τα όριά σου και να σου αρέσουν.
Romain Rolland

Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχεις είναι αληθινή ευτυχία.
Blaise Cendrars

Η ευτυχία έχει γίνει η συλλογική ψευδαίσθηση με την οποία ζει η εποχή μας.
Pascal Bruckner

Η ευτυχία είναι μια κατεύθυνση, δεν είναι μέρος.
Sydney J. Harris

«You can’t always get what you want
But if you try sometime you find
You get what you need».
Rolling Stones

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υπάρχουν δυο δρόμοι για την ευτυχία.

Ο πρώτος είναι να βελτιώσεις τις εξωτερικές συνθήκες.
Ο δεύτερος είναι να βελτιώσεις τις εσωτερικές συνθήκες.

Στην πρώτη οδό υπάρχει η σπάνια περίπτωση της τυχαίας βελτίωσης. Αυτή μπορεί να είναι οικονομική (το τζόκερ, μια απροσδόκητη κληρονομιά), αισθηματική (να «πέσεις» πάνω στο άλλο σου μισό), κοινωνική (να τύχουν όλες οι συγκυρίες ώστε η χώρα-πόλη-γειτονιά όπου ζεις, να αναβαθμιστεί -χωρίς να χρειαστεί να εξεγερθεί και να πεθάνει κανένας).

Στην περίπτωση της τυχαίας βελτίωσης είσαι απλώς τυχερός, αν και συνήθως δεν γίνεσαι τόσο ευτυχισμένος όσο νομίζεις ότι θα γινόσουν. Γιατί δεν έχεις προσπαθήσει για τίποτα, οπότε δεν σου «αξίζει» αυτή η βελτίωση. Και το νιώθεις.

Έρευνες που έκαναν νευροψυχολόγοι έδειξαν ότι μετά από μια τέτοια σπάνια τύχη το επίπεδο ευτυχίας ανεβαίνει για λίγο καιρό, αλλά μετά επιστρέφει στα προηγούμενα επίπεδα (Το ίδιο συμβαίνει με τραγικούς τραυματισμούς και απώλειες συγγενικών προσώπων: Μετά την αρχική άνοδο της δυστυχίας το άτομο επιστρέφει στο προηγούμενο επίπεδο).

~~

Πιο συνηθισμένο και πιο αποτελεσματικό είναι να αλλάξεις εσύ τις εξωτερικές συνθήκες. Αυτό απαιτεί πρώτα απ’ όλα θάρρος. Θάρρος να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.

Να αναρωτηθείς: «Γιατί δεν είμαι αρκετά ικανοποιημένος με όσα ζω;» Ή «γιατί είμαι δυστυχισμένος;»

Αν κατηγορείς μόνο τους άλλους, τότε δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τίποτα. Γιατί περιμένεις ν’ αλλάξουν εκείνοι, ενώ πιστεύεις ότι εσύ ποτέ δεν έκανες κάποιο λάθος.

Αν κατηγορείς μόνο τον εαυτό σου, πάλι κάνεις λάθος. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς ότι γεννιέσαι μέσα σε κάποια ready made κοινωνία -και είναι μερικώς προκαθορισμένος ο ρόλος που «πρέπει» να παίξεις.

~~

Για ν’ αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες, για να βελτιωθεί η ζωή σου (όχι τυχαία) πρέπει ν’ αγωνιστείς, να παλέψεις.

Δεν γίνεται να περιμένεις απ’ τους πολιτικούς να φτιάξουν μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Ούτε μπορείς να γίνεις σπουδαίος καλλιτέχνης-επιστήμονας-επαγγελματίας-γονιός-άνθρωπος, ενώ ξοδεύεις τις μέρες σου άσκοπα, χωρίς κόπο, πιστεύοντας ότι το αδιάφορο σύμπαν θα συνομωτήσει για να πάνε όλα καλά.

Δεν μπορείς να είσαι το «άλλο μισό» ενός ανθρώπου χωρίς να κάνεις τίποτα γι’ αυτόν. Ο έρωτας χρειάζεται αυταπάρνηση, όπως κι η τέχνη, όπως κι η επανάσταση.

Για ν’ αλλάξεις τις εξωτερικές συνθήκες πρέπει να τα δώσεις όλα. Αλλά και πάλι, αυτό δεν αρκεί.

