Η μέρα που το νερό έγινε εμπόρευμα

Το πρωί της Παρασκευής 23 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε, υπό ισχυρή αστυνομική «προστασία», η διανομή 40 εκατ. ευρώ από τα αποθεματικά της ΕΥΔΑΠ στους μετόχους. Ή με άλλα λόγια, η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ αποφάσισε, δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, το ιδιαίτερα μεγάλο πλεόνασμα της εταιρείας να μην χρησιμοποιηθεί για κοινωνική πολιτική, αλλά να καταλήξει εκτός του Δημοσίου στο ΤΑΙΠΕΔ, τη Eurobank και τον δισεκατομμυριούχο Τζον Πόλσον

Θάνος Καμήλαλης

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016

Alexandros Michailidis / SOOC

Στα χρόνια της κρίσης, η μεγαλύτερη εταιρεία ύδρευσης της χώρας, που εξυπηρετεί πάνω από 4 εκατ. χρήστες έχει μεταμορφωθεί σε μία ιδιαίτερα επικερδή επιχείρηση, ξεχνώντας σχεδόν ολοκληρωτικά τους κοινωφελείς της σκοπούς. Το 2010 η ΕΥΔΑΠ διένειμε «μόλις» 4,2 εκατ. έσοδα που πολλαπλασιάστηκαν κατά 18 εκατ. το 2011, 21 εκατ. το 2012, 40 εκατ. το 2013 και 21 εκατ. το 2014 Η πολιτική αυτή συνεχίστηκε και από την διοίκηση του Ιωάννη Μπενίση, στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ: Το 2015 μοιράστηκαν 33 εκατ. στους μετόχους, ενώ το 2016 το ποσό ανέβηκε στα 40 εκατ. Η ραγδαία αύξηση των κερδών προήλθε από μία πολιτική αυστηρής λιτότητας στην εταιρεία, που μείωσε το προσωπικό της κατά περίπου 1.000 εργαζομένους και προχώρησε σε σημαντικές περικοπές στο πρόγραμμα επενδύσεων και τις υποδομές της.

Η τελευταία απόφαση για τη διανομή των 40 εκατ. πάρθηκε μετά από επιστολή των βασικών μετόχων της εταιρείας, δηλαδή του Υπουργείου Οικονομικών και του ΤΑΙΠΕΔ. Άλλωστε, η «επιστροφή κεφαλαίου» στους μετόχους αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση και προβλέπεται στο Asset Development Plan του ΤΑΙΠΕΔ. Τα χρήματα θα καταλήξουν εν μέρει στα ταμεία του ελληνικού Δημοσίου (που κατέχει το 34% της εταιρείας μέχρι αυτό να μεταβιβαστεί στο Υπερταμείο), στο ΤΑΙΠΕΔ (που κατέχει το 27%), στον Πόλσον (10%), στη Eurobank (5%) και σε άλλους μετόχους με πολύ μικρότερο μερίδιο. Η επόμενη κίνηση που προβλέπει το σχέδιο του ΤΑΙΠΕΔ είναι η ιδιωτικοποίηση του 11% της εταιρείας, που ουσιαστικά θα σημάνει και την ιδιωτικοποίηση του νερού, αφού το υπόλοιπο ποσοστό θα βρίκσεται στο Υπερταμείο, όταν αυτό συσταθεί.

Το πρωί της Παρασκευής, η περιοχή γύρω από το Χρηματιστήριο Αθηνών, όπου θα διεξαγόταν η Γενική Συνέλευση της ΕΥΔΑΠ, ήταν αποκλεισμένη από αστυνομικές κλούβες και διμοιρίες των ΜΑΤ, που εμπόδιζαν την είσοδο χωρίς άδεια.
O χώρος του Χρηματιστηρίου επιλέχθηκε από τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ μετά την αναβολή της προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης, την 1η Δεκεμβρίου, λόγω της παρουσίας των εργαζομένων και πολιτών που αντιδρούσαν στη διανομή των 40 εκατ. στους μετόχους. Έξω από το κτίριο συγκεντρώθηκαν από νωρίς οι εργαζόμενοι της εταιρείας, μέλη κινημάτων, πρωτοβουλιών και πολιτικών φορέων και πολίτες που αντιδρούν σε αυτήν την κίνηση. Μία κίνηση που αφενός μοιάζει αντίθετη στους κοινωφελείς σκοπούς της ΕΥΔΑΠ, αφετέρου μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την οικονομική της ευρωστία, οδηγώντας για πρώτη φορά την εταιρεία σε τραπεζικό δανεισμό.

Η εναλλακτική πρόταση

Ενδεικτική της κατάστασης είναι η παρέμβαση του προέδρου της Ομοσπονδίας των εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ, Γιώργου Σινιώρη, ο οποίος μιλώντας στους μετόχους υπογράμμισε την επικινδυνότητα αυτής της απόφασης, που απειλεί να επηρεάσει τόσο το επενδυτικό πρόγραμμα της εταιρίας και την μελλοντική οικονομική της ανεξαρτησία και ευρωστία όσο και για την κοινωνική της πολιτική και τον κοινωνικό της ρόλο που είναι καταστατική της υποχρέωση. Οι εργαζόμενοι της εταιρείας κατέθεσαν στη Γενική Συνέλευση τη δική τους πρόταση για τη χρησιμοποίηση των κερδών της εταιρείας:

  • 1). 12.000.000 εκατομμύρια Ευρώ για πρόσληψη εντός του Ιανουαρίου 1.000 εργαζομένων, με 1.000 Ευρώ το μήνα για ένα χρόνο.
  • 2). 7.000.000 Ευρώ για κοινωνικό τιμολόγιο ώστε να μην υπάρχει πολίτης της Αττικής που αδυνατεί και του κόβεται το νερό.
  • 3). 2.000.000 Ευρώ για να ανοίξουν δημόσιες βρύσες σε όλες τις πλατείες της Αττικής.
  • 4). 1.000.000 Ευρώ για αγορά γυάλινων κανατών και μπουκαλιών τα οποία θα διατεθούν σε όλα τα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να εμπεδωθεί η καταλληλόλητα, η ανωτερότητα και η αναγκαιότητα για νερό βρύσης.
  • 5). 10.000.000 Ευρώ άμεση διάθεση σε επενδύσεις έργων βελτίωσης υποδομών ύδρευσης-αποχέτευσης.

Όπως καταγγέλλουν όμως οι εργαζόμενοι, η πρόταση τους απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και δεν τέθηκε καν σε ψηφοφορία. «Αυτή η απόφαση που είναι ενάντια στο δημόσιο συμφέρον, δηλώνει με τον πιο κυνικό τρόπο ότι η ΕΥΔΑΠ χωρίς καν να έχει ξεκινήσει ο άμεσος έλεγχός της από τους δανειστές μέσω του Υπερταμείου, είναι ήδη έρμαιο στα χέρια των επιτήδειων που σε αυτές τις περιόδους οικονομικής ανασφάλειας αναζητούν σίγουρα και εγγυημένα κέρδη και ανελαστική «πελατεία» στις βρύσες μας» σχολιάζει η πρωτοβουλία πολιτών SAVEGREEKWATER. H πρωτοβουλία σημειώνει επίσης ότι η κίνηση αυτή γίνεται «την ώρα που συμπολίτες μας βλέπουν την παροχή τους να διακόπτεται και αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε νερό».

Η αποτυχημένη επένδυση στην Attica Bank

Η κίνηση αυτή της διοίκησης της ΕΥΔΑΠ δεν είναι όμως η μόνη που προκαλεί ερωτηματικά. Στις αρχές της εβδομάδας έγινε γνωστό ότι η εταιρεία έχασε τα 17 εκατ. από τα 20 εκατ. που «επένδυσε» στην Attica Bank, μέσα σε μόλις 9 μήνες. Συγκεκριμένα, η ΕΥΔΑΠ έπειτα και από σχετική ερώτηση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς γνωστοποίησε χθες ότι «η σχετική ζημία απομείωσης όπως διαμορφώνεται σήμερα, 19 Δεκεμβρίου 2016, ανέρχεται σε 17 εκατ. ευρώ (τιμή κλεισίματος μετοχής Attica Bank ATE 16/12/2016). Η Εταιρεία κατά τη σύνταξη, για σκοπούς διοικητικής πληροφόρησης, των 9μηνων οικονομικών καταστάσεων, αναγνώρισε τη σχετική ζημία απομείωσης ποσού 17εκατ. ευρώ στα αποτελέσματα της περιόδου 1/1/2016-30/9/2016».

Παράλληλα, η ΕΥΔΑΠ έχει καταφέρει να δαπανά περισσότερα χρήματα για τη διαφήμιση της στα ΜΜΕ απ’όσα ξοδεύει για προγράμματα κοινωνικής πολιτικής. Φαίνεται ξανά ότι στη μεγαλύτερη εταιρεία ύδρευσης της Ελλάδα, το νερό γίνεται χρυσάφι

Advertisements

Η σκοτεινή πλευρά των Χριστουγέννων και η σημασία τους για τον καπιταλισμό

Ποιο είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων στο πλαίσιο ενός καπιταλιστικού συστήματος;

Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα φαίνεται να ξεκινούν νωρίτερα. Από νωρίς το Νοέμβρη πια εμφανίζονται στις βιτρίνες τα ψεύτικα πλαστικά δέντρα, τα στολίδια και τα λαμπιόνια. Κι ενώ τα Χριστούγεννα στοχεύουν να αποτελέσουν μια «μαγική στιγμή», συχνά είναι απίστευτα αγχωτική περίοδος για πολλούς, και συχνά βλέπουμε οικογένειες να συγκρούονται και να τσακώνονται καθώς όλοι εξαναγκάζονται να είναι μαζί, ώστε να περάσουν υποχρεωτικά καλά.

