…νεΝΑΤΟνικήκαμεν! – του Νίκου Μπογιόπουλου

TSIPRAS-NATO.png
• 11 Ιουλιου 2018

Πρώτον: Η Ελλάδα, ικανοποίησε και επισήμως σήμερα την επιθυμία των ΗΠΑ για πρόσκληση των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Δεύτερο: Η Ελλάδα με την απέλαση των Ρώσων διπλωματών – όλως τυχαίως δημοσιοποιήθηκε σήμερα, ανήμερα της συνόδου του ΝΑΤΟ – κοινοποίησε την έτσι κι αλλιώς δεδομένη θέση της υπέρ των Αμερικανών στο πλαίσιο των ενδοιμπεριαλιστικών  ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας.

Τρίτο: Η Ελλάδα έλαβε για μια ακόμα φορά το δεύτερο βραβείο του ΝΑΤΟικότερου των ΝΑΤΟικών παγκοσμίως καθώς είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες ΝΑΤΟικές δαπάνες μετά τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο της ευγενικής αυτής συμμαχίας. Για την ακρίβεια, η Ελλάδα έλαβε το πρώτο βραβείο, αφού οι Αμερικάνοι στην ουσία χρηματοδοτούν το δικό τους μαγαζί.

Το συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση φόρεσε σήμερα την αμερικανική στολή της, και μάλιστα την πιο πλουμιστή με την οποία θα μπορούσε να παρευρεθεί κυβέρνηση («αριστερή» – μην το ξεχνάμε) σε ΝΑΤΟική σύνοδο.

Αυτά, βέβαια, τα «βάζει ο Τσίπρας την αμερικανική στολή του», είναι κακόβουλα αφού δεν λαμβάνουν υπόψη τόσο τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι ακολουθεί «ανεξάρτητη» και «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική, όσο και την τοποθέτηση του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα, του κ.Πάιατ, ο οποίος μας έχει εξηγήσει ότι όλα αυτά καθιστούν την Ελλάδα… «γεωπολιτικό μεντεσέ» στην περιοχή.

Προφανώς – το εγγυάται αυτό ο «αριστερός» χαρακτήρας της κυβερνήσεως – ο «μεντεσές» έχει λαδωθεί να δουλεύει υπέρ των ελληνικών και λαϊκών συμφερόντων και ουχί των αμερικανικών…

 

Link – Ημερόδρομος

Advertisements

Μια Ματιά στο Ελεύθερο Λογισμικό…

Η έννοια του ελεύθερου λογισμικού προκαλεί κάποιες συγχύσεις στους περισσότερους από εμάς. Το Ελεύθερο Λογισμικό (Free Software) είναι ζήτημα ελευθερίας και όχι τιμής. Για να γίνει πιο αντιληπτό ας σκεφτούμε το «ελεύθερο» όπως στην «ελευθερία του λόγου» και όχι σαν δωρεάν όπως «δωρεάν» μπύρα. Στην αγγλική γλώσσα, που οι λέξεις ελεύθερος και δωρεάν είναι ίδιες (free), η φράση «free speech not free beer» ξεκαθαρίζει αυτή τη σύγχυση, αλλά δηλώνει και την ουσία της έννοιας του ελεύθερου λογισμικού.

Ειδικά το ελεύθερο λογισμικό δίνει στους χρήστες τέσσερις (4) ουσιώδεις ελευθερίες:

  • την ελευθερία να εκτελείς («τρέχεις») ένα πρόγραμμα για οποιοδήποτε σκοπό (ελευθερία 0).
  • την ελευθερία να μελετάς πως δουλεύει ένα πρόγραμμα και να το τροποποιείς έτσι ώστε να το προσαρμόζεις στις ανάγκες σου (ελευθερία 1). Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι απαραίτητη.
  • την ελευθερία να διαμοιράζεις αντίγραφα του βοηθώντας έτσι το διπλανό σου (ελευθερία 2).
  • την ελευθερία να διαμοιράζεις τις τροποποιημένες εκδόσεις του σε άλλους (ελευθερία 3). Κάνοντας αυτό δίνεις την δυνατότητα στην κοινότητα να ωφεληθεί από τις τροποποιήσεις σου. Η πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα είναι –και πάλι– απαραίτητη.

Ο φορέας που ξεκίνησε την έννοια του ελεύθερου λογισμικού είναι το Free Software Foundation (FSF) (Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού) και ιδρύθηκε από τον Richard Stallman. Ο Stallman τη δεκαετία του ’70 εργαζόταν στο εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης (Artificial Intelligence) του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης (MIT) όντας μέλος μιας κοινότητας που διαμοιραζόταν το λογισμικό ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, που υπήρξε εξέλιξη στις δυνατότητες των υπολογιστικών συστημάτων, πολλές εταιρίες στην Αμερική στην ουσία διεμβόλισαν αυτή την κοινότητα αφού προσέλαβαν τους περισσότερους από αυτούς και στη συνέχεια ενσωμάτωσαν το λειτουργικό σύστημα (είναι το λογισμικό του ηλεκτρονικού υπολογιστή που είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση και τον συντονισμό των εργασιών, καθώς και την κατανομή των διαθέσιμων πόρων του) τους αλλά και τις εφαρμογές λογισμικού (applications) στα υπολογιστικά τους συστήματα.

Αποτέλεσμα ήταν το λογισμικό να περάσει πλέον σε μια ιδιόκτητη κατάσταση εμποδίζοντας έτσι τις τροποποιήσεις, αλλά και την ανάπτυξη νέων (για την εποχή) τεχνολογιών. Οι εταιρίες, πλέον, είχαν πλήρη δικαιώματα πάνω στο λογισμικό τους και επομένως και πάνω στους χρήστες. Την εποχή εκείνη οι υπολογιστές δεν ήταν διαδεδομένοι στο βαθμό που είναι σήμερα και κάτι τέτοιο ήταν σημαντικό, αφού επιβλήθηκαν πάνω σε μια πολύ περιορισμένη κοινότητα που ως επί το πλείστον παρήγαγε λογισμικό.

Η ιδέα του ιδιόκτητου λογισμικού (proprietary software) είναι αντικοινωνική, ανήθικη και πολύ απλά λάθος. Σε όσους αυτό φαίνεται περίεργο μπορούν να έχουν στο νου τους ότι η χρήση των υπολογιστών τους (και σήμερα όχι μόνο τότε) θα γίνεται πάντα με τους κανόνες που οι εταιρείες λογισμικού τους επιβάλουν. Ακόμα χειρότερη είναι και η προσπάθεια των εταιρειών λογισμικού να πείσουν τους χρήστες, την κοινωνία γενικά, ότι αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίζουν το λογισμικό (δηλαδή με περιορισμούς βάσει πατεντών, ανικανότητα τροποποιήσεων και φυσικά καταβολής αντιτίμου).

Οι εταιρίες λογισμικού άρχισαν να μιλούν για «επιβολή των δικαιωμάτων τους» πάνω στο λογισμικό και για πάταξη της «πειρατείας» προσπαθώντας έτσι να αποπροσανατολίσουν αφού στην ουσία πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβονται πολλά που δε λέγονται.

