Τώρα που η στάθμη του νερού μας πνιγεί, σ’ άλλους, ακόμα, θα ελπίζουμε σωτήρες;-Απερ γία 17/5/2017

Της Τ. Γ.

O κ. Κ. μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν κι αφηγήθηκε τούτη την ιστορία:

Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τί το βασάνιζε.


Να, είχα δύο γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο, μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα απ’ το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι πού στεκόταν λίγο πιο πέρα.


Καλά, και δε φώναξες βοήθεια; ρώτησε O άνθρωπος.


Πώς, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά


Και δε σ’ άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα o άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί.


Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας μ’ αναφιλητά.


Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε o άνθρωπος.


Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει.


Τότε δώσε μου και τ’ άλλο, είπε ο άνθρωπος. Πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.

Μ. ΜΠΡΕΧΤ: Ιστορίες του κ. Κουνερ »Το αβοήθητο παιδί»

Ο κ. Κ. ΚΑΙ Η ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

Ο κ. Κ. διάβαινε από μια κοιλάδα όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του βούλιαζαν στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας κι ότι σίμωνε η ώρα της παλίρροιας. Στάθηκε παρευθύς κι άρχισε να ψάχνει για καμιά βάρκα κι όσο έλπιζε ότι θα την έβρισκε δεν το κουνούσε από τη θέση του. Σαν είδε όμως ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά παραιτήθηκε από τούτη την ελπίδα κι άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δε θ’ ανέβαινε άλλο. Μονάχα όταν το νερό έφτασε ίσαμε το σαγόνι του έπαψε να ελπίζει κι άρχισε να κολυμπάει. Είχε καταλάβει πως βάρκα ήταν ο ίδιος!..

Μ. ΜΠΡΕΧΤ: Ιστορίες του κ. Κούνερ "Ο κ. Κ. και η παλίρροια"

Στις 17 Μάη ψηφίζουν το καινούριο τους μνημόνιο. Φορώντας το »αριστερό» προσωπείο τους, ψηφίζουν τα μέτρα ‘κεινα , που τα τελευταία ψίχουλα θ’ αρπάξουν που ‘χαν μείνει στο τραπέζι…

Ψηφίζουν τη ληστεία απ’ το τελευταίο γρόσι που απ’ τους προκάτοχους τους είχε ξεφύγει…

Θα τους αφήσουμε;

Τώρα που η στάθμη του νερού μας πνιγεί, σ’ άλλους, ακόμα, θα ελπίζουμε σωτήρες;

Τετάρτη 17 Μάη

Συμμετέχουμε όλοι στη γενική απεργία. Μαζικά κατεβαίνουμε στους δρόμους, δυναμικά παίρνουμε μέρος στις πορείες.

ΓΙΑΤΙ Η ΒΑΡΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΙΣ…

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_99.html?m=1

Από site ΓΣΕΕ

Επαρχία: Αφίσα | Διακήρυξη

video spot

Απο το site του ΠΑΜΕ

ΑφίσαΑφίσα | ΔιακήρυξηΔιακήρυξη

video spot

Το ξεπούλημα του ΟΛΘ θα το ζήλευε κι η Θάτσερ,

του Χρήστου Αβραμίδη

«Εθνικό και οικονομικό έγκλημα» χαρακτηριζόταν πριν από 36 μήνες η πώληση του ΟΛΘ.

Μια περιγραφή που δεν έρχεται από κάποια επαναστατική οργάνωση αλλά από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, το 2014. Τρία χρόνια μετά, οι ανακοινώσεις μετέτρεψαν το έγκλημα σε μια «οικονομικά επωφελή συμφωνία». Ενώ τα στελέχη της κυβέρνησης επαίρονται για την εκμετάλλευση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και τις επενδύσεις που αναμένεται να πραγματοποιηθούν.

Τι από όλα αυτά ισχύει όμως για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης;

Καταρχήν οι δύο πλευρές έχουν δώσει χέρια για το 67% των μετοχών του ΟΛΘ στην κοινοπραξία DIEP-Belterra Investments Ltd-Terminal Link SAS. Η τιμή πώλησης καθορίστηκε στα 232 εκ. ευρώ. Πρόκειται για μια συνεργασία κεφαλαίων όπου το 50% ανήκει σε Γερμανικό fund (DIEP), το 35% σε Εταιρία Γαλλικών και Κινεζικών συμφερόντων (Terminal Link SAS) και το 15% σε εταιρία συμφερόντων του Ιβάν Σαββίδη (Belterra). Απομένουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και η ψήφιση στην βουλή.

Τι έκανε όμως όλα αυτά τα τόσο διαφορετικής προέλευσης κεφάλαια να ενωθούν για να διεκδικήσουν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης;

Φιλέτο σε τιμή ευκαιρίας και τα λεφτά στο χρέος

Σύμφωνα με το ΤΑΙΠΕΔ, τα κέρδη από τη συμφωνία αναμένεται να φτάσουν τα 1,1 δισ. ευρώ. Σε αυτό συνυπολογίζονται οι «υποχρεωτικές επενδύσεις» ύψους 180 εκατ. ευρώ την επόμενη επταετία και τα αναμενόμενα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου από τη Σύμβαση Παραχώρησης (αντάλλαγμα παραχώρησης σε ποσοστό 3,5% του κύκλου εργασιών της ΟΛΘ Α.Ε.), αναμενόμενου συνολικού ύψους πλέον των 170 εκ. ευρώ.

Στο συνολικό ποσό λαμβάνονται επίσης υπόψη τα αναμενόμενα μερίσματα που θα εισπραχθούν από το ΤΑΙΠΕΔ για το υπολειπόμενο ποσοστό του 7,22%, καθώς και οι εκτιμώμενες (πέραν των ελάχιστων υποχρεωτικών) επενδύσεις μέχρι τη λήξη της παραχώρησης το 2051».

Τι απ’ όλα αυτά ισχύει όμως;

Οι νέοι ιδιοκτήτες, απέκτησαν μια εταιρία στην αξία των 232 εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή που η εταιρία έχει ήδη 80 εκατ. χρηματικά διαθέσιμα και 76 εκατ. αποθεματικά. Έναν οργανισμό με μηδενικές δανειακές υποχρεώσεις και καθαρά κέρδη πέρυσι 25 εκατομμύρια ευρώ προ φόρων. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πρόκειται για επιτυχία καθώς τα 232 εκ. είναι περισσότερα από την χρηματιστηριακή αξία. Την ίδια στιγμή όμως η κεφαλαιακή αξία του λιμανιού, υπερβαίνει το 1 δισ. ευρώ.

Δε λένε όμως το προφανές και σε όλους γνωστό: ότι η χρηματιστηριακή αξία είναι σαφώς υποβαθμισμένη «σε περίοδο που το χρηματιστήριο καταγράφει απίστευτα χαμηλά λόγω κρίσης και αποανάπτυξης», όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Λιμενικών Υπαλλήλων Ελλάδος. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται και από το ότι ενδιαφερόμενοι ήταν διατεθειμένοι να δώσουν 70% πάνω από τη χρηματιστηριακή αξία.

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι όταν μιλάμε για τον ΟΛΘ, ακόμα και μετά από δεκαετίες υποβάθμισης, αναφερόμαστε σε έναν κερδοφόρο οργανισμό. Έτσι, εκτός των άλλων, το κράτος πρόκειται να απωλέσει μεγάλα έσοδα, καθώς μόνο τα τελευταία 3 χρόνια, είχε κέρδη 80 εκατομμύρια ευρώ.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση υπολογίζει στα πιθανά θετικά και την αύξηση των εσόδων από τον ΦΠΑ, την ίδια στιγμή όπου στο αντίστοιχο παράδειγμα του ΟΛΠ, μετά τις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει η Cosco, το Δημόσιο κερδίζει λιγότερα χρήματα από ΦΠΑ, σε σχέση με αυτά που κέρδισε από τον φόρο που πλήρωνε η ΟΛΠ ΑΕ όταν ανήκε πλειοψηφικά στο κράτος.