Αυτή η εποχή του χρόνου είναι επίσης ιδιαίτερα πιεστική για τις γυναίκες. Οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, που τις ωθούν να πάνε για ψώνια, να είναι αυτές οι οποίες θα φροντίσουν ώστε «τα Χριστούγεννα θα είναι υπέροχα», είναι ένας ιδεολογικός βομβαρδισμός που έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει τις βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες σχετικά με το ρόλο των γυναικών. Κι αυτό συμβαίνει επειδή η εποχή των Χριστουγέννων περιστρέφεται γύρω από την οικογένεια, τη φιλοξενία και το μαγείρεμα τα οποία φυσικά σχετίζονται κυρίως με τις γυναίκες.

Το ετήσιο τελετουργικό των Χριστουγέννων είναι σημαντικό για τον καπιταλισμό – είναι συνήθως μια εξαιρετικά κερδοφόρα περίοδος για το λιανικό εμπόριο. Οι άνθρωποι ξοδεύουν πολλά τα Χριστούγεννα, συνήθως πολλά περισσότερο από ό, τι μπορούν να αντέξουν οικονομικά, όχι μόνο για τα δώρα αλλά και για τα τρόφιμα και το αλκοόλ, καθώς και για τις μεταφορές από και προς τα συγγενικά σπίτια.

Οι οθόνες της τηλεόρασης γεμίζουν με χριστουγεννιάτικες διαφήμισεις, προπαγανδίζοντας την προφανή ανάγκη να αγοράσεις κάτι, και περισσότερο απ ‘όλα τα ηλεκτρονικά, τα είδη ένδυσης, τα παιχνίδια – τα πιο δημοφιλή δώρα των Χριστουγέννων. Η εορταστική αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη δρομολογηθεί.

Τρία σημεία ορίζουν συγκεκριμένα το «εορταστικό κλίμα» της σεζόν: οι διαφημίσεις και η εμπορευματοποίηση, τα ψώνια και οι δαπάνες, καθώς και η αύξηση των εσόδων για τη δυτική οικονομία. Δεδομένα και στοιχεία από την «Capgemini»* και την «Interactive Media in Retail Group (IMRG)», μια νέα ένωση για την βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου που αφορά το λιανικό εμπόριο μέσω ίντερνετ, αποκαλύπτουν ότι το 2015, οι Βρετανοί λιανοπωλητές κέρδισαν πάνω από 24 δισεκατομμύρια £ (περίπου 30 δις $) μόνο κατά τη διάρκεια της περιόδου των Χριστουγέννων, περισσότερα από ό, τι το σύνολο του ΑΕΠ των χωρών,όπως το Νεπάλ ή η Ονδούρα. Αυτή η μανιακή τάση για δαπάνες, συνδέεται με την διαφήμιση και την αύξηση του καταναλωτισμού που προωθείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλα πλέον και από τα social media.

Οι διάσημες ημέρες εκπτώσεων των ΗΠΑ, γνωστές ως «Black Friday» και «Cyber Monday», έχουν διαδοθεί σε όλη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα η περίοδος πριν από τα Χριστούγεννα και η περίοδος μεταξύ των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς να είναι οι πιο φρενήρεις καταναλωτικές περίοδοι όλου του έτους.
Κατά τη διάρκεια του εκπτωτικού Σαββατοκύριακου του περασμένου έτους, οι Βρετανοί καταναλωτές ξόδεψαν το επιβλητικό ποσό των 3,3 δισεκατομμύριων £ (4.160 εκατομμύρια$). Υπήρξε μαζική είσοδος ανθρώπων στο διαδίκτυο για να ψωνίσουν κατά την διάρκεια της «Cyber Monday», δαπανώντας £ 968.000.000 εκείνη την ημέρα μόνο, προκαλώντας μάλιστα την κατάρρευση των ιστοσελίδων που ανήκουν σε μεγάλους λιανοπωλητές, ανάμεσα τους οι Argos, Tesco και John Lewis.

Ξεκινώντας ως η προσωποποίηση του «πνεύματος των Χριστουγέννων», τον 16ο αιώνα, ο Άγιος Βασίλης στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με ένα άλλο παραμύθι , αυτό του Αγίου Νικολάου, ο οποίος ήταν ένας Έλληνας επίσκοπος που υποτίθεται ότι έστελνε μοναχές για να δώσουν δώρα στους φτωχούς και προμήθευε τους ναυτικούς με φθηνά δώρα για οικογένειές τους.
Σήμερα ο Πατέρας των Χριστουγέννων είναι η μεγαλύτερη μασκότ που θα μπορούσε να έχει η βιομηχανία παιχνιδιών – ένα τελετουργικό του καταναλωτισμού – μεταμφιεσμένος με χαρούμενη διάθεση, βαθιά συνδεδεμένος με τις πολιτιστικές παραδόσεις δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Θα πρέπει επίσης να αναλογιστούμε γιατί, παρά το ότι ο Πατέρας των Χριστουγέννων δίνει δώρα μόνο στα καλά παιδιά, φαίνεται ότι τα πλουσιότερα παίρνουν πάντα τα καλύτερα δώρα.

Παράλληλα η εικόνα των χαρούμενων ξωτικών, που φτιάχνουν τα δώρα στο εργαστήρι του Αϊ-Βασίλη απέχει πολύ από την πραγματικότητα, και συμβάλλει στο να κρύβονται από τα μάτια μας οι συνθήκες των εργαζομένων στα εργοστάσια που φτιάχνουν όσα με τόσο ενθουσιασμό αγοράζουμε. Περίπου το 80 τοις εκατό των παιχνιδιών παγκοσμίως κατασκευάζονται στην Κίνα, σχεδόν κάθε δημοφιλές παιδικό παιχνίδι φέρει την ετικέτα «made in China». Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι πολύ πριν ακουστούν τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια στα πολυκατάστημα της Δύσης, αυτά τα «ξωτικά» που είναι στην πραγματικότητα αληθινοί Κινέζοι εργάτες, αναγκάζονται να εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο, ώστε να παράξουν εκατομμύρια προϊόντα, έτοιμα να φτάσουν στα καταστήματα της Δύσης για την περίοδο των εορτών.

Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα κινεζικά εργοστάσια παιχνιδιών εξυπηρετούν μια αγορά αξίας 2,8 δισεκατομμυρίων λιρών (3,53 δισεκατομμύρια $) το χρόνο, και παρόλα αυτά οι μεγάλες μάρκες για τις οποίες κατασκευάζονται αυτά τα προϊόντα – ανάμεσά τους η Lego και η Disney – πληρώνουν τα εργοστάσια μόνο ένα ελάχιστο μέρος της τιμής που τα πουλάνε τα καταστήματα, με τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές δαπάνες να μην αντικατοπτρίζονται καν στην τιμή των εν λόγω παιχνιδιών. Η εκμετάλλευση είναι ο μόνος όρος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει επαρκώς το φαινόμενο αυτό.

Φυσικά, τα κάτεργα εργασίας δεν περιορίζονται στα παιχνίδια, αλλά περιλαμβάνουν και τα προϊόντα ηλεκτρονικής και ένδυσης. Στην κορυφή της λίστας επιθυμιών για τα Χριστούγεννα είναι τα γκάτζετ της Apple, της Amazon και της Samsung, εταιρείες που έχουν βρεθεί όλες να είναι συνένοχες σε παραβιάσεις δικαιωμάτων των εργαζομένων εντός των αλυσίδων εφοδιασμού τους. Η Samsung έχει δεχτεί κριτική για την έκθεση των εργαζομένων της σε τοξικές χημικές ουσίες και για την πολιτική της να μην επιτρέπει την δημιουργία εργατικών σωματείων στην Ασία, παράλληλα η Apple έχει κατηγορηθεί για τις σκληρές εργασιακές συνθήκες που αναγκάζουν τους εργαζόμενους στις αλυσίδες εφοδιασμού της, να οδηγούνται στην αυτοκτονία. Τα ορυκτά από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αποτελούν περισσότερο από το 50 τοις εκατό των υλικών που χρησιμοποιούνται για τα προϊόντα της.

Για να ανταπεξέλθουν σ’αυτές τις απαιτήσεις, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να υπομείνουν απάνθρωπη μεταχείριση, να εργάζονται υπερβολικά πολλές ώρες για ανήθικα χαμηλούς μισθούς, σε ανασφαλείς συνθήκες, ν’ αντιμετωπίζουν λεκτικές, και συχνά σωματικές ή σεξουαλικές κακοποίησεις. Όλα σε πλήρη παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Αυτή είναι η εξαντλητική μονότονη ζωή που υπομένουν εκατομμύρια εργαζόμενοι εργοστασίων σε όλο τον κόσμο, για να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση των καταναλωτών την περίοδο των Χριστουγέννων.