Το «φυσικό δικαίωμα» (natural right) πάνω στο λογισμικό που ευαγγελίζονται, είναι τελείως διαφορετικό από τα πνευματικά δικαιώματα (copyright). Η έννοια αλλά και η ουσία των φυσικών δικαιωμάτων είναι τελείως αντίθετη, με τα νομικά δικαιώματα που στηρίζονται πάνω σε εφαρμοσμένους από τις κυβερνήσεις νόμους που εμποδίζουν τους χρήστες να μοιράζονται και να αντιγράφουν το λογισμικό, δημιουργώντας έτσι μονοπωλιακές καταστάσεις στη χρήση του.

Επίσης, ο έλεγχος του τί μπορεί να κάνει ένα πρόγραμμα, βρίσκεται καθαρά στο τί επιλέγει μια εταιρεία να προσφέρει. Είναι σαν να λέμε ότι αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο, αλλά η αυτοκινητοβιομηχανία που το παρήγαγε δε βάζει φώτα, έτσι ώστε να υποχρεώνει τους οδηγούς να οδηγούν μόνο την ημέρα… Από την άλλη, οι εταιρείες ισχυρίστηκαν ότι δεν θα μπορούσε να παραχθεί χρήσιμο λογισμικό χωρίς αυτές. Αυτός είναι ένας μύθος που βέβαια καταρρίφθηκε από την παραγωγή ελεύθερου λογισμικού σε όλους τους τομείς χρησιμότητας (κειμενογράφοι, φυλλομετρητές, εφαρμογές επεξεργασίας εικόνας/ήχου, βάσεις δεδομένων, εξυπηρετητές ιστού (web servers) κ.ά.) με μεγάλη επιτυχία αλλά το κυριότερο στο λογισμικό, αξιοπιστία.

Οι χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών πρέπει να είναι ελεύθεροι να τροποποιούν το λογισμικό έτσι ώστε να καλύπτουν της ανάγκες τους και ελεύθεροι να το διαμοιράζουν, επειδή το να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας είναι μία από τις βάσεις της ανθρώπινης συναναστροφής και συνύπαρξης.

Με λίγη από την διορατικότητα που αναφέρεται παραπάνω, για το πού και πώς θέλουν οι μεγάλες εταιρείες λογισμικού να μας «πάνε», αλλά και να μας κάνουν να σκεφτόμαστε, ανακοινώθηκε το 1983 το έργο (project) GNU, ένα πλήρες ελεύθερο λειτουργικό σύστημα, ακρωνύμιο για το «Gnu’s Not Unix», ελεύθερο εναλλακτικό του λειτουργικού συστήματος Unix που ήδη είχε περάσει στη φάση του μη ελεύθερου λογισμικού. Για να διασφαλιστούν οι τέσσερις παραπάνω αναφερθείσες ελευθερίες στο λογισμικό, συντάχθηκε η άδεια χρήσης GNU General Public Licence (GPL). H άδεια GPL εισήγαγε ένα νέο τύπο αδειών χρήσης, τις copyleft, σε αντιδιαστολή με την εμπορική copyright, που επιτρέπει την χρήση, τροποποίηση και διανομή ενός πνευματικού έργου, με τον περιορισμό ότι κάθε αντίγραφο ή παράγωγο έργο θα διανέμεται με την ίδια άδεια χρήσης, παραχωρώντας τις ίδιες ελευθερίες.

Αναφέρθηκε παραπάνω σαν συστατικό των ελευθεριών του ελεύθερου λογισμικού η αναγκαιότητα ύπαρξης του πηγαίου κώδικα. Ο πηγαίος κώδικας (source code) είναι εντολές ή δηλώσεις σε κάποια, ευανάγνωστη από τον άνθρωπο, γλώσσα προγραμματισμού και χρειάζονται για να μετατραπεί το πρόγραμμα από αναγνώσιμη μορφή σε μια ή περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού σε εκτελέσιμη μορφή, τη μορφή δηλαδή που κάνει τον υπολογιστή να εκτελεί το πρόγραμμα. Ο ανοιχτός κώδικας (open source) είναι απαραίτητος για την μελέτη και τροποποίηση του προγράμματος έτσι ώστε να προσαρμοστεί στις ανάγκες του χρήστη.

Ο ανοικτός κώδικας στο λογισμικό δεν σημαίνει ότι απαραίτητα το λογισμικό είναι και ελεύθερο. Το λογισμικό ανοικτού κώδικα σε περίπτωση που δεν έχει άδεια χρήσης GPL, να είναι δηλαδή ελεύθερο λογισμικό, συνοδεύεται από άλλη άδεια χρήσης που ενδεχομένως να μην προάγει τις τέσσερις ελευθερίες του ελεύθερου λογισμικού. Έτσι κι αλλιώς η έννοια «ανοικτός» δεν είναι ταυτόσημη του «ελεύθερος».

Το ελεύθερο λογισμικό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και μη-εμπορικό. Μπορεί να είναι διαθέσιμο για εμπορική χρήση, εμπορική ανάπτυξη και εμπορική διανομή. Η εμπορική ανάπτυξη του ελεύθερου λογισμικού δεν είναι πια κάτι ασυνήθιστο, και το εμπορικό ελεύθερο λογισμικό είναι σημαντικό, γιατί δίνεται η δυνατότητα περισσότεροι να χρησιμοποιούν τη GPL ή μια copyleft άδεια, πόσο μάλλον εταιρείες που μεταβάλλουν την πολιτική τους πάνω στην παραγωγή και την ανάπτυξη του λογισμικού. Μπορεί κάποιος να έχει πληρώσει για να προμηθευτεί αντίγραφο ελεύθερου λογισμικού ή να το προμηθευτεί χωρίς χρέωση, αλλά άσχετα με τον τρόπο που το έχει αποκτήσει μπορεί πάντα ελεύθερα να το τροποποιήσει ή να το αντιγράψει, ακόμα και να διαθέσει αντίγραφα έναντι αντιτίμου. Το αντίτιμο σε αυτή την περίπτωση μπορεί είναι μια καλή ευκαιρία για τη συλλογή χρημάτων που ενδεχομένως μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη νέου ελεύθερου λογισμικού.

Στον κόσμο που ζούμε η έννοια του ελεύθερου λογισμικού φαντάζει σε κάποιους αφέλεια και σε κάποιους προκαλεί καχυποψία. Έχοντας καταληφθεί κάποιοι από την επιθυμία –και ίσως από την αγωνία– για μια ελεύθερη κοινοτική ζωή, –όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δεν θα είναι δούναι και λαβείν, αλλά θα γίνουν εφαλτήριο για την επιστροφή στη συνεργασία–, δεν διακρίνουν πάντα τις λεπτομέρειες και τις απαιτήσεις, που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο αντίληψης του περιβάλλοντος μας.