Όσο για το 3,5% που θα πηγαίνει στο Δημόσιο (σε κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση) πρέπει να σημειωθεί ότι το ποσοστό ήταν ήδη στο 2%. Επίσης, σε καμία περίπτωση αυτό το ποσό δεν μπορεί να συγκριθεί με τα μερίσματα που αντιστοιχούσαν με βάση το μέχρι τώρα ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Επιπλέον αυτά τα 232 εκατομμύρια δεν θα ξοδευτούν για να καλύψουν κοινωνικές ανάγκες, αλλά «θα πάνε στο απύθμενο πηγάδι του χρέους» όπως μας ανέφερε η Φανή Γουργούρη, πρόεδρος διοικητικών υπαλλήλων ΟΛΘ και μέλος του ΔΣ ΟΜΥΛΕ.

«Το τίμημα είναι εξευτελιστικό. Τα 232 εκατομμύρια είναι περίπου η αποπληρωμή του χρέους μιας εβδομάδας. Άρα για να αγοράσουμε λίγο χρέος πουλάμε ένα λιμάνι. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα πουλήσουμε για να αγοράσουμε λίγο χρέος…» μας δήλωσε ο Λάζαρος Τανταλίδης, πρόεδρος Συλλόγου χειριστών ΟΛΘ.

Άλλωστε, ο ιδρυτικός νόμος του ΤΑΙΠΕΔ προβλέπει ότι όλα τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις που πραγματοποιεί, κατευθύνονται αποκλειστικά στην εξόφληση του χρέους.Εδω

Τριτοκοσμικού τύπου ιδιωτικοποίηση

Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν υπήρχε μνημονιακή δέσμευση αναφορικά με την επιβολή του συγκεκριμένου μοντέλου «σκληρής» νεοφιλελεύθερης ιδιωτικοποίησης των λιμανιών. Από τα μνημόνια προκύπτει ότι οι δανειστές δίνουν τον χρόνο να βρεθεί το βέλτιστο μοντέλο εκμετάλλευσης. Δηλαδή ενώ είχαν περάσει πολλοί νόμοι που όριζαν αυστηρά το ποσοστό και τον τρόπο που θα ιδιωτικοποιηθούν άλλες εταιρίες (πχ ΔΕΗ), στη στήλη για τα λιμάνια προβλεπόταν χαρακτηριστικά ένα μεταβατικό διάστημα ώστε να βρεθεί το μοντέλο βέλτιστης ανάπτυξης.

«Έρχεται η κυβέρνηση αναθέτει στο ΤΑΙΠΕΔ να βρει το βέλτιστο μοντέλο το οποίο προσλαμβάνει 6 εταιρίες συμβούλων και ποτέ δεν κατατέθηκε το σχέδιο που προέκυψε το οποίο σαφέστατα δεν αφορούσε την πώληση του μετοχικού κεφαλαίου. Αφορούσε άλλα μοντέλα ιδιωτικοποίησης, πιο ευρωπαϊκά», μας είπε η Φανή Γουργούρη τονίζοντας ταυτόχρονα την θέση του σωματείου ενάντια σε οποιαδήποτε ιδιωτικοποίηση.

Έτσι, παρότι τα στελέχη της κυβέρνησης δηλώνουν ότι προτιμούν τις ιδιωτικοποιήσεις τύπου ΣΔΙΤ με Σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού με ενεργό ρόλο του Δημοσίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση χωρίς να η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη από τους θεσμούς, προχώρησε σε μια «άγρια» ιδιωτικοποίηση. Με διαφορά από το μοντέλο που εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες ακόμα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου υπάρχει εταιρική οντότητα του Δημοσίου και αυτή παίρνει τις αποφάσεις.

Συνεπώς ακόμα και το ίδιο το μοντέλο της πώλησης αντιβαίνει τόσο στο συμφέρον του Δημοσίου, όσο και στην διεθνή εμπειρία που εφαρμόζεται στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο.

«Εδώ επιλέχθηκε ένα τριτοκοσμικό μοντέλο που δεν καταγράφεται κάπου» αναφέρει η Φανή Γουργούρη. «Ακόμα και τα λιμάνια που ιδιωτικοποιήθηκαν επί Θάτσερ, (και σήμερα γυρίζουν στο δημόσιο) ακόμα και εκεί εφαρμόστηκαν με άλλον τρόπο. Εδώ λοιπόν με το master concession, έρχονται και λένε όλες οι δραστηριότητες και η αρχή λιμένος επί της ουσίας δίνονται στον ιδιώτη. Πρόκειται για έναν τρόπο που είναι πιο νεοφιλελεύθερος από της Θάτσερ αν σκεφτεί κανείς διάφορες μεταβλητές μεταξύ των οποίων και το ότι εκεί το κράτος κατ’ αναλογία πήρε πολύ περισσότερα χρήματα.»

Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου

Αποκαλυπτική είναι ωστόσο η ιστορία απαξίωσης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης που …κρατάει χρόνια.

Επί πολλά έτη δεν έχει γίνει καμία επένδυση. Είναι γνωστή η ιστορία της επέκτασης της έκτης προβλήτας, που ματαιώθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, αν είχε προχωρήσει εκείνο το έργο σήμερα θα είχε ολοκληρωθεί και συνεπώς η αξία του λιμανιού θα ήταν πολύ μεγαλύτερη.

«Ματαιώνει αφενός το έργο και αμέσως μετά έρχεται και ζητάει πρόσθετα μερίσματα για παλαιότερες χρήσεις και παίρνει τουλάχιστον 50 εκ. απ’ το ταμείο. Λεφτά που υπήρχαν για να γίνουν τα έργα. Τα οποία ζήτησε το ΤΑΙΠΕΔ να δοθούν ως μερίσματα για τις μετοχές, άρα το ΤΑΙΠΕΔ πήρε το αντίστοιχο μέρισμα του 74% και τα οποία πήγαν στο δημόσιο χρέος. Άρα λοιπόν λήστεψε τις αναπτυξιακές δυνατότητες του λιμανιού» μας λέει ο Τριαντάφυλλος Αφεντουλίδης, πρόεδρος του συλλόγου υπαλλήλων ΟΛΘ.

Η πώληση μιας εταιρίας που είχε λιμνάζοντα περίπου 160 εκ. ευρώ στα ταμεία της είναι σκανδαλώδης για δύο λόγους.

Ο ένας είναι ότι αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την δημόσια ωφέλεια. Άλλωστε παραδοσιακά ο ΟΛΘ στον ιδρυτικό του νόμο είχε ως όρο να αναλαμβάνει δημόσια έργα για το καλό της πόλης με αποτέλεσμα, πολλά μεγάλα έργα της Θεσσαλονίκης να έχουν πραγματοποιηθεί από τον οργανισμό.

Τελικά τα περίπου 160 εκατομμύρια παραδόθηκαν στους επενδυτές.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος σε ανώνυμες εταιρίες στις οποίες υποδομές, μηχανήματα και προσωπικό πάσχουν, να μη χρησιμοποιείται μέρος έστω του πλεονάσματος για νέες επενδύσεις.

Επί Σημίτη ξεκινάει το …κακό

Η ιστορία ξεκινάει πολύ πριν τη σημερινή πώληση. Το 1999 ο ΟΛΘ μετατρέπεται από νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου σε Ανώνυμη Εταιρία.

Το 2001 μπαίνει στο Χρηματιστήριο και το 23% των μετοχών μοιράζεται σε ιδιώτες.

Το 2011 περνούν οι μετοχές του Δημοσίου στο ΤΑΙΠΕΔ. Αρχικά περνάει ένα 23%. Αυτό συμβαίνει διότι υπήρχε στο καταστατικό της εταιρίας από την ίδρυσή της ο όρος που έλεγε ότι σε κάθε περίπτωση το 51% ανήκει στο Δημόσιο.