Ποτέ δεν θα καταφέρεις να φτιάξεις μια τέλεια κοινωνία, ένα τέλειο έργο, να ζήσεις για πάντα έναν τέλειο έρωτα.

Δεν υπάρχει «τελειότητα», είναι μία ακόμα ανθρώπινη λέξη -δίχως νόημα πέρα από αυτό που της δίνουμε.

~~

Ο δεύτερος δρόμος προς την ευτυχία περνάει από μέσα μας.

Δεν θα τον αποκαλέσω αυτογνωσία, γιατί αυτή είναι μια λέξη που έχει κοσμήσει -και διακοσμήσει- πολλούς «Οδηγούς Ευτυχίας σε Πέντε Βήματα».

Ας τον πούμε καλύτερα συνειδητότητα.

Ο άνθρωπος που κατέχει υψηλό βαθμό συνειδητότητας αντιλαμβάνεται καλύτερα τις δυνάμεις του. Ξέρει τι μπορεί να κάνει και τι δεν μπορεί, τι μπορεί ν’ αλλάξει -πόσα μπορεί ν’ αλλάξει. Και προσπαθεί να αγαπήσει, να αποδεχτεί τουλάχιστον, αυτό που ήδη έχει.

Δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.

Ψάχνει αιτίες και λόγους που θα κάνουν πιο ενδιαφέρουσες τις ήδη υπάρχουσες εξωτερικές συνθήκες. Αλλάζοντας το υποκειμενικό πρίσμα βελτιώνει τη θέση του.

Αντί να ψάχνει για κάποια καλύτερη δουλειά, εστιάζει στα πλεονεκτήματα της δουλειάς που έχει. Αντί να προσπαθεί για μια τέλεια κοινωνία δίνει τον εαυτό του στην κοινωνία όπου ζει. Αντί να γυρεύει το «άλλο μισό», απολαμβάνει τη σχέση που ήδη έχει -με όλα τα προβλήματά της.

~~

Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πρώτος δρόμος προς την ευτυχία είναι ο δρόμος της εξωστρέφειας, ενώ ο άλλος της εσωστρέφειας.

Το σίγουρο είναι ότι για να φτάσεις όσο γίνεται πιο κοντά στην πολυπόθητη ευτυχία πρέπει να περπατάς και στους δύο δρόμους. (Ή μήπως η ευτυχία είναι ο ίδιος ο δρόμος;)

Αν ξεχαστείς στον δρόμο της εξωστρέφειας, και παλεύεις διαρκώς για ν’ αλλάξεις τις εξωτερικές συνθήκες, θα κουραστείς πολύ γρήγορα. Όχι γιατί «αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ», αλλά γιατί ποτέ οι αλλαγές δεν θα είναι ικανοποιητικές.

Αν ξεχαστείς στο δρόμο της εσωστρέφειας ίσως να νιώσεις περισσότερο ικανοποιημένος. Χαμένος στη στωική αποδοχή των πάντων νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, ότι είσαι ελεύθερος ίσως.

Μαθαίνεις να αρκείσαι σε όσα έχεις-είσαι-κάνεις, και επαναπαύεσαι.

Oι σχέσεις σου είναι εντάξει-μωρέ, η ζωή σου είναι εντάξει-μωρέ, κι είσαι εντάξει (μωρέ) που έζησες άλλη μια μέρα, ακόμα και στο κάτεργο.

~~

Αν θέλαμε να προσωποποιήσουμε τους δύο δρόμους στην υπερβολή τους θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πρώτος είναι του «αγωνιστή» που ποτέ δεν χαίρεται τίποτα, γιατί ποτέ αυτό δεν είναι αρκετό.

Η Καζαντζακική ρήση «φτάσε όπου δεν μπορείς» έχει καταστρέψει πολλές ζωές.

Ο κατά Καζαντζάκη αγωνιστής θέλει λίγη περισσότερη ελευθερία, λίγη παραπάνω ευθύνη, λίγο παραπάνω χρήμα, λίγη πιο πραγματική δημοκρατία, περισσότερους θαυμαστές, περισσότερους αναγνώστες, περισσότερους αγοραστές, περισσότερη διασκέδαση, περισσότερα επιτεύγματα, περισσόττερη δικαιοσύνη, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερο έρωτα-σεξ, όλο και κάτι περισσότερο.