Το ελεύθερο λογισμικό δεν ήρθε για να έχουμε «τσάμπα» εφαρμογές, αλλά για να επανεκτιμήσουμε κάποιες αξίες. Το λογισμικό είναι προσωπική εργασία και το ελεύθερο λογισμικό μια συνεργασία. Υπάρχουν πολλοί που διακρίνονται από απληστία και θέλουν ο,τιδήποτε ζωντανό και δυναμικό να το εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος, αυτό όμως δε σημαίνει ότι το όλο εγχείρημα δεν έχει χαρακτηριστικά ανθρώπινης συνεργασίας και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Εννοείται, ότι το γεγονός πως οι πολυεθνικές αναζητούν πόρους για την άπληστη ύπαρξή τους, την αύξηση της εξουσίας τους και την οικονομική τους ανάπτυξη, πρέπει σε κάθε περίπτωση να μας βρίσκει αντιμέτωπους.

Π.

Πηγές:
http://www.fsf.org
http://www.gnu.org

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 104, Απρίλιος 2011

Το διάβασα από anarchypress

 

 

Δύο συνεντεύξεις του Γιώργου Μπαντής – γιατί η μπάλα δεν είναι μόνο για τα κέρδη της ολιγαρχίας

Συνέντευξη Γιώργος Μπαντής: O αθλητισμός έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο

Συνέντευξη-Εισαγωγικό σημείωμα: Ελιάνα Καναβέλη, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας

«Τα λίγα πράγματα που γνωρίζω για την ηθική, τα έμαθα σε ποδοσφαιρικά γήπεδα και θεατρικές σκηνές, αυτά είναι τα πραγματικά μου πανεπιστήμια»
Αλμπέρ Καμύ

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και συχνότερα, αθλητές επιλέγουν να μιλήσουν ανοιχτά και δημόσια για διάφορα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που απασχολούν το εγχώριο συγκείμενο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μας είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους κινήσεις, και αυτό μόνο ικανοποίηση και ελπίδες μπορεί να δημιουργήσει. Πιο συγκεκριμένα, ένας μεγάλος σχετικά αριθμός προσωπικοτήτων του αθλητισμού (ποδοσφαιριστές, καλαθοσφαιριστές, προπονητές, διαιτητές, παλαίμαχοι) υπέγραψε ένα κείμενο αλληλεγγύης, το οποίο συντάχθηκε με πρωτοβουλία του Γιώργου Μπαντή, ποδοσφαιριστή της ομάδας του Πανιωνίου, για την Ηριάννα, και αυτό πήρε έκταση και σχολιάστηκε περισσότερο από άλλα κείμενα συμπαράστασης που δημοσιεύτηκαν για την ίδια υπόθεση. Η έκταση που πήρε αυτή η κίνηση, καταδεικνύει το γεγονός ότι αφενός τέτοιες δράσεις δεν είναι καθόλου συνηθισμένες από πλευράς αθλητών και, δεύτερον, ότι οι αθλητές είναι δυνατόν να αφουγκραστούν και να συνομιλήσουν με την κοινωνία, αρκεί βέβαια να το επιθυμούν.

Στο πλαίσιο αυτό, χαρούμενοι/ες ομολογουμένως για αυτές τις κινήσεις, το κείμενο γράφτηκε την ώρα που το πρωτάθλημα είχε διακοπεί και ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για τις πρακτικές μαφίας που κυριαρχούν στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Παράλληλα, ο όρος «εξυγίανση» του ποδοσφαίρου χρησιμοποιείται διαρκώς από τον κυρίαρχο λόγο, με αφορμή περιστατικά βίας, τα οποία δεν προσεγγίζονται μέσα από μια λογική αντιμετώπισης των αιτιών πρόκλησής τους, αλλά μέσα από μια λογική καταστολής. Διαπιστώνουμε, έτσι, ότι η βιοπολιτική διαχείριση της ζωής και της σκέψης είναι πανταχού παρούσα και ότι τα εργαλεία ελέγχου και πειθάρχησης των υποκειμένων, από την αστυνομία, τις εταιρείες σεκιούριτι και την απειλή αποκλεισμού της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου πλέον και του ποδοσφαιρικού grexit, μέχρι τις κάμερες και την καθολική ηλεκτρονική επίβλεψη, θα επιστρατεύονται πάντα προκειμένου να ελεγχθεί η ανθρώπινη ύπαρξη.

Εμείς θελήσαμε να μιλήσουμε με έναν άνθρωπο, με έναν ποδοσφαιριστή που δεν δίστασε να μιλήσει για σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, δείχνοντας έναν διαφορετικό δρόμο. Μιλάμε με τον Γιώργο Μπαντή για όλα αυτά που συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο και για αυτά που θα θέλαμε (τουλάχιστον κάποιοι/ες) να συμβούν.

Ελιάνα Καναβέλη: Είσαι από τους αθλητές που ανοιχτά βγήκαν και μίλησαν για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως είναι οι Σκουριές και η υπόθεση της Ηριάννας. Πόσο εύκολο είναι αυτό να γίνει; Τι χρειάζεται να έχει ένας αθλητής για να το κάνει; Έχει κόστος;

Γιώργος Μπαντής: Παλεύω μέσα μου να παραμείνω άνθρωπος. Αυτός είναι ο στόχος και η μεγαλύτερη επαναστατική μου πράξη. Δεν συμμερίζομαι το κόστος μπροστά στο δίκαιο. Η Ηριάννα είναι άδικα στη φυλακή και θα το φωνάζω κάθε μέρα και πιο δυνατά. Στις Σκουριές συντελείται ένα πολύπλευρο έγκλημα.

Ε.Κ.: Πιστεύεις ότι είναι δυνατόν, το γήπεδο με την ευρύτερη έννοια, παίχτες και οπαδοί δηλαδή, να συνομιλήσει με την κοινωνία και τα προβλήματά της, να διαμορφώσει κοινωνική και πολιτική συνείδηση ή θεωρείται και αντιμετωπίζεται απλά ως ένας χώρος εκτόνωσης;

Γ.Μ.: Καταρχήν, το γήπεδο δεν είναι μέρος εκτόνωσης με την έννοια του ξεσπάω. Το γήπεδο είναι ψυχαγωγία, είναι έκρηξη συναισθημάτων. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας σου ξυπνά το παιδί μέσα σου, σε κάνει να αγκαλιάσεις τον διπλανό σου στην ήττα ή στη νίκη της ομάδας σου και ας μην ξέρεις το όνομά του. Τώρα, αν το γήπεδο είναι δυνατό να συνομιλήσει με την κοινωνία, αυτό φαίνεται από τον τρόπο που το αντιμετωπίζουν. Υπάρχουν βαριά πρόστιμα προς τις ομάδες για πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα. Το φοβούνται, γιατί μπορεί να προβάλει αυτό που δεν θα σου δείξει ποτέ η τηλεόραση. Άρα ναι, μπορούν παίκτες και οπαδοί να συνομιλήσουν με την κοινωνία για τα προβλήματά της.