Όμως με μία πραξικοπηματική κίνηση και χωρίς την εξουσιοδότηση του νόμου η υπηρεσιακή κυβέρνηση παρέδωσε και το υπόλοιπο 51%. Έπρεπε να περάσει καιρός για να το φέρουν στην βουλή και να το θεραπεύσουν με νόμο.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια οι διοικήσεις άφηναν τα μηχανήματα να ρημάζουν και το προσωπικό να φεύγει. Ως αποτέλεσμα, ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί στο μισό και το λιμάνι έχει σπάσει κάθε ρεκόρ ανώνυμης εταιρίας χωρίς προσλήψεις τα τελευταία 9 χρόνια. Ενώ δεν έχει γίνει αναπτυξιακό έργο για πάνω από 15 χρόνια.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των 78 προσλήψεων που ενώ αποφασίστηκε να γίνουν στις 3/3/2017, η πραγματοποίησή τους πάγωσε ύστερα από παρεμβάσεις παραγόντων του ΤΑΙΠΕΔ και της διοίκησης που, όπως φαίνεται, ακολουθεί εντολές από την αρχή που την διόρισε. Δηλαδή, την κυβέρνηση. Έτσι, παρότι λειτουργούσε θεωρητικά για το καλό του λιμανιού, φέρει εν τέλει τεράστια ευθύνη για την εξέλιξη της ιδιωτικοποίησης.

Η αναστολή (μέχρι νεοτέρας…) των προσλήψεων εκτιμάται ότι πάγωσε μια νέα δραστηριότητα που θα εισαγόταν στον λιμάνι και χάθηκαν έσοδα της τάξης του 1,3 εκ. ευρώ.

«Οδηγηθήκαμε στο απροχώρητο. Άλλωστε έχουμε φτάσει στα όρια της νομιμότητας και πολλές φορές παρανομεί και ο ΟΛΘ για να μπορέσει να βγει η δουλειά» μας είπε ο Λάζαρος Τανταλίδης.

Καμία δέσμευση για επενδύσεις!

Μεγάλο μέρος του δημοσίου λόγου της κυβέρνησης στηρίζεται στην εκμετάλλευση των λεγόμενων συγκριτικών πλεονεκτημάτων του λιμανιού μέσα από την ιδιωτικοποίηση.

Όμως και εδώ οι προβλέψεις δεν είναι τόσο αισιόδοξες. To αν θα έρθουν περισσότερα φορτία εξαρτάται από τις επενδύσεις. Καθώς αυτές επηρεάζουν τον χρόνο εξυπηρέτησης και την ποιότητα της υπηρεσίας. Αν δεν γίνουν οι επενδύσεις ο ρυθμός των φορτίων δεν πρόκειται να αυξηθεί, ανεξάρτητα από το ότι ένας από τους τρεις επενδυτές (η Τerminal) ανήκει κατά 51% στη CMA όπου ο κύκλος εργασιών της περιστρέφεται γύρω από το εμπόριο.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα είναι το Ρότερνταμ με το δημόσιο χαρακτήρα της αρχής του λιμένα, να μην το εμποδίζει να εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης λόγω των υπηρεσιών που παρέχει.

Και εδώ γεννάται το σημαντικότερο ερώτημα: Πόσο μεγάλες θα είναι οι επενδύσεις που θα πραγματοποιήσουν οι νέοι ιδιοκτήτες και κατά πόσο δεσμεύονται από την συμφωνία;

«Δεν υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας. Κανένας όρος και καμία πιθανή κύρωση μέσα στην συμφωνία» αναφέρει η Φανή Γουργούρη για τα 180 εκ. ευρώ που έχουν δεσμευτεί να επενδύσουν οι νέοι ιδιοκτήτες στην επόμενη επταετία με βάση την συμφωνία. «Είναι στην απολύτως διακριτική ευχέρεια του ιδιώτη αν θα κάνει τις επενδύσεις».

Άλλωστε, οι ρήτρες που υπάρχουν είναι πάνω στην διακίνηση φορτίου. Έτσι, στα πρώτα 9 χρόνια το κράτος «αναγκάζει» την εταιρία να διακινεί τα μεγέθη που διακινούνται ήδη από το λιμάνι και στα πρώτα 18 χρόνια όσα μπορεί να εξυπηρετήσει η σημερινή υποδομή. Επομένως, ακόμη κι αν δεν γίνει καμία επένδυση, τεχνικά η κοινοπραξία θα μπορεί να είναι εντάξει απέναντι στους όρους που της έθεσε το κράτος για τα επόμενα 18 χρόνια.

Μεγάλο ζήτημα τίθεται και σχετικά με τους περιβαλλοντικούς όρους. «Θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτοι. Το λιμάνι είναι πολύ πίσω σε σχέση με έργα υποδομής που πρέπει να γίνουν για να σταματήσουν την σκόνη. Στο μάστερ πλαν υπάρχουν έργα που είναι υποδομής και αναδομής. Στη σύμβαση δεν υπάρχει κάποια διασφάλιση. Θα έπρεπε κανονικά να ξεκινάμε από αυτά τα έργα. Όλα αυτά που διακινούνται έχουν μια περιβαλλοντική επιβάρυνση. Μιλάμε για αιωρούμενα σωματίδια που θα διαχέονται σε όλη την πόλη. Θα έπρεπε πρωτίστως να ενδιαφερόμαστε για αυτό το θέμα. Τι να την κάνουμε την ανάπτυξη αν το προσδόκιμο ζωής μειώνεται;» μας είπε ο Λ. Τανταλίδης.

Ιδιαίτερα προβληματική πτυχή θεωρείται και η επιλογή να δοθεί ολόκληρο το λιμάνι σε μία συγκεκριμένη κοινοπραξία, ενώ σε άλλα λιμάνια, σε διάφορες δραστηριότητες όπως πχ τα container terminal, υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα σε 2 ή περισσότερες εταιρίες.

Τέλος, σημαντικό θεωρείται και το ζήτημα της τιμολογιακής πολιτικής.

Οι νέοι ιδιοκτήτες δεν δεσμεύονται από καμία ρήτρα. Έτσι, οι επενδυτές από την επόμενη της εγκατάστασής τους στο λιμάνι θεωρητικά μπορούν να ανεβάσουν τις τιμές. Όπως έκανε πρόσφατα και η Fraport στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Μόνο που όταν μιλάμε για ένα λιμάνι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε αλυσιδωτές αντιδράσεις στην οικονομία ολόκληρης της Βορείου Ελλάδας.

Άλλωστε το παράδειγμα της Cosco στον Πειραιά, προμηνύει αρνητικές εξελίξεις για την περιοχή.

Όταν ο Σαββίδης απέλυε πολύτεκνους…

Σύμφωνα με τον υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Π. Κουρουμπλή τα εργασιακά δικαιώματα έχουν εξασφαλιστεί. Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι θα τηρηθεί στο πρώτο χρονικό διάστημα. Αυτή η εξέλιξη διευκολύνεται και από το γεγονός πως το λιμάνι είναι τόσο υποστελεχωμένο που όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει άμεσα σε απολύσεις, αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις σταδιακά θα διπλασιαστούν οι εργαζόμενοι.

«Με τι εργασιακές σχέσεις θα γίνουν όμως οι προσλήψεις; Εργολαβικοί; Τετράμηνοι; Η Ελληνική Δημοκρατία προσφέρει πια στους εργοδότες μια μεγάλη γκάμα ελαστικών σχέσεων» μας ανέφερε η Φανή Γουργούρη.

Σημαντικό κρίνεται ότι μετά από τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια, οι εργαζόμενοι κατοχύρωσαν και στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη ότι οι νέοι ιδιοκτήτες δεν θα έχουν τη δυνατότητα με διευθυντικό δικαίωμα να καταργήσουν τις θεσπισμένες εργασιακές σχέσεις. Δηλαδή, τον γενικό κανονισμό και τη συλλογική σύμβαση των αμοιβών. Είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε συλλογική διαπραγμάτευση κι εάν δεν υπάρξει συμφωνία, τότε διαιτησία.

Η διαιτησία (ΟΜΕΔ) είναι γνωστό ότι αποτέλεσε βασικό στόχο των μνημονίων και έτσι είναι αμφίβολο αν μπορεί να προστατέψει τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά αυτό υπερβαίνει την παρούσα έρευνα…

Πάντως παρά την πρώτη μικρή νίκη των εργαζόμενων, οι παλαιότερες κινήσεις του Ιβάν Σαββίδη δεν προμηνύουν θετικές εξελίξεις για τα εργασιακά δικαιώματα.

