Ο άβολος ήρωας*

Τώρα που είναι για τα καλά νεκρός
Ας τον υμνήσουμε
ας χτίσουμε μνημεία στη δόξα του
ας ψάλουμε το ωσαννά στο όνομά του.
Οι νεκροί γίνονται
οι πιο βολικοί ήρωες: Ανήμποροι
να σηκωθούν
και ν’ αρνηθούν τις εικόνες
που πλάθουμε από τις ζωές τους
Έτσι κι αλλιώς,
είναι πιο εύκολο να χτίσεις μνημεία
από το να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο.
Κι εμείς, με τη συνείδηση ήσυχη
θα μάθουμε στα παιδιά μας
ότι ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος … κι ας ξέρουμε
πως παραμένει
η υπόθεση για την οποία έζησε
και πως το όνειρο για το οποίο πέθανε
παραμένει όνειρο,
το όνειρο ενός νεκρού ανθρώπου.


(
Το ποίημα είναι του Καρλ Ουέντελ Χάιμς, λίγους μόλις μήνες μετά τη δολοφονία του Κινγκ. Με μεγάλη ακρίβεια περιγράφει -προφητικά- τη δημιουργία του μύθου "Μάρτιν Λούθερ Κινγκ" και την αποσιώπηση της πραγματικής του δράσης.)

Ρατσισμός ή φυλετισμόςείναι η αντίληψη ότι οι

άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά

διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους,

διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος,

είτε από την εθνικότητα, είτε από

τη θρησκείαείτε από τον προσδιορισμό του

φύλου κλπ. Το πιο συνηθισμένο είδoς

ρατσισμού, και αυτό που έχει δώσει την αρχική

ονομασία στην λέξη, ιταλ.(ράτσα/ razza =

φυλή), είναι ο φυλετικός ρατσισμός.

*Το κείμενο αυτό το βρήκε ο φίλος Λευτέρης στην επιφάνεια εργασίας ενός υπολογιστή σε δημοτικό σχολείο (τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια) όταν το στήναμε για μια εκδήλωση… Και οι δύο νομίζω ότι φύγαμε με μια νότα αισιοδοξίας. Στο μυαλό μας υπάρχει η ελπίδα ότι μπορεί τα παιδιά που έρχονται να αγωνιστούν για έναν καλύτερο κόσμο….

Advertisements

Κάρλος Λατούφ: «Φυτεύεις μια μπανανιά και περιμένεις μήλα; Φυτέψαμε καπιταλισμό, άρα τι περιμένουμε;»

Όροι χρήσηςΤζένη Τσιροπούλου

Είναι Παρασκευή απόγευμα και με τον Κάρλος Λατούφ συναντιόμαστε στην πλατεία Εξαρχείων. Ο αγαπητός στα ελληνικά κινήματα πολιτικός καρτουνίστας έρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην Αθήνα και αφιερώνει αφειδώς το καυστικό του μελάνι για να εικονογραφήσει τα τεκταινόμενα στη χώρα μας.

Γεννημένος το 1968 στο Ρίο ντε Τζανέιρο με λιβανέζικες ρίζες από τον παππού του, ο Λατούφ ζωγράφιζε από παιδί. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1989 σε διαφημιστική εταιρεία, αλλά το 1990 αποφάσισε να εργαστεί ως πολιτικός καρτουνίστας σε αριστερές εφημερίδες. Με την πένα του πάντα ετοιμοπόλεμη, οι απανταχού αγώνες κατά του καπιταλισμού, του φασισμού και κάθε αδικίας κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν τον δικό τους σκιτσογράφο.

«Βλέπω τα Εξάρχεια να αλλάζουν» μου λέει όσο περπατάμε. «Προσαρμόζονται στον τουρισμό δυστυχώς. Μου θυμίζουν τα σαφάρι για τουρίστες στις βραζιλιάνικες φαβέλες.» Κάποιοι τον αναγνωρίζουν και έρχονται αυθόρμητα και τον χαιρετάνε. «Θα σε δούμε το βράδυ στο Resistance» του λένε, μιας και ο Λατούφ βρίσκεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα για να μιλήσει για την αντίσταση που «είναι πιο αναγκαία από ποτέ». Τις επόμενες μέρες θέλει να επισκεφτεί προσφυγικά καμπ.

Η συζήτησή μας ξεκίνησε με ένα από τα «αγαπημένα» του θέματα. Την ακροδεξιά, και μια αλληγορία.

Η κατσίκα στο δωμάτιο

Κάρλος Λατούφ: Στη Βραζιλία έχουμε μια αλληγορική ιστορία. Φαντάσου ότι ζεις σε ένα δωμάτιο, το οποίο έχει πάρα πολλά προβλήματα. Έχει ρωγμές στους τοίχους, στάζουν νερά και έχει ποντίκια και εσύ πάντα παραπονιέσαι για όλα αυτά τα προβλήματα στον ιδιοκτήτη του. Ο ιδιοκτήτης ως απάντηση στα παράπονά σου, σου φέρνει μια κατσίκα στο δωμάτιο. Η κατσίκα μυρίζει άσχημα και μασουλάει τα πράγματά σου και χέζει παντού. Εσύ παρακαλάς τον ιδιοκτήτη να την βγάλει από το δωμάτιο και τελικά, μετά από πολύ καιρό την μετακινεί. Νιώθεις πολύ καλύτερα πια. Το δωμάτιο εξακολουθεί να έχει τα ίδια προβλήματα που είχε πάντα, αλλά εσύ είσαι χαρούμενος που έφυγαν τα χειρότερα και αρχίζεις και σκέφτεσαι: «Το δωμάτιο δεν είναι και τόσο άσχημο».

Η κατσίκα είναι η ακροδεξιά σήμερα στην Ευρώπη. Η Λε Πεν, για παράδειγμα, είναι η κατσίκα στο δωμάτιο και ο ιδιοκτήτης που στη φέρνει είναι το σύστημα. Αποφύγαμε το φασισμό και τώρα νιώθουμε ότι οι φιλελεύθερες πολιτικές δεν είναι και τόσο άσχημες. Η «κατσίκα» είναι ο άσος στο μανίκι τους.