Ε.Κ.: Κατά καιρούς, βλέπουμε τους οπαδούς να χρησιμοποιούνται από τις διοικήσεις των ομάδων για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, επιβάλλοντας την επιλεκτική χρήση, εντός και εκτός γηπέδων του «no politica». Ποια είναι η άποψή σου;

Γ.Μ.: Νομίζω πως αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά, τα οποία δεν αξίζει να τα αναφέρουμε. Αντίθετα, άξια αναφοράς είναι πολλά παραδείγματα οπαδών που δίνουν πραγματική μάχη για καλύτερες μέρες στον αθλητισμό. Όπως οι πάνθηρες, που φιλοξένησαν οπαδούς άλλων ομάδων, παρά την απαγόρευση μετακίνησης, ή που ανεβάσανε πανό για τους πρόσφυγες, την Ηριάννα, τις Σκουριές. Όπως η ΑΘ10 που προτίμησε να μην πάει στο γήπεδο αλλά να διοργανώσει συγκέντρωση αλληλεγγύης στους κατοίκους της Χαλκιδικής ή που κάθε χρόνο βάζουν σορτσάκι και παίζουν φιλικό παιχνίδι με παιδιά που παλεύουν στα κέντρα απεξάρτησης.

Για εμένα, υπάρχει και είναι ενεργό σε σωστές δράσεις το μεγαλύτερο μέρος του οπαδικού κινήματος σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν πολλά που γίνονται αλλά δεν προβάλλονται. Δυστυχώς, τα επεισόδια πουλάνε περισσότερο ή το καινούριο μαγιό της κάθε σελέμπριτι.

Ε.Κ.: Ο σεξισμός, όπως και ο ρατσισμός, είναι στοιχεία που υπάρχουν έντονα μέσα στο γήπεδο. Μπορεί, και με ποιους τρόπους, να αμφισβητηθεί η παγιωμένη «αρρενωπότητα» του ποδοσφαίρου;

Γ.Μ.: Αυτό είναι καθαρά στο χέρι μας ώστε όλα αυτά να τα αποβάλουμε, όχι μόνο από το γήπεδο αλλά από την κοινωνία μας γενικότερα, και ο αθλητισμός έχει τη δύναμη να το κάνει. Οι αθλητές μπορούν να δράσουν κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, του σεξισμού, της φτώχειας, των πολέμων. Μπορούν να σταθούν αλληλέγγυοι και να παρασύρουν και τον κόσμο σε αυτό. Το ποδόσφαιρο και γενικά ο αθλητισμός έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. Για παράδειγμα, οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Ακτής Ελεφαντοστού με αρχηγό τον Ντρογκμπά, κατάφεραν να σταματήσουν τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα τους.

Ε.Κ.: Η σύγχρονη εκδοχή του ποδοσφαίρου, πλήρως εμπορευματοποιημένη, θέλει τον ποδοσφαιριστή «πιόνι» και χωρίς βούληση σε μεγάλο βαθμό. Είναι ελεύθεροι οι ποδοσφαιριστές να δημιουργήσουν, να φανταστούν, να παίξουν εντός και εκτός γηπέδου;

Γ.Μ.: Δεν μπορώ να αποδεχτώ τον όρο «πιόνι» ή, να το πω αλλιώς, δεν δέχομαι να τους τσουβαλιάζουμε όλους μαζί. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που προβληματίζονται και νοιάζονται πραγματικά για την κοινωνία, για τον συνάνθρωπο ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος ή εθνικότητας. Κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει και μόνο ελπιδοφόρο είναι. Αυτό φάνηκε, άλλωστε, και στο κείμενο συμπαράστασης στην Ηριάννα αλλά και στην κίνηση των 77 ανώνυμων επαγγελματιών του αθλητισμού, οι οποίοι ενώθηκαν και φτιάξανε γηπεδάκια σε ένα σπίτι που φιλοξενεί 26 παιδιά.

Ε.Κ.: Τα τελευταία χρόνια, και ως απάντηση στην εμπορευματοποίηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, έχουν δημιουργηθεί διάφορες αυτοοργανωμένες ομάδες στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία, που πρεσβεύουν, μεταξύ άλλων, ότι η αγάπη για την ομάδα είναι πάνω από τα κέρδη της ομάδας. Ποια είναι η θέση σου απέναντι σε αυτές τις αυτοοργανωμένες προσπάθειες, και πιστεύεις ότι σηματοδοτούν μια αλλαγή, ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο;

Γ.Μ.: Από τη στιγμή που λέμε επαγγελματικό ποδόσφαιρο, αυτόματα δεν μιλάμε για παιχνίδι που παίζεις για την ομορφιά της απόλαυσης και μόνο. Παίζεις μόνο για να κερδίσεις ή …να κερδίσεις. Τις αυτοοργανωμένες ομάδες τις γνωρίζω και χαίρομαι που υπάρχουν. Προσφέρουν πολλά που ίσως δεν γνωρίζουν. Νίκη τους η αλληλεγγύη. Αγαπάνε αυτό που κάνουν, για την ομορφιά του και μόνο, για τις αξίες, και αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο.

 


Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο καινούργιο τεύχος της Βαβυλωνίας #20.

 


 

Μπαντής: «Αρρώστια να νομίζεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρίδα του άλλου»

Μπαντής: «Αρρώστια να νομίζεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρίδα του άλλου»

Πριν από μερικές μέρες ο Γιώργος Μπαντής αποχαιρέτησε με μια όμορφη ανάρτηση στο facebook τον Πανιώνιο. Στα σχόλια ακολούθησε πραγματική αποθέωση, ακόμα κι από το επίσημο προφίλ των οργανωμένων του συλλόγου. Όχι για αγωνιστικούς λόγους.  Παρότι όποτε κλήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του -με highlight το ματς με τον Ολυμπιακό πέρυσι- ήταν εκεί και παρότι το 2016 αναδείχθηκε MVP της χρονιάς στον Αστέρα Τρίπολης, ο Μπαντής θεωρούταν δεύτερη επιλογή στους «κυανέρυθρους».

Η αποθέωση είχε να κάνει με τον χαρακτήρα, την παιδεία και το ανάστημα που ύψωσε σε όλες τις περιστάσεις που χρειάστηκε. Για την αλληλεγγύη που έδειξε ουκ ολίγες φορές, για την πίστη του σε αρχές και ιδανικά που έχουν άξονα τον άνθρωπο  και την κοινωνία και φυσικά για το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί για όλους, χωρίς να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα. Ο Μπαντής βοήθησε στη γαλούχηση μιας ξεχωριστής γενιάς ποδοσφαιριστών, σκεπτόμενων, με δίψα για μόρφωση και ενδιαφέρον για την κοινωνία και τα προβλήματά της. Δεν είναι τυχαίο πως από όποια ομάδα έχει περάσει, τα αποδυτήρια έχουν να λένε τα καλύτερα.

Αναζητώντας πλέον τον επόμενο σταθμό του, ο 32χρονος τερματοφύλακας μίλησε στο gazzetta.gr με τρόπο που διαφέρει. Με αναφορές σε συγγραφείς, με λυρισμό, αλλά και ταυτόχρονα και ρεαλισμό, κοιτάζοντας στα μάτια την κοινωνία και το ποδόσφαιρό μας.