Από το βήμα της βουλής ο Ιβάν Σαββίδης δεν είχε διστάσει να ζητήσει την κατάργηση της ισχύουσας νομοθεσία. Εδώ

για τις απεργίες απαιτώντας τον περιορισμό τους και ως προϋπόθεση την σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών. Στη δε ΣΕΚΑΠ η εργοδοσία Σαββίδη μέσα σε μερικούς μήνες, πρόλαβε να απολύσει παράνομα χωρίς αποζημίωση μεταξύ άλλων και 3 πολύτεκνους και να υπογράψουν οι εργαζόμενοι ατομικές συμβάσεις .Εδώ Μάλιστα, στη συνέχεια δεν δίστασε να επιβάλει εκ περιτροπής εργασία σε όσους αρνήθηκαν τις ατομικές, μεταξύ των οποίων και στον πρόεδρο του ενός σωματείου. Κινήσεις που δεν απέτρεψαν την κυβέρνηση από το να συνάψει θερμούς δεσμούς μαζί του, κάνοντας πολλούς να μιλούν για τους νέους ολιγάρχες του ΣΥΡΙΖΑ.

«Αυτό που έχει ήδη συμβεί σε άλλες χώρες που δραστηριοποιούνται οι συγκεκριμένες εταιρίες [της κοινοπραξίας], μας κάνει να είμαστε ανήσυχοι» μας είπε ο Λ. Τανταλίδης. Και συνέχισε λέγοντας: «χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον εργολαβίες. Εκεί δεν τηρούνται οι κανονισμοί υγιεινής και ασφάλειας. Σου βγάζουν το λάδι, κοινώς. Τι να τις κάνουμε τις θέσεις εργασίας, αν είμαστε αναλώσιμοι;»

Έτσι, η «εργασιακή ειρήνη» για την οποία περιαυτολογούσε ο Π. Κουρουμπλής, φαντάζει ήδη αρκετά εύθραυστη.

Ψέματα ακόμα και για μια προβλήτα

Όταν στην 81η ΔΕΘ, το 2016, ο Αλέξης Τσίπρας υποσχόταν ότι η πρώτη προβλήτα θα αποδοθεί στην κοινωνία της πόλης, πολλοί θεώρησαν αυτή την δέσμευση ως μία προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι της πώλησης του λιμανιού. Θα αποτελούσε δηλαδή αυτό που αποκαλέστηκε «Δραπετσώνα της Θεσσαλονίκης» με δεδομένη την αντίστοιχη εξαίρεση από την πώληση του ΟΛΠ. Τελικά τα μόνα που θα εξαιρεθούν από την πώληση είναι μερικά κτίρια στην πρώτη προβλήτα. Έτσι, έχουμε την αθέτηση ακόμα μίας προεκλογικής δέσμευσης η οποία μάλιστα θα είχε ελάχιστο κόστος.

Από την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, στην εξαίρεση μιας προβλήτας και τελικά στο απόλυτο τίποτα με ολίγη από «εργασιακή ειρήνη» (και κάτι κτίρια δώρο). Ακόμα μία κίνηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δείχνει ότι στον καιρό των μνημονίων, οι προεκλογικές υποσχέσεις είναι για να αγνοούνται, και η δημόσια περιουσία για να…χάνεται στην μαύρη τρύπα του χρέους.

https://www.kommon.gr

επίσης μπορείτε να δείτε την εκπομπή:

https://www.youtube.com/watch?v=7N9MfgmpJJ0

52 Κυριακές προς πώληση

Ένα βασικό ζήτημα της διαπραγμάτευσης κυβέρνησης – δανειστών τις τελευταίες ημέρες είναι το άνοιγμα χωρίς περιορισμούς των καταστημάτων τις Κυριακές. Αίτημα που βρίσκει αντίθετους τους εμπόρους, τα σωματεία των εργαζομένων αλλά και το Συμβούλιο της Επικρατείας

Παρά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικράτειας που με απόφασή του έκρινε αντισυνταγματικό το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων πέραν των θεσμοθετημένων οκτώ Κυριακών το χρόνο, οι θεσμοί έθεσαν εκ νέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τις τελευταίες ρυθμίσεις που προώθησε η κυβέρνηση και επιδιώκουν τη διεύρυνση των δυνατοτήτων λειτουργίας των καταστημάτων. Το αίτημα των δανειστών προκάλεσε την άμεση αντίδραση σωματείων, που δηλώνουν την καθολική τους άρνηση στη λειτουργία των καταστημάτων 52 Κυριακές το χρόνο. Βασικά επιχειρήματα που προβάλλουν τα σωματεία είναι ότι η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές ευνοεί τις μεγάλες πολυεθνικές, εξαντλεί τους εργαζόμενους και δεν υπάρχει κάποια μελέτη που να τη συνδέει με την οικονομική ανάπτυξη

«Η λειτουργία των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές θα σημάνει εξόντωση του κλάδου, περισσότερα λουκέτα, περισσότερη ανεργία, περισσότερους μισθούς πείνας στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές. Η Κυβέρνηση οφείλει να μην μπει καν στη συζήτηση αυτή, ούτε και να «διαπραγματευτεί» ένα μικρότερο συμβιβαστικό «πακέτο» για λιγότερες Κυριακές» τονίζει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας.

Ενώ σε ανακοίνωσή της η ΓΣΕΒΕΕ σημειώνει: «Δεν υφίσταται καμιά διεθνώς εμπεριστατωμένη μελέτη ή έρευνα που να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα μιας τέτοιας ρύθμισης, καθώς επίσης δεν υπάρχουν ευρήματα για θετικές επιπτώσεις στην οικονομία ούτε σχετικά με το επίπεδο τιμών, ούτε με το επίπεδο απασχόλησης, πολύ περισσότερο ούτε με τον κύκλο εργασιών και τον αριθμό των επιχειρήσεων. Αποτελεί αναμφίβολα παγκόσμια πατέντα η ιδέα που διακινείται, ότι με δεδομένο το χαμηλότερο εισόδημα των πολιτών- άλλωστε ήδη έχουν συμφωνήσει σε μείωση του αφορολόγητου ορίου για τα επόμενα έτη- θα υπάρξει αύξηση κατανάλωσης και εξ αυτού αύξηση θέσεων εργασίας».

«Είναι προφανές ότι η στοχοθεσία εκείνων που εισηγούνται ένα τέτοιο μέτρο είναι να μειωθεί περαιτέρω ο αριθμός των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εις όφελος των ολιγοπωλιακών πολυεθνικών ομίλων. Εκείνων των ομίλων, οι οποίοι μάλιστα προκλητικά απαιτούν ευνοϊκότερη μεταχείριση και στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης των δανείων, με εξαίρεση των μικρών επιχειρήσεων από την υπαγωγή τους στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμιση χρέους» προσθέτει η ΓΣΕΒΕΕ. Παράλληλα, με κοινή τους ανακοίνωση οι ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ και ΟΥΙΕ σημειώνουν ότι, εκπροσωπώντας το σύνολο σχεδόν των εμπορικών επιχειρήσεων της χώρας και τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στον κλάδο του εμπορίου, εκφράζουν την κατηγορηματική τους αντίθεση σε οποιαδήποτε προσπάθεια απελευθέρωσης της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές.

Η απόφαση του ΣτΕ

Η απαίτηση για άνοιγμα των καταστημάτων της Κυριακές δεν είναι μία καινούρια ιδέα των δανειστών. Το 2013 με τους νόμους 4177/2013, 4208/2013 και 4254/2014, ορίστηκε ότι με απόφαση του υπουργού Ανάπτυξης, θα επιτρέπεται πιλοτικά για ένα χρόνο η προαιρετική λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές σε τρεις περιοχές και σε οκτώ υποπεριοχές της χώρας, χωρίς να απαιτείται για αυτό η έκδοση απόφασης του αντιπεριφερειάρχη. Η σχετική υπουργική απόφαση εκδόθηκε στις 7/7/2014, ωστόσο πρόσφατα, το Συμβούλιο της Επικρατείας πρώτα την «πάγωσε» (τον Σεπτέμβριο του 2014) κι έπειτα την ακύρωσε, θεωρώντας την αντισυνταγματική.