Το πιο πρόσφατο σκίτσο σου είναι για την Ηριάννα. Πώς παρακινήθηκες να πιάσεις μολύβι και χαρτί;

Μου έγραψε ένας ακτιβιστής στο twitter και μου ζήτησε ένα σκίτσο υποστήριξης. Διάβασα όλη την ιστορία για την Ηριάννα. Είναι, δυστυχώς, άλλη μια κλασική περίπτωση αδικίας, όπως συμβαίνει στις χώρες που εφαρμόζουν αντιτρομοκρατικούς νόμους.

Το πρώτο σου σκίτσο για την Ελλάδα το έκανες τον Δεκέμβρη του ’08 για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Το 2010 ήρθες για πρώτη φορά στην Αθήνα, έγινες αυτόπτης μάρτυρας της οικονομικής και πολιτικής κρίσης και της αστυνομικής βίας. Εντόπισες πολλές ομοιότητες με τη Βραζιλία, ένιωσες αλληλεγγύη και ξεκίνησες να σκιτσάρεις πιο συστηματικά. Πώς βλέπεις την Αθήνα 7 χρόνια μετά;

Είναι ακριβώς η ίδια κατάσταση. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι άνθρωποι πια έχουν συνηθίσει και για αυτό δε διαμαρτύρονται στους δρόμους όπως παλιά. Μου λένε ότι «δεν υπάρχει πια καμία έξοδος κινδύνου για εμάς» εφόσον και ο ΣΥΡΙΖΑ τους απογοήτευσε, υπακούοντας στις διαταγές της ΕΕ και της Γερμανίας. Οπότε τώρα υπάρχει μια περίεργη ησυχία, αλλά τα σημάδια της κρίσης είναι εδώ και ίσως ακόμα πιο έντονα. Η εικόνα των προσφύγων είναι η μόνη αλλαγή που βλέπω. Πάντως συνηθίσαμε την απογοήτευση στη Βραζιλία, όπως και στην Ελλάδα.

Αλλά είναι και λογικό αυτό. Οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν. Στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου (σ.σ. 1975-1990), οι άνθρωποι παντρεύονταν, έκαναν γαμήλια γλέντια και πήγαιναν στα μαγαζιά να ψωνίσουν. Θυμάμαι στο Ρίο, μέναμε κοντά σε μια φαβέλα και συχνά, εκεί που βλέπαμε τηλεόραση με τους γονείς μου, έξω έπεφταν πυροβολισμοί από την αστυνομία και τους εμπόρους ναρκωτικών. Και λέγαμε, «Α, πάλι πυροβολισμοί», σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό γιατί το είχαμε συνηθίσει.

«Ποτέ ξανά ΣΥΡΙΖΑ – Διάλεξε τον εύκολο δρόμο της υποταγής»

Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, τον Μάρτιο του 2015 στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στην Τυνησία, μου είχες πει ότι «Αν ήμουν Έλληνας, θα υποστήριζα τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι επαναστάτες, αλλά πρέπει να τους υποστηρίξουμε». Θα μου ξανάλεγες το ίδιο σήμερα;

Όχι. Κατηγορηματικά όχι. Έλεγαν ότι θα προσφέρουν μια αριστερή λύση στην κρίση, έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης, μια αλλαγή ενάντια στις φιλελεύθερες πολιτικές. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε πραγματικότητα τίποτα από αυτά. Είναι λάθος ακόμα και να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπακούει διαταγές, υλοποιώντας τες από μια θέση εξουσίας. Έλεγαν ότι θα αμφισβητήσουν την καταπίεση της ΕΕ, θα καταπολεμήσουν τη διαφθορά, αλλά έγιναν και οι ίδιοι διεφθαρμένοι. Διάλεξαν τον εύκολο δρόμο της υποταγής αντί να παλέψουν απέναντι στην κάθε είδους αποικιοκρατία. Και έτσι πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να καλοβλέπουν την ακροδεξιά που παίζει το αντισυστημικό χαρτί. Ας μην ξεχνάμε τον Μιχαλολιάκο να λέει: «Μπορεί να χαιρετάμε ναζιστικά, αλλά τα χέρια μας είναι καθαρά».

Τι θα υποστήριζες σήμερα αν ζούσες στην Ελλάδα;

Θα πάλευα για ένα νέο αριστερό κίνημα μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ, που δε θα υποκύπτει στις πιέσεις της ΕΕ ή της Γερμανίας. Θα προσπαθούσα να μάθω από τα λάθη, θα υποστήριζα την αντίσταση. Αλλά, φυσικά, δεν έχω το δικαίωμα να πω εγώ στους Έλληνες τι να κάνουν.

Θυμάμαι να μου λες ότι, όταν συνέλαβαν τον Μιχαλολιάκο, στο λάπτοπ του που κατασχέθηκε, βρήκαν ανάμεσα σε φωτογραφίες με ναζιστικά σύμβολα και σκίτσα σου κατά της Χρυσής Αυγής. Επίσης, σου είχαν γράψει στο facebook μέλη της Χρυσής Αυγής, λέγοντάς σου ότι τους αρέσουν τα σκίτσα σου.

Ναι, ο Μιχαλολιάκος είναι φαν μου (γέλια). Διαστρεβλώνουν τη δουλειά μου και πιστεύουν ότι μπορούν να βρουν κοινά μαζί μου γιατί κάνω σκίτσα υπέρ της Παλαιστίνης και κατά του Ισραήλ, και φυσικά στα μάτια τους είμαι αντισημίτης. (σ.σ. Ο Κάρλος Λατούφ έχει δεχτεί απειλές κατά της ζωής του από Ισραηλινούς και η οργάνωση SimonWiesenthalCenter (SWC) τον κατέταξε το 2012 ως τον τρίτο πιο αντισημίτη παγκοσμίως για ένα σκίτσο του στη HuffingtonPost -βλ. παρακάτω. Πρώτη ήταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα και δεύτερο το ιρανικό καθεστώς.) Αν είχα μπροστά μου τον Μιχαλολιάκο, πάντως, θα ήθελα πολύ να μάθω γιατί είχε τα σκίτσα μου στον υπολογιστή του. Είναι ελεύθερος τώρα ή στη φυλακή;

Είναι ελεύθερος, ενώ η δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται.