Επιχειρήματα πως τα κάτεργα συμβάλλουν στην ενδυνάμωση των γυναικών που εργάζονται σε εργοστάσια, ή αυξάνουν το εισόδημα ατόμων που προηγουμένως ζούσαν σε συνθήκες εξαθλίωσης, αδυνατούν να αποδεχθούν μία σκληρή πραγματικότητα: σε ορισμένα μέρη τα σκλαβοπάζαρα εργασίας είναι παρόμοια με τη δουλεία.
Από την άλλη πλευρά, η εγκατάλειψη (το μποϊκοτάζ) της παγκόσμιας βιομηχανίας με στόχο την αγορά προϊόντων από τις τοπικές αγορές ή η απλή παραδοχή της ύπαρξης των σκλαβοπάζαρων ως απλά μια αναγκαστική επιλογή για να βγει κανείς από την απόλυτη φτώχεια, στην ουσία οδηγεί στην εγκατάλειψη των εργαζομένων στον παγκόσμιο Νότο. Πολλοί εργαζόμενοι εξαναγκάζονται να εργαστούν σε εργοστάσια-κάτεργα επειδή δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις για να κερδίσουν τα προς το ζην.

Είναι η δομή που αφήνει τους εργαζόμενους με φτωχές «επιλογές», εάν υπάρχουν, που πρέπει να τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Η γνήσια συμμετοχή των εργαζομένων παραμένει το κλειδί για την πραγματική πρόοδο στον αγώνα για την κατάργηση των κατέργων στις αλυσίδες εφοδιασμού. Ως καταναλωτές, η καλύτερη προσέγγιση για την αδικία είναι η υποστήριξη της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων, η ενίσχυση της αντίστασης από τους ίδιους τους εργαζόμενους, και η παροχή ευκαιριών για να ακουστεί η φωνή τους, υποστηρίζοντας εκστρατείες για καλύτερους μισθούς και συνθήκες, παρά την συχνά αργή και σταδιακή τους πρόοδο.

Οι ισχύοντες νόμοι που απαγορεύουν τα κάτεργα εργασίας στο εσωτερικό των χωρών είναι σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικοί, δεν εφαρμόζονται επαρκώς και πολύ συχνά καταστρατηγούνται ή αγνοούνται. Η απουσία αποτελεσματικής πολιτικής δράσης και νομικών πλαισίων για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, σε συνδυασμό με την απουσία κυρώσεων εναντίον αυτών των καταχρήσεων, αντιπροσωπεύει την κρατική συνενοχή και την παραμέληση της Διακήρυξης του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αυτό αφορά τα κράτη που αποτελούν τις χώρες κατασκευής των προϊόντων, και τα κράτη που επωφελούνται από τις εισαγωγές. Έτσι, οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις είναι από κοινού οι απόλυτα υπεύθυνοι. Η διατήρηση των κατέργων αντανακλά άμεσα την αποτυχία της συλλογικής παγκόσμιας ευθύνης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πιο ευάλωτων ανθρώπων του κόσμου.

Ο καταναλωτισμός των Χριστουγέννων αναμφίβολα τροφοδοτεί τα κάτεργα εργασίας, αλλά το να επιρρίπτουμε σκληρές ευθύνες και το φταίξιμο για το γεγονός αυτό μόνο στους καταναλωτές είναι λάθος, μας οδηγεί στην παλιά παγίδα του να κατηγορούμε άτομα για ένα πρόβλημα που είναι τελικά συστημικό. Για πολλούς καταναλωτές που αντιμετωπίζουν τη στασιμότητα ή τη μείωση των μισθών τους και την αύξηση των τιμών των προϊόντων, τα mainstream προϊόντα είναι οι περισσότερο, αν όχι οι μόνο, προσιτές επιλογές. Προϊόντα όπως το Fairphone είναι ακριβά, και δεν υπάρχουν τέτοιες εναλλακτικές λύσεις για τα κοινά laptop ή desktop.
Πολλοί άνθρωποι που ανήκουν στην αριστερά επικρίνουν αυτό που βλέπουν ως μια καταναλωτική κουλτούρα που μας έχει αφήσει απαθείς και χωρίς κρίση. Πράγματι, η ιδέα ότι αναγκαστικά συμμετέχουμε στο καπιταλιστικό σύστημα, μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης ή του «απρόσεκτου καταναλωτισμού» είναι δημοφιλής. Η ιδέα ξεκίνησε με ανθρώπους όπως ο Daniel Bell και ο Theodor Adorno στη δεκαετία του 1950 και του ’60 οι οποίοι υποστήριξαν, ότι η οικονομική ανάπτυξη δημιουργούσε μια «μετα-πολιτική» κοινωνία όπου οι ταξικές αντιθέσεις και οι αγώνες μειώνονταν. Ήταν μια περίοδος πρωτοφανούς οικονομικής ανάπτυξης, και η απαρχή της ιδέας ότι κάθε επόμενη γενιά θα είναι σε καλύτερη θέση από ό, τι η προηγούμενη.

Αλλά ολόκληρη η καταναλωτική κουλτούρα που ζούμε σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της αύξησης των μισθών μετά τον πόλεμο και των φθηνών καταναλωτικών δανείων που τα αφεντικά χρησιμοποίησαν στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης για να δώσουν στο σύστημά τους μια τεράστια ώθηση. Η πτώση των τιμών και οι φθηνές πιστώσεις ενθάρρυναν τις δαπάνες των καταναλωτών, επιτρέποντας σε εκατομμύρια «να επενδύσουν» στο σύστημα, και να αισθάνονται ότι έχουν ένα μερίδιο στον καπιταλισμό.
Σήμερα όμως, οι μισθοί μειώνονται και η πίστωση είναι ένα βάρος γύρω από το λαιμό μας – πολλοί από εμάς δεν θα είναι σε θέση να έχουν το βιοτικό επίπεδο που είχαν οι γονείς μας, ή ακόμα και οι παππούδες μας. Υπό αυτή την έννοια, ακόμη και αν είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι έγιναν λιγότερο ενεργοί στη σοσιαλιστική πολιτική αυτό δεν είναι αποτέλεσμα του καταναλωτισμού. Οι άνθρωποι δεν είναι λιγότερο πολιτικά ενεργοί, επειδή έχουν καταναλώσει περισσότερο, είναι λιγότερο πολιτικά ενεργοί επειδή αισθάνονται ότι η ζωή τους έχει βελτιωθεί κάπως με το ισχύον σύστημα – γιατί να το ανατρέψουν; Η αυξημένη κατανάλωση είναι ένα υποπροϊόν αυτού, όχι η αιτία του.

Ήταν ο Γερμανός μαρξιστής Walter Benjamin, που εξέτασε το ρόλο του «καταναλωτισμού» στο πώς οι άρχουσες ελίτ τάξεις προσπαθούν να πλάσουν τις προοπτικές μας για τη ζωή. Αλλά το να είμαστε πλημμυρισμένοι με καταναλωτικά εμπορεύματα δημιουργεί επίσης ένα πρόβλημα για την κυρίαρχη ιδεολογία, γιατί μας υπόσχεται μια ικανοποίηση που σπάνια μπορούμε να επιτύχουμε. Δεν μπορούμε ποτέ να αγοράσουμε όλα τα πράγματα που μας λένε ότι πρέπει να θέλουμε .
Αυτή η απογοήτευση, το χάσμα μεταξύ του τι έχουν υποσχεθεί και του τι είναι δυνατόν ν’αποκτηθεί για τους περισσότερους ανθρώπους ανοίγει ένα χώρο, που μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί, εάν συνδεθεί περισσότερο με μια αντι-καπιταλιστική κριτική – παρά μόνο με την αίσθηση της απάθειας προς την πολιτική δράση.

Στο πλαίσιο του αγώνα για την ανθρώπινη χειραφέτηση πρέπει να είμαστε επικριτικοί με τον τρόπο, που η περίοδος των Χριστουγέννων χειραγωγείται από τους καπιταλιστές για το δικό τους όφελος και ενισχύει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής.
Δεν υπάρχει καμία κρυστάλλινη σφαίρα που μπορούμε να κοιτάξουμε για να πάρουμε μια εικόνα του πώς θα είναι η ζωή μετά τον καπιταλισμό. Αλλά μια κοινωνία που αντικαθιστά τον καπιταλισμό αναγκαστικά θα είναι μια που θα βασίζεται στην αφαίρεση της εκμετάλευσης που είναι η βάση του καπιταλισμού. Ο τερματισμός της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και η αφαίρεση της λογικής του κέρδους θα ανατρέψει την φτώχεια στο σπίτι και την αποξένωση στο χώρο εργασίας.

Θα ήταν μια κοινωνία προσανατολισμένη προς την οργάνωση των παραγωγικών προσπαθειών της ανθρωπότητας, για να λύσει τα προβλήματα της στέγασης, της εκπαίδευσης και της καταπίεσης, αντί να παράγει μαζικό πλούτο για μερικά άτομα. Θα ήταν ένας κόσμος οδηγούμενος από την αλληλεγγύη, την ενσυναίσθηση και τη συλλογική δράση και όχι τον εγωισμό, τον ατομικισμό και την απληστία.

(*Γαλλική πολυεθνική εταιρεία, μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο συμβουλευτικές εταιρείες στον τομέα του Managment των επιχειρήσεων.)

(πηγές :http://www.workerspower.co.uk/2011/12/what-christmas-means-for-capitalism/
http://www.truth-out.org/news/item/38771-the-dark-side-of-christmas-the-impact-on-sweatshops)
Επιμέλεια, μετάφραση : Σύλβια Βαρνάβα

Πηγή: omniatv

«Αυτό» ~ Θανάσης Παπακωνσταντίνου-Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν Μπόρεσα να κόψω μια στροφή ….

https://youtu.be/Evml9XZ4JDc

Ένα τραγούδι από τον δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου που έχει τον τίτλο "Samanos" με τον Διονύση Σαββόπουλο.

Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Διονύσης Σαββόπουλος

Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα,
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά,
αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται,
αυτό που κλέβει απ’ τους θεούς τη φωτιά…

Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο,
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή,
αυτό που δροσίζεται απ’ την αύρα του σύμπαντος,
που κοιμάται σαν γέρος και ξυπνά σαν παιδί…

Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα,
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές,
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη
και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές…

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας,
αυτό που σαν σκόνη αιωρείται στο φως,
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα ‘ρθουνε,
που την ίδια ώρα είναι φίλος κι εχθρός…

Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται,
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ’ αυτιά,
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα,
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά…

Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα,
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά,
αυτό που δεν ξέρεις ούτε συ που μ’ αγάπησες…
αυτό μου ζητάει να τραγουδήσω ξανά

Ευχαριστώ τον Φιλήμονα που μου τον θύμισε….

Η νεοδιαπλοκή στην ΕΡΤ: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».

Προφανώς δεν μπαίνω στην λογική της εξομοίωσης των βοθροκάναλων με την ΕΡΤ, όμως οι προσδοκίες μας έπεσαν στο κενό…. Όσο για την λειτουργία της ΕΡΤ νομίζω ότι είναι καρμπόν με την λειτουργία όλων των οργανισμών υπό την νέα διακυβέρνηση. Φυσικά μιλάω με βεβαιότητα γιατί διαβάζοντας το άρθρο δεν βρήκα ουσιαστικές διαφορές με την λειτουργία της Εγνατίας Οδού και τα «κριτήρια» του νέου οργανογράμματος τους….

link

Των Λεωνίδα Βατικιώτη και Άρη Χατζηστεφάνου

Δημοσιεύτηκε στις Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016 14:51

Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Αν το κλείσιμο και το μαύρο στην ΕΡΤ, ήταν το ταξίδι προς την ανυπαρξία του Σαμαρά, το άνοιγμα της με τον τρόπο που έγινε και λειτουργεί, είναι το ταξίδι με τον ίδιο προορισμό του Τσίπρα και του alter ego του, του Νίκου Παπά.

Χιλιάδες άνθρωποι, έδωσαν μάχη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, διεκδικώντας όχι μια επιστροφή στα παλιά – κανείς δεν θεωρούσε καλή τη λειτουργία της, ακριβώς το αντίθετο – αλλά μια δημιουργική ανασυγκρότηση, υπέρβαση των αγκυλώσεων, της φαυλότητας και κομματοκρατίας, των πολιτικών παρεμβάσεων, των αργομισθιών κοκ.

Όμως, ο αρμόδιος υπουργός που έχει την ευθύνη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, δεν φαίνεται πως είχε την ίδια γνώμη. Κι έτσι έχτισε μια νέα ΕΡΤ κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της παλιάς. Απλώς αλλάζει το όνομα της διαπλοκής και των διαπλεκομένων. Κι έτσι η ενημέρωση, το πρόγραμμα και η λειτουργία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα νεοδημοκρατικά και πασοκικά παλιά.

Δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα πειστικό παράδειγμα πως καμιά σχέση δεν έχει η παρούσα διοίκηση με την Αριστερά. Η κυβέρνηση καταρρέει μέσα στη γενική απαξίωση. Κι αν τα μνημόνια είναι «υποχρεωτικά», όπως υποστηρίζουν οι κυβερνώντες, η αναλγησία, ο μικροκομματισμός, η δημιουργία μιας νέας παραθεσμικής εξουσίας, η έπαρση δεν είναι «υποχρεώσεις» αλλά επιλογές. Και αυτά ορίζουν την εικόνα της κυβερνητικής κατάρρευσης.

Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Για να λειτουργήσει χρειάζεται και την εγκατάσταση τοποτηρητών, οι οποίοι χωρίς θεσμική θέση και ρόλο, «λύνουν και δένουν», ως σκιώδης θεσμός και πραγματική εξουσία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μεταδόσεις δραστηριοτήτων της Χρυσής Αυγής είναι το λογικό επακόλουθο. Καθώς οι υπεύθυνοι (θεσμικοί και εξωθεσμικοί) δεν υποστηρίζουν αρχές αλλά τακτοποιήσεις.

Καθεστώς νεοδιαπλοκής

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πως ακριβώς στήθηκε το καθεστώς της νεοδιαπλοκής.

Κατ’ αρχήν, ήταν η επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος επιβεβαίωσε τις χειρότερες ανησυχίες. Προτιμήθηκε ξεκάθαρα, όπως φάνηκε στην πορεία, να βάλουν έναν διευθυντή συνδεδεμένο πλήρως με την τηλεοπτική διαχείριση της ΕΡΤ την περίοδο του πρώτου μνημονίου, παρά κάποιον από εκείνους που πρότεινε το ίδιο του το κόμμα γι’ αυτή τη θέση. Καθόλου τυχαία.

Το καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο «διευθύνων», είναι η συνέχεια εκείνου της νεοδημοκρατικής ΔΤ:

1. Αντεργατική λειτουργία. Από τις πρώτες ενέργειες της νέας διοίκησης ήταν η θέσπιση ενός , αντεργατικού κανονισμού λειτουργίας κομμένου στο πατρόν της ΔΤ του Παντελή Καψή και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι εργαζόμενοι «απαγορεύτηκε» να αρρωσταίνουν, μεταφέρθηκαν σε σταθερές βάρδιες Σαββατοκύριακου παρά τη θέλησή τους και παρά την ρητή νομική απαγόρευση, αποφασίστηκε, με αιφνιδιασμό Ταγματάρχη, η ανάθεση σε γερμανική εταιρεία της αξιολόγησης των εργαζομένων και του θεσμού της ΕΡΤ, παρ’ ότι δεν υπάρχει σχετική υποχρέωση ακόμα και από τα μνημονιακά προβλεπόμενα, κλήθηκαν συνταξιούχοι να κάνουν εκπομπές ενώ υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν έχουν δουλειά και όχι με δική τους υπαιτιότητα, κοκ.

2. Στον τομέα του προγράμματος. Στην τηλεόραση, την περίοδο μέχρι και τον Νοέμβρη του 2015, που αγοράστηκαν κάποιες εξωτερικές παραγωγές, δεν υπήρξε ούτε ένα πρόγραμμα (εκτός βέβαια από τις ενημερωτικές, πράγμα αναπόφευκτο λόγω των πολιτικών εξελίξεων) που να αναφέρεται στην ύπαρξη της οποιαδήποτε κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα. Έτσι αν δεν παρακολουθούσες τον ενημερωτικό τομέα, θα νόμιζες ότι βλέπεις τηλεόραση σε άλλη χώρα.

Εκείνη την περίοδο, κάποιοι ρωτούσαν γιατί συμβαίνει αυτό. Μετά όμως την υπογραφή του 3ου μνημονίου, έγινε πασιφανές.

3. Καθεστώς νεοδιαπλοκής, από το δίδυμο Παππά Ταγματάρχη. Για να γίνει αυτό, χρειάζονταν διαφορετικοί χειρισμοί σε δύο βασικές λειτουργίες της ΕΡΤ: Στα θέματα που αφορούν τις εσωτερικές ισορροπίες της δημόσιας τηλεόρασης και στα θέματα που αφορούν τις εξωτερικές παραγωγές της.

Ας τα δούμε ξεχωριστά για να καταλάβουμε πως παίζεται το παιχνίδι.

Με την είσοδο των εργαζομένων στην ΕΡΤ, άρχισε η κατανομή των τομέων ευθύνης του προσωπικού, αλλά και η δημιουργία ενός οργανογράμματος λειτουργίας, που ο τρόπος εφαρμογής του θα αποδειχθεί ο ορισμός της νεοδιαπλοκής.

Φαινόταν λογικό στην αρχή ότι η συνύπαρξη σε όλες τις διευθυντικές θέσεις απεργών της ertopen με απεργοσπάστες της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, είχε σαν στόχο να αποφευχθούν ρεβανσισμοί εκατέρωθεν. Αμ δε… Άλλο στόχο είχε αυτή η συνύπαρξη, όπως φάνηκε. Κατάφερε πάντως το ακατόρθωτο. Να μην παιχτεί οτιδήποτε που να αφορά την κρίση που περνά η χώρα μας.

Το νέο οργανόγραμμα προέβλεπε πάνω από 200 θέσεις «ευθύνης», φυσικά με ξεχωριστό η κάθε μία αμοιβολόγιο, εκ των οποίων το 95% καλύφθηκε από πρώην στελέχη της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, κυρίως νυν Συριζαίους.

Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο, κατέστησαν άλλους από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ συνεργούς, άλλους ανενεργούς και εκείνους που αντέδρασαν τους μετέθεσαν δυσμενώς και εκδικητικά.

Έτσι λοιπόν επανήλθαν, η κυβερνητική προπαγάνδα, οι μαύρες λίστες καλεσμένων (που τηρούνται απαρέγκλιτα από τα ξημερώματα ως την άγρια νύχτα), ακόμα και το πρωτοφανές: οι μεταδόσεις της μαύρης προπαγάνδας της Χρυσής Αυγής, μπας και κοπούν ψήφοι από την ΝΔ. Λες και δεν έχει αποδειχθεί σήμερα ότι το ίδιο κολπάκι του ΠΑΣΟΚ και των παρατρεχάμενων του δημοσιογράφων εξέθρεψε πρώτα τον Καρατζαφέρη και μετά τη Χρυσή Αυγή. Τίποτε δε διδάχθηκαν κι εξακολουθούν να παίζουν με τη φωτιά!

Ο στόχος λοιπόν, δεν ήταν να προσφέρει η ΕΡΤ αντικειμενική ενημέρωση, αλλά να γίνει υποχείριο των Ταγματάρχη-Παππά και να προπαγανδίζει ανελέητα κυρίως τις θέσεις της κυβέρνησης και του «κράτους» Παππά.