Είσαι από τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται και εκτός γηπέδου. Θα μπορούσε το ποδόσφαιρο γενικότερα να ξεπεράσει μαζικά τις τέσσερις γραμμές του;

«Δεν θα ήταν ωραίο αν οι ποδοσφαιριστές, γενικά οι αθλητές, είχαν αναλάβει δράση; Αν αυτό το πάθος που δείχνουν στο γήπεδο το βγάζουν και για τα δικαιώματα του ανθρώπου; Του ανθρώπου που υποφέρει, που αδικείται; Εγώ πιστεύω θα ήταν όχι μόνο ωραίο, αλλά και χρήσιμο για την κοινωνία».

Τι είναι αυτό που σε ωθεί στο να μιλήσεις για άλλα πράγματα, πέραν της μπάλας;

«Ως αθλητές έχουμε ευθύνη απέναντι στη κοινωνία, απέναντι στα παιδιά. Πρέπει να την αποδεχτούμε, να την αγαπήσουμε, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε το πρότυπο που θα θέλαμε να έχουν τα παιδιά μας. Εκατό χρόνια από τώρα ελάχιστη σημασία θα έχει ο τραπεζικός μου λογαριασμός, η το αυτοκίνητο που οδηγούσα. Όμως ο κόσμος σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός επειδή έπαιξα σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού. Όταν είσαι αθλητής και δεις πως σε κοιτάει στα μάτια ένα παιδί, ίσως τότε καταλάβεις και την ευθύνη που έχεις απέναντι του».

Αφού στο τέλος, αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα, τι θα έλεγες στους γονείς του παιδιού που μπαίνει στο ποδόσφαιρο;

«Αυτό που θέλω να πω στους γονείς είναι πως δεν πρέπει να προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για να αντιμετωπίσουν ένα σκληρό και άκαρδο κόσμο, άλλα να μεγαλώσουμε παιδιά που θα κάνουν τον κόσμο λιγότερο άγριο και άκαρδο. Οι γονείς πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σε ποια ακαδημία θα στείλουν τα παιδιά τους. Πρέπει να ξέρουν πως ειδικά στις μικρές ηλικίες ο προπονητής παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους, γι αυτό πρέπει πρώτα να είναι σωστός παιδαγωγός και μετά κάλος προπονητής. Πρέπει να διδάξει στα παιδιά τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού, τη σημασία της ήττας, της συνεργασίας και της ομάδας. Δεν είναι εφικτό να γίνουν όλοι Μέσι η Ινιέστα, όμως μέσα από το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνουν σπουδαίοι άνθρωποι και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό».

Και στα παιδιά;

«Στα παιδιά που ξεκινάνε τώρα θα ήθελα να πω να μη στενοχωριούνται αν έπαιξαν καλά και έχασαν, άλλα αν έπαιξαν κακά και κέρδισαν. Να ξέρουν πως η σκληρή δουλειά δεν εγγυάται την επιτυχία, αλλά η καθόλου δουλειά θα φέρει σίγουρα την αποτυχία. Να ξέρουν ότι στη διαδρομή τους θα αδικηθούν και πρέπει να είναι έτοιμοι γι αυτό. Να αντιμετωπίσουν την ήττα ως μάθημα και όχι ως τιμωρία».

Είχες τεθεί από την αρχή αλληλέγγυος με το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις στη Χαλκιδική. Ποια είναι η γνώμη σου;
.
«Όσο έχω φωνή πάντα θα φωνάζω για τo έγκλημα που συντελείται στην Χαλικιδική και όπως είδαμε ξεκάθαρα πλέον με τις ευλογίες όλων των κοινοβουλευτικών δυνάμεων της χώρας, χωρίς καμία εξαίρεση».

Αλήθεια, τι γίνεται με τα δικαστήρια; Είχα ακούσει για πάνω από 450 διωκόμενους.

«Αυτή τη στιγμή δε δικάζονται πρόσωπα. Δικάζεται η ίδια η κοινωνία, δικάζεται η γη, ο αέρας, το νερό. Δικάζεται το δίκιο, η αλήθεια. Δικάζονται οι ανθρώπινες αξίες. Όχι, όχι άλλο φτάνει, είμαστε σε έναν διαρκή πόλεμο με τη φύση, αν κερδίσουμε, χάσαμε».

«Κανείς δεν γεννιέται, μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του», είχε πει ο Νέλσον Μαντέλα. Πώς γίνεται κάποιοι να δηλώνουν πατριώτες μισώντας τους ξένους;

«Δεν γίνεται να είσαι ρατσιστής με κάτι που τυχαία δεν είσαι. Να θυμάσαι πάντα πως ο άνθρωπος που συναντάς, δίνει μια προσωπική μάχη, για την οποία εσύ δε γνωρίζεις τίποτα. Είναι αρρώστια να πιστεύεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρίδα του άλλου. Κάνεις δε γεννιέται ρατσιστής. Οι άνθρωποι διδάχτηκαν να μισούν. Δεν ξεχωρίζω Έλληνες και ξένους. Αδερφός μου είναι αυτός που σέβεται τον άνθρωπο και εχθρός μου εκείνος που σκοτώνει, βιάζει η πουλάει ναρκωτικά».

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχει να αντιμετωπίσει ένας ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα;

«Στην Ελλάδα επικρατεί το «θεός με τη νίκη, σκουπίδι με την ήττα» και αυτό είναι το πιο δύσκολο να διαχειριστείς ως αθλητής. Ο Καμύ έλεγε πως είναι σοφία που δεν αποκτάται εύκολα».

Η αδικία; 

Θα ασπαστώ τα λόγια του Μαρτιν Λούθερ Κινγκ ταυτίζοντας τα με τον αθλητισμό και θα πω πως εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά αθλητών θα μετανιώσει πικρά μία μέρα, δεν θα είναι η σκληρότητα και η αδικία των κακών που εμπλέκονται με τον αθλητισμό, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών».

Ήσουν σε μια προσφυγική ομάδα. Τι άποψη έχεις για το προσφυγικό;

«Δεν μπαίνει μια μάνα αγκαλιά με το παιδί της σε ένα σαπιοκάραβο για να πάει σε έναν τόπο ώστε να κάνει κακό. Δεν πάει ούτε για ένα καλύτερο αύριο, πάει μόνο για να υπάρξει αύριο».

Η αναγωγή της νίκης σε αυτοσκοπό μας έχει κάνει να ξεχάσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού;

«Πολλοί οπαδοί ακόμα και η ηγεσία της ομάδας με τους παίκτες, προτιμούν μία ανέντιμη νίκη παρά μια αξιοπρεπή ήττα. Αυτό τα λέει όλα».

Τι είναι για σένα το ποδόσφαιρο;

«Το ποδόσφαιρο για μένα είναι ένα μήνυμα που ήρθε από έναν Πανιώνιο στη σελίδα μου στο fb.

Θα σας την αντιγράψω και τα συμπεράσματα δικά σας.