Το σκίτσο του Λατούφ στη HuffingtonPost.

«Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα; Εμείς επιλέξαμε τη βαρβαρότητα»

Αυτή την περίοδο, τι σου κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον στην παγκόσμια πολιτική σκηνή;

Ο Τραμπ. Είναι η τέλεια προσωποποίηση του απολιτίκ. Είναι αυτός που λέει «σας ξεγέλασε η δεξιά, σας ξεγέλασε η αριστερά, ελάτε σε μένα που είμαι ένας καλός επιχειρηματίας και θα διοικήσω τη χώρα, όπως διοικώ τις επιχειρήσεις μου». Έχει πείσει τον κόσμο ότι «εγώ είμαι ένας από εσάς. Δουλεύω σκληρά για τις επιχειρήσεις μου, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός». Ο Τραμπ είναι μια μεγάλη παγίδα.

Άνοδος της ακροδεξιάς, αποκρυστάλλωση των ποσοστών της σε κάποιες χώρες όπως η Ελλάδα, Τραμπ, κίνδυνος για ακροδεξιά κυβέρνηση και στη χώρα σου, τη Βραζιλία… Τα πράγματα φαντάζουν ζοφερά και σε ακούω πιο απαισιόδοξο από ό,τι παλαιότερα.

Δεν είμαι απαισιόδοξος. Είμαι ρεαλιστής. Θα σου πω το εξής. Πρόσφατα έγιναν δύο δηλώσεις από δύο εκ διαμέτρου αντίθετα στρατόπεδα: Από τη μία ο Πάπας, ένας θρησκευτικός ηγέτης, είπε ότι αν συνεχίσουμε με αυτό το πολιτικο-οικονομικό μοντέλο, είμαστε καταδικασμένοι να καταστραφούμε. Ο Στήβεν Χώκινγκ, που ηγείται των επιστημόνων, είπε ότι πρέπει να εποικίσουμε άλλους πλανήτες, γιατί αυτός δε θα επιβιώσει περισσότερα από 1.000 χρόνια. Και δε νομίζω ότι κανένας από τους δύο είναι χαζός. Κάπου στη μέση βρίσκεται η αλήθεια. Ζούμε υπό ένα αυτοκαταστροφικό μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης. Το πιο απλό πράγμα: Θα εγκατέλειπε κανείς το iphone του για το καλό του πλανήτη που του απομυζούμε τους φυσικούς του πόρους; Σε όποιον και να το πεις θα γελάσει.

Πιστεύεις ακόμα ότι η Αριστερά κάνει κακό μάρκετινγκ των ιδεών της;

Ναι, αλλά δεν την απασχολεί πια και το να βγει προς τα έξω ως επαναστατική αριστερά. Δεν βλέπω πολλά αριστερά επαναστατικά κινήματα. Εσύ βλέπεις; Ακούγεται παλιομοδίτικο πλέον το να μιλάμε για επανάσταση. Οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο τους επαναστάτες με τα όπλα παρά τους στρατιώτες με τα όπλα.

Και, τελικά, με την εμπειρία σου από τα ταξίδια, τη συμμετοχή σου στα κινήματα, τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε;

Έχουμε δύο επιλογές. Ή θα κάτσουμε σε μια γωνιά και θα κλαίμε τη μοίρα μας ή θα βγούμε εκεί έξω και θα διεκδικήσουμε καλύτερες και ταυτόχρονα ρεαλιστικές λύσεις και προοπτικές. Μπορούμε να αλλάξουμε πράγματα. Δεν πιστεύω πια ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά μπορούμε να φέρουμε αλλαγές με τις μικρές μας επαναστάσεις. Αυτό είναι εφικτό. Είδα τα κελιά της φυλακής να ανοίγουν και να απελευθερώνονται οι αυτόχθονες Βραζιλιάνοι. Ήταν μια συγκινητική νίκη. Είδα παιδιά-αυτόχθονες να ζουν σε άσχημες συνθήκες και να πίνουν βρώμικο νερό, και το αλλάξαμε κι αυτό. Ήταν μια μικρή επανάσταση, από αυτές που αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων δίπλα σου.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την καταστροφική πορεία του καπιταλισμού, αλλά μπορούμε να την επιβραδύνουμε. Ούτως ή άλλως δε θα μείνουμε για πάντα εδώ. Θυμάσαι τη γνωστή ρήση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»; Εμείς επιλέξαμε τη βαρβαρότητα. Μπορείς να φυτεύεις μια μπανανιά και να περιμένεις να βγάλει μήλα; Φυτέψαμε καπιταλισμό, άρα τι περιμένουμε; Μια καλύτερη ζωή ή ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας;

Η ευθύνη και η απόδραση

Όταν σκιτσάρεις, σκέφτεσαι ότι αυτός είναι ο δικός σου τρόπος να ενθαρρύνεις αυτές τις μικρές επαναστάσεις;

Καμιά φορά νιώθω ότι έχω μια μεγάλη ευθύνη, αλλά από την άλλη, είμαι απλώς ένας καλλιτέχνης που κάνει σκίτσα. Μερικές φορές νιώθω ότι θα ήθελα να μπορώ να προσφέρω περισσότερα.

Τα σκίτσα σου κυκλοφορούν, όπως πάντα, ελεύθερα δικαιωμάτων στο ίντερνετ;

Ναι. Ζω από αυτή τη δουλειά και συνεργάζομαι επαγγελματικά με μεγάλα μέσα ενημέρωσης, αλλά δε θα σταματήσω ποτέ να κάνω δωρεάν σκίτσα για τα παγκόσμια κοινωνικά κινήματα.

Ποιες είναι οι μικρές σου αποδράσεις για να ηρεμείς;

Μ’ αρέσει να βλέπω ταινίες, να ταξιδεύω με το τραίνο και να περνάω χρόνο με τους φίλους μου. Η αγαπημένη μου ταινία είναι το Paris, Texas του Wim Wenders, με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος του και να επανασυνδεθεί με την κοινωνία.

Έχεις σχέδια για το κοντινό μέλλον;

Να επιβιώσω (γέλια).