Η λογοκρισία ζει

Για να γίνει όμως αυτό 100% κατορθωτό, έπρεπε να επέμβουν και σε έναν άλλο τομέα, για να εξασφαλίσουν την πλήρη σιωπή όλων.

Και αυτός ο τομέας, είναι οι εξωτερικές τηλεοπτικές παραγωγές.

Σα να μην πέρασε μια μέρα, η ΕΡΤ συνεχίζει την τακτική να μην εγκρίνει το παραμικρό πρόγραμμα που να αφορά την κρίση και τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα, όχι μόνο επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ αλλά συνολικά.

Βλέποντας τα ντοκιμαντέρ που εγκρίθηκαν, θα νομίσει κανείς ότι είτε ζει σε άλλη χώρα, είτε οι έλληνες παραγωγοί και δημιουργοί ευνουχίστηκαν. Το δεύτερο πάντως δεν συμβαίνει.

Υποτίθεται, ότι αφού κάποια προγράμματα δεν εγκρίνονται, απορρίπτονται. Αμ δε.

Κι εδώ έρχεται και δένει όχι μόνο η έννοια της νεοδιαπλοκής, αλλά και αυτής της ύπαρξης «παρακρατικού» μηχανισμού.

Η ΕΡΤ, είναι το μοναδικό κανάλι στον κόσμο, που δεν έχει απορρίψει ούτε μία από τις προτάσεις που της έχουν υποβάλλει. Η αιτία δεν είναι πως ίσως τις χρειαστούν αργότερα, άρα τις κρατάμε. Η αιτία είναι πολύ πιο πρόστυχη.

Παίρνοντας υπόψη την μακρά περίοδο ανεργίας που έζησε ο χώρος και την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, βρήκαν έναν εύστοχο τρόπο, να κρατάνε έναν ολόκληρο χώρο στην σιωπή, πιστεύοντας ότι η τακτική του να κοιτάζω την πάρτη μου θα πιάσει και εδώ. Κοινώς να προσπαθήσουν να κάνουν με αυτό τον τρόπο εξαγορά συνειδήσεων, ακόμα και με αιωρούμενες υποσχέσεις.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη κρίση, θετική ή αρνητική, στις προτάσεις που κατατίθενται. Οι επιτροπές στην ουσία είναι είτε ανενεργές είτε δεν υπολογίζει κανείς την κρίση τους.

Από την άλλη, οι προτάσεις που εγκρίνονται περνούν μέσω απροσδιόριστων μονοπατιών, από τα οποία διαβαίνουν μόνο κομματικοί, ή απλά «φίλοι», για την χειραγώγηση του προγράμματος μέσω του καθιερωμένου αδιαφανούς τρόπου. (Εξ ου και οι υπόνοιες που άφησε ο πρώην Διευθυντής Ενημέρωσης, γνωρίζοντας φυσικά και ο ίδιος ότι μπορούν να γίνουν με τρόπους που δεν πρόκειται να αποδειχτούν ποτέ).

Κοινώς το δίδυμο Παππάς-Ταγματάρχης, αντί να ανοίξει την ΕΡΤ και με τα κατάλληλα μέτρα να φτιάξει ένα αντικειμενικό και αξιοπρεπές κανάλι, έφτιαξε ένα προσωπικό μαγαζάκι του στυλ «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε», κλείνοντας το μάτι στους φίλους τους, σε απολύτως επιλεκτικά ραντεβού παραγωγών που καταθέτουν προτάσεις.

Το ραδιόφωνο

Υπάρχει και ο «φτωχός συγγενής» του ραδιοτηλεοπτικού κολοσσού, που συνεισφέρει το πρώτο σκέλος του τίτλου, δηλαδή το ραδιόφωνο, του οποίου όμως η πολιτιστική και λοιπή συνεισφορά δεν είναι καθόλου «φτωχή».

Αλήθεια, τι έχουν στο μυαλό τους; Να κλείσουν τα προγράμματα;

Ας παραθέσουμε και πάλι τα γεγονότα:

1. Αδιαφανείς διαδικασίες στην επιλογή των διευθυνόντων της ραδιοφωνίας και των προϊσταμένων των τμημάτων και χωρίς, τις περισσότερες φορές, τα τυπικά προσόντα. Οπότε διευθυντής προγράμματος της ραδιοφωνίας τοποθετείται δημοσιογράφος που δεν έχει ιδέα από μουσικά ραδιόφωνα και διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος τοποθετείται μια εκφωνήτρια που επίσης δεν έχει σχέση με μουσικό ραδιόφωνο, σύμφωνα με ομολογία όλων των παραγωγών του προγράμματος.

2. Πως λύνονται τα προβλήματα διεύθυνσης; Με την παρέμβαση σκιωδών προσώπων δίκην διευθυντών που εκτελούν την αποστολή κυβέρνησης και κόμματος.

3. Τοποθέτηση ως παραγωγών, ατόμων που δεν έχουν ειδίκευση, καταργώντας έτσι στην πράξη τις ειδικότητες και τα απαιτούμενα προσόντα για τη θέση εργασίας. Διοικητικοί υπάλληλοι, γραμματείς και άλλοι, ορίζονται μουσικοί παραγωγοί χωρίς καμιά προεκπαίδευση έστω. Κι έτσι στον αέρα ακούγονται «φίδια» κι ακόμα χειρότερα «φίδια» ακούγονται εκτός αέρα (μα αν οι διευθυντές δεν έχουν τα προσόντα πως θα τα απαιτήσουν από τους υφισταμένους, και πως θα κρίνουν τη δουλειά τους;).

4. Οι 8 στους 10 δημοσιογράφους έχουν προαχθεί σε αρχισυντάκτες ή διευθυντές, προκειμένου να δικαιολογείται το σχετικό επίδομα θέσης. Όσοι δεν εντάσσονται ως πρόσωπα ή ως ειδικότητα στο καθεστώς εύνοιας δεν λαμβάνουν «θέση».

5. Τυπικές απαιτήσεις «να μπει τάξη» και να στριμωχτούν οι εργαζόμενοι που δεν δουλεύουν (και από αυτούς έχει η ΕΡΤ, μεταξύ τους και κάποιοι που τώρα έγιναν στελέχη). Τι κάνει μια σωστή διοίκηση; Αξιολογεί με κριτήρια ουσίας, δηλαδή με βάση το παραγόμενο προϊόν, και παίρνει ουσιαστικά μέτρα ένταξης των «αργούντων». Τι κάνει μια διοίκηση που δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει; Τους τσουβαλιάζει όλους και παίρνει μέτρα αυστηρών εφαρμογών του ωραρίου.

Υποτίθεται πως έτσι δουλεύουν όλοι. Το τι παράγεται δεν είναι σε θέση να το κρίνουν γιατί δεν γνωρίζουν. Έτσι οι μουσικοί παραγωγοί που χρειάζεται να βρίσκονται εκτός κτιρίων, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας υποχρεώνονται να βρίσκονται επί οχτάωρο εκεί. Έτσι οι δημοσιογραφικές παραγωγές, στο μεγάλο μέρος τους είναι χωρίς προετοιμασία και με «εγκεκριμένους» καταλόγους «προσκεκλημένων» (Κι αν στην τηλεόραση είναι υποχρεωμένοι να κρατούν τα προσχήματα, στο ραδιόφωνο βλέπεις την εικόνα των πραγματικών προθέσεων και σχεδίων).

6.Αγνοώντας το αντικείμενο και τον τρόπο διοίκησης γεννάνε προβλήματα, τα οποία προσπαθούν να επιλύσουν σε βάρος των εργαζομένων. Κι αν συναντήσουν αντιδράσεις ή αντιστάσεις στοχοποιούν και περιθωριοποιούν τους εργαζόμενους αυτούς.

7.Το ενημερωτικό Πρώτο Πρόγραμμα, στο οποίο έχουν γίνει ουκ ολίγες νέες προσλήψεις, κλείνει τις μεγάλες αργίες και το καλοκαίρι, γιατί δεν έχει προσωπικό. Κι αν κάποιος ακροατής αναζητεί ειδήσεις, ας ψάξει άλλο σταθμό. Αν αυτό δεν λέγεται υπονόμευση, πως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί;

8. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση που δημιουργήθηκε με τις άδειες των εργαζομένων στα ραδιόφωνα. Η διοίκηση (η διοικητική πλευρά) ανακοίνωσε τον Οκτώβριο (τότε το έμαθε;) πως με βάση το νόμο όλες οι άδειες του προσωπικού πρέπει να δοθούν μέχρι 31 Δεκεμβρίου.

Ύστερα και από τη δικαστική απόφαση που ακύρωσε τις προσλήψεις ηχοληπτών και παραγωγών, αν όλοι οι δικαιούμενοι αδειών, κυρίως οι ηχολήπτες, πάρουν άδεια, τα μουσικά ραδιόφωνα θα κλείσουν μέχρι το τέλος του χρόνου. Τι έκανε σε αυτή την περίπτωση η «έμπειρη» διοίκηση (η διευθυντική πλευρά); Κάλεσε τους εργαζόμενους και τους ανακοίνωσε, χωρίς δικαίωμα λόγου και αντιλόγου, πως θα παραμείνουν ανοιχτά το Πρώτο πρόγραμμα και η ΕΡΑσπόρ, και τα άλλα προγράμματα, Δεύτερο, Τρίτο, Κόσμος… θα παίζουν λίστες. Δεν ξέρουν, δεν ρωτάνε κιόλας. Οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν. Ηχολήπτες και παραγωγοί είπαν πως δεν μπορούν να αφήσουν τα προγράμματα να κλείσουν και πως είναι διατεθειμένοι να μην κάνουν χρήση των αδειών τους.