Συγκεκριμένα, τον περασμένο Ιανουάριο έγινε γνωστή η απόφαση του ανώτατου συνταγματικού δικαστηρίου, που ακύρωσε την παραπάνω υπουργική απόφαση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η προσφυγή στο ΣτΕ κατατέθηκε από την Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου, τη Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών- Βιοτεχνών- Εμπόρων Ελλάδος, την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος, τον Εμπορικό Σύλλογος Θεσσαλονίκης και 20 καταστηματάρχες και εμπόρους. Παρέμβαση υπέρ της υπουργικής απόφασης έκαναν ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Λιανικής Πώλησης Ελλάδος και η Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Η απόφαση του ΣτΕ μπορεί μεν να αφορά μόνο τη συγκεκριμένη υπουργική απόφαση και το πιλοτικό άνοιγμα καταστημάτων σε συγκεκριμένες περιοχές, ωστόσο στο σκεπτικό της αναλύει το γιατί, βάσει του ελληνικού Συντάγματος, οι εργαζόμενοι δικαιούνται μία τακτική, κοινή αργία.

Όπως αναφέρει στο σκεπτικό του το ΣτΕ:

«Το Σύνταγμα κατοχυρώνει για τους πάσης φύσεως εργαζομένους και απασχολούμενους (ελεύθερους επαγγελματίες, κλπ) το δικαίωμα ελεύθερου χρόνου και της απόλαυσης του ατομικού και του από κοινού με την οικογένειά τους, ως τακτικό διάλειμμα της εβδομαδιαίας εργασίας.

Το διάλειμμα αυτό υπηρετεί την υγεία και την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου με τη φυσική και ψυχική ανανέωση που προσφέρει η τακτική αργία στον εργαζόμενο άνθρωπο εντός της κάθε εβδομάδας (άρθρο 5 και 21 Συντάγματος).

Συναφώς, προσφέρει και την δυνατότητα οργάνωσης της κοινωνικής και οικογενειακής ζωής του, θέματα για τα οποία μεριμνά επίσης το Σύνταγμα (άρθρο 21).

Περαιτέρω το ως άνω δικαίωμα προσλαμβάνει πρακτική αξία για τους εργαζόμενους όταν αυτοί δύνανται μόνοι ή από κοινού με την οικογένειά τους να μετέχουν στην συλλογική ανάπαυλα μιας κοινής αργίας ανά εβδομάδα, ως τέτοια ημέρα έχει επιλεγεί κατά μακρά παράδοση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στα λοιπά κράτη της Ευρώπης, η σχετιζόμενη με την Χριστιανική θρησκεία».

Η ΕΣΕΕ σημείωνε, όταν δημοσιεύτηκε η απόφαση ότι «Είναι σαφές ότι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου έρχεται να επιλύσει το θέμα δια παντός και βάζει «φρένο» στη κούρσα των 52 Κυριακών. Όχι μόνο καταργεί την Υπουργική Απόφαση που απελευθέρωνε τελείως τις Κυριακές αλλά στην ουσία θέτει εκτός Συντάγματος και την ειδική εξουσιοδοτική διάταξη που επιτρέπει στον Υπουργό να δημοσιεύει τέτοιες αποφάσεις»

Και δεν είναι μόνο το ελληνικό Σύνταγμα. Ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης (άρθρο 2 παρ. 5) αν και δεν αναφέρει συγκεκριμένα την Κυριακή, πρόβλέπει ότι τα κράτη της Ε.Ε. οφείλουν «να εξασφαλίζουν εβδομαδιαία ανάπαυση που να συμπίπτει, κατά το δυνατό, με την ημέρα της εβδομάδας που αναγνωρίζεται ως ημέρα ανάπαυσης είτε παραδοσιακά είτε από τις συνήθειες της χώρας ή της περιοχής»

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη

Έρευνες δείχνουν ότι στην Ευρώπη ο αριθμός των εργαζομένων που δουλεύουν τις Κυριακές (όχι μόνο σε καταστήματα) σταδιακά αυξάνεται. Σύμφωνα με το Eurofound (Ευρωπαϊκό ίδρυμα για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και εργασίας) το ποσοστό των υπαλλήλων που εργάζονται έστω μία Κυριακή έχει ανέβει στο 30% πανευρωπαϊκά, από 27,5% το 2005 και 28% το 2010. Το 2010 περίπου το 10% των ευρωπαίων εργαζόμενων δούλευε τουλάχιστον τρεις Κυριακές το μήνα. Ωστόσο, ανάμεσα σε 29 ευρωπαϊκές χώρες (Ε.Ε.συν Νορβηγία) η κατανομή είναι κάπως άνιση.

Σύμφωνα με την έρευνα του Eurofound λοιπόν, η Ελλάδα βρισκόταν στην 8 θέση σε σύνολο 29 χωρών το 2015, ενώ φαίνεται να έχει και το μεγαλύτερο ποσοστό εργαζομένων που δουλεύουν 4 Κυριακές το χρόνο, πανευρωπαϊκά. Η Γερμανία, από την άλλη έχει το μικρότερο ποσοστό, ενώ ελάχιστοι Γερμανοί δουλεύουν 4 Κυριακές το μήνα, κάτι που ισχύει και στη Σλοβακία.

Κοιτώντας ξεχωριστά το θέμα των καταστημάτων, μερικές ευρωπαϊκές χώρες, φαίνεται ότι συχνά η κυριακάτικη εργασία αποτελεί ζήτημα σφοδρής διαμάχης μεταξύ κυβερνήσεων και συνδικάτων. Γεγονός που έχει οδηγήσει σε διαφορετικά καθεστώτα ανα την Ευρώπη. Ορισμένες χώρες έχουν νομοθετήσει το άνοιγμα χωρίς περιορισμούς (π.χ. χώρες του ανατολικού μπλοκ), κλειστά κάθε Κυριακή (Αυστρία), κλειστά αλλά με εξαιρέσεις (Τσεχία, Νορβηγία, Ισπανια, Ουγγαρία) και ανοιχτά με διάφορες προϋποθέσεις όπως μπόνους για τους εργαζόμενους που δουλεύουν τις Κυριακές. Στη Γαλλία για παράδειγμα, με νόμου του νυν υποψηφίου για τη γαλλική προεδρία, Εμανουέλ Μακρόν, τα καταστήματα ανοίγουν με απόφαση δημάρχου έως 12 Κυριακές τον χρόνο και οι εργαζόμενοι πρέπει να λαμβάνουν διπλάσια αμοιβή σε σχέση με τις άλλες ημέρες.

https://www.thepressproject.gr/article/110761/52-Kuriakes-pros-polisi

Βενεζουέλα: Οικονομικό χάος, βία και αναζήτηση ενα λλακτικών προοπτικών

Franck Gaudichaud, Pedro Huarcaya

Βενεζουέλα: Οικονομικό χάος, βία και αναζήτηση εναλλακτικών προοπτικών

Στη Βενεζουέλα η πόλωση μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων της κυβέρνησης Μαδούρο οξύνεται με τραγικές συνέπειες, στη βάση μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης και μιας μεταβαλλόμενης πολιτικής συγκυρίας στη Νότια Αμερική.

Για αρκετές εβδομάδες η Βενεζουέλα φαινόταν να βυθίζεται σε χάος, με διαδηλώσεις και αντιδιαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης Μαδούρο, που συνοδεύτηκαν από βίαιες αντιπαραθέσεις και οδήγησαν στο θάνατο περισσότερων από 20 ανθρώπων. Το MUD (Στρογγυλή Τράπεζα Δημοκρατικής Ενότητας, Mesa de la Unidad), ένας ετερογενής συνασπισμός, απαιτεί τη διεξαγωγή άμεσων γενικών εκλογών για να πέσει η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν στις 30 Μαρτίου φέτος το Ανώτατο Δικαστήριο (όπου οι υποστηρικτές της κυβέρνησης έχουν την πλειοψηφία) αφαίρεσε από την Εθνοσυνέλευση (όπου η αντιπολίτευση έχει την πλειοψηφία) τις δικαιοδοσίες της λόγω της παρουσίας τριών βουλευτών οι οποίοι εκλέχθηκαν με απάτη. Αντιμέτωπες με το σκάνδαλο που προκάλεσε αυτή η κίνηση, οι αρχές της Βενεζουέλας υποχώρησαν τελικά ενώ καταδίκασαν τον υποψηφίο της αντιπολίτευσης στις δύο τελευταίες προεδρικές εκλογές, τον Ενρίκε Καπρίλες, σε δεκαπέντε χρόνια στέρησης του δικαιώματος τού εκλέγεσθαι.