*Το ResistanceFestival 2017 διεξάγεται από τις 29-30 Σεπτεμβρίου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Για περισσότερες πληροφορίες, κάντε κλικ εδώ.

Κινητοποίηση είχαν την Πέμπτη ενάντια στις απολύσεις – Στο πλευρό τους ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας

Δίωρη στάση εργασίας, 10 π.μ. – 12 μ., σήμεραΠέμπτη 28 Σεπτέμβρη και συγκέντρωση στις 10.30 π.μ., στην Επιθεώρηση Εργασίας (οδός Αγησιλάου 10), όπου θα συζητηθεί η εργατική διαφορά, πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ αντιδρώντας στις απολύσεις εργαζομένων που προχωρά ο Οργανισμός.

Τις κινητοποιήσεις αποφάσισε το Σωματείο Εργαζομένων στον ΟΠΑΠ, ενώ τις στηρίζει ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, ο οποίος στην ανακοίνωσή του αναφέρει τα εξής:

«Τις τελευταίες μέρες ο ΟΠΑΠ, μια από τις πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις, προχωρά σε σειρά απολύσεων συναδέλφων – εργαζομένων με προϋπηρεσία δεκαετιών – με τη δικαιολογία της “χαμηλής βαθμολογίας στην αξιολόγηση”.

Κάθε εργαζόμενος γνωρίζει ότι οι “αξιολογήσεις” των εργαζομένων από τους εργοδότες είναι μηχανισμός που στόχο έχει την τρομοκράτηση, το ξεζούμισμα των εργαζομένων και αποτελεί προπέτασμα καπνού για να αιτιολογηθούν απολύσεις.

Η πραγματική αιτία των απολύσεων είναι ότι ο ΟΠΑΠ θέλει να απαλλαγεί από τους παλαιότερους εργαζόμενους, ειδικά από όσους δεν παραιτήθηκαν των δικαιωμάτων τους και δεν δέχτηκαν την διαδικασία των “εθελούσιων αποχωρήσεων” που είχε προηγηθεί. Ο ΟΠΑΠ καλλιεργεί συστηματικά κλίμα φόβου και τρομοκρατίας, το οποίο εντείνει με τις απολύσεις, για να βάλει εμπόδια στη διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας βρίσκεται στο πλευρό των συναδέλφων του ΟΠΑΠ και στηρίζει τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που αποφάσισαν με το Σωματείο Εργαζομένων ΟΠΑΠ.

Απαιτούμε :

– Να ανακληθούν όλες οι απολύσεις των συναδέλφων.

– Να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζόμενων».

http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/139717/kinitopoiisi-stis-28-septemvri-enantia-stis-apolyseis-sto-pleyro-toys-o

Success story του καπιταλισμού: 40 εκατ. σκλάβοι το 2016, τα 10 είναι ανήλικοι

Στα 152 εκατομμύρια τα παιδιά που εργάζονται

children_work1

Μπορεί επιστημονικά η ανθρωπότητα να μετρά πλανήτες στο σύμπαν ή και άλλα σύμπαντα,  αλλά σε τούτον τον πλανήτη, το παρελθόν χτυπά την πόρτα ως εφιάλτης που δυστυχώς εγκαθίσταται στο τώρα. Το 2016, λοιπόν, περισσότερα από 40 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονταν σε συνθήκες σκλαβιάς. Αυτό λέει έρευνα που πραγματοποίησαν από κοινού η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας – ILO και το ίδρυμα Walk Free, σε συνεργασία με το Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης και παρουσιάστηκε στην Ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που διεξάγεται τις μέρες αυτές στην Νέα Υόρκη.

Εξ αυτών των 40 εκατομμυρίων, τα 25 εκατομμύρια βρίσκονταν σε καταναγκαστική εργασία και τα 15 εκατομμύρια βρίσκονταν σε καταναγκαστικό γάμο. Ναι τα κορίτσια και οι γυναίκες είναι η πλειοψηφία στα εκατομμύρια αυτά, καθώς αριθμούν τα 29, δηλαδή το 71% του συνόλου.  Και ναι, οι γυναίκες και τα κορίτσια  είναι το 99% των θυμάτων στον τομέα της σεξουαλικής εμπορίας και του καταναγκαστικού γάμου.

Το χειρότερο, δε, είναι ότι 1 στα 4 θύματα σκλαβιάς είναι παιδί. Με άλλα λόγια, 10 εκατομμύρια παιδιά είναι σκλάβοι! Εξ αυτών, τα 5,7 εκατομμύρια έχουν υποχρεωθεί να παντρευτούν καταναγκαστικά!

Και δεν σταματάμε εκεί. Ο κόσμος μας επιφυλάσσει ακόμη καλύτερα πράγματα για τα παιδιά.  Περίπου 152 εκατομμύρια παιδιά -64 εκατομμύρια κορίτσια και 88 εκατομμύρια αγόρια- εργάζονται.

Υπολογίζεται ότι ένα στα δέκα παιδιά στον κόσμο εργάζεται.

Ο υψηλότερος αριθμός παιδιών που εργάζεται μεταξύ των ηλικιών 5 – 17 βρίσκεται στην Αφρική (72,1 εκατομμύρια), και ακολουθούν η Ασία και ο Ειρηνικός (62 εκατομμύρια), η αμερικανική ήπειρος (10,7 εκατομμύρια), η Ευρώπη και η Κεντρική Ασία (5,5 εκατομμύρια) και οι Αραβικές χώρες (1,2 εκατομμύρια). Εννοείται ότι 1 στα 3 παιδιά που εργάζεται, δεν πηγαίνει σχολείο. Το 38% των παιδιών εργάζονται σε πολύ επικίνδυνες δουλειές και περίπου τα 2/3 των παιδιών ηλικίας 15 – 17 ετών που εργάζονται, το κάνουν για περισσότερες από 43 ώρες την εβδομάδα.  Τα περισσότερα παιδιά, 70,9%, εργάζονται σε αγροτικές εργασίες. Περίπου 1 στα 5 παιδιά εργάτες δουλεύουν στον τομέα των υπηρεσιών ενώ 11,9% των παιδιών δουλεύει στη βιομηχανία.