Κατόπιν τούτου ερωτήθηκε το υπουργείο το οποίο απάντησε πως δεν μπορούν να δοθούν οι άδειες τον επόμενο χρόνο αλλά πρέπει να πληρωθούν αν δεν δοθούν. Η διοίκηση αποσιωπά την απάντηση του υπουργείου και αποφασίζει να κλείνουν νωρίτερα τα προγράμματα ώστε να «εξοικονομηθούν» βάρδιες.

Εικόνα αποσύνθεσης

Κι ενώ η διοίκηση αποφάσισε να ταράξει τους εργαζόμενους στη …νομιμότητα ήρθε η νομιμότητα και τους τάραξε όλους συθέμελα, λόγω καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων. Θαυμάσια εικόνα μιας «αριστερής» διοίκησης…

Δύο φορές δικαστήρια ακύρωσαν πράξεις της κι άλλη μία οι ίδιοι υποχρεώθηκαν να ακυρώσουν τον εαυτό τους και τις αποφάσεις τους.

Την πρώτη, ακυρώθηκε η πράξη της διοίκησης να απαιτήσει από τους υπαλλήλους να υπογράψουν δήλωση πως δεν ασκούν εθελοντισμό. (Ακόμα κι αν η διοίκηση ήθελε έτσι να αποτρέψει τη δεύτερη κρυφή απασχόληση, το έκανε με άκυρο τρόπο, πέραν του απαράδεκτου της ουσίας).

Τη δεύτερη, ακυρώθηκε από το δικαστήριο ο διαγωνισμός για την πρόσληψη ηχοληπτών και παραγωγών ραδιοφώνου με οχτάμηνη σύμβαση. Την τρίτη, πρόεδρος και διευθύνοντες έντρομοι «μάζευαν» τις χορηγίες που έκανε η ΕΡΤ, επειδή ήταν «παράνομες» (μετά ενάμιση χρόνο το αντιλήφθηκαν οι «τυπικοί» και «αυστηροί» διοικούντες).

Επί πλέον, η «τυπική» διοίκηση δεν έχει ακόμα κάνει, ενάμιση χρόνο τώρα, εκκαθάριση των δεδουλευμένων ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.

Τελειώνει ο Νοέμβρης και το καλοριφέρ δεν έχει ανάψει στο κτήριο, γιατί δεν υπάρχουν υδραυλικοί να κάνουν τη συντήρηση. Προωθούν άραγε την ανάθεση σε ιδιώτες εργολάβους; Το ίδιο συμβαίνει με τα προβλήματα του κτηρίου, καθώς δεν εμφανίζονται τεχνικοί για τη συντήρηση του.

Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου έπεσε η ψηφιακή πλατφόρμα μέσω της οποίας μεταδίδονται οι ειδήσεις σε άλλες γλώσσες επειδή δεν είχε πληρωθεί ο λογαριασμός.

Φυσικά υπό τέτοιες συνθήκες ούτε λόγος να γίνεται για διάλογο και συνεννόηση μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης. Οι ευνοούμενοι (προσωπικά ή πολιτικά) έχουν αντίστοιχη μεταχείριση σε πολλαπλά επίπεδα ενώ στα μπαρ και τους διαδρόμους σουλατσάρουν άνθρωποι που δεν κάνουν σχεδόν τίποτα.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, και άλλων μικρότερης σημασίας, που όπως είναι φυσικό τα ακολουθούν, είναι ένα κλίμα απαξίωσης του έργου των εργαζομένων από τους διευθυντές και των διευθυνόντων από τους εργαζόμενους.

Υπό αυτές τις συνθήκες πως λύνονται τα προβλήματα; Τα οποία τις περισσότερες φορές δημιουργούνται από την άγνοια των διευθυνόντων. Με διοικητικές αποφάσεις, επιβολή λόγω διευθυντικού δικαιώματος και γενική αμφισβήτηση. Με όποια αποτελέσματα έχει αυτή η κατάσταση στο έργο που παράγεται.

Αυτή εν ολίγοις είναι η ιστορία άλλης μία χαμένης ευκαιρίας για να λειτουργήσει κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα. Είναι μια ιστορία παράλληλη αλλά και σχετική των μνημονίων, του δημοψηφίσματος και της μεγάλης κοροϊδίας που υφιστάμεθα αυτά τα χρόνια.

Είναι η ιστορία, ενός παλιού και ταυτόχρονα σύγχρονου μηχανισμού χειραγώγησης.

Κι ο πρόεδρος;

Τι κάνει, μέσα σε όλα αυτά, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, Διονύσης Τσακνής, από τον οποίον τουλάχιστον υπήρχαν άλλες απαιτήσεις; Τίποτα! Δηλώνει πως δεν ανακατεύεται.

Κρίμα. Δέχεται να παίζει τον ρόλο του προέδρου-φαντάσματος, προσφέροντας το απαραίτητο άλλοθι για το στήσιμο όλου αυτού του παιχνιδιού.

Αλλά, το να κάνεις πως δεν συμμετέχεις δεν σημαίνει κιόλας πως δεν ευθύνεσαι. Και τα πολιτικά κεφάλαια του παρελθόντος δεν συμψηφίζουν για πολύ καιρό τις πράξεις και τις παραλήψεις-συγκαλύψεις του παρόντος!

St. Pauli – H Ιστορία

Yπάρχουν σύλλογοι που υποστηρίζουν ότι είναι κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα και υπάρχουν ομάδες που είναι κάτι πολύ περισσότερο, χωρίς να χρειάζεται να το διαφημίζουν.

Κατά καιρούς το καμάρι της πιο κακόφημης συνοικίας του Αμβούργου, η ομάδα της St. Pauli φτάνει μέχρι τη μεγάλη κατηγορία της Bundesliga, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της ποδοσφαιρικής ιστορίας της βρίσκεται στις χαμηλότερες κατηγορίες του γερμανικού πρωταθλήματος. Έφτασε να παλεύει να ανέβει και πάλι από το περιφερειακό πρωτάθλημα, στην δεύτερη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα, ωστόσο αυτό είναι… λεπτομέρεια! Ουδέποτε το αποτέλεσμα ήταν πρωταρχικός στόχος για οπαδούς και ομάδα. Σύμφωνα δε με πρόσφατη έρευνα, αποδείχθηκε ότι υπάρχουν περισσότεροι από 11 εκατομμύρια φίλοι της μικρής ομάδας του Αμβούργου, αριθμός που την κατατάσσει στις δημοφιλέστερες της Γερμανίας και ίσως στις πιο αγαπητές ομάδες του πλανήτη!

Το μυστικό της επιτυχίας της St. Pauli, που έχει ως – εναλλακτικό – σήμα τη νεκροκεφαλή και μότο το «δεν ιδρύθηκε πριν το 1910», βρίσκεται στο DNA της. Η αλήθεια είναι ουδέποτε έμοιαζε με τους υπόλοιπους γερμανικούς συλλόγους και αυτό άρεσε. Το κατάστημα με τα αναμνηστικά είδη της St. Pauli μοιάζει περισσότερο με… δισκάδικο, το επίσημο περιοδικό της ομάδας φιλοξενεί θέματα που αφορούν τις τέχνες, την πολιτική και τη λογοτεχνία, σχεδόν οτιδήποτε πλην του ποδοσφαίρου, ενώ κατά τη διάρκεια της εισόδου των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούγεται το «σκληρό» ροκ κομμάτι των AC/DC «Hell’s Bells» («Οι καμπάνες της Κόλασης»).

Οι παράγοντες, οι παίκτες και ο εκάστοτε προπονητής της ένιωθαν πάντα περήφανοι που έμεναν στο St. Pauli και αυτό είναι το στοιχείο που έχει κάνει την ομάδα τόσο αγαπητή στους κατοίκους του… κακόφημου προαστίου του Αμβούργου που είναι διάσημο για τους οίκους ανοχής, τα καμπαρέ του, αλλά και την έντονη πολιτική του δραστηριότητα που φουντώνει την δεκαετία του 80′ όταν η οδός Haffenstrasse που διασχίζει το λιμάνι θα προστατευτεί από το αναρχικό κίνημα που δρα ενάντια στην λαίλαπα της ανοικοδόμησης και του Real Estate. Είναι εκείνη ακριβώς η εποχή, που τα κοινόβια της περιοχής θα δεχθούν αναίτιες επιθέσεις από τους μπάτσους με το πρόσχημα ότι εκεί κρύβονται μέλη της RAF. Η βάση των οπαδών της St. Pauli που προέρχεται από τα κάτω, θα κερδίσει αυτή τη σημαντική νίκη και το λιμάνι μέχρι σήμερα παραμένει αναλλοίωτο σ’ ότι αφορά τη γειτονιά. Το «Millerntor», το γραφικό γήπεδο της ομάδας, είναι μια από τις πλέον καυτές έδρες της Γερμανίας και οποιαδήποτε ομάδα το επισκέπτεται περνάει εφιαλτικά 90 λεπτά. Χτισμένο κοντά στην Reeperban, έναν δρόμο στον οποίο απαγορεύεται η είσοδος σε όσους είναι κάτω των 18 ετών.