“Γιώργο καλησπέρα, με λένε Βασίλη και είμαι Πανιώνιος. Θυμάμαι τον εαυτό μου παλιά στη 3 να παρακολουθώ την ομάδα πάντα μαστούρης χωρίς καθαρό μυαλό. Μετά από χρόνια χρήσης πήγα στη διάβαση αν έχεις ακουστά. Στην αρχή δεν ήθελα να κάτσω με τίποτα ώσπου μια μέρα μου είπαν ότι εδώ πηγαίνουμε και παίζουμε μπάλα κάθε Σαββατοκύριακο και εκείνη την ώρα άλλαξαν όλα και είπα από μέσα μου ότι θα κάτσω λίγο καιρό για να πηγαίνω να παίζω μπάλα καθώς ήμουν άρρωστος από μικρός με το τόπι. Μην στα πολυλέω πλέον έρχομαι γήπεδο με τον γιο μου, μπορώ να μυρίζω το χορτάρι, να παρακολουθήσω και τα 90/ του αγώνα και να αντικρίζω τον ουρανό ευτυχισμένος άσχετα με το αποτέλεσμα. Στη διάβαση γίνονται ωραία πράγματα και υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να ξαναπατήσουν στα πόδια τους και να τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Ίσως ένα διπλό με τους συναθλητές σου να τους δώσει παραπάνω δύναμη. Αν το κανονίσεις θα χαρώ να παίξω μαζί σου. Βασίλης”.

Τον ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου, η ιστορία της ζωής του οδηγός μου».

Οι δυσκολίες σε ατσαλώνουν για τη συνέχεια;

«Πέρασα πολλές δυσκολίες στην καριέρα μου όμως τις αγαπάω μια-μια ξεχωριστά. Χωρίς εκείνες δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που σου μιλάει σήμερα».

Άλλαξε το ποδόσφαιρο για σένα όταν προέκυψε ο επαγγελματισμός;

Το να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ήταν το παιδικό μου όνειρο, το οποίο πραγματοποιήθηκε. Όταν είσαι παιδί βλέπεις με άλλη ματιά τα πράγματα, πιο ανθρώπινα, πιο ρομαντικά και μακάρι να μπορούσα να δω με κείνα τα μάτια και σήμερα… Όμως όσο μεγαλώνεις και γίνεται αυτό που λάτρεψες δουλειά και οργανώνεται όχι για να είναι παιχνίδι, αλλά για να εμποδιστεί να είναι παιχνίδι και πρέπει να δουλέψεις σαν μηχανή ώστε να κερδίσεις η να κερδίσεις, αυτόματα γκρεμίζεται το παιδί μέσα σου, το οποίο παίζει για την απόλαυση της ομορφιάς του παιχνιδιού και μόνο και γίνεται θηρίο».

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη βία;

«Η πρόληψη πρέπει να μπει στη ζωή μας και όχι η καταστολή. Από παιδιά μας μάθανε πως πρέπει να πάμε στο σχολείο  γιατί χωρίς το απολυτήριο δεν θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά και όχι για την ουσία της μόρφωσης. Μας είπαν πως πρέπει να φοράμε ζώνη όταν οδηγούμε, γιατί αλλιώς θα δεχτούμε κλήση και όχι για την ουσία της αασφάλειας. Κάτι έχει πάει λάθος. Το ίδιο ισχύει και για το γήπεδο, μας μάθανε πως βρίζοντας αντιπάλους ή διαιτητές βοηθάμε την ομάδα μας».

Ο λόγος σου είναι βαθιά πολιτικός. Τι γνώμη έχεις όμως για τους… επαγγελματίες πολιτικούς;

«Τι να πω για τους πολιτικούς… Αυτοί παίζουν τις ζωές μας στα ζάρια κι εμείς αντί να αντιδράσουμε ευχόμαστε να μην χάσουν».

Τι είναι ευτυχία για σένα;

«Ο Καμύ έλεγε πως ευτυχία είναι να καείς από τον ήλιο, ο Βέγγος έλεγε να σε αγκαλιάζουν δυο χεριά, εγώ λέω πως ευτυχία είναι να περνάς τα χρόνια σου χωρίς να προσπαθείς να φτιάξεις τη ζωή σου ξεχνώντας να τη ζήσεις».

Τι φοβάσαι για το μέλλον;

«Φοβάμαι πως αφήνουμε επικίνδυνα το τέρας να συνηθίσει να ζει στη ζωή μας με συνέπεια το επόμενο βήμα να είναι να του μοιάσουμε».

Τι κρατάς περισσότερο από τα χρόνια που πέρασες στον Πανιώνιο;

«Κρατάω τρεις στιγμές από τον Πανιώνιο. Το διπλό στο Καραϊσκάκη, η συμπαράσταση του κόσμου στους κατοίκους της Χαλκιδικής και την αλληλεγγύη προς την Ηριάννα. Επίσης θα μου μείνει αξέχαστο το παιχνίδι στη Ριζούπολη με τον Απόλλωνα, που οι οπαδοί των γηπεδούχων μπήκαν αγκαλιά με τους δικούς μας στο γήπεδο, σπάζοντας την απαγόρευση μετακίνησης και δείχνοντας πως αν θέλουμε μπορούμε».

Πρόσφατα ο πρώην συμπαίκτης σου, Φιόρι Ντουρμισάι, μας είπε συγκλονιστικές ιστορίες για τον ίδιο, αλλά και για παίκτες που γκρεμίζουν την διαδεδομένη εικόνα του γκλάμουρ και γεμάτου φράγκα επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ποια είναι η γνώμη σου;

«Τη συνέντευξη του Φιόρι τη διάβασα όλη. Τα βιώματά του με συγκλόνισαν, όχι όμως οι αποκαλύψεις για τον ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται στην Ελλάδα. Μην βλέπετε τη βιτρίνα, ένα 5% με 15% βγάζει χρήματα ώστε να εξασφαλίσει το μέλλον του. Οι υπόλοιποι παλεύουν με ελάχιστες αποδοχές, τις οποίες σας πληροφορώ ότι δεν τις παίρνουν κιόλας. Όλη η Β’ εθνική πέρυσι έπαιξε χωρίς ασφάλεια. Κάθε παιχνίδι κορώνα-γράμματα. Και τα παιδιά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα γιατί μας αντιμετωπίζουν σαν προϊόντα αναλώσιμα. «Αν δεν θες φύγε, έχει πίσω πολλούς που παίζουν». Και φυσικά για να μην κρυβόμαστε, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όλο αυτό έχουμε οι παίκτες της Super League kai o ΠΣΑΠ, γιατί δεν μπήκαμε μπροστά, επιτρέποντάς το».

Πρωτοστάτησες στην συγκέντρωση υπογραφών για την αλληλεγγύη στην Ηριάννα Β.Λ. Τι σου έδειξε αυτή η εμπειρία και πώς αισθάνεσαι τώρα που επιτέλους αθωώθηκε;

«Πιστεύω πως ο αθλητής εάν θέλει μπορεί να βελτιώσει τον κόσμο και ο λόγος είναι ότι επηρεάζει ριζικά ένα παιδί, τον τρόπο σκέψης του, την παιδεία του, την ίδια του τη ζωή. Και τα παιδιά μπορεί να είναι σήμερα το 20% του πληθυσμού της γης, όμως είναι το 100% του μέλλοντος της. Βλέποντας την κατάφωρη αδικία εις βάρος της Ηριάννας και το κύμα αλληλεγγύης σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να μιλήσει και ο αθλητής. Να γίνει η φωνή του αδικημένου.