children_work2

Για «απερίγραπτη ντροπή για τη σύγχρονη κοινωνία» έκανε λόγο ο πρόεδρος και ιδρυτής του Ιδρύματος Walk Free Foundation  Άντριου Φόρεστ,  λέγοντας, μάλιστα, με βάση τα στοιχεία της έρευνας, την τελευταία 5ετία, τουλάχιστον 89 εκατομμύρια άνθρωποι βίωσαν κάποια μορφή σύγχρονης σκλαβιάς έστω και μόνο για μια περίοδο της ζωής τους κάτι το οποίο, όπως είπε, δείχνει ότι μιλάμε για ένα εξαιρετικά σοκαριστικό επίπεδο ανοχής της εκμετάλλευσης»…

Και έχει δίκιο ο κ. Φόρεστ. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα.  Μια εκμετάλλευση χωρίς έλεος, που γίνεται ολοένα χειρότερη, ολοένα πιο εξευτελιστική, που απογυμνώνει ολοένα πιο βαθιά από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενο. Όσο η οικονομική κατάσταση γίνεται δυσκολότερη παγκοσμίως, τόσο εντείνεται το φαινόμενο και τόσο θα εντείνεται.

Γιατί δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για την, στα άκρα τραβηγμένη, λογική αυτού ακριβώς του συστήματος που ζούμε.  Ενός συστήματος στο οποίο είσαι «ελεύθερος» να πουλήσεις την εργατική σου δύναμη. Μόνο που όταν ακόμη κι αυτή παζαρεύεται τόσο χαμηλά, λόγω κρίσης, που δεν καλύπτει πια ούτε την επιβίωση, τα όρια του «πουλιέμαι» και του «εξαναγκάζομαι» γίνονται αχνά. Ποιος άλλωστε θα προστατεύσει τους ολοένα αυξανόμενους αδύναμους;  Το σύστημα που, όπως μας είπε και ο φίλτατος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα,  αντανακλά το απολύτως φυσικό; Την ανισότητα;

Και πώς ακριβώς θα εξαλειφθεί …το φαινόμενο; Όταν ο θεμελιώδης κανόνας τούτου του συστήματος που ζούμε είναι ακριβώς αυτό: πόσο κοστίζει; Πόσο πουλιέται; Πόσα λεφτά; Όταν όλα μετριούνται σε χρήμα και κέρδος, σε ανταγωνιστικότητα και σε «ισχυρές» οικονομίες για τους λίγους, όταν αυτός είναι ο κανόνας, σε αυτό δεν υπάρχει όριο. Το όριο είναι μόνο το ακόμη μεγαλύτερο κέρδος. Και για χάρη του στήνονται νόμοι, διαλύονται χώρες, δολοφονούνται λαοί, καταστρέφεται το περιβάλλον. Όλα γύρω από αυτό γυρίζουν.

Ο καπιταλισμός ανθρώπινο πρόσωπο δεν είχε ποτέ. Κι αν κάποτε φτιασιδώθηκε λίγο, γιατί τον «έπαιρνε», τώρα τα άφησε αυτά για τα καλά πίσω του. Ας μην πέφτουμε λοιπόν από τα σύννεφα που τα πολύ φτηνά μοδάτα σνήκερς τα έφτιαξαν παιδιά χέρια κάπου στην Ασία. Δεν αρκεί να καταδικάσουμε λεκτικά  και μετά να αλλάξουμε σταυροπόδι. Δεν αρκεί απλώς να λες τι κρίμα. Χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο. Κι ας είναι η αρχή του η αποκάλυψη του πώς φτάνουμε σε αυτές τις τραγικές διαπιστώσεις. Δεν υπάρχει περιθώριο να κοροϊδευόμαστε πλέον..

Από: http://www.toperiodiko.gr/

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…

Όσοι έρχονται σε επαφή με συμβασιούχους, που μέσω ΟΑΕΔ τοποθετούνται σε Δήμους για ελάχιστα κατοστάρικα το μήνα, για να κλείσουν τρύπες, στην καθαριότητα, στις τεχνικές υπηρεσίες και αλλού, γνωρίζουν την αντιμετώπιση που συνήθως συναντάνε από τις δημοτικές αρχές, στελέχη διαφόρων υπηρεσιών, αλλά και από πολλούς μόνιμους υπαλλήλους. Σε πολλές περιπτώσεις οι εργαζόμενοι αυτοί αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας, ενώ δεν διαφέρουν και δεν υστερούν σε τίποτα από τους συναδέλφους τους, πέρα από το ότι οι ίδιοι δεν είναι μόνιμοι…

Κι όμως, καλούνται να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, με τη σκούπα, το πληκτρολόγιο ή το πινέλο και μαζί να βγάλουν ασπροπρόσωπο τον διευθυντή της υπηρεσίας, αλλά και το Δήμαρχο, που στο πρόσωπό του αντανακλώνται τα θετικά και τα αρνητικά ενός Δήμου. Και το καταφέρνουν.

 

Λαμβάνοντας υπόψει τα παραπάνω, η κίνηση του Κώστα Πελετίδη, να αγκαλιάσει σήμερα κυριολεκτικά τους «οχταμηνίτες» κοινωφελούς εργασίας του Δήμου Πατρέων και να τους αποχαιρετίσει έναν έναν, τώρα που λήγουν οι συμβάσεις τους και πρέπει να φύγουν, ξεπερνάει τον απλό συμβολισμό, είναι βαθιά ουσιαστική.  Ο Δήμαρχος εκτός απ’ το να διαθέτει γνώση του προβλήματος, νιώθει τους χτύπους της αγωνίας του συμβασιούχου που λήγει η σύμβασή του. Οι εργαζόμενοι θα επιστρέψουν στο γνώριμο γι’ αυτούς καθεστώς της ανεργίας, και κυριολεκτικά ξεκρέμαστοι αφού δεν δικαιούνται με τις προϋποθέσεις που ισχύουν, όλοι, ούτε ακόμα αυτό το πενιχρό επίδομα ανεργίας…

Ο Δήμαρχος Πατρέων και η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Κατερίνα Γεροπαναγιώτη, επισκέφθηκαν σήμερα στο γκαράζ του Δήμου τους εργαζόμενους των οποίων τις επόμενες μέρες, ολοκληρώνεται η απασχόλησή τους στα οχτάμηνα, και μίλησαν μαζί τους.