Η Reeperban είναι γνωστή ως «το αμαρτωλό μίλι», αφού εκεί εδρεύουν οίκοι ανοχής, ντισκοτέκ, εκατοντάδες μπαρ, στριπτιτζάδικα, καταστήματα ερωτικών βοηθημάτων, ακόμη και μουσείο αφιερωμένο αποκλειστικά στο σεξ. Από το 2005 μάλιστα, η Reeperban έχει το προνόμιο να διαθέτει το θέατρο «Safari», το μοναδικό πια στη Γερμανία στο οποίο πραγματοποιείται ζωντανό σεξ επί σκηνής! Εκεί βρήκαν σκηνή και ακροατήριο οι Μπιτλς στις αρχές της δεκαετίας του ’60 προτού αποκτήσουν την παγκόσμια φήμη που τους ακολουθεί μέχρι σήμερα. Μάλιστα οι ιστορίες από το πέρασμα των Σκαθαριών από το St. Pauli έχουν γίνει θρύλοι, όπως το τραγούδι του Τζον Λένον που φορούσε μόνο το εσώρουχό του και εκείνο του Τζορτζ Χάρισον που φορούσε ως κολάρο το πλαστικό κάθισμα της τουαλέτας!!!

Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν, το γεγονός ότι το φανατικό κοινό της St. Pauli προέρχεται από αυτά τα…αμαρτωλά σοκάκια.

Κι όμως, εκτός από τους ανθρώπους της νύχτας, η St. Pauli έχει καταφέρει να προσεγγίσει πολλές ακόμη περιθωριοποιημένες και πολιτικοποιημένες κατηγορίες: είναι πανκ, αριστεροί, αναρχικοί και αριστεριστές, αντιναζιστές και αντιρατσιστές, αντιομοφοβικοί, αντισεξιστές. Είναι οι πρωτοστάτες σχεδόν κάθε πολιτική διαδήλωση στο Αμβούργο και όχι μόνο, αφού υπάρχουν περισσότερα από 100 αναγνωρισμένα κλαμπ φίλων της St. Pauli σε όλο τον κόσμο.

Τη δεκαετία του ’80 η St. Pauli είχε τερματοφύλακα τον Volker Ippig, ο οποίος έμενε σε οίκημα που τελούσε υπό κατάληψη, ενώ για έξι μήνες είχε παρατήσει το ποδόσφαιρο προκειμένου να προσφέρει εθελοντική εργασία στη σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο πόλεμο Νικαράγουα. Στην ομάδα του Αμβούργου ξεκίνησε την καριέρα του και ο Ιβάν Κλάσνιτς που διέπρεψε στη Βέρντερ Βρέμης, ενώ από το St. Pauli πέρασε και ο πρώην τερματοφύλακας του Ηρακλή, και πρωταθλητής Γερμανίας με την Καϊζερσλάουτερν και τη Βέρντερ Ράινκε.

Πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, τον Φεβρουάριο του 2002, η St. Pauli είχε κερδίσει την Μπάγερν Μονάχου με 2-1 για το πρωτάθλημα! Τότε τυπώθηκαν και έγιναν ανάρπαστα αμέσως, χιλιάδες μπλουζάκια που ανέγραφαν κάτω από τη νεκροκεφαλή-έμβλημα τη φράση «η ομάδα που νίκησε αυτήν που κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο»!

Παρόλα αυτά η St. Pauli υποβιβάστηκε και αμέσως μετά εξέπεσε στο περιφερειακό πρωτάθλημα αντιμετωπίσε σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα. Την προεδρία του συλλόγου και την αποστολή να τον βγάλει από την κρίση ανέλαβε ο Κορνέλιους Λίτμαν, ο οποίος κάποτε ήταν πρωταγωνιστής σε καμπαρέ ομοφυλόφιλων, ενώ αργότερα είχε προκαλέσει σάλο αποκαλύπτοντας ότι είχε συνάψει δεσμό με ποδοσφαιριστή της Bundesliga! Τώρα είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας έχοντας στην ιδιοκτησία του αρκετά θέατρα και ένα καμπαρέ.

«Ημουν πάντα οπαδός της St. Pauli» λέει ο «Κόρνι», όπως αποκαλείται χαϊδευτικά από τον απλό κόσμο, και εξηγεί: «Ακόμη και τώρα που είμαι πρόεδρος της ομάδας πιστεύω ότι είμαι ουσιαστικά πρόεδρος των οπαδών μας, καθώς αυτοί αποτελούν το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο μας». Πράγματι, κατά μέσο όρο 30.000 φίλαθλοι γεμίζουν κάθε δεύτερη εβδομάδα το «Millerntor», ενώ όταν η ομάδα κινδύνεψε με χρεοκοπία τυπώθηκαν εκ νέου μπλουζάκια τα οποία έγιναν επίσης συλλεκτικά (σήμερα πωλούνται έναντι περίπου 15-20 ευρώ στα διαδικτυακά δημοπρατήρια) και έφεραν εκτός από το σήμα της St. Pauli τη λέξη «Retter» (= Σωτήρας). Σε διάστημα 6 εβδομάδων πουλήθηκαν και τα 140.000 μπλουζάκια που κυκλοφόρησαν.

Τον Απρίλιο του 2004 κυκλοφόρησε η είδηση ότι η St. Pauli συμφώνησε με την πολυεθνική εταιρεία Microsoft του πιο πλούσιου ανθρώπου του πλανήτη Μπιλ Γκέιτς να δίνει 50 εκατ. ευρώ ετησίως ως χορηγία! «Ο Γκέιτς ξεκίνησε από μια αποθήκη και έγινε παγκόσμιος κολοσσός, η St. Pauli από το περιφερειακό πρωτάθλημα στοχεύει στο Τσάμπιονς Λιγκ»ανέφερε η σχετική είδηση, ωστόσο η σωτηρία αποδείχθηκε πρωταπριλιάτικο αστείο! Το χιούμορ των φίλων της ομάδας του Αμβούργου φάνηκε στα μηνύματα που έστελναν την επομένη της φάρσας:

«Δεν πειράζει, δεν θα φέρουμε τον Μακάι στο γήπεδο για να παίζει, αλλά μπορούμε να του αγοράσουμε εισιτήρια και να έρθει στο πέταλο να δει πως παίζεται το πραγματικό ποδόσφαιρο» έγραφε μια φίλη της St. Pauli και θαυμάστρια του ποδοσφαιριστή, ενώ ένας άλλος πρότεινε να ξεκινήσει πόλεμος εναντίον της Microsoft που εκφράζει την παγκοσμιοποίηση και να αλλάξουν όλα τα υπολογιστικά συστήματα της ομάδας σε… Linux (πρόγραμμα ανταγωνιστικό των Windows).

Στις ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα, οι άνθρωποί της θα φορέσουν έναν κόκκινο, αγιοβασιλιάτικο σκούφο στη νεκροκεφαλή-έμβλημα της ομάδας, και θα τραγουδήσουν το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο τραγούδι «Santa Klaus’s coming to town» μεταποιημένο σε «Santa Pauli’s coming to town» θέλοντας να στείλουν μήνυμα ελπίδας και αγάπης στους συνανθρώπους τους. Παρ’ όλα αυτά στα βίντεο θα κοροϊδέψουν τον Άγιο Βασίλη. Θα τον ρίξουν στο έδαφος, πότε με μια μπάλα στο κεφάλι και πότε με σκληρά τάκλιν. Και από δώρα, άλλο τίποτα! Στο παρελθόν η St. Pauli έχει κάνει προετοιμασία στην Κούβα.

Εκεί οι παράγοντες, ποδοσφαιριστές και προπονητές αντιμετώπισαν τη σκληρή πραγματικότητα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι κάτοικοι του νησιού σε ότι αφορά το νερό. Ετσι αποφάσισαν να βοηθήσουν και σε συνεργασία με το πάντα πρόθυμο κοινό τους έθεσαν σε εφαρμογή το πρόγραμμα «Viva con aqua de Sankt Pauli» – μια καμπάνια από την οποία συλλέγονται χρήματα για την υδροδότηση σχολείων της Κούβας με πόσιμο νερό. Το πρόγραμμα πλέον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο καθώς έχει επεκταθεί σε χώρες της Αφρικής, ενώ πρόσφατα ξεκίνησαν έργα και στο Νεπάλ! Παράλληλα ξεκίνησε η λειτουργία μουσείου κάτω από τις κερκίδες, σε μια ακόμη νίκη του κόσμου ενάντια στην πρόθεση της πολιτείας να στεγάσει στον ίδιο χώρο ένα αστυνομικό τμήμα! Μια από τις μακροχρόνιες δράσεις θεωρείται και η κίνηση του να προπονούνται δωρεάν σε ειδικές Ακαδημίες, παιδιά μικρής ηλικίας, των οποίων οι γονείς αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Χαρακτηριστικές μάχες με την πολιτεία δόθηκαν και για τους πρόσφυγες που έφτασαν το 2013 στο Αμβούργο από τη μακρινή Λαμπεντούζα. Πλέον όχι μόνο έχουν φτιάξει την ζωή τους, αλλά έχουν δημιουργήσει και δική τους ποδοσφαιρική ομάδα. Προπύργιο για τους οπαδούς αποτελεί ίσως η αρχαιότερη κατάληψη της Ευρώπης. Της θρυλικής Rote Flora που εδώ και 25 χρόνια αντιστέκεται στα σχέδια του ιδιοκτήτη για εκκένωση και την δημιουργία στη θέση της, ενός εμπορικού κέντρου, με θέσεις πάρκινγκ και κινηματογράφους.