Η αυταρχική εκτροπή της κυβέρνησης δεν αφορά μόνο τις αντίπαλες πολιτικές ελίτ. Οι περιφερειακές και συνδικαλιστικές εκλογές έχουν επίσης αναβληθεί χωρίς να δοθεί ημερομηνία για το πότε θα πραγματοποιηθούν. Οι «Οργανώσεις Απελευθέρωσης του Λαού», υπεύθυνες για την αποκατάσταση της ασφάλειας στις λαϊκές γειτονιές, κατηγορούνται για δεκάδες δολοφονίες από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και οι πολιτικοί σχηματισμοί που μέχρι τώρα ήταν κοντά στον «κριτικό Τσαβισμό», αλλά ανεξάρτητοι από το PSUV (το κόμμα του Μαδούρο), όπως το Marea Socialista ή το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας1, είναι πλέον υποχρεωμένοι να υποτάσσονται σε δρακόντερες προϋποθέσεις για να διατηρήσουν μια νόμιμη ύπαρξη.

Όσο για το MUD, κυριαρχείται σαφώς από νεοφιλελεύθερους και επικεντρώνεται σε ένα πολιτικό σχέδιο κοινωνικής εκδίκησης, φιλοϊμπεριαλιστικό και αποκατάστασης μιας «σταθερής» κυβέρνησης στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων και του διεθνούς κεφαλαίου. Να θυμηθούμε ότι κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον Απρίλιο του 2002, αυτή η ίδια αντιπολίτευση είχε άμεσα ανατρέψει τις νόμιμες αρχές και άσκησε άμεση καταστολή εναντίον του λαού και των υποστηρικτών του Τσάβες.

Είτε ο Μαδούρο παραμείνει στην εξουσία είτε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», η κατάσταση των λαϊκών τάξεων της Βενεζουέλας παραμένει πολύ ανησυχητική. Η οικονομία της χώρας, που είναι όμηρος στην οικονομική λογική της εξόρυξης και πώλησης πετρελαίου, έχει πληγεί πλήρως από την ταχεία πτώση των τιμών του πετρελαίου από το καλοκαίρι του 2014. Σε μια απελπισμένη φυγή προς τα εμπρός, η κυβέρνηση επιτάχυνε το μεγάλο έργο εξόρυξης στον Ορινόκο, υπό τον έλεγχο του στρατού και σε συμμαχία με τις πολυεθνικές, το οποίο επηρεάζει περίπου το 12% της εθνικής επικράτειας, εις βάρος του περιβάλλοντος, της εξαιρετικής βιοποικιλότητας αυτής της περιοχής και των πολυάριθμων αυτοχθόνων κοινοτήτων που ζουν εκεί.

Εν τω μεταξύ, η έκρηξη της μαύρης αγοράς, η κατάρρευση του εθνικού νομίσματος, ο «οικονομικός πόλεμος» που διεξάγεται από πολλές μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, η τεράστια διαφθορά πολλών ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων και μια όλο και πιο αλαζονική «μπολιβαριανή μπουρζουαζία» έχουν σαν αποτέλεσμα ότι οι κάτοικοι της Βενεζουέλας βρίσκονται αντιμέτωποι με τεράστια έλλειψη τροφίμων, υπηρεσιών και ιατρικών προμηθειών: η πείνα επανεμφανίζεται σε πολλές γειτονιές του Καράκας. Ένα άλλο φαινόμενο συμβαδίζει με την αποδυνάμωση του Μαδούρο: η άνοδος στην εξουσία της συντηρητικής δεξιάς σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, με αποτέλεσμα την απώλεια περιφερειακής υποστήριξης.

Αυτή η γενική κατάσταση πολιτικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης δεν σηματοδοτεί τίποτα θετικό για τις μάζες της Βενεζουέλας. Αν και προφανώς καταγγέλλουμε οποιαδήποτε απόπειρα εξωτερικής αποσταθεροποίησης, η αλληλεγγύη μας είναι πάνω από όλα με το κοινωνικό κίνημα, το κίνημα των αυτοχθόνων και το εργατικό κίνημα της χώρας, με τα κατώτερα στρώματα και με τις δυνάμεις της κριτικής αριστεράς, οι οποίες ενώ καταγγέλλουν το σχέδιο νεοφιλελεύθερης παλινόρθωσης της αντιπολίτευσης και την «μπολιβαριανή μπουρζουαζία», επιδιώκουν να ανοίξουν ένα δρόμο ανεξάρτητο από την κυβέρνηση, σαφώς αντι-καπιταλιστικό και αυτοδιαχειριζόμενο, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Μετάφραση: e la libertà

Πηγή: στα γαλλικά: Franck Gaudichaud, Pedro Huarcaya, «Venezuela: Chaos économique, violences et recherches d’alternatives», NPA (Nouveau Parti Anticapitaliste), 27 Απριλίου 2017. Στα αγγλικά: «Economic chaos, violence and the search for alternatives», International Viewpoint, 28 Απριλίου 2017.

Ο Franck Gaudichaud είναι διδάκτορας πολιτικών επιστημών και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη Λατινική Αμερική. Το τελευταίο είναι το Chili 1970-1973. Mille jours qui changèrent le monde, Presses Universitaires de Rennes, 2013. Είναι συμπρόεδρος της ένωσης France Latin America και συμμετέχει στην εκδοτική επιτροπή της ιστοσελίδας http://www.rebelion.org. Είναι επίσης μέλος της ομάδας εργασίας για τη Λατινική Αμερική του NPA.

Σημείωση

1 Διαβάστε τις ανακοινώσεις του ΚΚΒ και της οργάνωσης Marea Socialista: «Έκκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βενεζουέλας για αντιιμπεριαλιστική ενότητα δράσης», Παντιέρα, 24 Απριλίου 2017 και «The tasks of 2017: to face the government’s totalitarian course, organize the struggle to get out of the crisis and build a political alternative», Portal dela Izquierda, 14 Απριλίου 2017.

http://www.elaliberta.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82/2990-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%82,-%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD

Σύντροφοι, ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

Πηγή: Στέλιος Ελληνιάδης«Δρόμος της Αριστεράς»

Οπου και να γυρίσεις θλίψη. Από τη μια κυβερνούν αυτοί που κάποτε αυτοπροσδιορίζονταν ως αριστεροί, κάποιοι και ως ανανεωτικοί κομμουνιστές με τόσο οκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχουν υπερκεράσει ακόμα και τα νεοφιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Κι απ’ την άλλη, αυτοί που δεν ακολούθησαν τους μέχρι χτες συντρόφους τους στον κατήφορο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά δεν μπορούν να προβάλλουν καμία αντίσταση στοιχειωδώς αντάξια της ριζοσπαστικής φρασεολογίας με την οποία υποστήριξαν τη διαφοροποίησή τους.

Όσο ανατριχιαστική είναι η μετάλλαξη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ που δεν άφησε τίποτα που να μην το παραβιάσει, αθετήσει και ξεπουλήσει, άλλο τόσο απογοητευτική είναι η αφυδάτωση, η αφλογιστία και η ανεπάρκεια των οργανωμένων δυνάμεων που διαχώρισαν τη θέση τους επιλέγοντας τη συνέχιση του αγώνα αντί για την παράδοση άνευ όρων με το ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο της αυτομολίας στον εχθρό, στην κορύφωση της αντιπαράθεσης στη φάση που η κοινωνία είχε ταχθεί στην πλευρά της Αριστεράς.