 

Στους εργαζόμενους μοιράστηκε η παρακάτω επιστολή του Δημάρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη:

«Απευθυνόμαστε σε εσένα που δούλεψες στο Δήμο μας για 8 μόλις μήνες, και θέλουμε ως Δημοτική Αρχή  να σε ευχαριστήσουμε για την προσφορά σου. Χωρίς εσένα δε θα γίνονταν η πόλη μας πιο καθαρή, τα σχολεία μας δε θα μπορούσαν να βαφτούν, μία σειρά από δύσκολες εργασίες, δε θα προχωρούσαν χωρίς τη δική σου συμβολή.

Κάνατε σπουδαία δουλειά για το Δήμο και την πόλη μας.

Το πρώτο από όλα τα δικαιώματα για κάθε άνθρωπο, είναι το δικαίωμα στη δουλειά.

Τη ίδια στιγμή που ξαναμπαίνεις στο Γολγοθά της ανεργίας, εσύ και η οικογένεια σου, στο Δήμο Πατρέων υπάρχουν εκατοντάδες θέσεις μόνιμου προσωπικού που μας απαγορεύουν οι μέχρι σήμερα αστικές Κυβερνήσεις  να καλύψουμε. Το δικαίωμα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις, το  κεφάλαιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση, το έχουν στήσει στον τοίχο. Σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αντικαθιστούν τη μόνιμη και σταθερή δουλειά  με προγράμματα κακοπληρωμένης και ευκαιριακής απασχόλησης, δουλειά  με ημερομηνία λήξης και μεροκάματο ψίχουλα.

Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε,

Σήμερα που όπως εσείς απολύονται χιλιάδες  εργαζόμενοι  ο πρωθυπουργός της χώρας στη ΔΕΘ, ισχυρίζεται πως έρχεται η «δίκαιη ανάπτυξη» και θα ικανοποιηθούν τάχα οι λαϊκές ανάγκες, θα αντιμετωπιστεί η ανεργία.

Τώρα έχεις πείρα!

Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η λεγόμενη “δίκαιη ανάπτυξη” αποτελεί μεγαλύτερη απάτη ακόμη κι απ’ αυτήν της κατάργησης των μνημονίων, που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγα χρόνια. Δίκαιη ανάπτυξη σε ένα άδικο σύστημα δεν υπάρχει. Η καπιταλιστική ανάπτυξη απαιτεί τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που διαμορφώθηκε και με τα μνημόνια.

Οι νόμοι και τα μνημόνια τους τσακίζουν κόκαλα, θυσιάζουν ζωές στο βωμό του  κέρδους.

Με αυτούς τους νόμους καλείται η Δημοτική Αρχή να ασκεί διοίκηση στο Δήμο μας. Γι αυτό και έχουμε κάνει επιλογή! Είμαστε απέναντι στις μέχρι σήμερα  κυβερνήσεις και δίπλα στο εργατικό κίνημα, που παλεύει, που διεκδικεί όχι μόνο να επιβιώνει ο εργαζόμενος λαός ,  άλλα να ζεί! Να ζει όπως του αξίζει στον 21Ο ΑΙΩΝΑ !

Να γιατί σαν Δημοτική Αρχή προβάλουμε και στηρίζουμε τους αγώνες για μόνιμη σταθερή δουλειά   με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

 

Στηρίζουμε τον αγώνα για:

  • Μόνιμη σταθερή εργασία για όλους, με Συλλογική Σύμβαση, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, Κοινωνική Ασφάλιση, προστασία στη δουλειά. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κάλυψη των απωλειών τώρα.
  • Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων. Να βαρύνονται το κράτος και οι εργοδότες.
  • Κανένας άνεργος χωρίς κάλυψη. Επίδομα ανεργίας 600 ευρώ για όλο το διάστημα της ανεργίας.
  • Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική – λαϊκή οικογένεια.

Αγαπητοί εργαζόμενοι,

Σήμερα είμαστε πιο έμπειροι από χθες, δεν πρέπει να υπάρχει ζωή με δόσεις για 8 μήνες τη στιγμή που ζούμε σε εποχή πρωτοφανούς ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνικής. Τη στιγμή που υπάρχει δυνατότητα για  δουλειά για όλους. Για τα συμφέροντα των λίγων καταστρέφεται η ζωή σου. Υπάρχει λύση. Ανατροπή, αγώνας να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Εσείς οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικρομεσσαίοι αγρότες να κάνουν κουμάντο».

13 Σεπτέμβρη 2017
Ο Δήμαρχος Πατρέων
Κώστας Πελετίδης

Ο Πελετίδης δεν είναι δημοσιοσχετίστας, δεν συχνάζει στα «κλαμπ» της «υψηλής κοινωνίας», δεν ανεβαίνει σε κότερα επιχειρηματιών «φίλων» και δεν θα τον δεις να παίζει ρακέτες στην Ψαρού.

Είναι δίπλα στους «οχταμηνίτες», στους συμβασιούχους, σ’ όλους τους εργαζόμενους, πιστεύει στην ποιότητά τους, τους στηρίζει στα δύσκολα,  συμπαραστέκεται στον αγώνα τους.

Ο κομμουνιστής δήμαρχος κόβει τη σούπα του συστήματος, ενοχλεί, και κάνει κάποιους να νιώθουν άβολα.

Είναι κοντά στην εργατιά, στο πλευρό αυτών που υφίστανται τη βαρβαρότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης, και παλεύει μαζί τους, για ένα καλύτερο Δήμο, για μια κοινωνία δίκαιη και ανθρώπινη, κάνοντας πράξη τα λόγια του ποιητή: «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για το δίκιο!».