Να δείξει ότι μπορεί να αγωνιστεί και για κάτι πιο κρίσιμο από ένα παιχνίδι. Στην αρχή υπολόγιζα γύρω στις 20 υπογραφές, όμως το κύμα ήταν τεράστιο και υπέγραψαν 80 προσωπικότητες από όλο το φάσμα του αθλητισμού. Δεν σας κρύβω πως ήταν ουτοπία για μένα όλο αυτό και μου δίνει σημάδι ελπίδας για έναν καλύτερο αθλητισμό. Η αθώωση της είναι μια νίκη, μια νίκη της αλληλεγγύης, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Ηριάννα που όπως γράφουμε και στο κείμενο μας μπορεί να ήμουν εγώ, μπορεί εσύ, μπορεί τα παιδιά μας. Έχασε έναν χρόνο από την ζωή της στην φυλακή και αυτό είναι κάτι μη αναστρέψιμο».

Άγγλος δημοσιογράφος που είχε έρθει στην Ελλάδα για να μελετήσει τα ενδημικά προβλήματα του ποδοσφαίρου μας, είχε αποφανθεί πως το μεγάλο ζήτημα είναι η δύναμη και η επιρροή των ιδιοκτητών. Συμφωνείς;

«Είναι και αυτό ένα από τα πολλά προβλήματά του ποδοσφαίρου μας, η καλύτερα του αθλητισμού μας. Βλέπουμε τους παράγοντες να πρωτοστατούν, ή να επηρεάζουν με τις δηλώσεις ή αναρτήσεις τους επεισόδια. Αυτό πρέπει να αλλάξει, εκείνοι είναι που θα δείξουν τον δρόμο».

Με ποια ποδοσφαιρική μορφή του παρελθόντος θα ήθελες να έχεις υπάρξει συμπαίκτης και σε ποια ομάδα θα ήθελες να έχεις αγωνιστεί;

«Δεν ξέρω αν θα ήθελα να παίξω με κάποια προσωπικότητα, το σίγουρο είναι πως θα ήθελα να παίξω στη γειτονιά μου κόντρα στην άλλη γειτονιά, να παίζω μέχρι να μην φαίνεται η μπάλα, να ματώσουν τα γόνατά μου, να γυρίσω σπίτι μαύρος από τη σκόνη και να κοιμηθώ γνωρίζοντας μόνο αυτή την πλευρά του ποδοσφαίρου. Για το δεύτερο σκέλος, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τη φόρμα προπόνησης του Ηρακλή στα 15 μου, φεύγοντας από την Ιερισσό, είχα σαν όνειρο να αγωνιστώ στην πρώτη ομάδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να γύριζα πίσω αν δεν έπαιζα έστω και ένα παιχνίδι. Το παιδικό όνειρο εκπληρώθηκε, άρα έπαιξα στην ομάδα που ήθελα».

http://www.gazzetta.gr/football/superleague/article/1247572/mpantis-arrostia-na-nomizeis-oti-agapas-tin-patrida-soy-misontas-tin-patrida-toy-alloy?amp&__twitter_impression=true

 

 

Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος

VP_DAG0KKGU0AIhuxn.jpg

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου, με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος. Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Δεύτερο, αθώωση των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για διαφθορά και του πρώην προέδρου της Στατιστικής Υπηρεσίας Ανδρέα Γεωργίου, που ήδη έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη αλλεπάλληλες φορές και μόλις πρόσφατα καταδικάστηκε αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος. Η λυσσώδης επιμονή των πιστωτών να παρεμβαίνουν στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης αποτελεί την πιο αδιάψευστη απόδειξη ενοχής του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ που δε δίστασε, πέρα από την πλαστογράφηση των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και να διατηρεί τη θέση του στο ΔΝΤ όσο ήταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ.

Τρίτο, η απόφαση του Eurogroup επιβάλλει ένα μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων που ξεκινάει από την ήδη δρομολογημένη πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, που θα πρέπει να ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2018, και καταλήγει στην πώληση των ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ, ΕΛΠΕ, Μαρίνας Αλίμου, Εγνατίας, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ και των λιμανιών Καβάλας και Αλεξανδρούπολης. Είναι ιδιωτικοποιήσεις που αν και είχαν προβλεφθεί στα προηγούμενα μνημόνια δεν ολοκληρώθηκαν, είτε επειδή οι ΣΥΡΙΖΑίοι ήθελαν να αποφύγουν το πολιτικό κόστος είτε επειδή δεν πρόλαβαν λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων.

Τέταρτο, σε ό,τι αφορά την δημόσια διοίκηση, η απόφαση του Eurogroup προβλέπει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και την δρομολόγηση του τρίτου κύκλου κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Επίσης, στο όνομα της «αποπολιτικοποίησης» της δημόσιας διοίκησης προβλέπει ο διορισμός γενικών γραμματέων να πάψει να είναι στη ευχέρεια της πολιτικής ηγεσίας. Είναι ένα μέτρο που περιορίζει παραπέρα το πεδίο δράσης της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, εκχωρώντας νέες εξουσίες στην κρατική γραφειοκρατία.

Πέμπτο, σε ό,τι αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα ψηφίσθηκε η περαιτέρω ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου που θα διευκολύνει την ανάκτηση της υγείας των τραπεζών. Μεθερμηνευόμενο το τελευταίο, οι ΣΥΡΙΖΑίοι ψήφισαν όχι απλώς την συνέχιση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, αλλά και την αυστηρότερη αναθεώρηση των όρων και προϋποθέσεων ώστε περισσότερες λαϊκές κατοικίες να βγουν στο σφυρί. Επιπλέον, προβλέπεται μέχρι το τέλος του 2018 η έξοδος του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από το κεφάλαιο των συστημικών τραπεζών, ακυρώνοντας έτσι κάθε δυνατότητα κρατικοποίησής τους.

Υπό αυστηρές προϋποθέσεις τα μέτρα για το χρέος

Το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι ότι τα παραπάνω αντιλαϊκά μέτρα (κι άλλα πιθανά που δεν αναφέρονται ρητά, αλλά υπονοούνται) ψηφίσθηκαν έναντι διευκολύνσεων για το δημόσιο χρέος, που δεν αποτελούν καν ελάφρυνση! Επιπλέον, τα μέτρα που προβλέπονται (επιστροφή των κερδών από τα κέρδη των ομολόγων που διακρατούν οι εθνικές κεντρικές τράπεζες και 10ετή επιμήκυνση των αποπληρωμών του δεύτερου δανείου) θα ενεργοποιηθούν κάτω από προϋποθέσεις! Δεν θα εφαρμοστούν, έστω σε μια περίοδο 5 ή 10 ετών, κατά αυτόματο τρόπο. Θα εφαρμοστούν υπό τον όρο της συμμόρφωσης με τους όρους που περιγράψαμε. Δηλαδή, αν πουληθούν τα ΕΛΠΕ και η Μαρίνα Αλίμου μία δόση που πρέπει να πληρωθεί το 2020 θα μεταφερθεί στο 2030! Αν η ελληνική δικαιοσύνη πάει να μαζέψει χόρτα αντί για να δικάσει τον Γεωργίου, ο οποίος σοφά ποιών κι ακολουθώντας τα χνάρια του Ν. Μαστοράκη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στις ΗΠΑ, τότε κι άλλα 1-2 δισ. ευρώ που ήταν να πληρωθούν το 2021 ή 2022 θα πληρωθούν το 2031 ή 2032. Τέτοιος θρίαμβος!!!