Τις «μαύρες» νύχτες της St. Pauli, εκείνες τις βραδιές που υποβιβάζεται ή γνωρίζει μια μεγάλη ήττα οι οίκοι ανοχής και αρκετά μπαρ της περιοχής παραμένουν κλειστά σε ένδειξη συμπαράστασης, στον μοναδικό σύλλογο που δείχνει και με έργα ότι είναι κάτι παραπάνω από μια απλή ποδοσφαιρική ομάδα. Από την ίδια την ομάδα όμως θα γίνει πάρτι…υποβιβασμού, δείγμα αγάπης και αφοσίωσης στον σύλλογο της γειτονιάς.

Πρόπερσι, η ομάδα μας εξασφάλισε την παραμονή της στην κατηγορία στην προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, ενώ τον Μάρτιο του 2013 ξεκίνησε την λειτουργία του και το κλαμπ της Θεσσαλονίκης με την επωνυμία St. Pauli Thessaloniki Club που έχει πραγματοποιήσει ήδη τρεις εκδρομές στο Αμβούργο (φέτος σε συνεργασία με τους Skinheads, ταξίδεψε και στο Duisburg για εκτός έδρας παιχνίδι) και καθιέρωσε το Anti-Tournament το οποίο έχει διοργανωθεί τρεις συνεχόμενες χρονιές.

Το 2014, η St. Pauli κατάφερε μέχρι και τεσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος να βρίσκεται δυνατά στο κόλπο της ανόδου στην Bundesliga, όμως τα ανεπιτυχή αποτελέσματα στην έδρα της, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη μη επίτευξη του στόχου. Πέρσι, δύο αγωνιστικές πριν από το τέλος, πάλεψε για την σωτηρία της και με οδηγο τον Ewald Lienen τα κατάφερε, ενώ φέτος θα τερματίσει στην 4η θέση . Ας είναι όπως έχουμε πει και στο παρελόν, δεν ξενερώνουμε ποτέ και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι για εμάς αυτοσκοπός. Άλλα πράγματα είναι αυτά που μας οδηγούν στο πλάι του πιο μεγάλου κλαμπ στον κόσμο.

Viva St. Pauli λοιπόν…

Πηγή:stpaulithess

Ασυνόδευτα Προσφυγόπουλα: Η πολιτική και πολιτισμι κή «ξεφτίλα» της Δύσης

Από τον Γιώργο Μουργή

Την ώρα που η Europol κάνει λόγο για 10.000 εξαφανίσεις ασυνόδευτων προσφυγόπουλων τους τελευταίους 24 μήνες, η υπηρεσία διαχείρισης στέγασης αιτούντων άσυλο και ασυνόδευτων ανηλίκων του δικού μας Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης δεν αποκλείει ο αριθμός αυτός να «είναι μεγαλύτερος στην πραγματικότητα». Ενώ ανήλικοι πρόσφυγες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις οικογένειές τους σε εμπόλεμες περιοχές, στο τραγικό φαινόμενο αποχωρισμού προστίθενται και τα παιδιά που χάνουν τους γονείς τους «στο δρόμο προς την Εσπερία», εκεί που τα ναυάγια ξεκληρίζουν ολόκληρες φαμίλιες.

Η Europol αναφέρεται «σε ασυνόδευτα παιδιά που ενώ είχαν καταγραφεί από τις Αρχές των κρατών, στη συνέχεια ήταν δύσκολο έως αδύνατο να εντοπιστούν ξανά».

Το δίκτυο «Missing Children Europe», σε έκθεση του επιμένει ότι ο αριθμός των χαμένων προσφυγόπουλων είναι πολύ μεγαλύτερος από 10.000, καθώς παρουσιάζει στοιχεία όπως τα έχει συλλέξει από ευρωπαϊκές Αρχές, ενώ ταυτόχρονα συγκλονιστική είναι η αποκάλυψη της έκθεσης πως: «ένα στα δύο ασυνόδευτα χάνεται από χώρους υποδοχής σε διάφορες χώρες».

Στη χώρα μας μεταξύ 2014 και 2015 δηλώθηκαν 1.481 εξαφανίσεις και βρέθηκαν 385 παιδιά. Στην Ιταλία έχουν εξαφανιστεί 5.000 παιδιά, στη Σουηδία 1.000, στη Γερμανία οι αρμόδιες αρχές θεωρούν εξαφανισμένα περίπου 4.500 ασυνόδευτα και στη Μ. Βρετανία η Μονάδα ελέγχου ασύλου αναφέρει το απίστευτο ποσοστό που αγγίζει το 60% των ασυνόδευτων ανηλίκων που φιλοξενούνται στα Κέντρα Κοινωνικής Φροντίδας της χώρας. Ηλικιακά τα παιδιά που εξαφανίζονται είναι 15-18 ετών, με ένα μικρό ποσοστό μεταξύ 10-14 ετών, ενώ ελάχιστο είναι το ποσοστό για παιδιά μικρότερα των 10 ετών.

Ο «’Ελληνας Συνήγορος του Παιδιού» μαζί με έντεκα ομόλογους θεσμούς, δημοσιοποίησαν, τον περασμένο Ιανουάριο, στην έκθεση Ευρωπαίων Συνηγόρων σοκαριστικά συμπεράσματα: «Η Ευρώπη παραβιάζει τις θεμελιώδεις αρχές των δικαιωμάτων των παιδιών και αδυνατεί να προστατεύσει αυτά που ταξιδεύουν και βρίσκονται σε κίνδυνο εμπορίας ή παράνομης διακίνησης, εκμετάλλευσης, ασθενειών και αποχωρισμού από την οικογένεια. Τα παιδιά συχνά αντιμετωπίζουν υποσιτισμό, σωματική και ψυχική ταλαιπωρία, προβλήματα υγείας. Ακόμη και όταν έχουν φτάσει στη χώρα προορισμού, δε διασφαλίζεται η πρόσβασή τους σε ασφαλές περιβάλλον διαβίωσης, στην εκπαίδευση και σε δομές ψυχολογικής υποστήριξης. Τα παιδιά μένουν σε ασταθές περιβάλλον για πάρα πολύ καιρό, κάτι που τα εμποδίζει να επανακάμψουν από όσα έχουν υποστεί. Στην ευρωπαϊκή αντίληψη η αυξημένη εισροή προσφύγων δημιουργεί ανησυχία, τα παιδιά είναι απλώς µια υποσημείωση! Ελάχιστη προσοχή δίνεται στις διαδικασίες ασύλου, τους συνοριακούς ελέγχους και την ανθρωπιστική βοήθεια. Τα παιδιά είναι πρακτικά αόρατα στις δράσεις της Ε.Ε.».

Η ταυτοποίηση ανήλικων προσφύγων αποτελεί άλλο ένα αγκάθι, αφού πολλά παιδιά δηλώνουν ενήλικες ώστε να περάσουν πιο γρήγορα στη χώρα και να αφεθούν ελεύθεροι ή να κατευθυνθούν στα hot spots και όχι σε ξενώνες φιλοξενίας ανηλίκων. Η χώρα μας δεν αποτελεί επιθυμητό τελικό προορισμό, αλλά στάση μιας και στόχος των παιδιών είναι να φτάσουν στην Κεντρική Ευρώπη. Οι ιστορίες των ασυνόδευτων ανηλίκων για το «προσωπικό τους ταξίδι» ξεπερνούν πολλές φορές τα όρια της φαντασίας, γυρνώντας το χρόνο πίσω σε σκοτεινές εποχές . Το Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων παρουσίασε πρόσφατα μια ολοκληρωμένη έρευνα- ρεπορτάζ αυτού του σκοτεινού κομματιού της σημερινής προσφυγικής κρίσης, για τις αθώες παιδικές ψυχές- θύματα που βρέθηκαν μόνα και απροστάτευτα στον δικό μας δήθεν «πολιτισμένο δυτικό κόσμο». Στα συγκλονιστικά στοιχεία προστίθενται αυτά του Γερμανικού Επιμελητηρίου Ψυχοθεραπευτών όπου μεταξύ άλλων καταγράφουν ότι το 40% των παιδιών έχει πέσει θύμα σωματικής βίας, ενώ το ποσοστό αυτό αυξάνεται δραματικά στα ασυνόδευτα προσφυγοπούλα.

Το αραβικό Journal of Psychiatry, επίσης, παρουσιάζει το μετατραυματικό στρες ως μόνιμη ανεπανόρθωτη ψυχολογική διαταραχή για τα παιδιά που βίωσαν τη συναισθηματική και φυσική απώλεια της οικογένειας τους. Το άρθρο 22 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού των Ηνωμένων Εθνών ενώ προβλέπει ότι: «ένα παιδί, το οποίο επιζητά να αποκτήσει το νομικό καθεστώς του πρόσφυγα ή που θεωρείται πρόσφυγας- είτε αυτό είναι μόνο είτε συνοδεύεται από τους γονείς του ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο- πρέπει να χαίρει της κατάλληλης προστασίας και ανθρωπιστικής βοήθειας», η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση το έχει γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων της αστικής γραφειοκρατίας της, αδιαφορώντας πλήρως για τις ολέθριες συνέπειες στην ύπαρξη αυτών των παιδιών!

Κανένα ίχνος σεβασμού στην ανθρώπινη αξία ακόμα και για εκείνα τα ανήλικα που έπεσαν θύματα ενός αναίτιου εμφυλίου που υποδαύλισαν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες μαζί με την αμερικανική. Η αναλγησία στο έπακρον. Η πολιτική και πολιτισμική «ξεφτίλα» της Ευρώπης φθάνει σε τέτοιο σημείο πλέον, ώστε τα ασυνόδευτα του πολέμου με επιδεικτική αδιαφορία να αφήνονται στην τύχη τους…

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 12.11.2016