 

katiousa

http://www.nostimonimar.gr/an-thelis-na-legese-anthropos/

 

 

Ο παιδαγωγός

Για να εξαναγκάσουμε τις απολιθωμένες σχέσεις να μπουν στο χορό

του Παναγιώτη Γαβάνα

Στο κείμενο που ακολουθεί διατυπώνουμε σε συμπυκνωμένη μορφή παιδαγωγικές θέσεις εκείνης της παιδαγωγικής, που στο επίκεντρό της έχει το παιδί, το νέο. Οι θέσεις αυτές, που ασφαλώς θα μπορούσαν να εμπλουτιστούν, περιλαμβάνουν και ένα μέρος της πείρας που αποκόμισε ο γράφων ο οποίος εργάζεται εδώ και 20 χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης και απευθύνονται πρώτιστα στο δάσκαλο, στον παιδαγωγό, κυρίως των δυό πρώτων βαθμίδων της εκπαίδευσης, λαμβάνοντας όμως υπόψη την ηλικία και τις ιδιαιτερότητες κάθε μαθητή. Η εφαρμογή τους δεν γίνεται μηχανιστικά αλλά δημιουργικά.

Η εκπαίδευση στη χώρα μας έχει ως βασικά χαρακτηριστικά το διδακτισμό, τον ηθικολογισμό, το σωφρονισμό, τον κοινωνικό έλεγχο, το συγκεντρωτισμό και ως ιδεολογικό μηχανισμό τον εκπαιδευτικό λογιοτατισμό και τον τεχνοκρατικό διοικητισμό. Η παιδεία στον τόπο μας, παρά τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν κατά καιρούς, ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση, κυρίως στα αναλυτικά προγράμματα και στην έκδοση νέων βιβλίων, εξακολουθεί να παραμένει μονοδρομική προς την κεντρική διοίκηση, μονοδιάστατη και κλασικό δείγμα εκπαίδευσης με αυταρχική δομή, ενώ η προβληματική που αφορά στο εξεταστικό σύστημα αποτελεί το κύριο μέλημα του εκάστοτε υπουργείου Παιδείας, παραβλέποντας σε μεγάλο βαθμό τα ουσιώδη ζητήματα της εκπαίδευσης και της μόρφωσης.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός είναι αναγκασμένος να τα βάζει με «θεούς και δαίμονες». Οι δυνάμεις του δεν είναι μεγάλες, όμως δεν είναι και ασήμαντες. Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό ότι το σχολείο στο οποίο εργάζεται υπάρχει για να υπηρετεί το μαθητή και όχι τον ίδιο, τον διευθυντή, την Εκκλησία, την Πολιτεία, ή τις διάφορες εταιρίες. Οι μαθητές πρέπει να αισθάνονται ότι είναι απόλυτα αποδεκτοί μέσα στο σχολείο, και όχι να νιώθουν σαν παρείσακτοι ή να ζουν μέσα στο άγχος, στην απειλή και στο φόβο.

Οι θέσεις τούτες αναφέρονται ουσιαστικά σε μια επιθυμητή μελλοντική κατάσταση. Μέλλον, όμως, είναι το δυνάμει γίγνεσθαι, αυτό που μπορεί να πραγματοποιηθεί, να λάβει μορφή. Το παρόν γκαστρώνεται και γεννά το μέλλον. Επομένως, οι θέσεις που ακολουθούν απευθύνονται στον παιδαγωγό του παρόντος και όχι σ’ αυτόν της δευτέρας παρουσίας.

* * *

Θέσεις

● Ο παιδαγωγός εγγυάται την σωματική και ψυχική ακεραιότητα κάθε παιδιού.

● Σέβεται την ιδιαιτερότητα και την αυτόνομη προσωπικότητά του. Την υπερασπίζεται απέναντι στον καθένα.

● Τα παιδιά υπάρχουν μεν στον πληθυντικό, όχι όμως στον μέσο όρο. Ξεχωριστές περιπτώσεις μπορούν μεν να τεθούν μεταξύ τους σε μια σχέση, δεν μπορούν όμως να «συμψηφιστούν». Ο παιδαγωγός ενδιαφέρεται για τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών και όχι για την ισοπέδωση του μέσου όρου. Οι ξεχωριστές περιπτώσεις δεν πρέπει να γίνονται αντιληπτές ως αποκλίσεις.

● Το παιδί έρχεται στο σχολείο για να μάθει. Ο παιδαγωγός προάγει τη μάθηση. Βασικές αρχές της μάθησης είναι: η επίγνωση του σκοπού και της χρησιμότητας της κάθε γνώσης, η επιθυμία να αποκτήσει το παιδί τη συγκεκριμένη γνώση που θολά τη γνωρίζει και η δυνατότητα να πραγματοποιήσει αυτό που θέλει.

● Σκοπός του παιδαγωγού δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων, αλλά η ανάπτυξη των πνευματικών λειτουργιών του παιδιού. Το σχολείο δεν είναι φροντιστήριο.

● Ο παιδαγωγός μαθαίνει στο παιδί πώς να μαθαίνει.

● Βασικοί συντελεστές του έργου της αγωγής είναι ο παιδαγωγός και το παιδί. Και οι δυό αυτοί συντελεστές συνεργάζονται και αποτελούν διαπροσωπική ενότητα, ψυχική κοινότητα. Καθένας κρατάει το δικό του ρόλο, τη δική του ευθύνη, αλλά αφομοιώνει και την επιρροή του άλλου στο δικό του έργο.

● Το παιδί δεν είναι άνθρωπος σε μικρογραφία. Ο πνευματικός του κόσμος είναι διαφορετικός από τον κόσμο του ενήλικου. Αυτό δε σημαίνει βασικά ότι δεν έχει τις ανθρώπινες διαστάσεις. Το παιδί ζει τη δική του ζωή, αλλά και τη ζωή του μεγάλου. Η προσαρμογή στην κοινωνία των μεγάλων γίνεται με τη συμπαράσταση του παιδαγωγού.

● Στη διαδικασία της μάθησης ο παιδαγωγός ενισχύει το παιδί, το υποστηρίζει, συζητά μαζί του, δοκιμάζει νέες μεθόδους. Δεν δίνει όμως έτοιμες απαντήσεις.

● Όταν το παιδί βρίσκεται σε αντιφάσεις, για να μπορεί ο παιδαγωγός να δώσει υποστήριξη, να κάνει τις δικές του εμπειρίες χρήσιμες για τα παιδιά, πρέπει να συνυπάρχει με αυτά, έτσι που να είναι σε θέση να δεχτούν τη συμβουλή του.