~~

Από την άλλη έχουμε τον εκνευριστικά γαλήνιο άνθρωπο (αναφερόμαστε πάντα στην υπερβολή της) που ενώ τριγύρω ο κόσμος μας καταρρέει πίνει το φρέντο του και σφυρίζει αδιάφορα, περιμένοντας ν’ ανθίσουν οι γαρδένιες.

Αυτόν τον τύπο ανθρώπου ας τον πούμε «think positive whatever happens».

Η Παουλοκοελική ρήση «αν θέλεις κάτι πραγματικά…» έχει καταστρέψει ακόμα περισσότερες ζωές.

~~

Αν η κοινωνία μας αποτελούνταν μόνο από τα δύο αυτά άκρα τύπων, θα είχαμε ήδη εξαλειφθεί ως είδος.

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία δίχως αγώνα για τελειότητα ούτε όμως δίχως αποδοχή της ατέλειας.

Ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος ευτυχεί και προσφέρει περισσότερα. Δίνεται σ’ αυτό που αγαπάει, αλλά ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η προσφορά του. Παίρνει όσα μπορεί να πάρει, αλλά αποδέχεται και την αβαρία -ως μέρος της πραγματικότητας όπου ζει.

Ο άνθρωπος που περπατάει σαν σχοινοβάτης, ξέρει πότε πρέπει να σταματήσει την προσπάθεια για ν’ αγναντεύσει το ηλιοβασίλεμα.

~~

Μια ζωή χωρίς απολαύσεις είναι μισή ζωή ή -έστω- βαρετή ζωή («Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος», έγραφε ο ατομικός Δημόκριτος).

Οι εμμονές βλάπτουν την ψυχική υγεία και την κοινωνία.

Ένας άνθρωπος δογματικός, προσκολλημένος στο στόχο του, ακόμα κι αν θεωρείται ευγενής στόχος, θ’ αφήσει πολλά πτώματα πίσω του, αφού ο σκοπός (του) αγιάζει τα μέσα (του).

Το τελευταίο πτώμα θα είναι το δικό του.

Κι εκείνος που αποδέχεται τον κόσμο στωικά, έτσι όπως έρχεται, βλέποντας όμορφα αστέρια στο κίτρινο Αστέρι του Δαυίδ που τον ανάγκασαν να φοράει, θα συναντήσει στωικά τον δημιουργό του στα κρεματόρια.

~~

Βασιλική οδός για τη γεωμετρία δεν υπάρχει, είχε πει ο Ευκλείδης σε κάποιον βασιλιά. Αν θες να εξελιχτείς, σε οποιονδήποτε τομέα σε ενδιαφέρει, πρέπει να αγωνιστείς.

Όσο όμως αγωνίζεσαι θυμήσου να σταματάς για λίγο, να πηγαίνεις στο πανδοχείο του Δημόκριτου, και να απολαμβάνεις αυτό που ήδη έχεις.

Η ευτυχία βρίσκεται στη μέση οδό. Ανάμεσα στο τέλειο και στο ατελές, ανάμεσα στο όλα και στο τίποτα, ανάμεσα στο για πάντα και το τώρα.

Όπως είπε κι ένας πυγμάχος στον συγγραφέα Φίλιπ Ροθ: «Κάνε ό,τι μπορείς, με ό,τι έχεις.»

Αλλά μη σκας και πολύ, είσαι περαστικός, όχι ιδιοκτήτης αυτού του κόσμου -μπορείς ν’αφήσεις και λίγα νοίκια απλήρωτα όταν μετοικήσεις.

~~~~~~~~~~~~~~

Τα αποφθέγματα για την ευτυχία τα βρήκα στο Γνωμικολογικόν http://www.gnomikologikon.gr/ , ανάμεσα σε πολλά άλλα. Όπως φαίνεται απ’ την εποχή του Θαλή του Μιλήσιου μέχρι σήμερα οι άνθρωποι ψάχνουν κι αναρωτιούνται για την Ευτυχία.

Κι ακόμα δεν έχουν καταλήξει κάπου.

Η φωτογραφία είναι του Matt Black