150 χιλιάδες πολίτες έριξαν την ψήφο τους στη Λαϊκή Ενότητα και άλλες 50 χιλιάδες στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σύνολο 200.000. Ποτέ άλλοτε η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά δεν είχε τέτοια εκλογική δύναμη. Για την Ιστορία, το ΕΚΚΕ στα φόρτε του, στη μεταπολίτευση, δεν είχε πάρει πάνω από 16.000 ψήφους πανελλαδικά.

Κι αν στους 200.000 προσθέσεις και μερικές χιλιάδες από τους 800.000 πολίτες που αρνήθηκαν να ψηφίσουν (από τις εκλογές του Γενάρη στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015) προφανώς φρικαρισμένοι από την ανάστροφη πολιτική του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ, ο αριθμός που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση είναι πολύ μεγάλος. Τι κάνουν, λοιπόν, με όλη αυτή τη δύναμη ή έστω την επιρροή οι φορείς της Αριστεράς που συνεχίζουν τον αντιμνημονιακό αγώνα; Όπως φαίνεται, μάλλον ελάχιστα.

Τι δεν καταλαβαίνουμε;

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι πολίτες θα έβγαιναν ξανά στο δρόμο εύκολα, μετά το ξαφνικό και βάρβαρο σοκ που υπέστησαν το καλοκαίρι του 2015, με την ταχυδακτυλουργική μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Αλλά είναι μόνο αντικειμενικό το πρόβλημα; Δεν είναι και υποκειμενικό; Δεν δείχνει μία μεγάλη έλλειψη, μια εκκωφαντική αδράνεια, μια προφανή ανεπάρκεια εκ μέρους των αριστερών φορέων να διαχειριστούν την κρίση, να οργανώσουν τους πολίτες, να δημιουργήσουν κίνημα; Πού πήγε όλη η πλούσια εμπειρία που παρήχθη τα τελευταία χρόνια; Πού κολλάει η ανασύνταξη; Στην ιδεολογία, την πολιτική ή τα πρόσωπα;

Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια. Σε εποχές μεγάλης πυκνότητας, δύο χρόνια είναι πάρα πολλά. Σ’ αυτό το διάστημα, η διάλυση της χώρας έχει ενταθεί. Με την αξιοθαύμαστη αντίσταση που είχε αναπτυχθεί, κατεδαφισμένη έκ των έσω. Ό,τι με μεγάλους αγώνες εμποδίστηκε να περικοπεί και να πουληθεί μέχρι το 2015, ξεπουλιέται και περικόπτεται με συνοπτικές διαδικασίες. Το Ελληνικό, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι δρόμοι, η ενέργεια, όλα, ακόμα και το νερό. Μια μεγάλη λίστα που περιλαμβάνει όλη την Ελλάδα για πούλημα. Από μια κυβέρνηση που επανέφερε ακόμα και τους κουλοχέρηδες!

Όλες οι σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ τσαλαπατήθηκαν και κουρελιάστηκαν. Και οι συντάξεις, το μοναδικό στήριγμα των ανθρώπων που έχει τελειώσει ο εργασιακός τους κύκλος και δεν έχουν καμία άλλη επιλογή για μια όχι εξαθλιωμένη ζωή, πετσοκόβονται, ξεκινώντας από το ΕΚΑΣ και τις επικουρικές και φτάνοντας στις κτηνώδεις περικοπές της κύριας σύνταξης που μόλις ξεδιάντροπα εξαγγέλθηκαν. Η ανεργία καλά κρατεί κι ας την «μειώνουν» στα χαρτιά με την επέκταση της περιστασιακής ημιαπασχόλησης και τη μαζική μετανάστευση των νέων ανέργων στο εξωτερικό.
Με φτωχούς πολίτες, υποσιτισμένα παιδιά, με το εμπόριο χρεοκοπημένο, τις βιομηχανίες εγκαταλειμμένες την αγροτική παραγωγή απαξιωμένη, τις ιδιωτικές περιουσίες υποθηκευμένες και όλο το δημόσιο πλούτο με πωλητήριο, με ξένους επίτροπους στη διοίκηση, με την εθνική κυριαρχία περιορισμένη και εκχωρημένη, για ποια χώρα μιλάμε;

Και επειδή δεν χρειάζεται να είσαι διάνοια για να καταλάβεις ότι ακριβώς έτσι είναι η κατάσταση, δεν είναι άξιο απορίας ότι η Αριστερά είναι σκιώδης; Ότι δηλώνει απλώς παρουσία με ανακοινώσεις και ομιλίες για να δικαιολογήσει την ουσιαστική απουσία της;

Xωρίς υπεκφυγές

Οι κατευθυνόμενοι με τη μάσκα της ΑΕΚ που τρομοκρατούσαν επί βδομάδες τη Νέα Φιλαδέλφεια και καταργούσαν την εκλεγμένη δημοτική αρχή, νομιμοποιήθηκαν σαν η νέα εξουσία με φωτογραφική διάταξη με την οποία όλα τα κόμματα, εκτός του ΚΚΕ, ομόψυχα εκχώρησαν την πόλη στην ανομία και το βιασμό, νομικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό. Κι αν εξαιρέσει κανείς μια περιορισμένη αντίδραση μερίδας του αντιεξουσιαστικού χώρου, η αντιμνημονιακή Αριστερά άφησε τους κατοίκους και την αριστερή παράταξη του δήμου ανυπεράσπιστους στον χουλιγκανισμό των ολιγαρχών των γηπέδων και της κυβέρνησης. Ανυπεράσπιστοι όπως ανυπεράσπιστοι είναι αυτοί που χάνουν τα σπίτια τους στους πλειστηριασμούς που η παρούσα κυβέρνηση τους έκανε ηλεκτρονικούς για να μην εκδηλώνεται κίνημα συμπαράστασης και αποτροπής διεξαγωγής τους στα δικαστήρια. Ανυπεράσπιστοι από πολλές ταυτόχρονες επιθέσεις από τους παραφουσκωμένους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τον ΕΝΦΙΑ που ζει και βασιλεύει, τον αυξημένο ΦΠΑ κ,λπ., κ,λπ.

300.000 ψηφοφόροι του ΚΚΕ και 200.000 ψηφοφόροι της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς να υπολογίζονται όσοι απείχαν ή έριξαν λευκό και άκυρο από άποψη, γιατί δεν αντιδρούν δυναμικά στην ολόπλευρη καταστροφή; Γιατί κανένας δεν τους παρακινεί σε δράση; Γιατί δεν συνεννοούμαστε; Από κατάθλιψη και ηττοπάθεια ή επειδή οι οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς είναι πολύ κατώτερες των περιστάσεων;

Εάν συμμεριζόμαστε το μαρτύριο της κοινωνίας και μετράμε τις ευθύνες μας νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι το κεντρικό ερώτημα του προβληματισμού στην Αριστερά. Και χρειάζεται σταράτες απαντήσεις. Τώρα!

Επιστροφή στον Λένιν!

mpog / facebook.com/mpogiopoulos

Σαν σήμερα, πριν από 147 χρόνια, στις 22 Απρίλη 1870, γεννήθηκε ο Λένιν. Ο ηγέτης της πρώτης νικηφόρας Σοσιαλιστικής Επανάστασης στον κόσμο τον Οκτώβρη του 1917 στη Ρωσία.

«Εμείς αρχίσαμε… ο πάγος έσπασε… ο δρόμος χαράχτηκε…»!

Έτσι περιέγραφε ο ίδιος ο Λένιν, με το μεγαλείο της σεμνότητάς του, το μέτρο της δικής του συμβολής στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός.

Δεν μπορεί να υπάρξει ασφαλέστερο κριτήριο ορθότητας μιας πολιτικής από τα αποτελέσματά της. Κι από την άποψη αυτή το αποτέλεσμα της υπόθεσης στην οποία αφιερώθηκε ο Λένιν είναι η απόλυτη απόδειξη της ορθότητας της πολιτικής του: Η Επανάσταση της οποίας ηγήθηκε και την οποία καθοδήγησε, όχι μόνο συντελέστηκε αλλά και νίκησε.