● Συμβουλή του παιδαγωγού σημαίνει κυρίως ότι το παιδί μπορεί να την απορρίψει. Μια συμβουλή που δεν μπορεί να απορριφθεί ισοδυναμεί με διαταγή. Ο παιδαγωγός δεν διατάζει. Συμβουλεύει, προσανατολίζει, δίνει ερεθίσματα. Το σχολείο διαπαιδαγωγεί και μορφώνει, δεν είναι στρατώνας.

● Ο παιδαγωγός απορρίπτει τις λεκτικές και σωματικές ποινές. Δεν καταρρακώνει την βούληση του παιδιού.

● Εντοπίζει και αναπτύσσει τις ικανότητές του. Ενεργοποιεί στα έσχατα όρια τις δυνατότητές του.

● Παρακινεί τα ενδιαφέροντά του.

● Ενθαρρύνει το παιδί, αυξάνοντας την αυτοπεποίθησή του.

● Το σέβεται ακόμη κι όταν κάνει λάθος. Έτσι θα μπορέσει να το διορθώσει πιο γρήγορα.

● Του μαθαίνει την τέχνη της συνεννόησης και της κατανόησης. Πρέπει να βρίσκει τρόπους να γεφυρώνει το ευρύ φάσμα διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των παιδιών.

● Το παρακινεί να εκφράζει ελεύθερα και χωρίς φόβο τη σκέψη του.

● Του παρέχει την ευκαιρία να επεξεργαστεί την ιδέα του, ρωτώντας το περισσότερα πάνω σ’ αυτήν με τρόπο όχι απειλητικό και υποτιμητικό.

● Όταν υπάρχει λίγο πολύ συνεχόμενη αποτυχία, απαιτεί από το παιδί μόνο εκείνα που είναι ικανό να κάνει.

● Αποφεύγει το σαρκασμό και την γελοιοποίηση.

● Αναζητά τη γνώμη και την εμπειρία του.

● Αξιολογεί με διακριτικότητα.

● Οι εξετάσεις για τον παιδαγωγό θα πρέπει να χρησιμεύουν όχι για την κατάταξη ή την απόρριψη των διδασκομένων, αλλά για την κατάταξη, ιεράρχηση, απόρριψη ή επιδιόρθωση της διδασκόμενης ύλης, του διδασκόμενου αντικειμένου ή της χρησιμοποιούμενης μόρφωσης.

● Η διδασκαλία, η μάθηση και η εξέταση πρέπει να ακολουθούν τους ρυθμούς μάθησης του ατόμου και όχι συνολικούς ρυθμούς, όμοιους για όλους τους διδασκομένους. Αυτό αποτελεί βασική προϋπόθεση για να δημιουργηθούν οι όροι της μάθησης. Πραγματοποίηση μιας τέτοιας διδασκαλίας σημαίνει τάξεις με λίγους μαθητές.

● Ο παιδαγωγός καλλιεργεί το κριτικό πνεύμα του παιδιού. Το μη κριτικό, αφελές πνεύμα, δέχεται αρκετά εύκολα ως ερμηνεία μια οποιαδήποτε σύμπτωση, την πρώτη καλύτερη λύση την θεωρεί οριστική. Αντίθετα, το κριτικό πνεύμα εξετάζει προσεκτικά όλα τα επιχειρήματα, τα υπέρ και τα κατά μιας υπόθεσης και τα υποβάλει σε πολύπλευρο έλεγχο. Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από ρομποτάκια, αλλά από σκεπτόμενους ανθρώπους.

● Αντικαθιστά τον μονόλογο με το διάλογο.

● Χρησιμοποιεί επιχειρήματα και όχι συνθήματα.

● Αυξάνει την ερευνητική διάθεση του παιδιού.

● Τοποθετεί συγκεκριμένα όρια και τα καθορίζει με κοινωνικά κριτήρια.

● Προωθεί την αλληλεγγύη και την ομαδική εργασία στην τάξη και σέβεται τον ατομικό ρυθμό εργασίας του παιδιού στην ομάδα.

● Τάσσεται σθεναρά ενάντια σε κάθε είδους ρατσιστική, εθνικιστική και σοβινιστική στάση και συμπεριφορά, χωρίς όμως να προσβάλει με τη στάση του κανένα παιδί, αλλά χρησιμοποιώντας την τέχνη του διαλόγου και της πειθούς.

● Δίνει την δυνατότητα στα παιδιά να αποκτούν εμπειρίες σχετικά με τη ζωή. Τα προετοιμάζει να αναλαμβάνουν υπευθυνότητα μέσα στην κοινωνία.

● Δείχνει με το παράδειγμά του τον τρόπο με τον οποίο μπορεί το παιδί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.

● Ο παιδαγωγός οφείλει να είναι καλά προετοιμασμένος για το αντικείμενο το οποίο διδάσκει. Φροντίζει να βελτιώνει διαρκώς τις διδακτικές μεθόδους του. Να ενημερώνεται για τις νέες εξελίξεις που αφορούν στην επιστήμη του.

● Προσπαθεί, στο μέτρο των δυνάμεών του, να άρει τους φραγμούς στη μόρφωση που παράγει η σημερινή κοινωνία.

● Δεν θεωρητικολογεί για το αν υπάρχουν «ευφυείς» και «άριστοι» μαθητές. Η στροφή προς την «ευφυΐα» δεν αντιστοιχεί ούτε «στο επίπεδο της σημερινής έρευνας», ούτε έχει γίνει «μόδα μέσα στην επιστήμη», αλλά αποτελεί μια ιδεολογία η οποία έχει κοινωνικο-οικονομικές αιτίες. Προβάλλεται κάθε φορά που τα κρατικά οικονομικά μέσα για την εκπαίδευση γίνονται όλο και λιγότερα.

● Δίνει ένα όραμα στα παιδιά για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση και την πεποίθηση ότι αυτό το όραμα είναι υλοποιήσιμο.

● Προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις του, ώστε η νέα γενιά να βρει έναν κόσμο στον οποίο αξίζει κανείς να ζει και να αγωνίζεται.

● Ο παιδαγωγός δεν διαπαιδαγωγεί μόνο, αλλά και διαπαιδαγωγείται.