Μάλιστα, για την διεξαγωγή των τριμηνιαίων ελέγχων, μετά τον Αύγουστο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα δημιουργήσει και θα ενεργοποιήσει μια νέα διαδικασία ελέγχων, παρεμβάσεων και υποδείξεων «Αυξημένης Εποπτείας», που «θα επιτρέπει στενότερη επιτήρηση της οικονομικής, δημοσιονομικής και χρηματοοικονομικής κατάστασης και των πολιτικών δεσμεύσεων στην εποχή μετά το πρόγραμμα».

Στα μέτρα που συμφωνήθηκαν για το χρέος δεν περιλαμβανόταν ούτε καν το λεγόμενο γαλλικό κλειδί: ένας μηχανισμός μετάθεσης αποπληρωμών για το μέλλον σε περίπτωση που η ανάπτυξη της οικονομίας ήταν υποδεέστερη της αναμενόμενης. Δεν επρόκειτο για κάτι καινούργιο, πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο για κάτι ριζοσπαστικό. Παραλλαγή αυτού του εργαλείου είχε ενσωματωθεί στα ομόλογα που εκδόθηκαν το 2012, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης. Ούτε αυτή όμως τη δικλείδα ασφαλείας ήθελαν οι Γερμανοί, επικαλούμενοι τις αντιδράσεις από τη γερμανική Δεξιά.

Τα μέτρα για το χρέος υπολείπονταν ακόμη κι όσων ζητούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που ως απαράβατο όρο για τη συμμετοχή του και τον χαρακτηρισμό του χρέους ως βιώσιμου έθετε την επιμήκυνση των αποπληρωμών τουλάχιστον στα 15 χρόνια κι όχι στα 10. Τούτου δοθέντος, η μη ενεργοποίηση της συμμετοχής του ΔΝΤ (το οποίο όμως θα συμμετέχει στην επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας) όπως καθαρά περιγράφεται στην τελευταία παράγραφο της απόφασης του Eurogroup ισοδυναμεί με το χαρακτηρισμό του χρέους ως μη βιώσιμου. Ας θυμηθούμε πώς όλη την τελευταία τριετία το ΔΝΤ εξαρτούσε τη συμμετοχή του από την εφαρμογή δραστικών μέτρων για την μείωση του δημοσίου χρέους, απαιτώντας από τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μέρος του κόστους! Κατά συνέπεια, τόσο ο Τσακαλώτος κατά την έξοδό του από τη συνεδρίαση του Eurogroup, όσο και Τσίπρας στο πλαίσιο της συνάντησής του με τον Πρ. Παυλόπουλο ψεύδονταν ασύστολα και ξεδιάντροπα όταν περιέγραφαν το χρέος ως βιώσιμο, ενώ κινείται στο επίπεδο του 183%, με βάση όσα γράφει το μεσοπρόθεσμο (από 178,6% το 2017). Για να χαρακτηριστεί βιώσιμο απαιτούνται μελέτες ανάλυσης βιωσιμότητας, με την πιο πρόσφατη (του ΔΝΤ) να το έχει χαρακτηρίσει ως εξαιρετικά μη βιώσιμο, όπως ο καθείς μπορούσε να προβλέψει κι ας μην έχει στη διάθεση του τα μοντέλα του οργανισμού!

Η απίστευτη υποκρισία της κυβέρνησης που ήθελε με κάθε τρόπο να εμφανίσει νίκη για να δικαιώσει τις επιλογές της, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται κι από ένα ακόμη στοιχείο: Αν το χρέος είναι βιώσιμο κατά Τσακαλώτο και Τσίπρα, τότε γιατί συμφώνησαν στη χορήγηση δόσης ύψους 15 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 5,5 δισ. θα χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή λήξεων, όπως ήταν προγραμματισμένο, και τα υπόλοιπα 9,5 δισ. ευρώ θα προστεθούν στο μαξιλαράκι ρευστού που έτσι φτάνει τα 24,1 δισ. με απώτερο στόχο να είναι καλυμμένες οι ανάγκες αποπληρωμής χρέους για τους επόμενους 22 μήνες; Δημιούργησαν αυτό το αποθεματικό, που ισοδυναμεί με άτυπη πιστοληπτική γραμμή, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι σίγουροι ότι η ελληνική οικονομία θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές!

Η επική αποτυχία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή συμφωνία, ακόμη και εντός των ορίων που θέτουν οι δανειστές επιβεβαιώνεται από την απροθυμία του Eurogroup να χρησιμοποιήσει τα εναπομείναντα 24 δισ. ευρώ της δανειακής σύμβασης του 2015 για την εξαγορά των πανάκριβων δανείων του ΔΝΤ! Κι αυτό ήταν ένα μέτρο που συζητούταν όλη την προηγούμενη περίοδο. Αρνήθηκαν ωστόσο να το εφαρμόσουν ώστε η Ελλάδα να συνεχίσει να είναι χρέους υποτελής στους Ευρωπαίους. Αποδεικνύεται έτσι, ότι η υποταγή και παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξασφάλισε ούτε καν τον οίκτο και τη συμπάθεια των πιστωτών απέναντι σε Τσίπρα και Τσακαλώτο. Το μόνο που εξασφάλισε ήταν διαιώνιση της χρεοκρατίας και της φτώχειας…

https://www.kommon.gr/oikonomia/item/2050-litotita-gia-42-xronia-akomi-mh-viosimo-to-xreos

 

Ο Γιώργος – 1973

Με δόση αυτοκριτικής…….
Στίχοι:  Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική:  Λουκιανός Κηλαηδόνης

Δεκατεσσάρων έφυγε
απ’ το χωριό του ο Γιώργος.
Δυο γραμματάκια έμαθε
στην πολιτεία ο Γιώργος.

Κλητήρας διορίστηκε
σε υπουργείο ο Γιώργος.
Γυαλιστερά κουμπιά φορεί,
γυαλοκοπάει ο Γιώργος.

Είναι σκληρός σαν κέρβερος
στο υπουργείο ο Γιώργος,
γραφειοκράτης τέλειος
και του κοσμάκη ο τρόμος,
γραφειοκράτης τέλειος
και του κοσμάκη ο τρόμος.

Ενέχυρο στους δανειστές η δημόσια περιουσία