Από την άλλη κριτήριο του λόγου, κριτήριο μιας εξαγγελίας στην πολιτική – και όχι μόνο – είναι η πράξη. Ας δούμε, λοιπόν, αν και κατά πόσο υπήρξε συνεπής η επαναστατική εξαγγελία με την πράξη που ακολούθησε την Επανάσταση του Οκτώβρη:

1) Η σοβιετική εξουσία (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) υπογράφει δια χειρός Λένιν το Διάταγμα για την Ειρήνη με το οποίο έβγαζε τη Ρωσία έξω από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και έξω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Λένιν δεν υπέγραψε, δηλαδή, κανένα κείμενο με το οποίο να αναγνωρίζει την παραμονή της Ρωσίας σε κανένα «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» με τους ιμπεριαλιστές, ούτε κανένα κείμενο που έθετε την εσωτερική πολιτική στη Ρωσία υπό την «αξιολόγηση», την «εποπτεία» και την «επιτήρηση» των ιμπεριαλιστών, ούτε καλούσε τα πλοία των ιμπεριαλιστών να σεργιανίζουν στις θάλασσες της χώρας του, ούτε παζάρευε με τους ιμπεριαλιστές να παραταθεί η χρονική παρουσία των στρατιωτικών τους βάσεων στα εδάφη της χώρας του.

2) Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) δια χειρός Λένιν υπογράφεται το Διάταγμα για τη Γη με το οποίο καταργήθηκε – χωρίς καμία αποζημίωση – η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής.

Ο Λένιν, δηλαδή, δεν υπέγραψε τίποτα που να μιλά για παραχώρηση της χώρας του για 99 χρόνια σε ντόπιους και ξένους κατσαπλιάδες, δεν παραχώρησε τίποτα το ρωσικό και τίποτα το «Ελληνικό» στους «Λάτσηδες» της χώρας του, δεν υπόγραψε τίποτα περί παραχώρησης των αεροδρομίων της χώρας τους στις Fraport, ή περί παραχώρησης των λιμανιών της χώρας του στις Cosco κοκ…

3) Πάλι την ίδια μέρα (26 Οκτώβρη 1917 – την επόμενη κιόλας μέρα της Επανάστασης) η σοβιετική εξουσία δια χειρός Λένιν είχε ήδη υπογράψει το Νομοσχέδιο για τον Εργατικό έλεγχο στις βιομηχανικές, εμπορικές και τραπεζικές επιχειρήσεις.

Ούτε ο Λένιν, δηλαδή, ούτε κανένας από την σοβιετική εξουσία διανοήθηκε να πει στους γέροντες της Ρωσίας ότι θα τους κόψει ένα κατοστάρικο από τις πενιχρές συντάξεις τους και θα το δώσει στους εργοδότες, αντί οι παππούδες να το δίνουν στα εγγόνια τους που πάνε για φραπέ και τάβλι…

4) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση ο Λένιν είχε ήδη υπογράψει (στις 14 Δεκέμβρη 1917) τον νόμο για την Εθνικοποίηση των Τραπεζών.

Δεν είχε δηλαδή υπογράψει κανένα κείμενο που να λέει ότι οι τραπεζίτες θα συνέχιζαν να είναι ιδιοκτήτες τραπεζών που θα συνέχιζαν να ανακεφαλαιοποιούνται με λεφτά του λαού…

5) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 18 Γενάρη 1918) την Εθνικοποίηση του εμπορικού στόλου.

Ο Λένιν, δηλαδή, επουδενί σκέφτηκε να κατεβάσει πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος αφήνοντας άθικτο ένα και μόνο άρθρο, αυτό που αφορά την συνταγματική κατοχύρωση 60 φοροαπαλλαγών για τους εφοπλιστές, ούτε ποτέ διανοήθηκε να φορολογεί το λαό με 29% από το πρώτο ευρώ, αλλά να εξασφαλίζει για τους εφοπλιστές φορολογικό συντελεστή 0,048% για τα κέρδη τους.

6) Λίγες μέρες μετά την Επανάσταση ο Λένιν είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση.

Ο Λένιν και η σοβιετική εξουσία, δηλαδή, αρνήθηκαν – όπως είχαν υποσχεθεί – να πληρώνουν εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Εν ολίγοις ο Λένιν είπε σε όλα αυτά τα όρνεα πως αν θεωρούν πως έχουν λαμβάνειν να πάνε να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό. Και φυσικά ουδέποτε υπέγραψε κείμενο όπως αυτό: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…

Είναι προφανές: Η Επανάσταση της οποίας ηγήθηκε ο Λένιν, ήταν μια «αλλιώτικη» Επανάσταση. Που δυστυχώς έπρεπε να βιωθεί η σκληρή εμπειρία της ανατροπής για να αποκτηθεί η ωριμότητα ώστε να γίνει αντιληπτή εκείνη η λενινιστική παρακαταθήκη, διατυπωμένη στον κολοφώνα της επαναστατικής νίκης: Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει και να ανατρέψει τον σοσιαλισμό εκτός από τα ίδια του τα λάθη.

Φυσικά δεν µας διαφεύγει ότι εκατό χρόνια μετά από εκείνη την Επανάσταση η Παλινόρθωση που έχει συντελεστεί θέλει να σβήσει τα ίχνη της και να ελεεινολογήσει τους ηγέτες της.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Συνέβη με την Γαλλική Επανάσταση και τον Ροβεσπιέρο, συνέβη με τις αστικές επαναστάσεις του 1848, συνέβη με τους Γάλλους κομμουνάρους και την Παρισινή Κομμούνα.

Αλλά κάθε φορά που η παλινόρθωση νομίζει ότι έσβησε με την γομολάστιχά της τις πολιτικές και εξεγερτικές παρακαταθήκες των ανθρώπων, πάντα έρχεται η στιγμή που βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον γενικό νόμο κίνησης της Ιστορίας: Είναι αυτή η σπειροειδής ιστορική κίνηση που παρά τα πισωγυρίσματα, τα ξεστρατήματα και τις ήττες, το κάθε προηγούμενο κοινωνικό άλμα θα αποτελεί το βατήρα και το έδαφος για το επόμενο πιο στέρεο άλμα. Διότι, όπως ωραία το διατύπωσε ο ιστορικός, ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης, κοιτώντας από εδώ που βρισκόμαστε σήμερα εκατό χρόνια πίσω, η Επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο δεν τον άλλαξε, «έδωσε όμως μια πειστική πρόγευση για το επερχόμενο αύριο».

Επίσης δεν μας είναι άγνωστος ο «φιλικός» αντίλογος των χορτάτων και των βολεμένων της καθ’ ημάς αντίπερα όχθης. Εκείνων που στο άκουσμα του ονόματος «Λένιν» με λεπτή ταξική ειρωνεία διατείνονται, καθώς χορεύουν το καθεστωτικό τους βαλς, ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

Εξίσου «φιλικά», λοιπόν, απαντάµε: Παραλογισμός είναι να εμφανίζετε σαν «κανονικότητα» την δυστοπία ενός κόσμου όπου τα θησαυροφυλάκια 8 Κροίσων ξεπερνούν τα υπάρχοντα του μισού πληθυσμού της Γης!

Λέτε ότι «πρέπει» να συνεχίσουμε στα «χαρτογραφημένα νερά», αλλά απορροφημένοι καθώς είστε στα κότερά σας, παραγνωρίζετε ότι τα νερά σας είναι υγρός τάφος για εκείνους που παράγουν τα κότερά σας. Αντίθετα, λοιπόν, με εσάς, διαλέγουμε τα λόγια του ποιητή:

«Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας και του κόσμου, η ευτοπία υπέρβασης της βαρβαρότητας που όσοι την απεύχονται πασχίζουν να την ξορκίσουν σαν ονειροφανταστική «ουτοπία», δεν είναι εύκολη.

Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και από άποψη αποτελεσµάτων πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστηµα.

Αυτή η πορεία του σοσιαλιστικού δρόµου, αυτό το άλμα στο μέλλον δια της επιστροφής στον Λένιν είναι το πλέον ώριµο και ρεαλιστικό αίτηµα των καιρών που «σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωµένο θα προσκυνήσει».

Πηγή: enikos.gr